Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мұзтану 450 миллионнан 420 миллион жылға дейін
Glaciation 450 million to 420 million years ago
Анд-Сахара мұзтануы, сондай-ақ ерте палеозойлық мұз дәуірі (EPIA), ерте палеозойлық мұз үйі деп аталады, ол Дарривиль кезеңінде бастау алған. Бұл мұзтанудың дәлелдерін Арабия, Солтүстік Африка, Оңтүстік Африка, Бразилия, Перу, Боливия, Чили, Аргентина және Вайоминг сияқты жерлерде кездестіруге болады. Кейінгі ордовик мұзтануы кейінгі ордовик жаппай жойылудың басты себебі деп саналады және ол теңіз тіршілігінің шамамен 61% құрамын қамтитын жаппай жойылумен бірге жүрген жалғыз мұздық эпизод болып табылады. Мұздықтардың ең жоғары көлемі 50-ден 250 миллион куб километрге дейін бағаланады, ал оның ұзақтығы 35 миллионнан 1 миллион жылға дейін болған. Хирнантиан кезеңіндегі ең биік нүктесінде мұз дәуірі соңғы плейстоценде болған соңғы мұздық максимумнан әлдеқайда күшті болған деп есептеледі. Сандбианнан алынған изотоптық мәліметтер үш мүмкін мұзтану кезеңін көрсетеді: ерте Сандбиан мұзтануы, орта Сандбиан мұзтануы және кеш Сандбиан мұзтануы. Катиан кезеңінде көптеген қысқа мұзтанулар болған: ерте Катианда үш өте қысқа мұзтану, ерте Катианның соңында Раквере мұзтануы, орта Катиан мұзтануы, ерте Катианның кеш Ашгилл мұзтануы және соңғы Катиан мұзтануы, оған Параортограптус пацификус граптолит биозонасында жылдам жылыну оқиғасы ілесіп, Хирнантиан мұзтануынан бұрын болған. Катианнан жер асты суларының қалыптасуындағы үлкен өзгерістердің дәлелдері белгілі, бұл әдетте жаһандық климаттың кенеттен өзгеруін көрсетеді. Граптолит биостратиграфиясына сәйкес келетін көміртек және неодимнің изотоптық қатынастарының өзгеруі Катиан кезеңіндегі мұздық эустатикалық циклдардың болуын растайды, сондай-ақ Кентукки мен Квебек штаттарынан алынған кондонт апатит δ18O ауытқулары мұздық эустатикалық теңіз деңгейінің өзгеруін көрсетеді. Дегенмен, Катиан кезеңіндегі мұзтанулардың болуы әлі де даулы. Катиан брахиоподы және Цинциннати аркасынан алынған теңіз суының δ18O мәндері жаһандық парниктік күйге тән мұхит температурасын көрсетеді.
The Andean Saharan glaciation, also known as the Early Paleozoic Ice Age (EPIA), the Early Paleozoic Icehouse, which began as early as the Darriwilian, Evidence of this glaciation can be seen in places such as Arabia, North Africa, South Africa, Brazil, Peru, Bolivia, Chile, Argentina, and Wyoming. The Late Ordovician glaciation is widely considered to be the leading cause of the Late Ordovician mass extinction, and it is the only glacial episode that appears to have coincided with a major mass extinction of nearly 61% of marine life. Estimates of peak ice sheet volume range from 50 to 250 million cubic kilometres, and its duration from 35 million to less than 1 million years. At its height during the Hirnantian, the ice age is believed to have been significantly more extreme than the Last Glacial Maximum occurring during the terminal Pleistocene. Isotopic evidence from the Sandbian reveals three possible glaciations: an early Sandbian glaciation, a middle Sandbian glaciation, a late Sandbian glaciation. Many possible short glaciation occurred during the Katian: three very short glaciations during the early Katian, the Rakvere glaciation during the late early Katian, a middle Katian glaciation, the Early Ashgill glaciation of the early late Katian, and a latest Katian glaciation that was followed by a rapid warming event in the Paraorthograptus pacificus graptolite biozone immediately before the Hirnantian glaciation itself. Evidence of major changes in bottom water formation, which usually indicates a sudden change in global climate, is known from the Katian. Shifts in isotopic ratios of carbon and neodymium that correspond to graptolite biostratigraphy lend further evidence in favour of the existence of glacioeustatic cycles during the Katian, as do conodont apatite δ18O fluctuations from Kentucky and Quebec that likely reflect glacioeustatic sea level changes. However, the existence of glacials during the Katian remains controversial. Katian brachiopod and seawater δ18O values from Cincinnati Arch indicate ocean temperatures characteristic of a global greenhouse state.
