Пол Клэр Рейнерт: Сент-Луис университетінің тарихындағы маңызды тұлға

Кіріспе

Қасиетті Пол Клэр Рейнерт, С. Ж., (12 тамыз 1910 – 22 шілде 2001) – Сент-Луис университетінің президенті болып жиырма бес жыл қызмет еткен және АҚШ-тың Миссури штатындағы Сент-Луис қаласының қоғамдық қайраткері.

Өмір жолы және шығармашылығы

Пол Рейнерт 1910 жылдың 12 тамызында Колорадо штатының Боулдер қаласында Франсис пен Эмма Рейнерттің отбасында дүниеге келді. 1927 жылы Иса қоғамына қосылды. Оның бауырлары Джеймс пен Карл да иезуит дін қызметкерлері болды. 1940 жылы Пауыл дін қызметкеріне бекітілді және Сент-Луис университетінен «А» бағасын алған екі дипломға ие болды: «Б.А.» (1927) және «М.А.» (1934). Содан кейін ол Канзастағы Сент-Мэри колледжінде оқытушы болып жұмыс істеді, ал 1944 жылы Чикаго университетінен философия докторы ғылымын қорғады. Докторлық диссертациясын аяқтағаннан кейін ол Сент-Луис университетіне өнер және ғылым факультетінің деканы (1944–1948), вице-президент (1948–1949) және президент (1949–1974) қызметтеріне қайта оралды. Президенттік қызметтен кейін ол 1974–1991 жылдары канцлер, ал 1991–2001 жылдары – зейнеткер канцлер болып қызмет етті, содан кейін 2001 жылы қайтыс болды. Президенттік лауазымда жиырма бес жыл қызмет еткен кезеңінде Рейнерт университетті түбегейлі өзгертіп, әлеуметтік әділетті жақтады. Рейнерттің Сент-Луис университетінің президенті болуы университет тарихында, католик білімінде және жалпы американдық білім берудегі маңызды кезең болды. Ол соғыстан кейінгі жоғары білімге түсушілердің артуымен және оқу бағдарламасындағы қажетті өзгерістермен бетпе-бет келді. Оның басшылығымен университет әйелдерді тұрақты студенттер ретінде қабылдады. Сонымен қатар, ол кіші әкімшілік қызметкер болған кезде 1944 жылы университеттегі алғашқы афроамерикандық студенттердің қабылдануына қол жеткізді. Осылайша, Сент-Луис университеті бұрынғы құл иеленген штаттағы афроамерикандық студенттерді қабылдаған алғашқы ақ университет атанды. Ел қалаларында нәсілдік шиеленіс күшейгенде және қалалық университеттер «ақтардың қаладан кетуі» мәселесімен күрескенде, Рейнерт басқа американдық университеттер қалалық жерлерін тастаған кезде институтты қалалық Сент-Луисте қалдыруға міндеттенді. Нәтижесінде Рейнерт Сент-Луис қаласының орталық бөлігін жандандыруға және қаланың солтүстік, афроамерикандық және оңтүстік, ақ тұрғындармен қоныстанған аудандары арасындағы шекарада жоғары білімді дамытуға көшбасшылық етті. 1958 жылы Миссури губернаторының жоғары мектептен кейінгі білім беру комитетіне мүше болып тағайындалуы, АҚШ Білім министрлігінің доктор Эрнест В. Холлис пен Эдвард Б. Шилс ұсынған 1962 жылы Сент-Луис кіші колледжінің құрылуына әкелді. Ол сонымен қатар оның заманында білім беру стандарттарын белгілеген саясатты қабылдаған басқа да маңызды мемлекеттік, федералды және католик білім беру комитеттерінің мүшесі болды. Католик біліміндегі ұлттық көшбасшы ретінде Рейнерт жеке католик колледждері мен университеттерінің өз қауымдастықтарына ұсынатын артықшылықтарына сенімді болды. Ол Сент-Луис университетінің кампусын кеңейтуге және тарихи ақ университеттерге аз ұлттық студенттерді тартуға бағдарланған бағдарламалар құруға тырысты. 1967 жылы Рейнерттің басшылығымен Сент-Луис университеті қамқоршылар кеңесіне дінсіз өкілді алғаш рет енгізген католик университеті болды. Бұл реформа Америкадағы католик жоғары білімін өзгертетін үрдіс бастады. Бұл реформадан басқа, ол университеттегі жоғары әкімшілік лауазымдарға дінсіз маманды тағайындады. Тәнтілер Рейнерттің шешімі оның иезуит ретіндегі ұстанымына қайшы келеді және университеттің иезуиттік сипатын әлсіретеді деп сенсе де, Рейнерт және басқалар өзгерістер Игнатиандық білім беру миссиясын қайта растайды және университеттің болашаққа деген көзқарасын кеңейтеді деп сенді. Сонымен қатар, университеттің қайта ұйымдастырылуы университеттің мәртебесін арттырды және қоғамға қызмет етуге деген адалдығын көрсетті. 1974 жылы президенттік лауазымнан кеткеннен кейін де ол қоғамға қызмет етуді жалғастырды. 1962 жылы Университеттен Гранд бульвардың қарсы жағында 22 акр жер сатып алынып, онда Буш студенттер орталығы, спорт алаңдары, үлкен оқу ғимараты және ауласының астында үлкен зал бар үш ғимараттан тұратын ғылыми кешен салынды. 1969 жылы Мадридте СЛУ кампусы ашылды. Рейнерттің жарияланымдарына католик жоғары білімінің мәртебесіне қатысты екі кітап, «Қалалық католик университеті» (1970) және «Толқынды бұру» (1972) және соғыстан кейінгі университет тарихы, «Өзгеріс маусымдары: Сент-Луис университетінің жарты ғасырына арналған ойлар», Пол Шормен бірлесіп жазылған (1996) кіреді. Рейнерт 2001 жылдың 22 шілдесінде Сент-Луис, Миссуриде қайтыс болды. Сент-Луис университетінің жатақханасы Рейнерт залы оның құрметіне аталды. Сонымен қатар, ол өзінің қызметі үшін Сент-Луис Даңқ аллеясындағы жұлдызға ие болды және шамамен қырық құрметті докторлық диплом мен оның қызметі үшін көптеген марапаттар алды.

