1800 жылғы АҚШ президент сайлауы: Томас Джефферсонның жеңісі мен саяси өзгерістер

Кіріспе

АҚШ-тың төртінші президенттік сайлауы

1800 жылғы АҚШ президенттік сайлауы – төртінші төртжылдық президенттік сайлау болды. Ол 1800 жылдың 31 қазанынан 3 желтоқсанына дейін өтті. Кейде «1800 жылғы революция» деп аталатын оқиғада Демократиялық-республикалық партияның үміткері, вице-президент Томас Джефферсон, Федералистік партияның үміткері және қазіргі президент Джон Адамсты жеңді. Бұл сайлау Демократиялық-республикалық партияның жаңа буынын қалыптастырған саяси қайта құру болды. Америка тарихында бұл реванш болып өткен алғашқы президенттік сайлау еді. Адамс 1796 жылғы сайлауда Джефферсонды шамалы айырымымен жеңген болатын. 1804 жылы 12-ші түзетуді бекітуге дейін қолданылған сайлау жүйесінің ережелеріне сәйкес, сайлаушылар алқасының әрбір мүшесі екі дауыс берді, президенттік және вице-президенттік дауыстар арасында ешқандай айырмашылық болған жоқ. 1796 жылы Джефферсон екінші орынды алғандықтан, вице-президент болып сайланды. 1800 жылы, 1796 жылдан айырмашылығы, екі партия да ресми түрде кандидаттар тізімін ұсынды. Демократиялық-республикалықтар Джефферсон мен Аарон Беррден тұратын тізімді ұсынды, ал федералистер Адамс пен Чарльз К. Пинкниден тұратын тізімді ұсынды. Әр партия өз сайлаушыларының біреуі үшінші кандидатқа дауыс беретін немесе дауыс беруден бас тартатын жоспар жасады, осылайша олардың басымдығын көрсететін президенттік үміткері (федералистер үшін Адамс және демократиялық-республикалықтар үшін Джефферсон) партияның екінші үміткерінен бір дауыс артық алып жеңіске жетер еді. Басты саяси мәселелер француз революциясының және Квази соғысының салдарымен байланысты болды. Федералистер күшті орталық үкіметті және Ұлыбританиямен жақын қарым-қатынасты жақтады. Демократиялық-республикалықтар мемлекеттік үкіметтерге өкілеттік беруді ұсынды және федералистер енгізген салықтарды сынады. Демократиялық-республикалықтар, сондай-ақ, федералистердің иммигранттардың азаматтыққа қабылдануын қиындату және федералды үкіметке сын айтуды шектеу үшін қабылдаған «Шет елдіктер және бүлік туралы» заңдарды айыптады. Демократиялық-республикалықтар мемлекеттік және жергілікті деңгейде жақсы ұйымдастырылған, ал федералистер ұйымдаспаған және олардың екі бас көшбасшысы Адамс пен Александр Гамильтон арасында қатыгез дау болды. Тарихшы Джон Ферлингтің сөзіне сүйенсек, сайлаушылар дауысы үшін күрес, аймақтық бөліністер және екі партияның да жүргізген жалған үгіт-насихат науқандары сайлауды қазіргі заманға сай етіп көрсетті.

The 1800 United States presidential election was the fourth quadrennial presidential election. It was held from October 31 to December 3, 1800. In what is sometimes called the "Revolution of 1800", the Democratic Republican Party candidate, Vice President Thomas Jefferson, defeated the Federalist Party candidate and incumbent, President John Adams. The election was a political realignment that ushered in a generation of Democratic Republican leadership. This was the first presidential election in American history to be a rematch. Adams had narrowly defeated Jefferson in the 1796 election. Under the rules of the electoral system in place before the 1804 ratification of the 12th Amendment, each member of the Electoral College cast two votes, with no distinction made between electoral votes for president and electoral votes for vice president. As Jefferson received the second most votes in 1796, he was elected vice president. In 1800, unlike in 1796, both parties formally nominated tickets. The Democratic Republicans nominated a ticket consisting of Jefferson and Aaron Burr, while the Federalists nominated a ticket consisting of Adams and Charles C. Pinckney. Each party formed a plan by which one of their respective electors would vote for a third candidate or abstain so that its preferred presidential candidate (Adams for the Federalists and Jefferson for the Democratic Republicans) would win one more vote than the party's other nominee. The chief political issues revolved around the fallout from the French Revolution and the Quasi War. The Federalists favored a strong central government and close relations with Great Britain. The Democratic Republicans favored decentralization to the state governments, and the party attacked the taxes the Federalists imposed. The Democratic Republicans also denounced the Alien and Sedition Acts, which the Federalists had passed to make it harder for immigrants to become citizens and to restrict statements critical of the federal government. The Democratic Republicans were well organized at the state and local levels, while the Federalists were disorganized and suffered a bitter split between their two major leaders, Adams and Alexander Hamilton. According to historian John Ferling, the jockeying for electoral votes, regional divisions, and the propaganda smear campaigns created by both parties made the election recognizably modern.

