Кіріспе
ешбір АҚШ Конгресінің төменгі палатасы ретінде белгілі АҚШ-тың Өкілдер палатасы, жоғары палата ретінде белгілі АҚШ Сенатымен бірге АҚШ-тың федералды үкіметінің заңнамалық тармағының екі бөлігі болып табылады. Өзінің аналогтары сияқты, палата да Құрама Штаттар Конституциясымен құрылды және 1789 жылы 4 наурызда Нью-Йорктегі Федеральді залда алғашқы кездесуі үшін шақырылды. Бұл мекеменің тарихы осы күннен бірнеше жыл бұрын, Американың Тәуелсіздік соғысының таңғы сағатында басталады.
The United States House of Representatives, commonly known as the lower chamber of the United States Congress, along with the United States Senate, commonly known as the upper chamber, are the two parts of the legislative branch of the federal government of the United States. Like its counterpart, the House was established by the United States Constitution and convened for its first meeting on March 4, 1789, at Federal Hall in New York City. The history of this institution begins several years prior to that date, at the dawn of the American Revolutionary War.
Континенттік конгресс
Бірінші континенттік конгресс - 1774 жылдың күзінде Ұлыбританияның Солтүстік Америкадағы он жеті отарлығының он екі өкілінің кездесуі. Континенттік конгресс Джордж III патшаға наразылықтарының тізімін жіберді. Патша жауап бере алмағанда, 1775 жылы сәуірде Американың төңкерісі басталды, Екінші континенттік конгресс шақырылды - бұл жолы он үш колония қатысқан. Бір жылдан кейін, 1776 жылы 4 шілдеде Континенттік конгресс он үш колонияны "Америка Құрама Штаттары" деп атап, оларды еркін және тәуелсіз мемлекеттер деп жариялады. Бұл ресми атау емес еді, сондықтан "бірлік" тәуелсіздік декларациясында бас әріппен жазылмаған, "Штаттар" тек өнеркәсіптік революциядан бұрын ағылшын тіліндегі барлық есімдер бас әріппен жазылғандықтан бас әріппен жазылған. Екінші Континенттік конгресс, Тәуелсіздік үшін соғыс жалғасқан кезде, 1777 жылы Конфедерация мақалаларын - елдің алғашқы конституциясын шығарды, оны 1781 жылға дейін барлық штаттар ратификациялады.
Конфедерация мақалалары мен жаңа Конституция
Конфедерация мақалаларына сәйкес Конфедерация Конгресі әрбір штат тең дәрежеде өкілдік ететін және әрбір штат көпшілік іс-әрекетіне вето қоя алатын бір палаталы орган болды. Мемлекеттер өткенді елемеуге де болады және те еткен. Федералды үкіметтің баптар бойынша тиімсіздігі Конгрессті 1787 жылғы Конвенцияны шақыруға мәжбүр етті. Конвент алдында тұрған ең көп бөлінуші мәселелердің бірі Конгресс құрылымы болды. Джеймс Мэдисонның Виргиния жоспары екі палаталы Конгресс құруды талап етті; төменгі палатаны халық тікелей сайлайды, ал жоғарғы палата төменгі палата арқылы сайланады. Бұл жоспар Вирджиния, Массачусетс және Пенсильвания сияқты ірі штаттардың делегаттарының қолдауына ие болды, өйткені ол халыққа негізделген өкілдікке шақырды. Алайда, кішігірім штаттар штаттар үшін тең өкілдікпен бір палаталы Конгресс құруды талап ететін Нью-Джерси жоспарын жақтады. Ақырында Коннектикут компромисі немесе Ұлы компромисс деп аталатын келісімге қол жеткізілді; Конгресстің бір палатасы (Көкесушілер палатасы) пропорционалдық өкілдікті қамтамасыз етеді, ал екіншісі (Сенат) тең өкілдікті қамтамасыз етеді. Конституция 1788 жылдың аяғында ратификацияланды, ал оның толық іске асырылуы 4 наурызға белгіленді.
18 ғасыр
Өкілдер палатасы 1789 жылы 1 сәуірде жұмысын бастады, онда ол алғаш рет кворумға қол жеткізді, 59 мүше 11 штаттың атынан сайланды. 1790 жылы Солтүстік Каролина мен Род-Айленд штаттары өкілдерін сайлады (қараңыз: 1788 және 1789 жылдардағы АҚШ-тың өкілдер палатасының сайлауы), бұл өкілдердің жалпы санын 65-ке жеткізді. 1-ші АҚШ Конгресінде Пенсильвания лютерандық дін қызметкері және саясаткер Фредерик Мюлленберг палатаның алғашқы спикері болды.
