Кіріспе

Люцерн қаласында орналасқан швейцариялық кәсіби футбол клубы. "Футбольд Клуб Люцерн" (Fussball Club Luzern), немесе қысқаша FCL деп аталатын бұл клуб Швейцарияның ең танымал футбол командасы болып табылады. Команда Суперлигада, швейцария футбол лигасы жүйесінің жоғарғы дивизионында ойнайды және бір рет ұлттық чемпионатты, үш рет ұлттық кубокты жеңіп алған. Клубтың түстері – көк және ақ, бұл түстер Люцерн қаласы мен Люцерн кантонының гербтерінен алынған. Клуб өз үй ойындарын 2011 жылы ескі "Стадион Аллменд" стадионының орнында салынған "Swissporarena" стадионында өткізеді. "ФК Люцерн" клубы 1901 жылы құрылған. Клубта әйелдер футболы, волейбол, бочча және гимнастика секциялары да бар, бірақ олар кәсіби емес.

Клубтың құрылуы

Луцерн футбол клубын құруға жасалған алғашқы белгілі әрекет 1867 жылғы 6 мамырға дейін барып жетеді, сол күні "Луцернер Тагблатт" газетінде "ФК Луцерн" клубын құру бойынша жиналыс жарияланып, "қосымша мүшелер" шақырылды. Бұл шақыру үлкен резонанс тудырмаса да, футболға құмар бұл топты ФК "Луцерннің" алға басушысы деп санауға болады. 1901 жылы Адольф Кулин, Эрнст Хаг және Ханс Вальтер деген достары тағы бір әрекет жасады. Олар Романдияда футболды жақсы білген, онда бұл ойын өте танымал болған. 8 шілде 1901 жылы олар Флорагартенде – вокзалға жақын Сейденхофштрасседегі бір мейрамханада – басқа футбол жанкүйерлерімен кездесіп, ФК "Луцерн" клубын құру мәселесін талқылады. Төрт күннен кейін, 12 шілде 1901 жылы, қала орталығынан оңтүстікке қарай орналасқан үлкен жасыл алаңда – Allmend-те – алғашқы жаттығу өтті, ол кейіннен клубтың үйіне айналды. Клубтың ресми құрылысы 12 тамыз 1901 жылы болды. Алғашқы матч 1902 жылғы 13 сәуірде "SC Zofingen" клубына қарсы өткізілді. 1–2 есебімен жеңілген кезде Альбрик Люти клуб тарихындағы алғашқы голды соқты. Үйде өткен алғашқы матч 1902 жылғы 25 мамырда тағы да "Zofingen" клубына қарсы болды. Ол кездесу қонақтардың 4–0 есебімен жеңісімен аяқталды.

Баяу бастау (19031918)

1903 жылғы 13 қыркүйекте «Люцерн» клубы Швейцария футбол федерациясының (SFA) ресми мүшесі атанды. Ол кезде клубтарға өнер қажетті дивизионды еркін таңдауға рұқсат берілді және клуб үшінші лигадағы «Серия C» турнирінде бақ сынауды шешті. Алғашқы маусымда тек бір матчта жеңіске жеткеніне қарамастан, клуб 1904–05 маусымында «Серия B» турнирінен бастауды жөн көрді. 1906 жылдан 1909 жылға дейін үш жыл қатарынан екінші орынды алғаннан кейін, 1909 жылы SFA «Люцерн» клубын «Серия A» турниріне қабылдады. Алайда, бұл міндет команда үшін тым ауыр болды және «Люцерн» маусымды лиганың соңғы сатысында аяқтады. Жаңа басшылық астында жағдай жақсара бастады. Бірінші рет 1911 жылы халықаралық матчтар өткізілді, олардың біріншісі – «Unione Sportiva Milanense» клубымен Чиассо қаласында өткен кездесуде 2:3 есебімен жеңіліс. Екінші халықаралық матчта «Люцерн» «Mulhouse» клубымен 1:1 есебімен тең түсті, ал 1912 жылы «SV Stuttgart» клубын 4:2 есебімен жеңіп, алғашқы халықаралық жеңісін тойлады. Отандық лигада көңіл көншітпейтін нәтижелер көрсеткеннен кейін, «Люцерн» 1912 және 1913 жылдары турнир кестесінде соңғы орынды иеленді және «Серия A» турнирінде ойнау құқығынан айырылды. «Люцерн» «Серия B» турнирінде де қиындықтарға тап болды және қаладағы екінші клуб болу қаупі туды. 1913 және 1915 жылдар аралығында «Люцерн» қалалық қарсыласы «FC Kickers» клубынан бес рет жеңіліске ұшырады. Бір кезде 1907 жылы құрылған «Kickers» клубымен бірігудің мүмкіндігі де қарастырылды, бірақ бірігуге бір ғана дауыс қарсы болды.