Науқан

1800 жылғы сайлау 1796 жылғы сайлаудың қайталауы болғанымен, ол американ саясатының жаңа түрін – екі партиялық республиканы және сахна артында және баспасөз арқылы өткізілген қатыгез сайлау науқанын әкелді. Бұған қоса, сайлауда бұрынғы жақын одақтастар болған, бірақ қазір саяси жау болған, беделді Адамс пен Джефферсон бақталасты. Науқан екі тараптан да қаралау мен жеке шабуылдарға толы болды. Федералистер демократ-республикашылдардың елді құртатын радикалды атеистер екендігі туралы қауесет таратып, оның себебі демократ-республикашылдардың француз революциясын қолдауы еді. 1798 жылы Джордж Вашингтон «демократ деп мойындаған адамның қағидаларын өзгертуге қарағанда, қараңғы терілі адамды аққа бояу оңайырақ, ол осы елдің үкіметін құлату үшін ештеңеден де қайтармайды» деп шағымданған. Ал демократ-республикашылдар федералистерді шетелдіктер және бүлік туралы заңдар арқылы республикалық қағидаларды бұзуда айыптады, олардың кейбіреулері мерзімі бітісімен Жоғарғы Сот тарапынан конституцияға қайшы деп жарияланды, сондай-ақ федералистердің шетелдік иммигранттарға сүйенуіне және Франциямен соғыста Ұлыбритания мен басқа коалициялық елдерді қолдауына, осы арқылы аристократиялық және демократияға қарсы құндылықтарды насихаттауына айыптау тақты. Адамсқа оппозициялық демократ-республикашылдар да, Александр Гамильтонмен байланысты «Жоғары федералистер» тобы да шабуыл жасады. Демократ-республикашылдар Адамстың сыртқы саясатының Ұлыбританияға тым ыңғайлы екенін, квази соғыс үшін шақырылған жаңа армия халықты қысымға алады деп қорқып, соғысқа төлеу үшін жаңа салықтарға қарсы болды және шетелдіктер мен бүлік туралы заңдарды штаттардың құқықтары мен Конституцияны бұзу деп атады. «Жоғары федералистер» Адамсты тым орташа санады және оның орнына Александр Гамильтонның басшылығын қалаған. Гамильтон Адамсқа шыдамсыздық танытып, оның мақсаттарына көбірек құлық білдіретін жаңа президентті іздеді. Вашингтон президенттік лауазымда болған кезде Гамильтон виски көтерілісіне (үкіметтің азаматтардан салық алу билігіне қауіп төндірген) федералдық ден қоюға ықпал ете алды. Вашингтон үшінші мерзімге түспейтінін жариялағанда, федералистер мен Адамс өзін кезекті мұрагер деп санады. Гамильтон 1796 жылы Адамс әкімшілігіндегі ықпалы Вашингтонның ықпалындай немесе одан да зор болады деп үміттенген. 1800 жылға қарай Гамильтон Адамстың тым тәуелсіз екенін түсінді және Оңтүстік Каролинадан федералистік вице-президенттікке үміткер Чарльз Котесворт Пинкнидің Гамильтонның мүдделерін қорғауға көбірек бейім екенін ойлады. Адамсқа қарсы үшінші саботаж әрекеті ретінде Гамильтон Пинкниді президенттікке сайлауды сырттай жоспарлады. Пинкнидің саяси тәжірибесінің жетіспеуіне байланысты, ол Гамильтонның ықпалына ашық болатын деп күтілді. Алайда, Гамильтонның жоспары кері кетіп, федералистер партиясына зиян келтірді, әсіресе оның Адамстың кемсітуші сынды қамтитын, елу төрт беттен тұратын хаты демократ-республикашылдың қолына түсіп, жарияланғаннан кейін. Бұл Адамсты ұялтып, Гамильтонның Пинкни атынан жасаған күш-жігеріне нұқсан келтірді, тіпті Гамильтонның саяси құлдырауын жеделдетті. Дегенмен, осы процестің барлық кезеңінде үміткерлердің өздері, кем дегенде, ашық түрде, сайлау науқанынан сырт қалды, себебі оларды «демагогтар» деп тағайындаудан қорқып еді. Тіпті Джон Адамстың Вашингтонға жасаған сапары да қоғамдық пікірталас тудырды.

