Виктор Рисел: Көздері Көрінбей Қалған Журналист Тағдыры

Кіріспе

Виктор Ризель (/r//ᵻ/'/z//ɛ//l/; 26 наурыз 1913 – 4 қаңтар 1995) – американдық газет журналисі және колонна авторы, еңбек одақтарына қатысты жаңалықтар саласында маманданған. Карьерасының ең жоғалған шағында оның еңбек одақтары мәселелеріне арналған колоннасы АҚШ-тағы 356 газетке таратылды. 1956 жылдың 5 сәуірінде Нью-Йорк қаласының көшесінде бір қылмыскер оның бетіне күкірт қышқылын тастап, салдарынан ол толық соқыр болды, бұл оқиға дерлік бір жыл бойы бүкіл елде кеңінен талқыланды.

Өмірбаян

Виктор Ризель Нью-Йорктегі Манхэттеннің төменгі шығыс жағында Натан мен Софи Ризельдің ұлы ретінде дүниеге келді. Отбасы теміржолдың үстіндегі суық сулы пәтерде тұрды және жергілікті кәсіподақта 1-картаны иеленді. Уақыт өте келе, Натан Ризель кәсіподақтың қызметкері болып тағайындалды, хатшы-қазынашы, содан кейін жергілікті кәсіподақтың президенті болып сайланды. Виктор бастауыш мектепті П.С. 19-да (қазіргі Джудит К. Вайс мектебі) оқыды. Кәсіподақ жиналыстарына қатысу, үй ішіндегі және ашық ауадағы митингтерге қатысу, одақты насихаттау үшін көше бұрыштарында тұру – Виктор Ризельдің балалық және жасөспірім шағының естеліктерінің көп бөлігін құрады. Балалық және жасөспірім шағында ол әкесінің коммунистік белсенділермен немесе бандиттермен айқасқаннан кейін көп рет қансырап үйге келгенін көрді. 1956 жылы Ризель АҚШ прокуроры Пол Уильямспен бірге Нью-Йорк қаласындағы киім және жүк тасымалы салаларындағы жұмысшылардың рэкетін тоқтату үшін жұмыс істей бастады. Ризельдің бетінің бір бөлігі (оң жақ суретті қараңыз, жоғарыда, сол жақ суретпен салыстырыңыз, әсіресе сол жақ жақ, жақ сызығы және жақтар; қабау және маңдай) тұрақты түрде жараланған. Көптеген адамдар қарауға қиналған көзін жасыру үшін Ризель өмірінің соңына дейін қара көзілдірік тақты. 1956 жылдың 29 тамызында Генуэз қылмыстық отбасысының басшысының орынбасары Джонни Дио Ризельге жасалған шабуылға қатысқандығы үшін тұтқындалды, кінәсін жоққа шығарды және кейін прокурорлар оны Тельвидің өлімімен байланыстырғанына қарамастан, 100 000 долларлық кепілдікпен босатылды. 22 қазанда Ризельге шабуыл жасау үшін Тельвиді жалдаған Дионың серіктесі Джозеф Карлино кінәсін мойындады, ал прокурорлар Дионың ісін басқалардан бөліп қарады. Кейінірек Карлино Дионың Генуэз мафиясының серіктесі Гандольфо Мирантиге мердігерді табуға және Ризельді анықтауға бұйрық бергенін айтты, ал Миранти Доминик Бандомен байланысқа түсіп, оған мердігерді табуға көмектесуін сұрады (Бандо Карлиномен байланысқа түсті, ол Тельвиді іздеді). Содан кейін Миранти мен Бандо кінәлі деп танылды (Бандо соңғы сәтте кінәсін мойындады). Диоға қарсы қылмыстық іс кейіннен айыптауларға қарамастан тоқтатылды. Дионың адвокаты сот процесін бес айға созды. Сот басталғанда, Карлино мен Миранти сотқа дейінгі мәлімдемелерінен және соттағы куәліктерінен бас тартты, олар Ризельге шабуыл жасауға кім бұйрық бергенін білмейтіндерін мәлімдеді. 1957 жылдың қыркүйегіне қарай үкімет Дионы шабуыл үшін соттауды тоқтатты. Миранти 8 жылдан 16 жылға дейін, ал Бандо қышқыл шабуылы үшін 2 жылдан 5 жылға дейін түрмеге жабылды, сондай-ақ сотқа наразылық танытқаны үшін тағы бес жыл қосылды. Карлино тергеумен ынтымақтасқандығы үшін шартты жаза алды, ал басқа үш күдікті сот ісінде сот судьясы сотты тоқтатып, босатылды. 