Шамамен чемпион және Серия В-ға қайта оралды (19181936)

Бес жыл екінші дивизионда өткеннен кейін, «Люцерн» 1918 жылы «Баден» клубын жеңіп, Серия А-ға оралды. Австрияның «Рапид Вена» клубынан келген Дионис Шёнекер 1921 жылы клубтың алғашқы кәсіби басқарушысы болды. Оның тағайындалуы бірден табысқа жеткізді, себебі «Люцерн» Серия А-ның орталық швейцариялық тобында жеңіске жетіп, чемпионаттың соңғы кезеңіне қатысу құқығын алды. Шығыс Швейцария чемпиондары «Блю Старс Цюрих» клубын 2:1 есебімен жеңгеннен кейін, «Люцерн» 1922 жылғы 25 маусымда Базельде «Серветт Женевамен» кездесті. Көптеген сарапшылардың пікірінше, тәжірибелі «Серветт» 2:0 есебімен жеңіске жетті, бірақ төрешінің қателігінен «Серветт» жанкүйерлері алаңға кіргеніне байланысты матч толық аяқталмады. Жанкүйерлер алаңнан кетуге көндірілмеді және «Люцерн» одан әрі жағдайлардың ушығуына жол бермеу үшін матчты аяқтауға келісті. «Люцерн» бұрынғы жағдайына оралып, келесі екі маусымда құлдыраудан шамалы ғана құтылды, бірақ 1925 жылы құлдыраудан қашып құтыла алмады. 1925 жылдан 1930 жылға дейін клуб екінші дивизионда ойнады және көбінесе жоғарылауға жақын болды. SFA ішінде 1920 жылдардың соңы мен 1930 жылдардың басы лига реформасына жасалған сәтсіз әрекеттермен және хаостық бірлестік отырыстарымен ерекшеленді. 1929 жылы үшінші рет екінші дивизион титулын жеңіп, жоғарылауды ресми түрде қамтамасыз еткеннен кейін, «Люцернге» 1931 жылдың көктеміне дейін ұлттық бірінші лигаға қатысуға тыйым салынды. Алайда, 1931 жылы жоғары дивизиондағы клубтардың санын күрт қысқарту жүзеге асырылды, яғни кемінде 15 клуб, соның ішінде «Люцерн» де мәжбүрлі түрде құлдырауға ұшырады.

Жыныссыз жылдар (19361959)