While the 1800 election was a re match of the 1796 election, it ushered in a new type of American politics, a two party republic and acrimonious campaigning behind the scenes and through the press. On top of this, the election pitted the "larger than life" Adams and Jefferson, who were formerly close allies turned political enemies. The campaign was bitter and characterized by slander and personal attacks on both sides. Federalists spread rumors that the Democratic Republicans were radical atheists who would ruin the country (based on the Democratic Republican support for the French Revolution). In 1798, George Washington had complained "that you could as soon scrub the blackamoor white, as to change the principles of a professed Democrat; and that he will leave nothing unattempted to overturn the Government of this Country". Meanwhile, the Democratic Republicans accused Federalists of subverting republican principles with the Alien and Sedition Acts, some of which were later declared unconstitutional after their expiration by the Supreme Court, and relying for their support on foreign immigrants; they also accused Federalists of favoring Britain and the other coalition countries in their war with France in order to promote aristocratic, anti democratic values. Adams was attacked by both the opposition Democratic Republicans and a group of so called "High Federalists" aligned with Alexander Hamilton. The Democratic Republicans felt that the Adams foreign policy was too favorable toward Britain; feared that the new army called up for the Quasi War would oppress the people; opposed new taxes to pay for war; and attacked the Alien and Sedition Acts as violations of states' rights and the Constitution. "High Federalists" considered Adams too moderate and would have preferred the leadership of Alexander Hamilton instead. Hamilton had apparently grown impatient with Adams and wanted a new president who was more receptive to his goals. During Washington's presidency, Hamilton had been able to influence the federal response to the Whiskey Rebellion (which threatened the government's power to tax citizens). When Washington announced that he would not seek a third term, the Federalists and Adams regarded himself as next in line. Hamilton appears to have hoped in 1796 that his influence within an Adams administration would be as great as or greater than in Washington's. By 1800, Hamilton had come to realize that Adams was too independent and thought the Federalist vice presidential candidate, Charles Cotesworth Pinckney of South Carolina, more suited to serving Hamilton's interests. In his third sabotage attempt toward Adams, Hamilton quietly schemed to elect Pinckney to the presidency. Given Pinckney's lack of political experience, he would have been expected to be open to Hamilton's influence. However, Hamilton's plan backfired and hurt the Federalist party, particularly after one of his letters, a scathing criticism of Adams that was fifty four pages long, fell into the hands of a Democratic Republican and soon after became public. It embarrassed Adams and damaged Hamilton's efforts on behalf of Pinckney, not to mention speeding Hamilton's own political decline. Yet, throughout this entire process, the candidates themselves were conspicuously missing from the campaigning, at least publicly, due to fears that they may otherwise be tagged as "demagogues." Even a visit John Adams made to Washington was made into a public point of contention.

Таңдау әдісінің өзгеруі

Екі жақтағы партизандар кез келген мүмкіндікті пайдалануға тырысты. Көптеген штаттарда бұл сайлаушыларды таңдау процесін өзгертуді қамтыды, нәтижені қалағандай ету үшін. Грузияда Демократиялық-Республикалық заң шығарушылар халықтың дауысын штаттық заң шығарушы орган арқылы сайлаумен алмастырды. Федералистік заң шығарушылар Массачусетс және Нью-Гэмпширде де осылай жасады. Бұл Массачусетсте күтпеген салдарларға әкелген болуы мүмкін, онда Өкілдер палатасына делегация құрамы 12 федералист пен 2 демократиялық республикашылдан 8 федералист пен 6 демократиялық республикашылға дейін өзгерді, бұл сайлаушылардың наразылығының нәтижесі болуы мүмкін. Пенсильвания да заң шығарушылардың таңдауына көшті, бірақ бұл сайлаушылардың шамалы айырмамен бөлінуіне әкелді. Вирджиния сайлау округтерінен «жеңімпаз бәрін алады» жүйесіне өтті, бұл федералистердің дауысынан бір-екі дауысты алып тастаған болуы мүмкін.

