Кіріспе
Британдық армия офицері және саясаткер генерал-лейтенант Уильям Блейкени, 1-ші барон Блейкени, КБ (7 қыркүйек 1672 – 20 қыркүйек 1761) – 1695 жылдан 1756 жылға дейін қызмет еткен британдық армия офицері және саясаткер. 1725 жылдан 1757 жылға дейін ол Ирландия Парламентіне Килмаллок округінен депутат ретінде сайланды, бірақ көбінесе қатыспады. Қатал, сенімді және батыл әскер болған Блейкени қару-жарақпен жаттығулар мен оқуларға инновациялық көзқараспен де танымал болды. 1745 жылғы Якобит көтерілісі кезінде өзінің беделін арттырған сирек офицерлердің бірі болған ол 1748 жылы британдықтар бақылауындағы Менорка аралының лейтенант-губернаторы болып тағайындалды. 1756 жылдың сәуір айында Жеті жылдық соғыс басталғанда француздар аралдың көп бөлігін басып алды, бірақ Блейкени мен Форт-Сент-Филип гарнизоны 70 күнге дейін қарсы тұрды. Адмирал Джон Бинг оны құтқаруға келмегені үшін әскери сотқа беріліп, атылды, ал Блейкени оның қаһармандық қорғанысы үшін барондыққа ие болды. Осымен оның әскери мансабы аяқталды және ол 1761 жылдың қыркүйегінде Лимерик графтығындағы үйіне зейнетке шығып, қайтыс болды, кейін Вестминстер аббаттығында жерленді. Ол ешқашан үйленбеді, ал оның титулы қайтыс болғаннан кейін жойылды.
Lieutenant General William Blakeney, 1st Baron Blakeney, KB (7 September 1672 – 20 September 1761) was a British Army officer and politician who served from 1695 until 1756. From 1725 to 1757, he also sat in the Parliament of Ireland as MP for Kilmallock, although he rarely attended. A tough, reliable and courageous soldier, Blakeney was also known for his innovative approach to weapons drill and training. One of the few officers to bolster their reputation during the Jacobite rising of 1745, he was rewarded by being appointed Lieutenant Governor of the British held island of Menorca in 1748. When the Seven Years' War began in April 1756, the French occupied most of the island, although Blakeney and the garrison of Fort St. Philip held out for 70 days. Admiral John Byng was later court martialled and shot for failing to relieve him, but Blakeney was made a baron in recognition of his resolute defence. Now over eighty years old, this ended his military career, and he retired to his home in County Limerick, where he died in September 1761 and later buried in Westminster Abbey. He never married, and the title became extinct on his death.
Өмір
Уильям Блейкени 7 қыркүйекте 1672 жылы Уильям (1640–1718) мен Элизабет Блейкенидің (1652–1710) тұңғыш баласы ретінде дүниеге келді. Оның бауырлары Роберт (1763 жылы қайтыс болды), Чарльз (1674–1741), Джон (1696–1720), Мэри (туған жылы белгісіз), Кэтрин (1680 жылы туған) және Елизавета (1740 жылы қайтыс болды) еді. Уильям Блейкени Галвей графтығындағы Кастлблейкни және Лимерик графтығындағы Маунт Блейкнидегі меншіктерге ие болды. Оның отбасы бір ғасырдан астам уақыт бойы Атенри округінен депутаттыққа және Галвей графтығының шерифі лауазымын атқаруға үміткерлерді ұсынды. Блейкени әкесінен мүлікті мұраға алды, бірақ әскери жалақысымен күн көріп, бауырларына отбасылық меншікті пайдалануға рұқсат берді. Ол ешқашан үйленбеді, 1761 жылы қайтыс болғаннан кейін мүлік кіші ағасы майор Роберт Блейкениге өтті.