1936 жылы Лузерн жаңадан құрылған Ұлттық лигаға көтерілді. SFA санкцияларына қарамастан, клуб 1936–37 маусымын төртінші орында аяқтады, бұл 1976 жылға дейін команданың ең жақсы соңғы лигалық көрсеткіші болды. Келесі жылдары (Екінші дүниежүзілік соғыстың күшті әсеріне тап болған), FCL бұл жетістікті дамыта алмады. Бапкерлер ауысып тұрды, бірақ клубтың көрсеткіші соңғы төрттен жоғары көтерілген жоқ. 1943 жылы танымал халықаралық шебер Сирио Вернати Лузерннің құрамынан кеткен кезде, команда ең бағалы ойыншысынан айырылып, 1944 жылдың көктемінде екінші лигаға түсіп қалды. 1940 жылдары Лузерн екінші дивизионның кәдімгі клубына айналды. 1952–53 маусымында Лузерн жақсы бастамады, бірақ маусым барысында жақсарып, жергілікті «Цуг» клубымен өткізілген соңғы матчта бірінші лигаға өту мүмкіндігіне қол жеткізді. Бірақ бұл сәттілік екі жылға ғана созылды және 1955 жылы Лузерн қайтадан екінші лигаға түсіп қалды. Клуб басшылығы жас неміс маманы Руди Гутендорфты бапкер етіп тағайындады, оның бапкерлік мансабы кейіннен бүкіл әлемге таралды. Гутендорф алғашқы жылдарды команданы нығайту кезеңі деп санады, және екінші дивизионда бір жыл өткен соң команда бірден жоғары дивизионға өтуге жақын болды. Ақырында, 1958 жылы Лузерн бірінші лигаға жол алды.

Бірінші кубок және йо-йо жылдары (1960 1979)

1960 жылдардың бірінші жартысында Nationalliga A лигасындағы ойын көрсеткіштері тұрақсыз болғанымен, «Люцерн» 1960 жылы Швейцария кубогын жеңіп, алғашқы маңызды ұлттық жүлдесін иеленді. Финалда «ФК Гренхенмен» күш сынасты. «Люцерн» 1960–61 жылдары УЕФА Кубок иегерлерінің бірінші турниріне қатысты, бірақ «Фиорентинадан» ойсырап жеңілді (0–3, 2–6). Бұл жетістік ұзаққа созылмады, созылмалы қаржылық қиындықтар мен лигадағы орташа нәтижелер көптеген бас жаттықтырушылардың ауысуына әкелді. 1966 жылы клуб тағы бір рет бірінші лигадан түсіп қалды және «Люцерн» «йо-йо командасы» ретінде танылды. 1967 жылы жоғарылау 1969 жылы төмендеумен, 1970 жылы жоғарылаумен, 1972 жылы төмендеумен, 1974 жылы жоғарылаумен, 1975 жылы тағы да төмендеумен және соңғы рет 1979 жылы жоғарылаумен жалғасты. Осы кезеңде 11 түрлі бас жаттықтырушы команданы басқарды, олардың ішінде 1960 жылғы кубок жеңімпазы, жергілікті легенда және кейін Швейцария ұлттық құрамасының бас жаттықтырушысы Пол Вольфисберг те болды. Оның 1978 жылдан 1982 жылға дейінгі екінші бас жаттықтырушылық кезеңі клуб тарихындағы ең табысты кезеңдердің бірінің бастауы болды.

Алтын жылдар (1980-1992)

Луцерн 1980 жылдың жазында Оттмар Хитцфельдпен келісімшарт жасасты. (Бұл Хитцфельдтің 1983 жылы сәтті жаттықтырушылық мансабын бастамас бұрын ойыншы ретіндегі соңғы клубы болды.) 1980-ші жылдардың басында бірнеше рет турнир кестесінің ортасында қалған клуб лигадағы өзінің позициясын нығайтты. Фридель Рауш 1985 жылы жаттықтырушы болып тағайындалды және Луцернді ең сәтті кезеңге жеткізді. 1986 жылы клуб үшінші орынды алып, клуб тарихында алғаш рет УЕФА кубогына қатысу құқығын енгізді. «Спартак» (Мәскеу) клубымен өткен сыртқы ойында 0:0 есебімен тең түскеннен кейін, өз алаңындағы матчта 0:1 есебімен жеңіліске ұшырады, голды советтік команда ойын соңында соқты. 1987 және 1988 жылдары бесінші орынға ие болған Луцерн, аутсайдер саналғандықтан, 1989 жылы Швейцария чемпионатында сенсация тудырып жеңіске жетті. Бұл клуб тарихындағы ең маңызды жетістік. Луцерн 24 000 жанкүйердің алдында «Сервет» клубын 1:0 есебімен жеңіп, чемпиондық атаққа ие болды. Шешуші голды неміс шабуылшысы Юрген Мохр соқты. Лигадағы жеңіс Луцернге Еуропа кубогына қатысуға мүмкіндік берді, бұл клубтың осы жарыстағы тұңғыш (және қазірге дейінгі жалғыз) қатысуы болды. Алайда, голланд чемпионы «ПСВ» клубына қарсы Луцерннің жеңіске жетуге мүмкіндігі болмады және еуропалық турнирлердегі жолы ерте тоқтатылды. 1990 жылы лига титулын қорғай алмаған Луцерн УЕФА кубогына қатысып, «МТК» (Будапешт) клубына қарсы алғашқы еуропалық жеңісін одда, бірақ келесі турда «Адмира Вакер» (Вена) клубына есе жіберді. 1991-92 жылдары күтпеген жағдайға байланысты Луцерн гол айырмасы бойынша чемпионаттың плей-офф тобына ілесе алмады және төменгі лигаға түсіп қалды. Осы оқиғадан бірнеше күн өткен соң, Луцерн Швейцария кубогының финалында «ФК Луганоны» 3:1 есебімен жеңіп, үшінші маңызды кубогын жеңіп алды. Рауш маусым соңында клубтан кетті.