Дауыс беру

1800 жылы әр штат өзінің сайлау күнін өзі таңдай алатындықтан, дауыс беру сәуірден қазанға дейін жалғасты. Сәуірде Бёррдің Нью-Йорктегі дауыс жинауы федералистердің көпшілігін штаттық заң шығарушы органдарында кері айналдырып, Демократиялық-республикалық үміткерлерге шешуші қолдау көрсетті. 1800 жылдың күзінде екі партияның сайлаушылар алқасында 65-ке 65 теңдік орнаған кезде, дауыс берген соңғы штат – Оңтүстік Каролина, Джефферсон мен Бёррға сайлауды беру үшін сегіз демократиялық-республикалық сайлаушыны таңдады. АҚШ Конституциясына сәйкес, әр сайлаушы екі дауыс береді, ал дауыс көпшілігін жинаған кандидат президент болып сайланады, ал вице-президент лауазымы екінші орынға ие болады. Федералистер осыдан келіп, өз сайлаушыларының біріне Пинкниге емес, Джон Джейге дауыс беруді ұйымдастырды. Демократиялық-республикалықтар да Бёррдің орнына басқа кандидатқа дауыс беру үшін сайлаушыларының біреуін пайдалануды жоспарлады, бірақ оны іске асыра алмады. Сондықтан барлық Демократиялық-республикалық сайлаушылар Джефферсон мен Бёррға дауыс берді, олардың әрқайсысы үшін барлығы 73 дауыс берілді. АҚШ Конституциясының бір ережесіне сәйкес, мұндай жағдайда теңдікті Өкілдер палатасы шешуі керек еді, әр штат бір дауыс береді. 1800 жылғы Конгресс сайлауы Өкілдер палатасының көпшілік бақылауын Демократиялық-республикашыларға 68 орынға 38 орынға ауыстырғанмен, президенттік сайлауды 1798 жылғы Конгресс сайлауында сайланған, шығып бара жатқан палата шешуі керек болды (сол кезде жаңа президенттік және конгресс мерзімдері ұлттық сайлаудан кейінгі жылдың 4 наурызында басталатын). Шығып бара жатқан палатада федералистер 60 орыннан 46 орынға көпшілікке ие болды. Олар сенаттың президенті ретінде дауыс санап отырған вице-президент Джефферсонның Джорджиядағы дауыстарды Джефферсон мен Бёрр үшін дауыс ретінде санағанын, бірақ "ешқандай наразылық білдірілмегенін" атап өтті. Егер Джорджия бюллетендері осы күмәнділіктерге негізделген болса, Джефферсон мен Бёрр 69 дауыспен қалдырылмақ еді, яғни көпшілікке қажетті 70 дауыстан бір кем болып, алдыңғы бес үміткердің (Джефферсон, Бёрр, президенттікке ие Джон Адамс, Чарльз С. Пикни және Джон Джей) арасындағы сайлау қажет болар еді. Осы дауыстармен Джефферсон мен Бёррдің жалпы саны 73-ке жетті, бұл оларға жалпы санының көпшілігін берді, бірақ олар тең түсті. 2020 жылы Акерман "[1800 жылы Томас Джефферсон орнатқан прецеденттер Пенске белгілі бір штаттың сайлау нәтижесіне негізделген дауыс санағы заңсыз деп, оның бұрмаланғанын жоққа шығаруға мүмкіндік береді" деп мәлімдеді. Холли Брюэр Джефферсонның Джорджия бюллетенін санауы бұл теорияны қолдамайды деп, ал Акерман мен Фонтана дұрыс емес екенін, себебі бюллетень конституциялық талаптарға сәйкес келді, өйткені онда Джефферсон мен Бёрр үшін төрт сайлау алқасының дауысының тізімі бар (және тек олар); конституциялық талап етілген сертификаттау тілі конверттің сыртында болды; және бюллетень сол кездегі сайлау практикасы бойынша заңсыз деп түсінілмеді. Брюэрдің аргументтері вице-президент Пенстің судья Дж. Майкл Луттиг арқылы осындай өкілеттіктерге ие деген теорияны қабылдамау туралы шешіміне ықпал етті. 2023 жылдың тамызында, ұсынылатын заң теориясын сипаттайтын меморандумдарды жасағаны үшін, сондай-ақ оны қолдау үшін басқа да жалған мәлімдемелер жасағаны үшін Истманға Джорджияның рэкетшілдік заңына сәйкес президент Жо Байденнің жеңісін президент Трамптың пайдасына бұзу үшін жемқорлық құдағасына қатысу үшін айып тағылды (ол өзі де сол айыптау актісінде айыпталды).

