Абботт Лоуэлл: Американдық білім беруші және заң ғалымы

Абботт Лоуэлл – Гарвард университетінің экс-президенті, американдық педагог және заң ғалымы. Білім берудегі реформалары мен Гарвардты кеңейтуімен танымал.

24 мин оқу

100%

Дереккөз: A. Lawrence Lowell — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Американдық педагог және заңгер (1856–1943)

Эбботт Лоуэлл (13 желтоқсан 1856 – 6 қаңтар 1943) – американдық педагог және заңгер. Ол 1909 жылдан 1933 жылға дейін Гарвард университетінің президенті болды. "Аристократиялық миссия сезімі мен өзіне сенімділікпен" Лоуэлл американдық білім беру және белгілі бір дәрежеде қоғамдық өмірде елеулі рөл атқарды. Гарвард университетінде президенттік қызметін атқарған жылдары университеттің физикалық инфрақұрылымы, студенттер саны және қаржылық қоры айтарлықтай кеңейді. Оның бакалавриат білімін реформалауы белгілі бір мамандық бойынша білім алу жүйесін орнатты, ол американдық білім беруде стандартқа айналды. Оның білім берудегі прогрессивті беделі, негізінен Гарвардта әлеуметтік топтарды біріктіруге және бай отбасынан шыққан студенттердің кембағал әріптестерінен бөлек тұруына жол бермеу талабынан туындады, осы себепті оны кейде "өзінің топқа сатқын" деп атады. Ол сондай-ақ университеттің айналасындағы қоғамға қызмет ету міндетін, әсіресе жергілікті мұғалімдерге колледж курстарын қолжетімді ету және колледж дипломдарын алу мүмкіндігін ұсынды. Ол бірқатар қоғамдық мәселелерде прогрессивті көзқарас танытты. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде академиялық еркіндікті жақтады және соғыстан кейін Американың Ұлттар лигасына қосылуын қолдауға шақыруда маңызды рөл атқарды. Дегенмен, Гарвардта оқыған жылдары екі мәрте дауға қатысты, онда ол Гарвардтың миссиясын жүзеге асырудағы жеке көзқарасы үшін әділеттіліктің негізгі принциптерінен бас тартуды ұсынды. Бір жағдайда ол студенттердің құрамындағы еврейлердің үлесін 15%-қа дейін шектеуге тырысты. Екінші жағдайда ол афроамерикандық студенттерге жаңа студенттердің барлығына міндетті түрде орналастырылатын жатақханаларда тұруға тыйым салуға әрекеттенді. Екі жағдайда да Гарвардтың Бақылау кеңесі либералды принциптерді тұрақты қолдануды талап етіп, оның шешімін жоққа шығарды. Бір тарихшы оның күрделі тұлғасын және мұрасын былай сипаттады: "Ол көптеген рөлдерді сомдады – қарапайым мінезді бай адам, "үштік" баға алғандарды жек көретін мырза, демократияның құштар теоретигі, өзін әдептілікпен автократтай ұстаған адам."

Abbott Lawrence Lowell (December 13, 1856 – January 6, 1943) was an American educator and legal scholar. He was President of Harvard University from 1909 to 1933. With an "aristocratic sense of mission and self certainty," Lowell cut a large figure in American education and to some extent in public life as well. At Harvard University his years as president saw a remarkable expansion of the university in terms of the size of its physical infrastructure, its student body, and its endowment. His reform of undergraduate education established the system of majoring in a particular discipline that became the standard in American education. His progressive reputation in education derived principally from his insistence on integrating social classes at Harvard and preventing students of wealthy backgrounds from living apart from their less wealthy peers, a position for which he was sometimes termed "a traitor to his class." He also recognized the university's obligation to serve the surrounding community, particularly in making college courses available to and putting college degrees within the reach of local schoolteachers. He took the progressive side on certain public issues as well. He demonstrated outspoken support for academic freedom during World War I and played a prominent role in urging the public to support American participation in the League of Nations following the war. Yet his Harvard years saw two public disputes in which he argued for compromising basic principles of justice for the sake of his own personal vision of Harvard's mission with respect to assimilating non traditional students. In one instance, he tried to limit Jewish enrollment to 15% of the student body. In the other, he tried to ban African American students from living in the Freshman Halls when all of Harvard's new students were required to room there. In both cases the Harvard Board of Overseers insisted on the consistent application of liberal principles and overruled him. One historian summarized his complex personality and legacy with these words: "He played many characters—the rich man of simple tastes, the gentleman who loathed gentlemanly C's, the passionate theorist of democracy whose personal conduct was suavely autocratic."

