Роберт Скилтон – легендарный австралийский футболист, 3-кратный обладатель медали Браунлоу (1959, 1963, 1968). Введен в Зал славы Sport Australia Hall of Fame.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық футболшы, 1938 жылы туған. Роберт Джон Скилтон (8 қараша 1938 жылы туған) – Виктория футбол лигасының (VFL) құрамында ойнаған бұрынғы австралиялық футболшы. Ровер ретінде ойнаған Скилтон Браунлоу медалін үш рет жеңіп алған төрт ойыншының бірі – 1959 жылы (Вердан Хауэллмен бірдей нәтиже көрсеткен), 1963 және 1968 жылдары. Оның Браунлоу бойынша рекордын «Фицройдың» Хайдн Бантон (1931, 1932, 1935), «Эссендонның» Дик Рейнольдс (1934, 1937, 1938) және «Сент-Килданың» Иан Стюарт (1965, 1966, 1971) бөліседі. Джек Дайер оны Хайдн Бантоннан жақсырақ, ал Дик Рейнольдспен тең деп бағалаған, осылайша ол ойын тарихындағы ең үздік ойыншылардың біріне айналды. 2023 жылдың қыркүйегінде Скилтон Австралия спорт ардагерлерінің залында «Легенда» мәртебесіне ие болды, бұл құрметке ие болған төртінші AFL ойыншысы. «Сидней Сванс» командасының «Ең үздік және адал» медалі оның құрметіне аталған – Боб Скилтон медалі.
Australian rules footballer, born 1938
Robert John Skilton (born 8 November 1938) is a former Australian rules footballer who represented in the Victorian Football League (VFL). Playing as a rover, Skilton is one of only four players to have won the Brownlow Medal three times—in 1959 (when he tied with Verdun Howell), 1963 and 1968. His Brownlow record is shared by Fitzroy's Haydn Bunton, Sr (1931, 1932, 1935), Essendon's Dick Reynolds (1934, 1937, 1938) and St Kilda's Ian Stewart (1965, 1966, 1971). He was rated by Jack Dyer as better than Haydn Bunton, Sr and equal to Dick Reynolds, making him one of the best players in the history of the game. In September 2023 Skilton was elevated to Legend status in the Sport Australia Hall of Fame, only the 4th AFL player to achieve the honour. The Sydney Swans Best and Fairest medal is named after him; the Bob Skilton Medal.
Отбасы
Роберт Герберт Скилтонның (1901–1987) және Рита Скилтонның (1904–?) қызы, тегі McFarlane, Роберт Джон Скилтон 1938 жылғы 8 қарашада дүниеге келді. Оның әкесі, "Бобби" деп танылған, 1922 жылдан 1929 жылға дейін VFA лигасында "Порт-Мелбурн" клубы үшін 149 матч өткізген 440 ярдқа жүгірудің кәсіби спортшысы болған. Жапон әскерінің тұтқыны ретінде ол жаман атқа ие Бирма теміржолындағы қажырлы еңбекке шыдады. 1960 жылы Мэрион Джойс Стирлингке үйленді.
The son of Robert Herbert Skilton (1901–1987) and Rita Skilton (1904–? ), née McFarlane, Robert John Skilton was born on 8 November 1938. His father, known as "Bobby", was a 440 yard professional athlete who played 149 games for Port Melbourne in the VFA from 1922 to 1929. As a prisoner of war of the Japanese, he survived the ordeal of working on the infamous Burma Railway. He married Marion Joyce Stirling in 1960.
Футбол
Тек 171 см биіктіктегі Скилтон өте жылдам және шебер допты ұстап қалушы болды, қажет болған кезде қарсыластардан қашуға мүмкіндік берді. Ол шарға шабуыл жасаудан тартынбады, бірақ 16 жылдық мансабында көптеген жарақаттар алды, соның ішінде мидың шатыруы, төрт рет мұрын сынуы, үш рет білезік сынуы және он екі қара көз. Оның ең үлкен қабілеттерінің бірі – екі аяғымен де тебу дағдысы, оны әкесінің талабымен үйренген және сағаттап қабырғаға допты тебіп, қайтарып алып, екінші аяғымен қайта тебу арқылы жетілдірген. Оның оң немесе сол аяқты екенін анықтау қиын болды, себебі сол аяғы дәлдік беретін болса, оң аяғы қашықтыққа тебуге мүмкіндік берді. Ол ойынның ең дәл тебуін орындады. 1953 жылы Виктория мектеп құрамасының жұлдызы (чемпионаттың бір матчында Батыс Австралияға қарсы сегіз гол соқты), ал 1955 жылы Мельбурн жігіттер лигасының аясында өткен Оңтүстік Мельбурн (17 жасқа дейінгі) командасының ең үздік ойыншысы атанды. Скилтон 1956 жылы бесінші турда аға командадағы дебютін жасады және Оңтүстік Мельбурн үшін 237 матч өткізіп, 1971 жылы клуб рекордтық көрсеткішпен қанағаттандырып зейнетке шықты. Ол осы кезеңде 412 гол соғып, үш рет клубтың үздік гол соққан ойыншысы атанды. «Шимпанзе» деген лақап атымен танылған ол зор жігер мен табандылық танытып, әрқашан ең жақсысын көрсетуге тырысты. 1968 жылы «The Sun News Pictorial» газетінің бірінші бетінде екі қара көзімен суреті жарияланғаннан кейін ол Дуглас Уилки медалін жеңіп алды. Қара көздер – Футскрейдің Кен Гринвуд, өз командаласы Джон Ранталл және Лен Томпсонмен болған соқтығыстар нәтижесінде жақ сүйектерінің сынуына байланысты ауыр бет жарақатының салдары болды. Скилтонның жарақаттарының нақты көрінісін көрсететін графикалық фотосуреттер сериясы Сиднейге көшуге дейін Овал көліндегі команданың бөлмесінде қойылған (Сиднейде көрсетілмейді және ол алғаш рет 1978 жылы Тудденхамды Оңтүстік Мельбурнға жаттықтыруға шақыру мақсатымен Овал көлінен алынған деп есептеледі). Ол 1969 жылғы VFL маусымын толығымен өткізіп жіберді, себебі SANFL клубы Порт-Аделаидаға қарсы маусым алдындағы жаттығу матчында ахилл сіңірі жолынан жарақат алды. 25 матчта штатының намысын қорғаған Скилтон 1963 және 1965 жылдары Виктория құрамасының капитаны болды. Оның мансабындағы кемшілік – клубының жетістікке жетпеуі болды. Ол өзінің үш Браунлоу медалін премьерлікке немесе тіпті Ұлы финалға қатысу мүмкіндігіне қуана айырбастайтынын жиі айтқан және мансабының ең жарқын сәті 1970 жылы Оңтүстік Мельбурн финалға шыққан кез (Ұлы Норм Смит басшылығымен), бірақ St Kilda командасына қарсы өткен жартылай финалда жеңіліс танытып, төртінші орынды иеленді. 