Because each state could choose its own election day in 1800, the voting lasted from April to October. In April, Burr's mobilization of the vote in New York City succeeded in reversing the Federalist majority in the state legislature to provide decisive support for the Democratic Republican ticket. With the two parties tied 65–65 in the Electoral College in the autumn of 1800, the last state to vote, South Carolina, chose eight Democratic Republicans to award the election to Jefferson and Burr. Under the United States Constitution as it then stood, each elector cast two votes, and the candidate with a majority of the votes was elected president, with the vice presidency going to the runner up. The Federalists therefore arranged for one of their electors to vote for John Jay rather than for Pinckney. The Democratic Republicans had a similar plan to have one of their electors cast a vote for another candidate instead of Burr but failed to execute it, thus all of the Democratic Republican electors cast their votes for both Jefferson and Burr, 73 in all for each of them. According to a provision of the United States Constitution, a tie in a case of this type had to be resolved by the House of Representatives, with each state casting one vote. Although the congressional election of 1800 turned over majority control of the House of Representatives to the Democratic Republicans by 68 seats to 38, the presidential election had to be decided by the outgoing House that had been elected in the congressional election of 1798 (at that time, the new presidential and congressional terms all started on March 4 of the year after a national election). In the outgoing House, the Federalists retained a majority of 60 seats to 46. They claimed that Vice President Jefferson, who was counting the votes in his role as President of the Senate, immediately counted the votes from Georgia as votes for Jefferson and Burr, though they observed that "no objections were raised." If the Georgia ballots had been rejected based on these supposed irregularities, Jefferson and Burr would have been left with 69 votes each, or one short of the 70 votes required for a majority, meaning a contingent election would have been required between the top five finishers (Jefferson, Burr, incumbent president John Adams, Charles C. Pickney, and John Jay) in the House of Representatives. With these votes, the total number of votes for Jefferson and Burr was 73, which gave them a majority of the total, but they were tied. Ackerman himself would later claim in 2020 that "[p]recedents established by Thomas Jefferson in 1800 would permit Pence to invalidate a particular state’s electoral returns on the grounds that the underlying vote count was generated in an illegitimate fashion — that it was rigged." Holly Brewer argued that Jefferson's counting of the Georgia ballot did not support this theory, and that Ackerman and Fontana were incorrect, because the ballot did in fact comply with constitutional requirements, since it contained a list of all four electoral college votes for both Jefferson and Burr respectively (and only them); the constitutionally required certification language was contained on the outside of the envelope; and the ballot was not understood to be irregular under the election practices of the day. Brewer's arguments helped to influence Vice President Pence's decision to reject the theory that he had such powers, via Judge J. Michael Luttig. In August 2023, for producing the memoranda outlining the proposed legal theory, in addition to making other false statements in support of it, Eastman was indicted under a Georgia racketeering statute for participation in a corrupt conspiracy to overturn President Joe Biden's victory in favor of President Trump (who was himself charged in the same indictment).

