Батыс Аустралиядағы South Western Highway: Перттен Walpole-ге дейінгі маңызды тас жол. Pinjarra, Bunbury қалалары арқылы өтеді. Жаңалықтар, апаттар, маршруттар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Батыс Австралиядағы тас жол
Highway in Western Australia
Оңтүстік-Батыс тас жолы – Батыс Австралияның Оңтүстік-Батыс аймағындағы тас жол. Ол Перттің оңтүстік-шығысын Уолпол қаласымен байланыстырады. Көп бөлігінде бұл тас жол 1-ші магистраль желісінің бір бөлігі болып табылады. Тас жол Перттен 28 км қашықтықтағы Армадалдегі Олбани тас жолымен қиылысып, жағалаудан 20-30 км ішке қарай солтүстік-оңтүстік бағытта жүреді. 1890 жылдары жақын маңдағы темір жол салынған кезде пайда болған ауыл шаруашылығы және ағаш өңдеумен айналысатын бірнеше қалалардың (мысалы, Пинджарра, Уаруна, Ярлуп және Харви) жанынан өтеді. 2016 жылдың қаңтар айында Уарунаның жанындағы Самсон Брук көпірі, тас жолдағы көпірлердің бірі, орман өртінен зардап шекті. Брансуик қиылысынан кейін тас жол Батыс Австралияның үшінші ірі қаласы – Банбериге қарай оңтүстік-батысқа бұрылады. Бұл бөлігіндегі пейзажға көбінесе шағын сүт фермалары, жеміс бақтары, жарах және мари ағаштарының қалдықтары мен қарағайлы ормандықтар кіреді. 1980 жылға дейін Армадаль-Банбери бөлігі Ұлттық тас жолдың 1-ші бөлігі болған, бірақ Ескі жағалау жолының жаңартылуы және Мандура айналма жолының салынуынан кейін 1-ші магистраль қазір Квинна автожолы және Ескі жағалау жолы арқылы Мандура курортынан өтіп, Банбериге дейін жағалау бойымен созылады.
South Western Highway is a highway in the South West region of Western Australia connecting Perth's southeast with Walpole. It is a part of the Highway 1 network for most of its length. starts from the Albany Highway junction in Armadale, 28 km from Perth, and follows a north–south route 20–30 km inland from the coast, passing through several agricultural and timber towns that sprang up in the 1890s when the nearby railway came through, such as Pinjarra, Waroona, Yarloop and Harvey. In January 2016, the Samson Brook bridge, one of the highway bridges near Waroona, was damaged by a bushfire. Just past Brunswick Junction, the highway heads southwest towards Western Australia's third largest city, Bunbury. The typical scenery on this part of the highway includes small dairy farms and orchards, jarrah and marri remnant forests and pine plantations. Until the 1980s, the Armadale Bunbury section was part of National Highway 1, but following the upgrading of Old Coast Road and construction of the Mandurah bypass, Highway 1 now follows the coastal route via Kwinana Freeway and Old Coast Road to Bunbury passing through the resort town of Mandurah.
Бэнбери қаласында
Автомобиль жолы Бунбери қаласына кірмейді – ол Пиктонның өнеркәсіптік аймағында тоқтап, Бунберидің айналма жолы – Робертсон драйві бойынша 1 км оңтүстікке қарай жүреді, содан кейін Бунбери әуежайынан шығыс-оңтүстікке қарай Боянупқа бұрылады. Бұл шоссе бұрын Пиктоннан Дардануп арқылы қазіргі Боянуп-Пиктон жолымен өтіп, бірақ 1980 жылдары қазіргі қысқарақ маршрутқа өзгертілген.
The highway does not actually enter Bunbury – it stops at the industrial suburb of Picton, following Robertson Drive (Bunbury's ring road) for 1 km south before turning southeast past Bunbury Airport towards Boyanup. The highway actually used to follow what is now Boyanup Picton Road from Picton via Dardanup, but changed to the present shorter route in the 1980s.
Бунбериден Уолполге
Банбериден бастап автожол Боянуп арқылы, Батыс Австралияның алма өсіру орталығы – Донибрукке дейін созылады. Одан кейін автожол қалың орманды аймақтан өтеді, онда жара, марри және кари сияқты көптеген жергілікті ағаштар кездеседі. Бұл аймақ Оңтүстік-Батыс Австралияның басқа бөліктеріне қарағанда 1919 жылдан бастап әскери қоныстандыру жобасы арқылы кешірек қоныстандырылды. Типикалық пейзаж – орман мен кішкентай ағаш өңдеу қалалары араласқан егістік жерлер. Содан кейін автожол Бриджтауннан (мұнда Огаста және Наннуптан келген Брокман автожолымен қиылысады), Манджимаптан және соңында Уолполден өтеді. Автожолдың бұл бөлігі, әсіресе Манджимаптан бастап, сирек қоныстанған, тығыз орманды, көптеген жабайы жануарлар мен гүлдерге, сондай-ақ көптеген ескі өсімдіктерге, әсіресе алып кариге толы. Уолполден бастап 1-автожол Оңтүстік жағалау автожолы ретінде Албаниге дейін жалғасады.