Гирнант мұздықтары
Катиан-Гирнантиан шекарасында кенеттен салқындау оқиғасы мұздықтардың жылдам кеңеюіне алып келді, нәтижесінде фанерозойдың ең ауыр мұз басуларының бірі пайда болды. Бұл өте күшті салқындау оқиғасы, Ордовик кезеңінің соңғы жаппай жойылуының алғашқы толқынымен бірдей уақытта болған деп саналады. Хирнантианның басында δ18O ығысуы байқалады; бұл ығысудың мөлшері (+2 4‰) ерекше. Оның бағыты мұздың салқындауын және мұз көлемінің артуын көрсетеді. δ18O изотоптық көрсеткішіндегі байқалатын ығысулар осы мұздық кезеңде теңіз деңгейінің 100 метрге төмендеуіне және тропикалық мұхит температурасының 10°C-қа төмендеуіне себеп болар еді. Хирнантианның соңында Ордовик кезеңінің соңғы жаппай жойылуының екінші толқынымен бірге мұздықтардың күрт кері шегінуі болды, содан кейін Жер Рудданиян кезеңінде әлдеқайда жылы климатқа оралды. Кейінгі Хирнантиан жылынуы δ18O-ның теріс мәндерге қарай ұқсас күрт ығысуымен сипатталады. δ13C мәндері де силурдің басында күрт төмендейді.
At the Katian Hirnantian boundary, a sudden cooling event caused a rapid expansion of glaciers, resulting in one of the most severe glaciations of the Phanerozoic, an extreme cooling event generally believed to be coincident with the first pulse of the Late Ordovician mass extinction. An δ18O shift occurs at the start of the Hirnantian; the magnitude of this shift (+2 4‰) was extraordinary. Its direction implies glacial cooling and possibly increases in ice volume. The observed shifts in the δ18O isotopic indicator would require a sea level fall of 100 meters and a drop of 10 °C in tropical ocean temperatures to have occurred during this glacial episode. At the end of the Hirnantian, an abrupt retreat of glaciers concurrent with the second pulse of the Late Ordovician mass extinction occurred, after which Earth receded back into a much warmer climate during the Rhuddanian. Late Hirnantian warming was marked by a similarly meteoric shift in δ18O towards more negative values. δ13C values likewise fall sharply at the beginning of the Silurian.
Силур мұздықтары
Рудданийдің салыстырмалы түрде жылы болуынан кейін, ерте және соңғы Аэрон кезеңдерінде мұздық құбылыстар орын алды. Келесі мұздық кезең Телихианның соңынан Шейнвудтың ортасына дейін созылды. Гомер дәуірінің ертеден кеш кезеңіне дейін Жер тағы бір мұздық фазасында болды. EPIA-ның соңғы ірі мұздықтануы Людфорд кезеңінде болды және Лау оқиғасымен байланысты болды. Осы кезеңде мұздық Арабия, Сахара, Батыс Африка, Оңтүстік Амазонка және Анд тауларында белгілі, ал мұздық орталығы Ордовик (450–440 млн жыл бұрын) Сахарадан Силур (440–420 млн жыл бұрын) Оңтүстік Америкаға қарай жылжуы анықталды. Эйлс пен Янгтың сөзінше, "шамамен 440 млн жыл бұрынғы ірі мұздық эпизод, Батыс Африкада (Сахараның Тамаджерт формациясы), Мароккода (Тиндуф бассейні) және батыс-орталық Сауд Арабиясындағы қазба жыртылыстарында тіркелген, бұл аймақтар сол кезде полярлық ендікте болған. Ордовик дәуірінің соңынан Силур дәуірінің басына дейін мұздықтардың орталығы Солтүстік Африкадан Оңтүстік Американың оңтүстік-батысына жылды". Африка мен Бразилияның шығысында континенттік мұздықтар, ал Анд тауларында альпілік мұздықтар қалыптасты. Оңтүстік Американың батысында (Перу, Боливия және солтүстік Аргентина) ерте силур (Лландонвери) дәуіріне жатқан, мұздық-теңіз диамиктиттері, турбидиттер, тақтатастар, лай ағындары және қиыршық ағындарымен қабаттасқан қоршаулар табылды, олардың оңтүстікке қарай солтүстік Аргентина мен батыс Парагвайға дейін, ал ықтималды солтүстікке қарай Перу, Эквадор және Колумбияға дейін кеңейгені анықталды.