Алғашқы жылдар

Лоуэлл 1856 жылғы 13 желтоқсанда Массачусетс штатындағы Бостон қаласында Аугуст Лоуэлл мен Кэтрин Бигелоу Лоуэллтің екінші ұлы ретінде дүниеге келді. Оның анасы сәулетші Чарльз Х. Бигелоудың туысы болды. Браминдер тегінен шыққан Лоуэлл отбасының мүшесі, оның бауырлары ақын Эми Лоуэлл, астроном Персиваль Лоуэлл және жүктілік кезеңіндегі күтімді қолдаушылардың алғашқы қайраткері Елизавета Лоуэлл Путнам болды. Олар Джон Лоуэллдің шөберелері, ал анасының жағынан Аббот Лоуренстің немерелері еді. Лоуэлл 1873 жылы Нобл және Грингоу мектебін бітіріп, Гарвард колледжіне түсті, онда математикадан диссертация қорғады, ол кватерниондарды квадрикаларды зерттеу үшін қолдануға арналған еді, және 1877 жылы бітірді. Гарвардта оқыған кезінде ол "Хэсти Пудинг" клубының мүшесі болды. 1880 жылы Гарвард құқық мектебін бітіріп, 1880 жылдан 1897 жылға дейін туысы Фрэнсис Кэбот Лоуэллмен серіктестікте заңгерлікпен айналысты. Олар 1884 жылы жарық көрген "Корпорациялардағы акциялардың ауысуы" атты еңбекті бірлесіп жазды. 1879 жылғы 19 маусымда заңгер студенті кезінде Бостон қаласындағы Кингс-Чапел шіркеуінде алыс туысы Анна Паркер Лоуэллге үйленді және АҚШ-тың батысында бал айына шықты. Оның алғашқы ғылыми жарияланымдары академиялық мансабына кіріспес бұрын жарық көрді. 1889 жылы "Үкімет туралы эсселер" атты еңбегі жарық көрді, ол Вудро Вильсонның "Конгресс үкіметі" еңбегінде келтірген аргументтерге қарсы тұру мақсатында жазылған. 1896 жылы "Континентальдық Еуропадағы үкіметтер мен партиялар" атты екі томдық еңбек жарық көрді. 1897 жылы МТИ-нің қамқоршылар кеңесіне мүше болып сайланды. 1899 жылы Лоуэлл Америкалық антикварлық қоғамның мүшесі болып сайланды. 1909 жылы Америкалық философиялық қоғамның мүшесі болып сайланды.

Гарвард университеті

1897 жылы Лоуэлл Гарвардта лекция оқытушы, ал 1898 жылы үкімет профессоры болды. Кәсіби мансабының басында-ақ Лоуэлл американдық қоғамдағы нәсілдік және этникалық азшылықтардың рөлі туралы алаңдады. Ол 1887 жылы ирландтар туралы былай деп жазды: «Бізге ирландтарды басып тастау емес, оларды сіңіру қажет. Біз олардың біздің арамызда екенін, бірақ шын мәнінде біздің бөлігі емес екенін сегінбеуіміз керек. Олардың байып, ұлдарын біздің колледжімізге жіберіп, біздің өркендеуіміз бен көзқарастарымызды бөлісуін қалаймыз». Ол тек біртекті қоғам ғана американдық демократияның жетістіктерін сақтай алады деп сенді. 1906 жылға дейін ол Иммиграцияны шектеу лигасының құрметті вице-президенті болды, бұл ұйым сауаттылықты тексеруді және иммиграциялық заңдарды күшейтуді қолдады. 1910 жылы ол жеке жазбаларында қытай иммигранттарын толығымен шығарып тастауды және оңтүстік штаттардың қара нәсілді азаматтарға сайлау құқығын бермеуін мақұлдады. Қоғамдық тұрғыда ол басқа топтарды сіңірудің жолы ретінде ассимиляцияны қабылдады, олардың санын американдық қоғам өзгермей сіңіре алатындай деңгейге дейін шектеді, бұл «либералдық және расистік идеяларды біріктіріп, оларды шеттетуді негіздеді». Ол Америка өнер және әдебиет академиясының алғашқы мүшелерінің бірі болды. 1909 жылы ол Америка саяси ғылым қауымдастығының президенті болды. Сол жылы ол Чарльз Уильям Эллиоттан кейін Гарвард университетінің президенті болып тағайындалды және 1933 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін 24 жыл қызмет етті. Лоуэлл 1919 жылдың 30 тамызында Лейден университетінен (Нидерланды) құрметті докторлық диплом алды.

