Сантал көтерілісі: 1855 жылғы Бенгал азаттық күресі
Santhal rebellion
Жерхандың (Үндістан) Сантал көтерілісі: 1855 ж. Британдық Ост-Индия компаниясы мен земдарлық жүйеге қарсы Сантал тайпасының күресі. Сидху бастаған көтеріліс тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сантал көтерілісі (Сонтал көтерілісі немесе Сантал Хуль деп те аталады) – қазіргі Жаркханд және Шығыс Үндістандағы Батыс Бенгалда Ұлыбритания Ост-Индия компаниясына (EIC) және заминдар жүйесіне қарсы Санталдардың көтерілісі. Ол 1855 жылдың 30 маусымында басталды, ал 1855 жылдың 10 қарашасында Ұлыбритания Ост-Индия компаниясы әскери жағдай режимін жариялады, ол 1856 жылдың 3 қаңтарына дейін сақталды. Бұл кезде көтеріліс президенттік әскерлермен толыққандай басып құйрылды. Көтерілісқа Сидху, Канху, Чанд және Бхаирав ағайындылары жетекшілік етті.
Rebellion in present day Jharkhand, Eastern India
The Santhal rebellion (also known as the Sonthal rebellion or the Santhal Hool), was a rebellion in present day Jharkhand and West Bengal against the East India Company (EIC) and zamindari system by the Santhals. It started on June 30, 1855, and on November 10, 1855, martial law was proclaimed by the East India Company which lasted until January 3, 1856, when martial law was suspended and the rebellion was eventually suppressed by the presidency armies. The rebellion was led by the four sibling brothers Sidhu, Kanhu, Chand, and Bhairav.
Өмірбаян
Санталдардың көтерілісі Үндістандағы Шығыс Үндістан компаниясының (EIC) салық жүйесін, өсімдік берушілік пен заминдари жүйесін жоюға бағытталған наразылық ретінде басталды; бұл оқиға Бенгалия президенттігі деп аталған тайпалық аймақта болды. Бұл, британдық Шығыс Үндістан компаниясы құрған заң жүйесі арқылы жүзеге асырылған отаршылдық үстемдіктің қысымына қарсығы кетеріс еді, оны жергілікті заминдар, полиция және соттар күштеп жүзеге асырды. Санталдар Субарнареха өзені бойындағы Хазарибагтан Мединипурға дейінгі аумақта тұрды және олар негізінен егіншілікпен айналысты. Бұл аймақтар 1770 жылғы Бенгалия ашаршылығынан ауыр зардап шекті. Көптеген Санталдар заңсыз ақша беруден зардап шекті. Оларға аса жоғары пайызбен ақша қарыз берілді. Қарыздарын төлей алмағандықтан, жерлері күштеп тартып алынып, борышпен жұмыс істеуге мәжбүр болды. Бұл Санталдарды делдалдарға қарсы біріктірді, нәтижесінде EIC-ге қарсы көтеріліс пен өздерін-өздері басқару құруға әкелді.
The rebellion of the Santhals began as a reaction to end the revenue system of the East India Company (EIC), usury practices, and the zamindari system in India; in the tribal belt of what was then known as the Bengal Presidency. It was a revolt against the oppression of the colonial rule propagated through a distorted revenue system, enforced by the local zamindars, the police and the courts of the legal system set up by the British East India Company. The Santhals lived in a territory that stretched from Hazaribagh to Medinipur, along the Subarnarekha River, and they depended on agriculture. Those areas were greatly affected by the 1770 Bengal famine. Many Santals became victims of corrupt money lending practices. They were lent money at exorbitant rates. When they were unable to repay the loan, their lands were forcibly taken and they were forced into bonded labour. This sparked the Santals to mobilize against the intermediaries, eventually leading to a rebellion against the EIC and the establishment of self governance.