Құлдырау және қайта тірілу (1993-2006)

1993 жылы Nationalliga A-ға бірден оралған клуб, бұрынғы табыстарына лайық бола алмады және келесі жылдары жақсы нәтижелер көрсетпей, орташа деңгейде өнер көрсетті. Тек 1997 жылы кубок финалына шықты, бірақ чемпиондық титулды қорғаған ФК Сионға есе жіберді. 1990 жылдардың соңы мен 2000 жылдардың басында жаттықтырушылар жиі ауысып, қаржылық қиындықтар қайта жаңарды. Клубтың ұзақ жылдар бойы төрағасы болған Романо Симиони (1975–1998) клубтың әртүрлі топтары арасындағы билік күресінен кейін қызметтен кетуге мәжбүр болды. Бұдан кейін қаржылық және спорттық тұрақсыздыққа толы, дүрбелеңді кезең басталды. 1999 жылы клуб, ойынға қатысу лицензиясынан айырылмау үшін, соңғы сәтте қаржы жинау науқаны арқылы ғана құтылды. 2001 жылы, Люцерннің 100 жылдық мерейтойында, клубтың меншік иесі FC Luzern AG әкімшілік басқаруға өтті. Лигадағы тұрақсыз нәтижелерден кейін, Люцерн 2003 жылы бірінші лигаға түсіп қалды. Клубтың құлдырауы жалғасты, 2004 жылы тарихында алғаш рет жергілікті қарсыласы SC Kriens командасынан төмен орын алды. 2005 жылы Люцерн Швейцария кубогының финалында ФК Цюрихке есе жіберді. 2006 жылы бұрынғы орталық қорғаушы Рене ван Эктің басшылығымен команда Швейцарияның бірінші лигасының (Swiss Challenge League) жеңімпазы атанды және 31 ойынның бірінде де жеңіліске ұшырамастан жоғары лигаға көтерілді.

Суперлига дәуірі (2006 жылдан қазіргі уақытқа дейін)