Мемлекет бойынша нәтижелер

1800 жылғы сайлауға қатысқан 16 штаттың алтысында (Кентукки, Мэриленд, Солтүстік Каролина, Род-Айленд, Теннеси және Вирджиния) халықтық дауыс берудің бір түрі қолданылды. Род-Айленд пен Вирджинияда сайлаушылар штаттың барлық сайлаушылар алқасының делегациясын іріктеуде; Кентукки, Мэриленд, Солтүстік Каролина және Теннесси штаттары бір мүшелік округтердің кейбір түрлерін қолданды. Қалған штаттарда сайлаушыларды штаттық заң шығарушы орган таңдады. 1836 жылғы президенттік сайлауға дейін барлық штаттарда сайлаушылардың тікелей халықтық таңдауы болмады (Оңтүстік Каролинадан басқа, ол 1868 жылға дейін сайлаушылар үшін штаттық заң шығарушы орган дауыс берді). Бірнеше штаттардағы халықтық дауыс беру деректері толық емес, ал Кентукки мен Теннесидің нәтижелері жоғалған сияқты; штаттар сайлау бюллетеньдерін басып шығармады, ал көпшілігі белгілі бір партияны немесе үміткерді қолдаған газеттерде жарияланды. Газеттер 19-ғасырдың басында дауыс беру туралы жазбалардың негізгі көзі болды, ал Теннесси сияқты шекаралық штаттарда олардың саны аз болды және сақталған мысалдары жоқ. Төменде "Жаңа Ұлт Дауыс береді" еңбегінде жарияланған халықтық дауыс берудің сақталған көрсеткіштері келтірілген.

Of the 16 states that took part in the 1800 election, six (Kentucky, Maryland, North Carolina, Rhode Island, Tennessee, and Virginia) used some kind of popular vote. In Rhode Island and Virginia, voters elected their state's entire Electoral College delegation at large; Kentucky, Maryland, North Carolina, and Tennessee all used some variation of single member districts. In the rest, electors were chosen by the state legislature. Not until the 1836 presidential election would all states have direct popular selection of electors (except South Carolina, which had its state legislature vote for electors until 1868). Popular vote records for several states are incomplete, and the returns from Kentucky and Tennessee appear to have been lost; states did not print or issue electoral ballots, and most were issued by newspapers that supported a particular party or candidate. Newspapers are also the main source of voting records in the early 19th century, and frontier states such as Tennessee had few in operation, without any known surviving examples. Below are the surviving popular vote figures as published in A New Nation Votes. Thomas JeffersonDemocratic Republican John AdamsFederalist Margin State totalCitation State Electoralvotes # % Electoralvotes # % Electoralvotes # % # Connecticut 9 No popular vote — No popular vote 9 — — Delaware 3 No popular vote — No popular vote 3 — — Georgia 4 No popular vote 4 No popular vote — — — Kentucky 4 119+ 100 4 No ballots — 119+ 100 119+ Maryland 10 10,638 51.35 5 10,068 48.60 5 570 2.75 20,716 Massachusetts 16 No popular vote — No popular vote 16 — — New Hampshire 6 No popular vote — No popular vote 6 — — New Jersey 7 No popular vote — No popular vote 7 — — New York 12 No popular vote 12 No popular vote — — — North Carolina 12 11,593 51.26 8 11,025 48.75 4 568 2.52 22,618 Pennsylvania 15 No popular vote 8 No popular vote 7 — — Rhode Island 4 2,159 47.85 — 2,353 52.15 4 194 4.30 4,512 South Carolina 8 No popular vote 8 No popular vote — — — Tennessee 3 No data 3 No data — No data No data Vermont 4 No popular vote — No popular vote 4 — — Virginia 21 21,002 77.28 21 6,175 22.72 — 14,827 54.56 27,177 TOTALS 138 45,467 60.51 73 29,621 39.42 65 15,846 21.09 75,142 TO WIN 70