Гарвард реформалары

Лоуэлл бірден академиялық және әлеуметтік сипаттағы реформалар сериясын бастады. Оның алдыңғысы Чарльз У. Эллиоттың басшылығымен Гарвард стандартталған бакалавриат курсын студенттерге таңдаулы пәндерді еркін таңдауға мүмкіндік беретін жүйемен алмастырды. Бұл АҚШ білім беруінің логикалық жалғасы болды, ол университетті неміс жүйесіне, соның ішінде студенттердің курстарды таңдау еркіндігінің неміс принципіне негіздеді. Гарвардтың американдық білім берудегі рөлі соншалықты маңызды болды, барлық ірі американдық колледждер мен университеттер 1904 жылға қарай таңдамалы жүйені қабылдады. Ол зияткерлікпен қызығушылық танытқан, белсенді студенттерге де, ақыл-ойға ұмтылмаған жалқауларға да тартымды болды. Лоуэлл енді бакалавриат біліміндегі екінші, сондай-ақ революциялық қайта құруды іске асырды. 1903 жылы оқытуды жақсарту жөніндегі арнайы құрылған факультет комиссиясының мүшесі ретінде ол таңдау жүйесінің сәтсіздікке ұшырағанын анықтады. Көптеген студенттер, зияткерлік құштарлық танытпағандықтан, курстарын білім алуға емес, оқу талаптарын оңай орындауға бағытталғандықтан таңдады, нәтижесінде оқу бағдарламасы "қатаң да, тұжырымды да" болмады. Лоуэлл таңдау жүйесін жойып, оның орнына "мажор" деп аталатын мамандық пен тарату талаптарын енгізді, олар жақын арада жаңа американдық үлгіге айналды. Мамандық талабымен қатар, әрбір студент өз мамандығы бойынша емтиханға дайындалуына көмектесу үшін жетекшінің басшылығымен оқу-жаттығу жүйесі құрылды. Лоуэлл Эллиоттың түсетін студенттердің білімі мен дайындығына қатысты ұстанымдарын жалғастырды. Эллиот грек (1886) және латын (1898) тілдеріндегі талапты жойды, соның арқасында элиталық дайындық мектептерінен басқа мектептердің студенттері де оқуға түсуге мүмкіндік алды. 1909-10 жылдары Лоуэлл жаңа қабылдау процедурасын енгізді, ол студенттерге "жақсы мектептен шыққан жақсы білімгерлерді" қабылдауға арналған жаңа емтихан арқылы біліктілік алуға мүмкіндік берді. Мемлекеттік мектептерден келген студенттердің саны үнемі өсіп, 1913 жылға қарай көпшілікті құрады. Білім беру тәжірибесі Гарвардта Лоуэлл көрген дағдарыстың бір ғана жағы болды. Ол Гарвард студенттерінің әлеуметтік жіктелуін де осыған ұқсас тұрғыдан талдады. Қабылдау процесі жылдар бойы өзгерген сайын, Лоуэлл студенттер қауымының әлеуметтік және топтық жағынан қатты бөлінгенін, бірнеше онжылдық бұрын ол есіне алған біртұтас қауымнан мүлдем алыс екенін мойындады. Студенттік тұрғын үйлер бұл мәселені көрсететін және күшейтетін фактор болды. Күні бұрын, 1902 жылы Лоуэлл студенттердің байлық деңгейіне қарай бөлінуінің "үлкен қауіпті" екенін, бұл "университет өмірінің негізінде болуға тиіс демократиялық сезімді жоғалтуға" әкелетінін айтқан болатын. Гарвард студенттер саны өскен сайын жаңа жатақханалар салған жоқ, сондықтан жеке капитал жатақхана сияқты тұрғын үйлерді салған, оларға қол жеткізе алатындарға арналған. Бұл екі топты тудырды: ескірген ғимараттарда Гарвард ауласында тұратын мүмкіндігі шектеулі студенттер және Маунт Оберн көшесінің "Алтын жағалауында" тұратын жоғарғы топ, "әлеуметтік өмірдің орталығы". Лоуэллдің ұзақ мерзімді шешімі – 1930 жылы жатақханалар ашылғанда ғана іске асырылған жатақхана жүйесі болды. Ал қысқа мерзімде Лоуэлл қаржы жинап, колледжге барлық бірінші курс студенттерін бірге орналастыруға мүмкіндік беретін құрылыс жобаларын бастады. Бірінші жаңа студенттер залы 1914 жылы ашылды. 1920 жылы Гарвард Маунт Оберн көшесіндегі жеке жатақханаларды сатып алды, "оқушылар қауымы бұрын тек азаматтарға ғана берілген мүмкіндікті пайдалана алуы үшін".