19 ғасыр
XIX ғасырдың басында Джеймс Мэдисонның президентлігінен бастап Конгресстің президенттікке деген тәуелсіздігіне деген сенім арта бастады. Палата Конгрессіндегі ең басты институт болып, бастапқыда Сенатқа көлеңке түсірді. XIX ғасырдың бірінші жартысының басым бөлігінде Сенат құрамында еркін Солтүстік пен құл иеленуші Оңтүстік арасындағы тепе-теңдік болды, өйткені еркін және құл мемлекеттерінің саны тең болды. Алайда, Солтүстік Оңтүстікке қарағанда әлдеқайда көп халықты құрағандықтан, ол Өкілдер палатасында басым болды. 1825 жылы Палатаның жаңа спикері Генри Клей де өзінің және оның ізбасарларының Эндрю Джексоннан бөлініп, Ұлттық республика партиясын құратынын ресми түрде жариялады. 1832 жылғы президенттік сайлауда Клей Джексоннан жеңіліп, Сенатқа көшті. Азамат соғысы кезінде Конгресстегі негізгі саясатты жасаушы Таддеус Стивенс болды, ол жолдар мен құралдар комитетінің төрағасы және республикалық көшбасшы ретінде болды. Ол соғыс күшін қаржыландыратын және тарифтер, облигациялар, табыс және акциз салығы, ұлттық банктер, мемлекеттік банктер шығарған ақшаны, жасыл ақша валютасын және батыс теміржол жер гранттарын жойған ұлттық экономикалық саясатты революциялады. Стивенс сонымен қатар Реконструкцияға қатысты негізгі саясаткерлердің бірі болды және президент Эндрю Джонсонға қарсы импичмент туралы Палата дауысын алды (ол 1868 жылы Сенаттан ақталды). Оның әйгілі өмірбаянын жазған Ханс Трефус Стивенс "конгрессте қызмет еткен ең ықпалды өкілдердің бірі болды. Ол өз ақыл-ойымен, парламенттік заңдарды білуімен және ерік-жігерінің зорлығымен палатаға үстемдік жүргізді, тіпті ол жиі жеңіске жете алмаса да". Стивенс туралы тарихи-тарихтық көзқарастар 20 ғасырдың басындағы Стивенс пен Радикалдық республикашылдардың үлкен бизнестің құралы ретінде және ақ түске деген жеккөрушіліктен қозғалғаннан бастап, 1950 жылдардағы және одан кейінгі нео-болдырушылардың көзқарасына дейін өзгерді. Олар босатылған құлдарға тең құқық беру үшін олардың күш-жігерін қолдайды. Демократтар 1861 жылдан 1874 жылға дейін әлсіз азшылықта болды, содан кейін 1874 жылы республикалық партияның 93 орынды жеңіп, көпшілікке айналды. Алтын ғасыр палатада тығыз теңгеріммен ерекшеленді, партиялар басқаруды ауыстырды. 1860-1920 жылдар аралығында палата мүшелерінің орташа қызмет мерзімі төрт жылдан сегіз жылға дейін екі есеге көбейді. Бұл сан "конгресс мансабының" өсуін көрсетеді. Палата тұрақты мәдениетті дамыта бастады, Палатаның сессиялары ұзағырақ болды және Палата мүшелері белгілі бір саясат салаларына маманданды. Билік палата спикерінен бөлінді, ал ағалық палатадағы ілгерілеуді қамтамасыз етті. Федералды үкіметтің маңыздылығының артуы, ұзақ уақыт конгресс қызметінің қабылдануы және (1896 жылдан кейін) конгресс округтерінің партиялық бәсекеге қабілеттілігінің төмендеуі палата мүшелерінің орташа мерзімінің өсуіне ықпал етті.
ХХ және ХХІ ғасырлар
ХХ ғасырдың басында Конгресстің екі палатасында да партиялық басшылықтың өсуі болды. Өкілдер палатасында спикердің қызметі өте күшті болды, оның шыңы республикашыл Джозеф Гурни Кэннонның тұсында болды. Әсіресе, комитет төрағалары 1970 жылдардағы ережелерді реформалауға дейін екі палатада да ерекше күшті болды. 1916 жылы 7 қарашада Жаннет Ранкин Монтананың Өкілдер палатасындағы үлкен орынға сайланып, Конгресстің алғашқы әйел мүшесі болды. 1973 жылы Палата Төрағасы Карл Альберт Фельда Луперді Өкілдер палатасының алғашқы әйел пагеті етіп тағайындады. Ұлы депрессия мен Жаңа келісім басталғаннан кейін демократиялық партиялар 1931 жылдан 1994 жылға дейін палатаны екі ерекше жағдаймен (1946 және 1952) бақылады, өйткені Жаңа келісім коалициясы сәтті болды. Заңнама тұрғысынан алғанда, консервативті коалиция әдетте либералды заң жобаларын болдырмады, 1964-1965 жылдардағы президент Линдон Джонсонның Ұлы қоғам жобаларын қабылдауға көпшілігі болған кезде. Ең маңызды көшбасшы ұзақ уақыт демократиялық спикер Сэм Рейберн болды. Ньют Гингричтің басшылығымен республикашылар 1994 жылғы сайлауда көпшілікке оралды, бұл партияға сол жылы екі палатаны да және көпшілік губернаторлық лауазымдарды берген республикалық революцияның бөлігі болды. Демократтар 2006 жылғы сайлауда 30 орынға ие болып, Нэнси Пелосиді бірінші әйел спикер етіп сайлады. Олар 2008 жылғы сайлау кезінде өздерінің бақылауын күшейтіп, қосымша 21 орын алды. Алайда, республикашылар бұл жетістіктерді тез арада жойды, 2010 жылғы сайлауда 63 орынға ие болды, бұл 1948 жылдан бері кез-келген сайлаудағы ең үлкен орын ауыстыру. Республикашылдар 2018 жылғы сайлауға дейін палатаны басқарып отырды.