Луцерн бұрынғы швейцариялық халықаралық ойыншы Сириако Сфорцаны бапкер етіп тағайындады және 2007 жылы ФК Базельге қарсы өткен Швейцария кубогының финалына шықты, бірақ жеңіліске ұшырады. 2008 жылы Луцерн директорлар кеңесі алты ойында бір ғана ұпай жинаған Сфорцаға шыдамдылық танытпады. Луцерн 2009 жылы Ролф Фрингерді тағайындағаннан кейін құлдыраудан қорғалды және 2009 жылы төмендеу плей-оффында ФК Луганоны жалпы есеп бойынша 5:1 есебімен жеңді. 2009 жылдың жазында жұлдызды ойыншы Хакан Якиннің келісімшарты жасауы команданы үшінші орынға жеткізген табысты командаға айналдырды. Кейінгі УЕФА Еуропа лигасы іріктеу кезеңдерінде Утрехт командасына жеңіліс тиді. 2010-11 маусымының орташа нәтижесінен кейін Фрингердің орнына Хакан Якиннің інісі, бұрынғы швейцариялық құрама мүшесі Мурат Якин келді. Луцерн 2011-12 маусымын екінші орында аяқтады – 1989 жылдан бергі ең жоғары көрсеткіш, бірақ төртінші рет Швейцария кубогының финалында жеңіліске ұшырады. 2012-13 маусымының нашар басталуы және УЕФА Еуропа лигасы плей-офф кезеңінде Генкке ұтылуынан кейін Мурат Якиннің орнына Карлос Бернеггер тағайындалды. Бернеггер алдыңғы бапкері сияқты, жақсы нәтижелер көрсетпеді және нашар маусымның басталуынан және Еуропа лигасы іріктеу кезеңінде Сент-Джонстоунға қарсы ұтылыстан кейін бұрынғы неміс құрамасының ойыншысы Маркус Баббельмен ауыстырылды. Баббель басқарған клубтың өнер көрсетуі тұрақталды, ол бесінші (2014-15), үшінші (2015-16) және бесінші (2016-17) орындарды иеленді. Алайда, 2016 жылы Сассуолоға және 2017 жылы Осиекке жеңіліс тигеннен кейін Луцерн УЕФА Еуропа лигасы іріктеу кезеңдерінде алға жылжуға мүмкіндік алмады. 2017-18 маусымының бірінші жартысында Маркус Баббельді U-21 жаттықтырушысы Герардо Сеоне алмастырды. Сеоне тағайындалуының бірден оң әсері болды және клуб маусымды үшінші орында аяқтады. Маусым аяқталғаннан кейін бірнеше апта өткен соң Сеоне жаңа швейцариялық чемпион «Янг Бойз» Берн клубына көшті. 2018 жылдың 22 маусымында «Луцерн» клубы «Андерлехт» және «Нюрнберг» клубтарының бұрынғы бапкері Рене Вайлерді тағайындағанын жариялады. 2019 жылдың басында Вайлер мен клубтың спорттық директоры Ремо Майер арасындағы нашар нәтижелер мен шиеленіс салдарынан Вайлер бұрынғы швейцариялық халықаралық ойыншы Томас Хеберлимен ауыстырылды, ол команданы бесінші орынға жеткізді. Луцерн 1992 жылдан бері алғаш рет еуропалық іріктеу кезеңінде келесі сатыға өтті, Фарер аралдарының «КИ Клаксвик» командасын жалпы есеп бойынша 2:0 есебімен жеңді, бірақ кейін «Эспаньол» клубымен жеңіліске ұшырады. 2019-20 маусымының бірінші жартысы нашар өткеннен кейін Хеберлидің орнына Марсель және Хетафе клубтарының бұрынғы жартылай қорғаушысы Фабио Селестини келді. 2021 жылдың 24 мамырында Луцерн үшінші рет Швейцария кубогын жеңіп алды, ФК Сент-Галленді 3:1 есебімен жеңді.