Lowell immediately embarked upon a series of reforms that were both academic and social in nature. Under his predecessor, Charles W. Eliot, Harvard had replaced the single standardized undergraduate course with a system that allowed students free choice of electives. That was a logical extension of the trend in U. S. education that had modeled the university on the German system, including the German principle of student freedom in choosing courses. So dominant was Harvard's role in American education that all large American colleges and universities had adopted the elective system by 1904. It appealed to all student types, those intellectually curious and energetic as well as the lazy without intellectual ambition. Lowell now implemented a second, equally revolutionary restructuring of undergraduate education. As early as his service on an ad hoc faculty Committee on Improving Instruction in 1903, he had determined that the elective system was a failure. Large numbers of students, lacking intellectual ambition, chose their courses with little concern for learning, more intent on the ease with which they could fulfill the course requirements, resulting in a course of study that was "neither rigorous nor coherent." Lowell dismantled the elective system and in its place established concentration (what is commonly called a "major") and distribution requirements that would soon become the new American model. Paired with the concentration requirement was a tutorial system in which every student had the guidance of a tutor to see he was prepared for examination in his area of concentration. On admissions, Lowell continued Eliot's attempts to broaden the backgrounds of the entering class. Eliot had abolished the requirement in Greek (1886) and Latin (1898) so that students from schools other than elite preparatory schools could gain entry. Lowell in 1909–10 added a new admission procedure that allowed students to qualify through a new examination process designed to admit "the good scholar from a good school that does not habitually prepare for Harvard." The numbers of students from public schools grew steadily, forming a majority by 1913. Educational practices were only one side of the crisis Lowell saw at Harvard. He analyzed the social divisions of the Harvard students in similar terms. As the admissions process changed over the years, Lowell recognized that the student body was divided sharply socially and by class, far from the cohesive body he remembered from a few decades earlier. Student living arrangements embodied and intensified the problem. As early as 1902, Lowell had decried the "great danger of a snobbish separation of the students on lines of wealth," resulting in "the loss of that democratic feeling which ought to lie at the basis of university life." Harvard had not built new dormitories even as the size of its undergraduate enrollment grew, so private capital constructed living quarters designed to serve as dormitory like accommodations for those who afford it. That produced two classes, the underprivileged living in Harvard Yard in out of date buildings and the upper crust living on the "Gold Coast" of Mt. Auburn Street, the "centre of social life." Lowell's long term solution was a residential system that he only achieved with the opening of the residential houses in 1930. In the short term, Lowell raised funds and initiated construction projects that would permit the College to house all its freshmen together. The first Freshman Halls opened in 1914. In 1920, Harvard purchased the private dormitories on Mt. Auburn Street "so that the student body may enjoy what was the privilege of the few."

