Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Григорий Самуилович Фрид (Григо́рий Самуи́лович Фри́д, 22 қыркүйек 1915 – 22 қыркүйек 2012) – орыс композиторы, көптеген түрлі жанрларда, соның ішінде камералық опера жанрында музыка жазған.
Russian composer
Grigory Samuilovich Frid, also known as Grigori Fried (Григо́рий Самуи́лович Фри́д, 22 September N. S. 1915 – 22 September 2012), was a Russian composer of music written in many different genres, including chamber opera.
Ерте өмір және білім
Петроградта, қазіргі Санкт-Петербургте туған Фрид Мәскеу консерваториясында Генрих Литинский және Виссарион Шебалиннің шәкірті болды. Ол Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысты.
Born in Petrograd, now St. Petersburg, Frid studied in the Moscow Conservatory with Heinrich Litinsky and Vissarion Shebalin. He was a soldier in the Second World War.
Мансап
Фрид көптеген шығармалар жазған композитор еді. Оның ең танымал туындылары – өзінің либреттоларымен жазылған екі камералық операсы. «Анна Франктың күнделігі» – сопрано және камералық оркестр үшін 21 көріністен тұратын монодрама, ұзақтығы шамамен бір сағат. Ол 1968 жылы жазылып, 17 немесе 18 мамыр 1972 жылы Мәскеудегі Композиторлардың Бүкілодақтық үйінде фортепианомен сүйемелдеуде алғаш рет орындалды. «Ван Гогтың хаттары» – Винсент Ван Гогтың өзінің інісі Теоға жазған хаттары негізінде жазылған, баритон мен камералық ансамбль үшін екі бөлімнен тұратын моно-опера. Опера 1975 жылы жазылып, премьерасы концерттік түрінде 1976 жылғы 29 қарашада сол жерде өтті. Ол үш симфония (1939, 1955, 1964), аспаптық концерттер сериясын, оның ішінде альт, фортепиано және скрипкалық оркестрге арналған концерт (1981), Жан Расиннің «Федре» пьесасына сахналық музыкасын қоса алғанда, театр мен киноға арналған музыка (1985), вокалдық және камералық музыка, соның ішінде Федерико Гарсия Лорканың өлеңдеріне дауыс пен камералық ансамбль үшін «Поэзия» циклы (1973), фортепианолық квинтет (1981), виолончель мен фортепианоға арналған фантазия (1982), «Федре» (1985), соло альты бар фортепианолық квинтет және Луис де Камоэстің өлеңдеріне арналған бес ән (1985) жазды. Фридтің ерте туындыларының стилін «Социалистік реализм» дәстүрінде жазылған консервативтік деп түсіндіруге болады. 55 жасқа келгенде ол стилін түбірімен өзгертті, он екі тондық және музыка композициясының басқа да заманауи техникаларына көшті. Фрид музыканы насихаттаушы және 1970 жылдары танымал болған «Мәскеу композиторлар үйінде» жастар үшін лекция-концерттер сериясын ұйымдастырушы ретінде белгілі болды. Ол сонымен қатар суретші де болды, оның суреттерінен бірнеше көрмелер өткізді. Фрид бірнеше естелік кітаптар жазды, олардың екеуі алғаш рет 1987 және 1991 жылдары Мәскеуде жарық көрді.
Frid was a prolific composer. His most notable works are his two chamber operas, both to his own libretti. The Diary of Anne Frank is a monodrama in 21 scenes for soprano and chamber orchestra, lasting about one hour. It was composed in 1968 and given a first performance with piano accompaniment at the All Union House of Composers in Moscow on either 17 or 18 May 1972. The Letters of Van Gogh is a mono opera in two parts for baritone and chamber ensemble, based on the letters of Vincent Van Gogh to his brother Theo. The opera was composed in 1975 and given its premiere in concert form at the same venue, on 29 November 1976. He wrote three symphonies (1939, 1955, 1964), a series of instrumental concertos including a Concerto for viola, piano and string orchestra (1981), music for theatre and cinema including stage music for Phèdre by Jean Racine (1985), vocal and chamber music including a cycle Poetry (1973) for voice and chamber ensemble to poems by Federico García Lorca, a Piano Quintet (1981), a Fantasia for cello and piano (1982), Fedra (Phèdre, 1985) a piano quintet with solo viola, and Five Songs to poems by Luís de Camões (1985). The style of Frid's early music may be explained as conventional, written in the tradition of so called "Socialist realism". At the age of 55 he changed his style radically, turning to the twelve tone and other more contemporary techniques of music composition. Frid was known as having been a music propagandist and organiser of a series of lectures concerts for young people at the "Moscow House of Composers" that were popular in the 1970s. He was also a visual artist, having had a series of exhibitions of his paintings. Frid authored a few volumes of recollections, two of which first were published in Moscow in 1987 and 1991.