From Bunbury, the highway goes through Boyanup and on to Donnybrook, the heart of WA's apple country. From then on the highway passes through thick forests featuring many native trees like jarrah, marri and karri. The region was settled much later than other parts of south western WA, under a soldier resettlement scheme beginning in 1919. Typical scenery is farmland interspersed with forests and small timber towns. The highway then goes through Bridgetown (where it meets the Brockman Highway from Augusta and Nannup), Manjimup and finally to Walpole. This part of the highway, especially from Manjimup, is sparsely populated and very thickly forested, with abundant wildlife and wildflowers as well as many old growth trees, especially the giant karri. From Walpole, the Highway 1 continues as South Coast Highway to Albany.
Тарих
Сван өзені колониясы құрылғаннан кейін, қазіргі Бунбери ауданын зерттеу туралы алғашқы мәлімет 1836 жылғы желтоқсанда лейтенант Х.У. Бунбериден алынған. Ол және кейіннен басқалар батқан жол баяу және қауіпті болды, шамамен 80 мильді (129 км) жүруге төрт күн кетті, сонымен қатар төрт өзенді кешіп өтуге тура келді. Жол Перттен Пинжарраға дейін, содан кейін оңтүстік-батысқа бұрылып, төменгі, ашық бұталы жерлерден және одан кейін төменгі батпақты орташа ағаштарлы аймақтан өтті. Алғашқы кешіп өтілген өзен Харви өзені болды, оны тек өзен сағасының жанындағы бір ғана жерде атпен кесіп өтуге болады. Оңтүстік-батысқа қарай жалғаса бергенде, Лесшенаульт шығанағының солтүстік ұшына жетіп, оның жағалауымен Бунбериге бұрылуға дейін ілесіп жүрді. Соңғы шамамен 12 мильдік (19 км) бөлік көп жылдар бойы ең қауіпті болып келді, себебі Колли және Престон өзендерінде қауіпті кешіп өтулерді қажет етті. Аймақты алғашқы қоныстандыру әрекеттерінде үкімет қарапайым шаруаларға жерді шаруашылыққа пайдалану үшін ашты, бірақ үлкен жетістіктерге қол жеткізілмеді. 1840 жылы халық саны елу үш адамды құрады, олардың көпшілігі Бунбериде немесе оның жанында (сол кезде Порт Лесшенаульт деп аталған) тұрды. 1842 жылдың көп бөлігінде Бунбериге жаңа жол салу мәселесі бойынша көп пікірталас пен талқылау болды. Фримантльден жағалау арқылы өтетін жол ұсынылды, ал 1842 жылғы 11 мамырда жарияланған балама ұсыныс Харви өзенін жоғарыдан кесіп өтетін, көпір салуға оңай болатын Пинжаррадан Бунбериге жаңа жол болды. Жағалау жолы Мюррей өзенінің шығанағын кесіп өту үшін паромды қажет ететін еді және аймақтағы маңызды елді мекен Пинжарра арқылы өтпейтін еді; алайда, ол қысқарақ, жол бойында көбірек су көздері болды және Мандура ауылынан өтетін еді, онда алты отбасыдан жиырма тоғыз адам тұрды. Керісінше, Дарлинг Скарпының етегіндегі елді мекендер өркендеп, кеңейді, ал 1853 жылғы 1 шілдеде Колония хатшысы Фредерик Барли Перт-Пинжарра-Бунбери жолының жаңа ұсынысын жариялады. 1864-1876 жылдар аралығында жол салуға екі топ сотталғандар жұмылдырылды. 1891 жылы Боянуптан Бриджтаунға Престон, Балингуп және Гринбуш арқылы екі апталық пошта маршруты құрылды; ол сондай-ақ апта сайын Балбаррупқа дейін оңтүстікке қарай созылды. 1871 жылғы қаңтарда Бриджтаун мен Албани арасындағы тікелей маршрутты зерттеу сұралды, сонда электр телеграф желісін орнатуға болады, бірақ үкіметтік геодезистер басқа жұмыстармен аспапты болды. Манджимуптан (Бриджтаунның оңтүстігінде, Балбаррупқа іргелес) маршрутты зерттеуді 1909 жылы Фред С. Брокман жүзеге асырды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін үкімет қайтып келген әскери қызметшілерді штаттың оңтүстік-батысына қоныстандыруды жоспарлады. Қажетті қоғамдық жұмыстарды анықтау үшін әуеден зерттеу жүргізілді. Манджимуп пен Уолпол (сол кезде Норналуп деп аталған) арасындағы маршруттың өсіп кеткендігі және өтпейтіндігі туралы хабарланды. Қоғамдық жұмыстар департаментіне маршрутты тазалау және жол құру міндеті жүктелді, жұмыстар шамамен 1919 жылдан бастап біртіндеп жүргізілді. 1921 жылғы қазан айында 16 000 фунт стерлинг топырақ жолды жақсартуға жұмсалды, оны қалыптастырылған және қиыршықталған жолға айналдыру жоспарланды, жұмыстар 1921-22 жылғы жазда 2000 фунт стерлингке аяқталуы күтілді. Бунбериден Бриджтаун арқылы Манджимупқа дейінгі жол 1926 жылы Басты жол кеңесінің алғашқы жобаларының бірі ретінде жақсартылды. Ең нашар бөліктері жоғары сапалы тас жол құру процесінің бөлігі ретінде қайта құру үшін анықталды. 1940 жылы Жер жөніндегі хатшының орынбасары Армадейлден Пембертонға дейінгі жолға Оңтүстік-Батыс тас жолы деген атауды ұсынды. 1941 жылғы наурызда бұл атау кеңінен қолданылды, ал 1941 жылғы шілдеде атау ресми түрде "Армадейлден Пембертонға дейін Пинжарра, Харви, Пиктон Көшесі, Боянуп, Доннибрук, Бриджтаун және Манджимп арқылы өтетін басты жолға" қолданылды.