Лоуэлл институты мен Гарвард кеңейту мектебі

1900 жылы Лоуэлл әкесінен қызметке ие болып, Лоуэлл институтының қамқоршысы болды, оны Лоуэллдің бес атасы қоғамдық лекциялар мен халыққа білім беру бағдарламаларын қаржыландыру үшін құрған. Институтты басқарған 40 жыл ішінде Лоуэлл тақырыптар мен лекторларды таңдаудағы консервативті талғамын көрсетті. Көбінесе тарих пен үкімет туралы, кейде ғылым мен музыка туралы әңгімелер болып өтті. Ол заманауи әдебиет пен қазіргі әлеуметтік тенденцияларды назарға алмады. Типикалық мысалдар: «1812 жылғы соғыс», «Хор музыкасының дамуы», «Құстардың қоныс аударуы» және «Америкалық шешендер мен шешендік өнер». «Он үш жылдан кейінгі Совет Ресейі» атты теңгерімді серия ерекше жағдай болды. Лоуэлл білім беру бағдарламаларына ұйымдастыру қабілетін әкелді. Ол бұрынғы ғылыми курстардың әртүрлілігін MIT-дегі Өнеркәсіптік шеберлер мектебіне айналдырды, кейін Лоуэлл институты мектебі деп аталды, және оның бағдарламасын механикалық және электрлік инженерияға бағыттады. «Қазіргі кездегі кез келген халыққа білім беру жүйелі болуы керек» деп мәлімдеп, ол Гарвард профессорларын Бостондағы ересектерге кешкі немесе түнгі сағаттарда өз курстарын қайта оқытуға шақырды, сондай-ақ сапа мен емтиханның бірдей болатынын уәделеді. Гарвардтың президенті болғаннан кейін Лоуэлл екі лауазымын одан әрі дамыту үшін пайдаланды. 1910 жылы ол аймақтық мектептердің консорциумын құруға жетекшілік етті, ол жақын арада Ғылыми-әдістемелік орталықтар комиссиясы деп аталды, оған Бостон университеті, Бостон колледжі, MIT, Симмонс, Тафтс, Уэлсли және Көркем өнер мұражайы кірді. Барлығы ұқсас курстарды ұсынуға және колледж бағдарламасын аяқтаған студенттерге «Associate in Arts» дәрежесін беруге келісті. Бұрын Бостон мектеп мұғалімдерінің комитеті оған жүгінген еді, және ол өзінің ғылыми-әдістемелік бағдарламасы «мектеп мұғалімдеріне жоғары білім алу мүмкіндігін береді» деп сенді. 1910 жылы Гарвардтың басшылары Университеттің ғылыми-әдістемелік бөліміне декан тағайындауға келіскенде, бағдарламаның 600 студентінің үштен екісі әйелдер еді. Студенттердің үштен бірі мұғалімдер, үштен бірі кеңсе қызметкерлері, ал қалғаны үйде жұмыс істейтіндер еді. 7 жылдан кейін студенттер саны 1500-ге жетті. Мұғалімдер Гарвард колледжінің студенттері сияқты бакалавр дәрежесін неге алмағанын сұрағанда, Лоуэлл бұл айырмашылықты қорғады. Курстар салыстырылатын болғанымен, бағдарламалар мен талаптар әртүрлі болды, өйткені колледж студенттерінен талап етілетін көптеген мамандандырылған курстар ғылыми-әдістемелік бағдарламада ұсыныла алмады. Ол «Associate in Arts» дәрежесінің ерекше болуын қалады. 1933 жылы Лоуэлл басқа американдық мектептер студенттерге екі жылдық оқудан кейін «Associate in Arts» дәрежесін беруді бастағанын білгенде, ол өзін алданған сезінді. Ол былай деп жазды: «Зұлым, ұры және басқа да беделсіз мекемелер «Associate in Arts» атауын бұзып, оны қалпына келтіру мүмкін емес». Гарвард жаңадан «Associate in Arts» мамандығын тағайындады.

In 1900, Lowell succeeded his father as Trustee of the Lowell Institute, which Lowell's great grandfather founded to subsidize public lectures and popular education programs. Throughout the 40 years he headed the Institute, Lowell's selection of topics and lecturers for the public series reflected his conservative tastes. Topics tended to history and government, with some science and music upon occasion. He ignored contemporary literature and current social trends. Typical were "The War of 1812," "The Development of Choral Music," "The Migration of Birds," and "American Orators and Oratory." A balanced series on "Soviet Russia after Thirteen Years" was an exception. To the education programs Lowell brought his instinct for organization. He transformed the earlier variety of scientific courses into the School for Industrial Foremen at MIT, later called the Lowell Institute School, and focused its program on mechanical and electrical engineering. Stating that "any popular education at the present day should be systematic," he hired Harvard professors to repeat their courses for an audience of adults in Boston in the late afternoon or evening, promising the same quality and examinations. When he became Harvard's President, Lowell exploited his two positions to press further. In 1910, he led in the formation of a consortium of area schools, soon called the Commission on Extension Courses, that included Boston University, Boston College, MIT, Simmons, Tufts, Wellesley, and the Museum of Fine Arts. All agreed to provide similar courses and agreed to award the degree of Associate in Arts to students who completed the equivalent of a college program. He had earlier been approached by a committee of Boston schoolteachers, and he believed his extension program would "put a college degree within the reach of schoolteachers." When the Harvard Overseers agreed in 1910 to appoint a dean for the Department of University Extension, the program's 600 student were two thirds female. Roughly a third of the students were teachers, a third office workers, and the remainder working at home. After 7 years, enrollment reached 1500. When the schoolteachers asked why they were not entitled to the same bachelor's degree as the Harvard College students, Lowell defended the distinction. Though courses were comparable, the programs and requirements were different, since the many specialized courses required of the College students could not be offered in the Extension Program. He meant the Associate in Arts degree to be distinctive. When Lowell learned in 1933 that other American schools had begun to award the Associate in Arts degree to students after the equivalent of just two years of work, he felt betrayed. He wrote: "the name of Associate in Arts has been degraded, probably beyond recovery, by wicked, thievish, and otherwise disreputable institutions." Harvard responded with a new Adjunct in Arts.