16 жыл Оңтүстік Мельбурнда өткен соң, оның ішінде 1965–1966 жылдары екі жыл жаттықтырушылық қызмет атқарды және тоғыз клубтың үздік ойыншысы атанды, Скилтон Виктория футбол қауымдастығындағы балалық шағының командасы Порт Мельбурнда ойнады, ал кейіннен 1974 жылдан 1977 жылға дейін Мельбурн командасын жаттықтырды, ең жақсы нәтижесі – алтыншы орын. Содан бері Скилтон «Swans» командасының ғасыр капитаны және AFL ғасырының командасына енді. Ол сондай-ақ VFL/AFL-дің жүз жылдығын мерекелеу үшін Australia Post шығарған «Swans» маркаларының кітапшасының мұқабасында бейнеленген ойыншы болды. Скилтон командасының 72 жылдан бергі алғашқы жеңісінен кейін 2005 жылғы AFL Grand Final матчтан кейінгі марапаттау рәсімінде сөз сөйледі және 2012 жылғы AFL Grand Final-да кубокты табыс етуге тағайындалды. Скилтон сонымен қатар Викториялық аматорлық футбол қауымдастығында өнер көрсететін Ормонд аматорлық футбол клубының бірінші билет иесі болып табылады.
Only 171 cm tall, Skilton was particularly fast and a skilled baulker, allowing him to evade opponents when necessary. He was never shy of attacking the ball, however, and in his 16 year career suffered many injuries, including concussion, a broken nose four times, a broken wrist three times and twelve black eyes. One of his greatest assets was the ability to kick with both feet, a skill learned at the insistence of his father and developed by spending hours kicking the ball against a wall, collecting it on the rebound and kicking again with the other foot. It was impossible to say whether he was right or left footed, since his left foot gave greater accuracy, but his right greater distance. He had arguably the most accurate stab kick in the game. Star of the 1953 Victorian Schoolboys' team (he kicked eight goals against West Australia in one of the championship's matches), and best and fairest for the South Melbourne (under 17) Fourth XVIII which played in the Melbourne Boys League in 1955, Skilton made his senior debut at the age of 17 in round five, 1956, and went on to play 237 matches for South Melbourne before he retired in 1971, at the time a club record. He scored 412 goals in that time and was the club's leading goalkicker on three occasions. Nicknamed "Chimp", he showed great grit and determination and became well known for giving maximum effort at all times. It was his appearance on the front page of The Sun News Pictorial in 1968 with two black eyes that earned him the Douglas Wilkie Medal. The black eyes were a consequence of a severe facial injury, which included depressed fractures of his cheekbones, due to collisions in successive weeks from Footscray's Ken Greenwood, his own teammate John Rantall and Len Thompson. An extended series of graphic photographs displaying the true extent of Skilton's injury used to be on display at the team's rooms at the Lake Oval, prior to its move to Sydney (it is not on display in Sydney and it is commonly understood that it was first removed from display at the Lake Oval as part of the effort to get Tuddenham to coach South Melbourne in 1978). He missed the entire 1969 VFL season after snapping an achilles tendon in a pre season practice match against SANFL club Port Adelaide. Chosen to represent his state in 25 games, Skilton captained the Victorian team in 1963 and 1965. The downside of his career was the lack of success of his club. He often said that he would trade any of his three Brownlow Medals for a premiership or even the chance to play in a Grand Final, and felt the highest point of his career was the one occasion South Melbourne made the finals in 1970 (under the great Norm Smith), finishing fourth after losing the first semi final against St Kilda. After 16 years at South Melbourne, including two years as playing coach in 1965–1966, and nine club best and fairest awards, Skilton then played for his boyhood team, Port Melbourne in the Victorian Football Association and later coached Melbourne from 1974 to 1977, with a best finish of sixth. Since then, Skilton has been honoured by being named captain of the Swans' team of the century, and named in the AFL team of the century. He was also the player featured inside the cover of the booklets of stamps featuring the Swans released by Australia Post to commemorate the centenary of the VFL/AFL. Skilton made a speech in the post match presentations of the 2005 AFL Grand Final following his team's first win in 72 years, and he was tasked to present the trophy at the 2012 AFL Grand Final. Skilton is also the number one ticket holder at the Ormond Amateur Football Club, who compete in the Victorian Amateur Football Association.