Following the relatively warm Rhuddanian, glacial events occurred during the early and latest Aeronian. A further glaciation occurred from the late Telychian to middle Sheinwoodian. From the early to late Homerian, Earth was in yet another glacial phase. The last major glaciation of the EPIA occurred during the Ludfordian and was associated with the Lau event. During this period, glaciation is known from Arabia, Sahara, West Africa, the south Amazon, and the Andes, and the centre of glaciation is known to have migrated from the Sahara in the Ordovician (450–440 Ma) to South America in the Silurian (440–420 Ma). According to Eyles and Young, "A major glacial episode at c. 440 Ma, is recorded in Late Ordovician strata (predominantly Ashgillian) in West Africa (Tamadjert Formation of the Sahara), in Morocco (Tindouf Basin) and in west central Saudi Arabia, all areas at polar latitudes at the time. From the Late Ordovician to the Early Silurian the centre of glaciation moved from northern Africa to southwestern South America." Continental glaciers developed in Africa and eastern Brazil, while alpine glaciers formed in the Andes. In western South America (Peru, Bolivia and northern Argentina) were found glacio marine diamictites interbedded with turbidites, shales, mud flows and debris flows, dated as early Silurian (Llandonvery), with a southward extension into northern Argentina and western Paraguay, and with a probably northern extension into Peru, Ecuador and Colombia.
Литологиялық
Бигхорн доломитының стратиграфиялық құрылымының тізбегі (ордовик кезеңінің соңына сәйкес келеді), мұздық мұздың біртіндеп қалыптасуымен үйлеседі. Бигхорн доломитының тізбектері құрамдас циклдарындағы жүйелі өзгерістерді көрсетеді, және осы циклдардағы өзгерістер парниктік климаттан ауысу, мұздық климатқа қарай өту ретінде түсіндіріледі.
The sequence of the stratigraphic architecture of the Bighorn Dolomite (which represents end of the Ordovician period), is consistent with the gradual buildup of glacial ice. The sequences of the Bighorn Dolomite display systematic changes in their component cycles, and the changes in these cycles are interpreted as being a change from a greenhouse climate to a transitional ice house climate.