1695 жылдан 1739 жылға дейін
1689–1691 жылдары Ирландиядағы Уильям соғысы кезінде Блейкени ирландтық бүлікшілердің немесе раппарелердің шабуылдарына қарсы өз иеліктерін қорғау үшін Маунт Блейкениде қалды, ал оның отбасының қалған бөлігі Кастлблэкениге көшті. 1692 жылы ол Фландриядағы әйелі Джордж Блейкениге қосылды; ерікті ретінде қызмет етіп, 1695 жылдың 31 тамызында «Терра-Нова» нығайтылған бекінісіне шабуыл кезінде Намурде жараланды, бұл оқиға «Британдық гранадерлер» әніне шабыттандырды деген жорамал бар. 1695 жылдың қыркүйегінде ол Корольдік жаяу әскер полкінің прапорщигі болып тағайындалды, содан кейін 1697 жылғы Рисвик шартынан кейін жартылай жалақыға шығарылды. 1701 жылы Испания мұрагерлік соғысы басталғанда, ол қайтадан әрекетке кірісіп, Шелленберг, Бленхейм және Рамилли шайқастарында шайқасты. 1707 жылдың сәуір айында капитандыққа көтерілді. 1708 жылдың наурыз айында ол Foot Guards-та лейтенант болып тағайындалды, бірақ оның номиналды 24 ротасының тек 16-сы ғана құрылды, ал Блейкени өзінің бастапқы бөлімшесінде қалды. «Қос шендеу» деп аталатын практика бойынша, гвардия офицерлері екінші, жоғары әскери шенді иеленді; мысалы, гвардия лейтенанты армия майоры болып саналды. Сонымен қатар, мұндай бөлімшелер сирек таратылып, олардың офицерлеріне жоғарылау туралы шешім қабылдағанда басымдық берілді, бұл қабілетті, бірақ жағдайы нашар офицерлерді марапаттаудың тиімді жолы болды. Джон Хаске (1692–1761), 1745 жылғы Якобит көтерілісі кезінде Блейкенидің әріптестерінің бірі, осыған ұқсас себептермен гвардияға тағайындалды. Блейкенидің полкі 1713 жылғы Утрехт бейбіт шартынан кейін таратылудан құтылды; 1718 жылы оның әйелі 31-ші жаяу әскер полкінен зейнеткерлікке шыққанда, ол өзінің ағайынына подполковник шені берді. Блейкени бұл лауазымда келесі 20 жыл бойы болды; кейбір тарихшылар оны әдейі тежеп ұстады деп санайды, бірақ бұл кезеңде барлық офицерлер үшін мансаптық өсу баяу болды. Ол 1737 жылы Ричмонд герцогының қолдауымен 27-ші жаяу әскер полкінің полковнигі болды.
1740 жылдан 1748 жылға дейін
Испаниямен сауда даулары 1739 жылы Дженкинс құлағының соғысының басталуына себеп болды, сол кезде Блейкени адмирал Вернонды күшейту үшін жіберілген экспедициялық күштерде бригадир-генерал болып тағайындалды. Оның жаттығу саласындағы беделі оның таңдалуына ықпал етті, себебі күшке жаңадан шақырылған 3000 американдық отаршыл әскері кірді. Ол 1741 жылдың наурыз айында Картахена-де-Индиасқа жасалған апатты шабуылға және Кубаның қысқа мерзімді оккупациясына қатысты. Батыс Индия өте денсаулыққа зиянды аймақ ретінде танымал болды, сондықтан тірі қалудың өзі де үлкен жетістік саналды. 1740 және 1742 жылдар аралығында британдық флот пен армиясының ауру мен шайқаста қаза тапқандарының саны 20 000-нан асып кетті, ал құрлықтағы әскерлер арасындағы өлім-жітім көрсеткіші 80–90% құрады. Адам мен ақшаға жұмсалғандардың нәтижесі шамалы болғандықтан, аман қалғандар 1742 жылдың қазан айында Ұлыбританияға оралды. Блейкени Стирлинг қамалының вице-губернаторы болып тағайындалды, бұл Шотландияның Таулы және Жазық аймақтары арасындағы өткелді бақылайтын өте маңызды лауазым еді. 1745 жылдың қыркүйегінде Якобит армиясы Эдинбургке жол тартқанда қамалды басып өтті, бірақ оны жаулап алуға қажетті жабдықтары болмады. Якобиттер 1746 жылдың қаңтарында Стирлинг қамалын қоршауға одан да күшті күш салды, бірақ алға жылжу өте баяу болды. 1 ақпанда Фолкирк Мьюрда жеңіске жеткеніне қарамастан, Якобиттер қоршаудан қол үзді және Камберленд герцогы, принц Уильям Эдинбургтен солтүстікке қарай ілгерілеген кезде Инвернесске шегінді. 1746 жылдың сәуір айында Куллоден шайқасында көтеріліс аяқталғаннан кейін Блейкени генерал-лейтенант болып тағайындалды және Таулы аймақтың әскери басшылығына ие болды.