Томас Джефферсон – Демократиялық Республикалық, Джон Адамс – Федералист

| Штат | Айырмашылық | Жалпы дауыс | Сырттау | Штат сайлау дауыстары | # | % | # | % | # | % |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Коннектикут | Халықтық дауыс жоқ | — | Халықтық дауыс жоқ | 9 | — | — | — | — |
| Делавэр | Халықтық дауыс жоқ | — | Халықтық дауыс жоқ | 3 | — | — | — | — |
| Джорджия | Халықтық дауыс жоқ | 4 | Халықтық дауыс жоқ | — | — | — | — | — |
| Кентукки | 119+ | 100 | 4 | Халықтық дауыс жоқ | 119+ | 100 | 119+ |
| Мэриленд | 10,638 | 51.35 | 5 | 10,068 | 48.60 | 5 | 570 | 2.75 | 20,716 |
| Массачусетс | Халықтық дауыс жоқ | — | Халықтық дауыс жоқ | 16 | — | — | — | — |
| Нью-Гэмпшир | Халықтық дауыс жоқ | — | Халықтық дауыс жоқ | 6 | — | — | — | — |
| Нью-Джерси | Халықтық дауыс жоқ | — | Халықтық дауыс жоқ | 7 | — | — | — | — |
| Нью-Йорк | Халықтық дауыс жоқ | 12 | Халықтық дауыс жоқ | — | — | — | — | — |
| Солтүстік Каролина | 11,593 | 51.26 | 8 | 11,025 | 48.75 | 4 | 568 | 2.52 | 22,618 |
| Пенсильвания | Халықтық дауыс жоқ | 8 | Халықтық дауыс жоқ | 7 | — | — | — | — |
| Род-Айленд | 2,159 | 47.85 | — | 2,353 | 52.15 | 4 | 194 | 4.30 | 4,512 |
| Оңтүстік Каролина | Халықтық дауыс жоқ | 8 | Халықтық дауыс жоқ | — | — | — | — | — |
| Теннеси | Дерек жоқ | 3 | Дерек жоқ | — | Дерек жоқ | — | Дерек жоқ | — |
| Вермонт | Халықтық дауыс жоқ | — | Халықтық дауыс жоқ | 4 | — | — | — | — |
| Вирджиния | 21,002 | 77.28 | 21 | 6,175 | 22.72 | — | 14,827 | 54.56 | 27,177 |
| БАҒЫ | 45,467 | 60.51 | 73 | 29,621 | 39.42 | 65 | 15,846 | 21.09 | 75,142 |
| ЖЕҢІП АЛУҒА | 70 | | | | | | | | |

Сайлаушылар алқасын таңдау

Конституцияның ІІ бабының 1-тармағында штат заң шығарушы органдарының өз сайлаушыларын қалай таңдайтынын анықтауға тиіс екендігі көзделген. Әр штаттың заң шығарушы органдары әртүрлі әдістерді қолданды:

Танымал мәдениетте

Сайлау тарихы және Джефферсон мен Адамс арасындағы ақырғы татуласу Comedy Central арнасының "Мас тарих" (Drunk History) екінші маусымдағы эпизодында қайта айтылды, онда Джерри О'Коннелл Джефферсон рөлін, ал Джо Ло Труглио Адамс рөлін сомдады. Сайлау туралы HBO мини-сериалы "Джон Адамс" (John Adams) көрсетті. 2015 жылы Лин-Мануэль Миранданың "Гамильтон" (Hamilton) мюзиклінде Джефферсон мен Бёрр арасындағы бәсеке "1800 жылғы сайлау" ("The Election of 1800") әнінде баяндалады. Ән 1801 жылғы қосымша сайлаудың нәтижесін шешудегі Александр Гамильтонның рөліне назар аударады. Мюзикл Адамстың беделінің төмендеуі Джефферсон мен Бёрр арасындағы нақты таңдауды жасады деп көрсете отырып, бірнеше күрделі сайлауды біршама жеңілдетеді. Тарихшылар Адамс алғашқы сайлауда соншалықты жеңіліс таппағанын, ал мюзикл Джефферсонның жеңісін арттырып көрсеткенін жазды. Бұл Гамильтонның Джефферсонды Бёррден қолдауы Бёрр мен Гамильтон арасындағы дуэльге себеп болды деген ойды тудырады; бірақ шындығында, бұл Бёрр мен Гамильтон арасындағы қарым-қатынасты нашарлатқанмен, дуэль ақырында 1804 жылғы Нью-Йорк губернаторы сайлауында Гамильтонның Бёрр туралы жасаған мәлімдемелерінен туындады. 1801 жылғы Бёрр мен Джефферсон арасындағы қосымша сайлау туралы әңгіме Гор Видальдің 1973 жылғы "Бурр" (Burr) романында келтірілген.

Негізгі дереккөздер

Слоан, Герберт. " 'Жамандықтардың ішінде таңдау жасауда Джефферсон Бёррден әлдеқайда қауіпсіз': Александр Гамильтонның 1800 жылғы президенттік сайлаудың нәтижесі шешілмей тұрған Гаррисон Грей Отиске жазған хаты". Тарих журналы 18.5 (2004): 53-57, үзінді.