СО2 азаюы
Ерте палеозой кезеңінде мұз басуға кедергі келтірген факторлардың бірі атмосферадағы CO2 концентрациясы болды, ол сол кезде өнеркәсіптік деңгейден 8-20 есе жоғары болды. Сонымен қатар, Хирнантианда CO2 концентрациясы айтарлықтай төмендеген деп саналады, бұл жалпы суыну үрдісі кезінде кең ауқымды мұз басуға себеп болуы мүмкін. Бұл кезде CO2-ні кетіру әдістері жақсы белгілі болған жоқ, мұхиттық органикалық көміртектің көмуінің күшеюі және көмірқышқыл газының жанартаулық шығарылымдарының азаюы ұсынылды. CO2 деңгейі жоғары болған жағдайда да мұз басу басталуы мүмкін еді, бірақ бұл континенттік құрылымға тікелей байланысты болар еді. Тағы бір гипотеза бойынша, Катиандағы ірі магмалық провинция сол кезеңдегі жоғары континенттік жанартаулық белсенділігінен туындаған базальттық су тасқынына әкелді. Қысқа мерзімде бұл атмосфераға көп мөлшерде CO2 шығарып, Катиандағы жылу импульсін түсіндіруі мүмкін. Алайда, ұзақ мерзімде базальттық су тасқыны базальт тау жыныстарынан тұратын жазықтарды қалдырып, гранитті тау жыныстарының орнын басар еді. Базальт тау жыныстары гранит тау жыныстарына қарағанда анағұрлым жылдам үгіледі, бұл жанартаулық белсенділіктен бұрын атмосферадан CO2-ні тез жоюға мүмкіндік берер еді. CO2 деңгейі сондай-ақ құрлықтағы тамырсыз өсімдіктердің кеңеюіне байланысты болған силикаттық үгілудің үдеуінен де төмендеуі мүмкін. Тамырлы өсімдіктер мұз басудан кейін 15 миллион жылдан соң пайда болды. Бұл өзгеріс Хирнантиандық изотоптық көміртек ауытқуы (HICE) деп белгілі. δ13C-тің оң қарай ығысуы көміртек циклының өзгеруін көрсетеді, бұл органикалық көміртек көмуінің артуына әкелді, бірақ кейбір зерттеушілер бұл δ13C өзгерісінің себебі теңіз деңгейінің төмендеуіне байланысты ашық қалған карбонат платформаларының үгілуінің күшеюі деп санайды. Органикалық көміртек көмуінің күшеюі атмосфералық CO2 деңгейінің төмендеуіне және кері парниктік эффектіге алып келді, бұл мұз басудың оңайрақ басталуына жағдай жасады. Жерден екі килопарсек қашықтықта болған он секундтық GRB (гамма сәулесінің шарпылуы) бір шаршы метрге 100 килоджоуль мөлшеріндегі сәулелену әсерін тигізер еді. Бұл гамма сәулесінің шарпылуынан кейін жер бетіне көп мөлшерде азот қышқылының жаууына әкеліп соқтырар еді, бұл нитрат тапшылығынан шектелген фотосинтездің гүлденуіне себеп болар еді, олар атмосферадан көп мөлшерде көмірқышқыл газын сіңірер еді. Сонымен қатар, GRB озонның, тағы бір қуатты парниктік газдың, айтарлықтай азаюын бастаған болар еді, озонның диоксид азотымен реакциясы GRB-ның диоксид азотты ыдыратуы және азот атомдарының оттегімен келесі реакциясы нәтижесінде пайда болған.
One of the factors that hindered glaciation during the early Paleozoic was atmospheric CO2 concentrations, which at the time were somewhere between 8 and 20 times pre industrial levels. Furthermore, CO2 concentrations are thought to have dropped significantly in the Hirnantian, which could have induced widespread glaciation during an overall cooling trend. Methods for the removal of CO2 during this time were not well known, enhanced oceanic organic carbon burial, and a reduction in volcanic outgassing of carbon dioxide having been proposed. It could have been possible for glaciation to initiate with high levels of CO2, but it would have depended highly on continental configuration. Another hypothesis is that a hypothetical large igneous province in the Katian led to basaltic flooding caused by high continental volcanic activity during that period. In the short term, this would have released a large amount of CO2 into the atmosphere, which may explain a warming pulse in the Katian. However, in the long term flood basalts would have left behind plains of basaltic rock, replacing exposures of granitic rock. Basaltic rocks weather substantially faster than granitic rocks, which would quickly remove CO2 from the atmosphere at a much faster rate than before the volcanic activity. CO2 levels could also have decreased due to accelerated silicate weathering caused by the expansion of terrestrial non vascular plants. Vascular plants only appeared 15 Ma after the glaciation. This shift is known as the Hirnantian Isotopic Carbon Excursion (HICE). The positive shift in δ13C implies a change in the carbon cycle leading to more burial of organic carbon, though some researchers hold a conflicting interpretation of this δ13C change as being caused by increased weathering of carbonate platforms exposed by sea level fall. This enhanced organic carbon burial resulted in a decrease in the atmospheric CO2 levels and an inverse greenhouse effect, allowing glaciation to occur more readily. The effects of a ten second GRB occurring within two kiloparsecs of Earth would have delivered it a fluence of 100 kilojoules per square metre. This would have resulted in large amounts of nitric acid raining down on Earth's surface in the aftermath of the gamma ray burst, causing blooms of nitrate limited photosynthesisers that would have sequestered large amounts of carbon dioxide from the atmosphere. Additionally, the GRB would have initiated a major depletion of ozone, another potent greenhouse gas, through its reaction with nitric oxide produced as a result of the GRB's dissociation of diatomic nitrogen and subsequent reaction of nitrogen atoms with oxygen.