1961 жылы "Дейли Миррор" газеті Авраам Тельвиді шабуыл жасаған ретінде анықтауға көмектесетін ақпарат үшін бір куәгерге 5000 доллар төледі. Ризельге жасалған шабуыл АҚШ еңбек саясатына елеулі әсер етті. Президент Дуайт Эйзенхауэр (Ризельді "Meet the Press" бағдарламасында көрген) AFL CIO президенті Джордж Миниге Ризельге жасалған шабуыл оны қатты ашуландырғанын, сондықтан ол еңбек одақтарындағы сыбайлас жемқорлықты жоюға бағытталған заңды ұсынуды жоспарлап отырғанын айтты. "Дес-Мойн Регистрі" газетінің редакторы Кларк Р. Молленхофф Ризельге жасалған шабуылдан қатты алаңдап, кәсіподақтардың сыбайлас жемқорлығын жан-жақты тергеуге бұйрық берді. Молленхоффтың тергеуі Teamsters президенті Джимми Хоффаның жұмысшыларды рэкетке салумен айналысқанына көптеген дәлелдер тапты. Бұл комитеттің тергеулері еңбек басқаруының есептілігі мен ашықтығы туралы заңның қабылдануына тікелей әкелді, ол еңбек одақтарына қаржылық есеп беру талаптарын қойды, қамқорлық органдарының өкілеттіктерін шектеді және көптеген мүшелер мен жұмыс берушілердің құқықтарын бекітті. Ол өзінің колонкасын жазуды жалғастырды, әйелі оған газеттер мен телеграф агенттіктерінің хабарларын оқып берді. 1941 жылы ол Демократиялық әрекеттер одағына конгрессмен Мартин Дис-младший АҚШ-та сөз бостандығын басу үшін ұлттық фашистік полиция күштерін құруға ниеттенгенін айтты. Ризельдің фашизмге қарсы шабуылдары Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін азайды, ал 1950 жылдан кейін ол тек коммунизмге ғана назар аударды. Ризельдің коммунизмге қарсы шабуылдары еңбек одақтарының шегінен тысқары да шықты. Ол халық музыканты Верн Партлоуды коммунизмді насихаттағаны және 1945 жылғы "Atomic Talking Blues" (сондай-ақ "Talking Atom" және "Old Man Atom" деп белгілі) әнімен Американың ұлттық қауіпсіздігін әлсіреткені үшін сынады. 1949 жылы ол Американы антикоммунистік Қытайға көмектесу комитетінің директоры болып тағайындалды, ол Қытай лоббисінің бір бөлігі болды. Кем дегенде бір автор Ризельдің 1950-жылдардың басынан бастап Орталық барлау қызметімен ынтымақтасқандығын, либерал саясаткерлер мен кәсіподақ жетекшілері туралы ақпарат бергенін мәлімдейді. 1950-жылдардың басында ол Кеңес Одағынан АҚШ-қа тауар импортын тоқтату қозғалысын қолдады, және бір кезде Шығыс жағалауындағы деңгейшілер Кеңес кемелерін Ризельдің науқанына байланысты түсірмей қойды. 1951 жылы ол Кеңес Одағымен "алдын алу соғысын" жариялауға шақырды және президент Гарри С. Трумэннен Ресей мен Қытайға атом бомбасын тастауды талап етті. Ол 1960-жылдардың ортасында Ширли Грэм Дюбуа мен Джулиан Мэйфилдпен кездескені үшін Малкольм Иксті қатты сынады және оны коммунистік қастандықтарды қоздырды деп айыптады. 1970-жылдардың басында Ризель президент Ричард Никсонның ресми емес кеңесшісі болды. Ол Никсонды өзінің колонкасында қолдады, оған телефон арқылы еңбек одақтарының мәселелері мен жұмысшы табына үндеу туралы жеке пікір алмасты, және кейде кабинет мүшелерімен кездесті. 1973 жылға дейін Ризель ФБР-дің АҚШ-тағы наразылық саяси ұйымдарды зерттеуге және бұзуға бағытталған жасырын және көбінесе заңсыз жобалар сериясы болған COINTELPRO-ны қорғады.