Көтеріліс
1855 жылғы 30 маусымда екі Сантал көтерілісшілері, Сидху және Канху Мурму шамамен 60 000 Санталды жұмылдырып, Британ Ост-Индия компаниясына (EIC) қарсы көтеріліс жариялады. Сидху Мурму көтеріліс кезінде параллель үкімет құру үшін шамамен он мың Санталды жинаған. Оның негізгі мақсаты – өз заңдарын жасау және оларды күштеп орындау арқылы салық жинау еді. Жариялаудан кейін Санталдар қаруға көтерілді. Көптеген ауылдарда заминдарлар, қарыз берушілер және олардың ісқақыры жойылды. Ашық көтеріліс Компания әкімшілігін күтпеген жерден шағып алды. Бастапқыда көтерілісшілерді басу үшін шағын отряд жіберілді, бірақ олар сәтсіздікке ұшырады, бұл көтеріліс рухын одан әрі қоздырды. Құқық тәртібі нашарлағанда Компания әкімшілігі маңызды қадам жасап, жергілікті заминдарлар мен Муршидабад науанының көмегімен көтерілісті басу үшін көптеген әскер жіберді. Британ Ост-Индия компаниясы Сидху мен оның бауыры Канху Мурмуды тұтқындау үшін 10 000 рупи сыйақы жариялады. Осыдан кейін бірнеше шайқастар болды, нәтижесінде Сантал әскерлері көптеген қаза тапты. Санталдың қарапайым қарулары Британ Ост-Индия компаниясы армиясының оқ-дәрілік қаруларына төтеп бере алмады. 7-ші тума жұмыскерлер полкі, 40-шы тума жұмыскерлер полкі және басқа да әскер бөлімдеріне шақыру жасалды. Сидху мен Канху шайқаста қаза тапқаннан кейін көтеріліс аяқталды. Муршидабад науаны ұсынған соғыс пілдері көтеріліс кезінде Сантал үйлерін қирату үшін пайдаланылды. Осы оқиғада 15 000-нан астам адам қаза тауып, ондаған ауылдар қирады және көптеген адамдар көтеріліс кезінде қоныс аударды. Көтеріліс кезінде Сантал көшбасшысы шамамен 60 000 Санталды топтарға біріктіре алды, әр топқа 1500-2000 адамнан жиналды. Көтеріліске кедей тайпалар мен тайпалық емес адамдар, мысалы, Gowala (сүтшілер) және Lohar (ұсталар) ақпарат пен қару-жарақ ұсыну арқылы қолдау көрсетті. Ранабир Самадар Санталдардан басқа, аймақтың басқа да абориген тұрғындары, мысалы, Камар, Багди, Багал және басқалар да көтеріліске қатысқан деді. Мринал Сеннің "Мригая" (1976) фильмі Сантал көтерілісі кезінде өтеді.
On 30 June 1855, two Santal rebel leaders, Sidhu and Kanhu Murmu, mobilized roughly 60,000 Santhals and declared a rebellion against the EIC. Sidhu Murmu had accumulated about ten thousand Santhals to run a parallel government during the rebellion. The basic purpose was to collect taxes by making and enforcing his own laws. Soon after the declaration, the Santhals took to arms. In many villages, the Zamindars, money lenders, and their operatives were executed. The open rebellion caught the Company administration by surprise. Initially, a small contingent was sent to suppress the rebels but they were unsuccessful and this further fueled the spirit of the revolt. When the law and order situation was getting out of hand, the Company administration finally took a major step and sent in a large number of troops assisted by the local Zamindars and the Nawab of Murshidabad to quell the Rebellion. The East India Company announced an bounty of Rs. 10,000 to arrest Sidhu and his brother Kanhu Murmu. A number of skirmishes occurred after this which resulted in a large number of casualties for the Santhal forces. The primitive weapons of the Santhals proved to be unable to match the gunpowder weapons of the EIC army. Troop detachments from the 7th Native Infantry Regiment, 40th Native Infantry, and others were called into action. The revolt was eventually suppressed after Sidhu and Kanhu were killed in action. War elephants, supplied by the Nawab of Murshidabad, were used to demolish Santhal huts during the rebellion. In this event, over 15,000 were killed, tens of villages were destroyed, and many were displaced during the rebellion. During the rebellion, the Santhal leader was able to mobilize roughly 60,000 Santhal forming groups, with 1500 to 2000 people forming a group. The rebellion is supported by poor tribals and non tribals like Gowalas and Lohars (who were milkmen and blacksmiths) in the form of providing information and weapons. Ranabir Samaddar argues that apart from Santhals, other aboriginal inhabitants of the region like Kamars, Bagdis, Bagals and others also participated in the rebellion.</blockquote>
Mrinal Sen's film Mrigayaa (1976) is set during the Santhal rebellion.