Ордовик метеорлық оқиғасы
L-хондриттің аналық денесінің ыдырауы нәтижесінде Жерге сыртқы кеңістіктен материалдың жаңбыры құйылды, бұл ордовик метеорлық құбылысы деп аталады. Бұл құбылыс стратосферадағы шаңның 3 немесе 4 есеге артуына әкелді және күн сәулесін кері қайтаратындықтан мұз дәуірін тудырған болуы мүмкін.
The breakup of the L chondrite parent body caused a rain of extraterrestrial material onto the Earth called the Ordovician meteor event. This event increased stratospheric dust by 3 or 4 orders of magnitude and may have triggered the ice age by reflecting sunlight back into space.
Дениликиннің әсер ету құрылымы
2023 жылғы мақалада Хирнант мұз басуының себебі қазіргі оңтүстік-шығыс Австралиядағы Дениликин көп сақиналы құрылымын жасаған соққыдан туындаған соққылық қыс болуы мүмкін деген пікір ұсынылған, алайда бұл гипотеза әзірге зерттелмеген.
A 2023 paper has proposed that the Hirnantian glaciation could have come about due to an impact winter generated by the impact that formed the Deniliquin multiple ring feature in what is now southeastern Australia, although this hypothesis currently remains untested.
Жанартау аэрозольдері
Жанартау белсенділігі көбінесе парниктік газдардың шығарылуы арқылы жылынуға алып келсе де, жарықты бөгейтін бөлшектер – аэрозольдер арқылы салқындатуға да себеп болуы мүмкін. Хирнантиан кезеңіндегі жоғары жанартаулық белсенділіктің мол дәлелдері бар, олар көптеген аймақтарда сынаптың (Hg) жоғары концентрациясымен расталады. Күкірт диоксиді (SO2) және басқа күкіртті жанартау газдары стратосферада сульфат аэрозольдеріне айналады, ал қысқа мерзімді, үлкен магмалық провинциялардың жарылыстары осылайша салқындатуға себеп болуы мүмкін. Хирнантиан кезеңінде үлкен магмалық провинцияның тікелей дәлелі болмаса да, вулканизм әлі де маңызды фактор болуы мүмкін. Жарылыс арқылы шығатын жанартаулар, тұрақты түрде күл мен ұшқыш заттарды стратосфераға жіберіп, сульфат аэрозольдерін жасауға одан да тиімді. Ордовик кезеңінің соңында күл қабаттары жиі кездеседі, ал Хирнантиан пириті стратосфералық жарылыстарға сәйкес күкірт изотоптарының аномалияларын көрсетеді. Әсіресе, Дэйк бентониті қабатын құраған алып мега-жарылыс, оның үлкен оң оттегі изотоптық ауытқуымен және оның бентонит қабатында байқалған жоғары күкірт концентрациясымен сәйкес келгендіктен, жаһандық салқындатумен байланыстырылған.
Although volcanic activity often leads to warming through the release of greenhouse gasses, it may also lead to cooling via the production of aerosols, light blocking particles. There is good evidence for elevated volcanic activity through the Hirnantian, based on anomalously high concentrations of mercury (Hg) in many areas. Sulphur dioxide (SO2) and other sulphurous volcanic gasses are converted into sulphate aerosols in the stratosphere, and short, periodic large igneous province eruptions may be able to account for cooling in this way. Although there is no direct evidence for a large igneous province during the Hirnantian, volcanism could still be a major factor. Explosive volcanic eruptions, which regularly send debris and volatiles into the stratosphere, would be even more effective at producing sulfate aerosols. Ash beds are common in the Late Ordovician, and Hirnantian pyrite records sulphur isotope anomalies consistent with stratospheric eruptions. The enormous megaeruption that formed the Deicke bentonite layer in particular has been linked to global cooling due to it coinciding with a major positive oxygen isotope excursion and the high sulphur concentration observed in its bentonite layer.