Victor Riesel was born on the Lower East Side of Manhattan in New York City to Nathan and Sophie Riesel. The family lived in a cold water flat near the elevated railroad tracks. and held the Card No. 1 in the local union. In time, Nathan Riesel was appointed a staff member of the union and elected secretary treasurer and then president of the local union. Victor attended elementary school at P. S. 19 (now the Judith K. Weiss School). Attending union meetings, indoor and outdoor rallies, and standing on street corners promoting the union formed many of Victor Riesel's childhood and teenage memories. Throughout his childhood and teenage years, he saw his father come home bleeding many times after fistfights with communist activists or gangsters. In 1956, Riesel began working with United States Attorney Paul Williams to rein in labor racketeering in the New York City garment and trucking industries. Portions of Riesel's face (see right photo, above, compared to left photo, particularly the left cheek, jaw line, and jowls; the eyebrows; and the forehead) were permanently scarred as well. Riesel wore dark glasses for the rest of his life to hide his damaged eyes, which many people found difficult to look at. On August 29, 1956, Genovese crime family underboss Johnny Dio was arrested for conspiracy in the Riesel attack, pleaded not guilty, and was released on $100,000 bond even though prosecutors later publicly linked him to the Telvi murder. Joseph Carlino, a Dio associate who had hired Telvi to attack Riesel, pleaded guilty on October 22, and prosecutors severed Dio's trial from the others. Carlino later testified that Dio had ordered Genovese mob associate Gandolfo Miranti to find a hitman and identify Riesel, and that Miranti had contacted Dominick Bando to assist him in finding the hitman (Bando contacting Carlino, who sought out Telvi). Miranti and Bando were then found guilty (Bando pleading guilty at the last moment). Conspiracy charges against Dio were later dropped despite the convictions. Dio's attorney delayed the trial for nearly five months with motions. When the trial finally began, Carlino and Miranti recanted their pre trial statements and courtroom testimony, claiming they did not know who had ordered the attack on Riesel. By September 1957, the government no longer sought to prosecute Dio for the attack. Miranti received 8 to 16 years in prison and Bando 2 to 5 years in prison for the acid attack and another five years for contempt of court. Carlino received a suspended sentence for cooperating with the prosecution, and three other co conspirators were freed after the judge in their case declared a mistrial. The Daily Mirror paid one witness $5,000 in 1961 for information leading to the identification of Abraham Telvi as the assailant. The attack on Riesel had significant implications for national American labor policy. President Dwight Eisenhower (who had seen Riesel on Meet the Press) told AFL CIO President George Meany that he was so incensed by the attack on Riesel that he intended to introduce legislation designed to root out corruption in labor unions. Clark R. Mollenhoff, editor of the Des Moines Register, was so alarmed by the attack on Riesel that he ordered extensive investigations into trade union corruption. Mollenhoff's investigative efforts unearthed much evidence that Teamsters President Jimmy Hoffa was engaged in labor racketeering. This committee's investigations led directly to the passage of the Labor Management Reporting and Disclosure Act, which imposed financial reporting requirements on labor unions, limited the power of trusteeships, established many member and employer rights. He continued to write his column, typing it himself while his wife read newspapers and wire service articles to him. In 1941, he told the Union for Democratic Action that Rep. Martin Dies Jr. was intent on establishing a national fascist police force to suppress freedom of speech in the United States. Riesel's attacks on fascism lessened after World War II, and he focused almost exclusively on communism after 1950. Riesel's attacks on communism extended beyond labor unions. He attacked folk musician Vern Partlow for promoting communism and undermining American national security with his 1945 talking blues song "Atomic Talking Blues" (also known as "Talking Atom" and "Old Man Atom"). In 1949, he was named a director of the Committee to Defend America by Aiding Anti Communist China, a part of the China Lobby. At least one author alleges that Riesel even cooperated with the Central Intelligence Agency beginning in the early 1950s, providing information on liberal politicians and union leaders. In the early 1950s, he supported a movement to stop the importation of goods from the Soviet Union into the United States, and for a time longshoremen on the East Coast refused to unload Soviet ships due to Riesel's campaign. He publicly called for a "preventive war" with the Soviet Union in 1951, and demanded that President Harry S. Truman drop the atomic bomb on Russia and China. He strongly criticized Malcolm X for meeting with Shirley Graham Du Bois and Julian Mayfield in the mid 1960s, and accused Malcolm X of fomenting communist conspiracies. In the early 1970s, Riesel became an unofficial advisor to President Richard Nixon. He supported Nixon in his column, discussed labor union issues and outreach to working class voters with him personally over the phone, and occasionally met with Cabinet members. Even as late as 1973, Riesel was defending COINTELPRO, a series of covert and often illegal projects conducted by the FBI aimed at investigating and disrupting dissident political organizations in the U. S.