Following the establishment of the Swan River Colony, the earliest report of exploration of the district around what is now Bunbury is from Lieutenant H. W. Bunbury in December 1836. The route he – and later others – took was slow and hazardous, taking four days to cover around 80 mile (129 km), and crossing four rivers. The route began with passage from Perth to Pinjarra, before turning south west and passing through low, open scrubland, and subsequently a medium timbered area with low marshes. The first river to cross was the Harvey River, which could only be forded by horses at a single point, near the river mouth. Continuing south westward, the northern tip of Leschenault Estuary was reached, and its shores followed before curving around into Bunbury. The last stretch of approximately 12 mile (19 km) was the most dangerous for many years, as it required precarious crossings at the Collie and Preston Rivers. In an initial attempt to settle the area, the government declared the land open for pastoral settlement by ordinary settlers, but little progress was made. By 1840, the population was just fifty three, and most of those were in or near Bunbury (then known as Port Leschenault). Throughout much of 1842, there was much debate and discussion over providing a new route to Bunbury. A coastal route from Fremantle had been proposed, while an alternative proposal published on 11 May 1842 was a new route from Pinjarra to Bunbury, via an upstream crossing of the Harvey River, where a bridge could easily be built. The coastal route would require a ferry to cross the Murray River's estuary, and did not go through Pinjarra, a significant settlement in the area; however, it would be shorter, had more water along the route, and did go through the village of Mandurah, with a population of twenty nine people from six families. In contrast, settlements had spread and prospered in the foothills of the Darling Scarp, and on 1 July 1853, Colonial Secretary Frederick Barlee announced a new proposal for a Perth–Pinjarra–Bunbury route along the foothills, with a width, mostly following the alignment of previous tracks. Between 1864 and 1876, two parties of convicts were involved in the making of the road. A bi weekly mail route from Boyanup to Bridgetown via Preston, Balingup, and Greenbushes was established by 1891; it also extended further south to Balbarrup on a weekly basis. Surveying of a direct Bridgetown–Albany route was requested in January 1871, so that an electric telegraph line could be established, but the government surveyors were overwhelmed by other work. Surveying of the route from Manjimup (south of Bridgetown, adjacent to Balbarrup) was undertaken in 1909 by Fred S. Brockman. Following World War I, the government intended to settle returning servicemen in the far south west of the state. To determine the public works required, a flying survey was undertaken. The route between Manjimup and Walpole (then known as Nornalup) was reported to be overgrown and impassable. The Public Works Department was tasked with clearing the route and forming a road, with works gradually progressing from c. 1919 onwards. By October 1921, £16,000 had been spent on upgrading the dirt track to a formed and gravelled road, with works expected to be completed over the 1921–22 summer at a cost of £2,000. The road from Bunbury through Bridgetown to Manjimup was improved in 1926, as one of the Main Road Board's first projects. The worst segments were identified for reconstruction, as part of an ongoing process to create a high quality highway. The name South Western Highway was suggested for the road from Armadale to Pemberton in 1940 by the Under Secretary for Lands. The name was in common usage by March 1941, and in July 1941, the name was officially applied to "the main road from Armadale to Pemberton via Pinjarra, Harvey, Picton Junction, Boyanup, Donnybrook, Bridgetown and Manjimup".