Теңіз деңгейінің өзгеруі
Бұл кезеңде температураның төмендеуіне себеп болатын нұсқалардың бірі – теңіз деңгейінің төмендеуі. Теңіз деңгейі кең көлемді мұз қаптамаларының пайда болуына дейін төмендеуі тиіс, бұл оны ықтимал тудырғыш факторға айналдырады. Теңіз деңгейінің төмендеуі мұздықтардың өсуі үшін көбірек жерді қолжетімді етеді. Теңіз деңгейінің өзгеру уақытына қатысты пікірталастар көп, бірақ теңіз деңгейінің төмендеуі Ашгиллиан кезеңінен бұрын басталғанына қатысты бірнеше дәлелдер бар, бұл мұз басуға ықпал еткен фактор болған болар. Тектоникалық қозғалыстар туралы біздің білімімізге сүйенсек, Гондвананың Оңтүстік полюске қарай жылжуына қажетті уақыт мұз басуды тудыру үшін тым ұзақ болды. Тектоникалық қозғалыс әдетте бірнеше миллион жылға созылады, бірақ мұз басудың ауқымы 1 миллион жылдан кем уақытта болған сияқты. Дегенмен, мұз басудың нақты уақыт аралығы 1 миллион жылдан 35 миллион жылға дейін құрайды, сондықтан тектоникалық қозғалыс осы мұзды кезеңді бастауы мүмкін. Балама ретінде, нақты полярлық қозғалыс (TPW), емес, дәстүрлі пластиналық қозғалыс Хирнант мұз басуының басталуына жауапты болуы мүмкін. 450 және 440 миллион жыл бұрын алынған палеомагниттік деректер жылына шамамен 55 см жылдамдықпен болатын ~50° шамасындағы ТПВ-ны көрсетеді, бұл континенттердің жылдам қозғалысын дәстүрлі тектоникалық плиталарға қарағанда жақсы түсіндіреді.
One of the possible causes for the temperature drop during this period is a drop in sea level. Sea level must drop prior to the initiation of extensive ice sheets in order for it to be a possible trigger. A drop in sea level allows more land to become available for ice sheet growth. There is wide debate on the timing of sea level change, but there is some evidence that a sea level drop started before the Ashgillian, which would have made it a contributing factor to glaciation. From what we know about tectonic movement, the time span required to allow the southward movement of Gondwana toward the South Pole would have been too long to trigger this glaciation. Tectonic movement tends to take several million years, but the scale of the glaciation seems to have occurred in less than 1 million years, but the exact time frame of glaciation ranges from less than 1 million years to 35 million years, so it could still be possible for tectonic movement to have triggered this glacial period. Alternatively, true polar wander (TPW) and not conventional plate motion may have been responsible for the initiation of the Hirnantian glaciation. Palaeomagnetic data from between 450 and 440 Ma indicates a TPW of around ~50˚ occurring at a maximum speed of ~55 cm per year, which better explains the rapid motion of the continents than conventional plate tectonics.