Ризель 1940-жылдардың соңы мен 1950-жылдардағы Голливудтің қара тізіміне тығыз қатысты. Ол Сэмюэл Фуллердің 1951 жылғы Корей соғысы туралы "The Steel Helmet" фильмін коммунизмді насихаттағаны және американдық әскерлерді кісі өлтірушілер ретінде көрсеткені үшін қатты сынады. Ол 1954 жылғы "Salt of the Earth" про-кәсіподақ фильмін де коммунистік деп сынады және оның Лос-Аламос Ұлттық зертханасына және Невада сынақ алаңына жақын орналасқандығы Кеңес Одағының американдық ядролық қарулар бағдарламасын тыңшылық етуіне жамылғы болғанын айтты. Ризель актерлер, режиссерлер, продюсерлер және басқаларға (әсіресе консервативті актерлер Адольф Менжу мен Уорд Бонд жасаған талаптарға) жасалған коммунистік ықпал туралы айыптауларды жариялауды өз патриоттық міндеті деп есептеді. Қара тізім алынғаннан кейін Ризель өзінің колонкасын қара тізімге алынған адамдарға олардың қылмыстарын мойындауға, коммунизмді айыптауға және қайтадан киноиндустрияда белсенді болуға мүмкіндік беру үшін пайдалануға келісті. Хедда Хоппер мен Уолтер Уинчеллмен бірге ол осы адамдармен жеке кездесіп, олардың тәубесінің шындығын бағалап, олар өзімен шыншыл болса, олардың мансабын жақсартуға көмектесетін.

Кейінгі өмірі

1963 жылы қазанда "Daily Mirror" газеті жабылып, шығарыла нақылғаннан кейін, Ризель өзінің синдикаттық бағанын жариялауды жалғастырды. Ризель 1962 жылы "Overseas Press Club" клубының директоры, ал 1966 жылы президенті болып сайланды (ол бір жылдық мерзімде қызмет етті). Ризель 1990 жылы өзінің бағанын тоқтатып, зейнетке шықты.

Жеке өмір және өлім

Ризель колледжді бітіргеннен кейін бұрынғы Эвелин Лобелсонға үйленді. Олардың 1942 жылы Майкл деген ұлы, ал 1949 жылы Сьюзан деген қызы дүниеге келді. Ризель 81 жасында Манхэттендегі пәтерінде жүрек тоқтауынан қайтыс болды. Одан әйелі, ұлы және қызы аман қалды.

Жарияланымдар

"Сеттегі мақтаншылдықтың үлгісі". Лос-Анджелес таймс (1965 ж. 1 сәуір), II бөлім, 5-бет. "Тергеушілер Руби Освальдты Кеннедиді өлтіруге сендірген деп есептейді". Рим жаңалықтары трибунасы (1978 ж. 5 қазан), 4-бет.