Paul Reinert was born in Boulder, Colorado, on August 12, 1910, to Francis and Emma Reinert. In 1927, he entered the Society of Jesus. Two of his brothers, James and Carl, also became Jesuit priests. Paul was ordained to the priesthood in 1940 and received both an A. B. (1927) and a M. A. (1934) from Saint Louis University. He then served as register at St. Mary’s College in Kansas before earning a Ph. D. from the University of Chicago (1944). After completing his Ph. D., he returned to Saint Louis University to serve as the Dean of the College of Arts and Sciences (1944–1948), vice president (1948–1949), and president (1949–1974). After retiring from the presidency, he served as chancellor (1974–1991) and chancellor emeritus (1991–2001) until his death in 2001. During his twenty five year tenure as president, Reinert transformed the university and was a vocal advocate for social justice. Reinert’s presidency of Saint Louis University marked a seminal period in the history of the university, Catholic education, and American education in general. He faced an increased post war enrollment in higher education and the necessary changes in curriculum. Under his administration, the university admitted women as regular students. In addition, while a junior administrator, he worked for the admission of the first African American students to the university in 1944. Saint Louis University thus became the first historically white university in a former slave state to admit African American students. As the country’s cities faced increased racial tensions and urban universities dealt with the dilemma of the "white flight", Reinert committed the institution to remain in urban St. Louis, as other American universities left their urban origins. As a result, Reinert became a leader in the revitalization of the inner city of St. Louis and the promotion of higher education on the divide line between the north, black part of the city and south, all white neighborhoods. His 1958 appointment to the Missouri Governor’s Committee of Education beyond High School eventually led to the formation of the St. Louis Junior College District in 1962 upon the recommendation of Dr. Ernest V. Hollis of the U. S. Department of Education and Edward B. Shils. He also was the member of other important state, federal, and Catholic education committees that established policies that set the standard for education in his time. As a national leader in Catholic education, Reinert remained confident in the advantages that private Catholic colleges and universities offered to their communities. He sought to expand Saint Louis University’s campus and to create programs that would attract minority students to a historically white university. Under Reinert’s direction in 1967, Saint Louis University became the first Catholic university to include lay member on its board of trustees. This reorganization initiated a trend that transformed Catholic higher education in America. In addition to this reorganization, he appointed lay professionals to high ranking administrative positions in the university. Even though critics believed that Reinert’s decision conflicted with his position as a Jesuit and diluted the university’s Jesuit nature, Reinert and others believed that the changes both reaffirmed the Ignatian educational mission and broadened the university’s vision for the future. Moreover, his reorganization of the university demonstrated the increased status of the university and its dedication to serving the community. He continued to serve the community after his retirement as president in 1974. In 1962, across Grand Boulevard from the University 22 acres were purchased to accommodate Busch Student Center, sports fields, a large classroom building, and a three building science complex with a large hall under its courtyard. In 1969 an SLU campus was opened in Madrid. Reinert’s publications include two books concerning the status of Catholic higher education, The Urban Catholic University (1970) and To Turn the Tide (1972), and a history of the university since the war, Seasons of Change: Reflections on Half a Century of Saint Louis University, co authored with Paul Shore (1996). Reinert died July 22, 2001, in St. Louis, Missouri. Reinert Hall, a residence hall at St. Louis University, is named in his honor, For his work, Reinert has been honored with a star on the St. Louis Walk of Fame. He also was the recipient of nearly forty honorary doctorates and countless awards for his service,