Жарыстар мен жанкүйерлер

Клуб төрт маңызды ұлттық кубокты жеңгенімен, Лузерн – елдегі дәстүрлі футбол клубтарының бірі және оның берік жергілікті жанкүйерлер қоры бар. Клуб негізінен Орталық Швейцариядан қолдау алады және Луцерн, Обвальден, Нидвальден, Ури, Цуг кантондарында, сондай-ақ Аргау және Швицтің кейбір аймақтарында сатылатын маусымдық билеттер саны бойынша көш бастап тұр. 2011 жылы жаңа стадионға көшкеннен бері Лузерн Швейцария Суперлигасындағы орташа көрермендер саны бойынша үздік бес клубқа кіреді, орташа жұртшылық 9 000-дан 14 000-ға дейін жетеді. Жергілікті дерби СК Криенспен өтеді, оның стадионы ФК Лузерннің Allmend-тегі базасынан шамамен 1,3 километр қашықтықта орналасқан. 2017 жылдың 12 тамызында Лузерн 2017–18 жылғы Швейцария кубогының бірінші турында СК Криенсті 1:0 есебімен жеңді. Бұл екі команданың 2006 жылдан бергі алғашқы ресми кездесуі болды. Тераң тамырланған дәстүрлі қарсыластық болмаса да, спорттық бәсекелестіктің күшею кезеңдері 1990 жылдардың ортасында Лузерн мен Базель және 2000 жылдардың ортасында Сионмен бәсекелестікке алып келді. Көптеген жанкүйерлер, әсіресе ультра топтары, ФК Сент-Галленді басты қарсылас деп санайды. ФК Аараумен өтетін ойындар да көптеген адамдар үшін жергілікті дерби болып есептеледі және көптеген Лузерн жанкүйерлерін, әсіресе сыртқы матчтарға тартады.

Стадион

1934 және 2009 жылдар аралығында клуб өз үй ойындарын «Стадион Алльменд» стадионында өткізді, оның теориялық сыйымдылығы 25 000 адамды құрады. Бірақ қауіпсіздік шараларына байланысты Швейцария футбол федерациясы 2009 жылы, стадионның соңғы жылында 13 000-нан астам көрерменге қатысуға рұқсат бермеді. 2011 жылы жаңа стадион салынып аяқталғанша, «Луцерн» үй матчтарын уақытша «Герсаг» стадионында, Эмменбрюккеде өткізді. 2011 жылдың тамызында клуб жаңа салынған «Swissporarena» стадионына көшіп келді, ол бұрынғы стадионның орнында салынған. Ашылу ойыны «ФК Тунмен» 0:0 есебімен тең аяқталды.

Барлық уақыт лигасының кестесі

Луцерн барлық кезендер бойынша лига кестесінде 9-шы орында.

Қызметкерлер

Please provide the English text and the existing translation reference. I need both to complete the translation as requested. I will then provide only the final Kazakh translation.

2006 жылдан бері бас бапкер

Жоқ. Бастауыштан бастап күндеріОйын басына ұпай1 1 шілде 200610 тамыз 2008 771 1.152 11 тамыз 200817 тамыз 2008 6 3 17 тамыз 200827 қазан 2008 71 0.884 27 қазан 20082 мамыр 2011 917 1.515 2 мамыр 201130 маусым 2011 59 0.806 1 шілде 201119 тамыз 2012 415 1.577 20 тамыз 20122 сәуір 2013 225 1.008 4 сәуір 20138 сәуір 2013 4 9 8 сәуір 20136 қазан 2014 546 1.4410 13 қазан 20145 қаңтар 2018 11801.5011 9 қаңтар 20181 маусым 2018 143 2.0012 22 маусым 201817 ақпан 2019 231 1.3113 21 ақпан 2019 16 желтоқсан 2019 298 1.3614 Фабио Селестини2 қаңтар 202022 қараша 202169115 Сандро Чиеффо (уақытша)22 қараша 202120 желтоқсан 20212815 Марио Фрик 20 желтоқсан 20210

Меншік иелері мен басшылығы

Лицензиялық талаптарға байланысты, "ФК Люцерн" клубының кәсіби футболдық қызметі "ФК Люцерн Иннершвейц АГ" компаниясы арқылы біріктірілген. Бұл компания заңды және қаржылық тұрғыдан "ФК Люцерн" клубынан бөлек, ал клуб спорттық клубтың кәсіби емес бөлімдерін сақтап қалады. "ФК Люцерн Иннершвейц АГ" компаниясының соңғы иелері - Бернхард Альпстег (52%) және Йозеф Биери (48%), олар "FCL Holding AG" компаниясын бақылау арқылы иелік етеді. Қазіргі президент - бұрынғы ойыншы Стефан Вольф.