Полюстерге қарай мұхит жылу тасымалы
Мұхит жылу тасымалы полюстердің жылынуының басты қозғаушы күші болып табылады, ол экватордан жылы суды алып, оны жоғары ендіктерге таратады. Бұл жылу тасымалының әлсіреуі, жоғары көмірқышқыл газ жағдайында полюстердің суынуына және мұздың пайда болуына мүмкіндік берген болуы мүмкін. Алайда, зерттеулер мұз басудың пайда болуы үшін полюске қарай жылу тасымалының төмендеуі қажет екенін көрсетіп, қазіргі біліммен қатысты қайшылық тудырады. Гирнант мұз басуы жылдам аяқталса да, кейінгі силур кезеңінде жұмсақ мұз басулар жалғасты. Анд-Сахара мұз басуының басталуы хитинозоялардың биологиялық әртүрлілігіне кері әсер етті. Даривильдің соңғы кезеңіндегі әртүрліліктің ең жоғары деңгейінен кейін, хитинозоялардың әртүрлілігі кеш ордовик кезеңінде азайды. Лаурентия аймағындағы төмен ендік орны мен жылы климатына байланысты хитинозоялардың әртүрлілігінің төмендеуі байқалды. Кейінгі ордовик мұз басуы бес ірі жаппай жойылу оқиғасының екінші ең ірісімен – соңғы ордовик жаппай жойылумен бірге жүрді. Бұл кезең – жаппай жойылу оқиғасымен қатар орын алған жалғыз мұз басу кезеңі. Жойылу оқиғасы екі бөлек толқыннан тұрды. Жойылудың алғашқы толқыны су бағанасының тез суынуына және оттегінің артуына байланысты деп есептеледі. Бұл алғашқы толқын екіншісінен үлкен болды және терең және жақын мұхиттарда өмір сүрген теңіз жануарларының көп бөлігінің жойылуына себеп болды. Жойылудың екінші кезеңі теңіз деңгейінің күрт көтерілуімен байланысты болды және атмосфералық жағдайларға байланысты, атап айтқанда, оттегі деңгейі қазіргі деңгейдің 50% төмен болғандықтан, оттегісіз судың жоғары деңгейі кең таралған болуы мүмкін. Бұл оттегінің жетіспеуі бірінші жойылу толқынынан аман қалған көптеген түрлерді өлтірген болар еді. Соңғы ордовик кезеңіндегі жаппай жойылу оқиғасы теңіз жануарларының 85% және жануарлар отбасыларының 26% жоғалуына әкелді. Гомер мұз аралықтың соңындағы мұзсыздану трилет спораларын өндіретін өсімдіктердің алғашқы ірі таралуымен бірге жүрді, бұл силур-девон жер революциясының басталуын білдірді. Кейінгі орта Людфорд мұз басуы теңіз деңгейінің төмендеуіне әкеп соқты, бұл жаңа құрлықтық мекен орындарының кең аумақтарын құрды, олар тез арада құрлық өсімдіктерімен мекенделді, олардың әртараптануын одан әрі жеңілдетті. Анд-Сахара мұз басуының аяқталуын білдірген Придоли кезеңіндегі жылыну гүлдердің одан әрі таралуын қамтамасыз етті.
Ocean heat transport is a major driver in the warming of the poles, taking warm water from the equator and distributing it to higher latitudes. A weakening of this heat transport may have allowed the poles to cool enough to form ice under high CO2 conditions. However, research shows that in order for glaciation to occur, poleward heat transport had to be lower, which creates a discrepancy in what is known. Though the Hirnantian glaciation ended rapidly, milder glaciations continued to occur throughout the subsequent Silurian period, the biodiversity of chitinozoans was adversely impacted by the onset of the Andean Saharan glaciation. Following a peak in diversity in the late Darriwilian, chitinozoans declined in diversity as the Late Ordovician progressed. An exception to this declining trend of chitinozoan diversity was exhibited in Laurentia due to its low latitude position and warmer climate. The Late Ordovician Glaciation coincided with the second largest of the five major extinction events, known as the Late Ordovician mass extinction. This period is the only known glaciation to occur alongside of a mass extinction event. The extinction event consisted of two discrete pulses. The first pulse of extinctions is thought to have taken place because of the rapid cooling, and increased oxygenation of the water column. This first pulse was the larger of the two and caused the extinction of most of the marine animal species that existed in the shallow and deep oceans. The second phase of extinction was associated with strong sea level rise, and due to the atmospheric conditions, namely oxygen levels being at or below 50% of present day levels, high levels of anoxic waters would have been common. This anoxia would have killed off many of the survivors of the first extinction pulse. In all the extinction event of the Late Ordovician saw a loss of 85% of marine animal species and 26% of animal families. The deglaciation at the end of the Homerian glacial interval was coeval with the first major radiation of trilete spore producing plants, harbingering the dawn of the Silurian Devonian Terrestrial Revolution. The later middle Ludfordian glaciation caused a sea level drop that created vast areas of new terrestrial habitats that were promptly colonised by land plants, further facilitating their diversification. The warming during the Pridoli that marked the end of the Andean Saharan glaciation saw further floral expansion.