1748 жылдан 1761 жылға дейін
1748 жылы ол Менорканың лейтенант-губернаторы болып тағайындалды; 1708 жылы британдықтар басып алған арал Батыс Жерорта теңізін бақылау үшін өте маңызды деп есептелді. Дегенмен, ол сонымен қатар осал да болды: испандықтар британдықтардың билеуіне қарсы күшті наразылық білдірді, ал Кадис қаласына екі күндік, ал Тулон портындағы француз әскери-теңіз базасына бір күндік сапар еді. Аталмыш губернатор, барон Тайроули ешқашан Меноркаға келмегендіктен, Блейкени аралдың нақты басшысы болды. Ол жергілікті қарсылықты басу үшін әскерлерін жергілікті әйелдерге үйленуге ынталандырды, сондай-ақ католик мектептері мен мекемелерін бақылауға алды, бірақ ешбір шара сәтті болмады. Тайроулидің болмауы – жалпы бейжайлықтың көрінісі болды; 1757 жылы Парламенттік комиссия қорғаныстың нашар күйін, құлап жатқан қабырғаларын және шіріген артиллериялық платформаларын атап өтті. Тайроулиден басқа, 35-тен астам жоғары шенді офицерлер өз қызметтерінен тыс болды, оның ішінде Сент-Филип бекінісінің губернаторы және оның гарнизонындағы төрт полктің полковниктері де болды. 1756 жылдың сәуір айында Жеті жылдық соғыс басталғанда, француздар аралды тез басып алып, Блейкени басқарған Сент-Филип бекінісін қоршауға алды. Адмирал Джон Бингтің қоршауды бұзуға жасаған әрекеті мамыр айында сәтсіз аяқталды, ал Блейкени 29 маусымда капитуляциялады. Гарнизонға Гибралтарға еркін өтуге рұқсат берілді, оның губернаторы Томас Фоук болды, ол 1746 жылы Престонпанс шайқасындағы жеңілісі үшін әскери сотқа тартылып, ақталды. Соңғы тергеу барысында Фоук Гибралтар гарнизонынан күштерді жібермегені үшін қызметтен алынды, ал Бинг 1757 жылдың наурыз айында атылды. Блейкениді "сал ауруымен" және "нервтік дірілмен" ауыр ішімдікке берілгендігі қарапайым солдаттың қасиеттері ретінде көрсетілді, бірақ көптеген адамдар оның капитуляциясын мерзімінен бұрын болды деп есептеді. Ол Баня орденімен марапатталды және ирландиялық "Блейкени бароны" атағын алды, бірақ делирий тременс оның тіпті атын жазуға мүмкіндік бермеді, осылайша оның әскери мансабы аяқталды. Ол 1761 жылдың 20 қыркүйегінде Ирландияда қайтыс болды және кейін Вестминстер аббаттығының негізгі бөлігіне жерленді; қабір тасы әлі де сақталған, бірақ жазу қазір өте нашар көрінеді.
Мұра
Қару-жарақ жаттығулары мен жаяу әскерді даярлау кәсіби офицерлер арасында жиі талқыланып жүрген мәселе болды; Блейкени жаңа сарбаздарға жаттығу түрлерін көрсету үшін қуыршақтарды қолдануды ұсынды. Каллоден шайқасынан кейін оны «өзім жасаған ату және маневрлерді» көрсетуге шақырды, бірақ 1748 жылы жаңа стандартты жаяу әскерлік оқу нұсқаулығы жарық көрді және Блейкени өз ұсыныстарынан бас тартты. 1759 жылы Дублин қаласында, қазіргі Дублин мұнарасы тұрған жерде, мүсінші Джон Ван Ност жасаған Блейкенинің мүсіні орнатылды. Мүсін 1763 жылы ауыр зақымданғаннан кейін алынып тасталды.