Академиялық еркіндік

Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде американдық университеттер американдық соғыс күш-жігеріне толыққанды қолдау көрсету үшін үлкен қысымға ұшырағанда, Лоуэлл басқарған Гарвард тәуелсіздіктің көрнекті үлгісін көрсетті. Кейіннен «Нью-Йорк Таймс» газеті Лоуэллдің «неміс пәндерін оқу жоспарынан шығару туралы ызалы патриоттардың талаптарына берік тұрып мойынсұнбағанын» жазды. Гарвард түлегі, егер белгілі бір неміс жақтасы профессор жұмыстан босатылмаса, он миллион долларлық сыйлықтан бас тартамын деп мәлімдегенде, Гарвард корпорациясы оның талабына бағынбады. Лоуэллдің академиялық еркіндікті қолдаған келісімсіз мәлімдемесі, басқа университеттер өз профессорларынан мойынсұнушылық күтеген кездегі маңызды оқиға болды. Ол сондай-ақ студенттің немісқа қарсы өлеңін академиялық қауымдастықта сөз бостандығын қорғау принципімен қорғады. 1915 жылы Берлин университетінің профессоры Куно Мейер, Гарвардта уақытша қызметке үміттене отырып, студенттің сатирикалық өлеңінің колледж журналында жариялануына наразылық білдірді. Лоуэлл жауап беріп, Американдық университеттердегі сөз бостандығының рөлі неміс университеттерінен өзгеше екенін айтты. «Біз университет мүшелерінің өз пікірлерін цензурасыз және университет басшылығының бақылаусыз еркін білдіру құқығын сақтауға тырыстық және осы қағиданы Германияны қолдайтындарға да, одақтастарды қолдайтындарға да бірдей қолдандық – университет түлектері мен сырттан келгендердің профессорларды үнсіздендіруге тырысуына қарамастан». 1919 жылғы Бостон полициясының ереуілі кезінде Лоуэлл Гарвард студенттерін «реттілікті сақтауға және одақтың заңдарын қолдауға кез келген жолмен көмектесуге» шақырды, ереуілшілердің орнына қауіпсіздік қамтамасыз етуге шақырды. Социалистік көзқарастарды ұстанатын саяси ғылымның оқытушысы Харольд Ласки, әлі де ғылыми беделге ие бола алмаған, ереуілшілерді қолдады. Университет Бақылау кеңесінің мүшелері Ласкиді жұмыстан босату туралы әңгімелесе бастады, бұл Лоуэллдің қаһарлы жауабына әкелді: «Егер Бақылау кеңесі Ласкидің отставкасын сұраса, олар менің отставкама да қол жеткізеді!» Гарвард профессоры Зәкәрия Чафи, 1920 жылы АҚШ-тағы сөз бостандығы туралы зерттеуін Лоуэллге арнап, Гарвард мұғалімдерін және студенттерін қорғағаны үшін оған құрмет көрсетті: «Оның даналығы мен батылдығы, алаңдаушылық пен қызыл жанкешті сынға тап болғанда, ол президент болғанша ешкім Гарвард ауасын тыныс алып, еркін бола алмайтынын анық көрсетті».

During World War I, when American universities were under great pressure to demonstrate their unambiguous commitment to the American war effort, Harvard under Lowell established a distinguished record of independence. The New York Times later wrote that Lowell "steadfastly refused to accede to the demands of the hysterically patriotic that German subjects be dropped from the curriculum." When a Harvard alumnus threatened to withdraw a ten million dollar bequest unless a certain pro German professor was dismissed, the Harvard Corporation refused to submit to his demand. Lowell's uncompromising statement in support of academic freedom was a landmark event at a time when other universities were demanding compliant behavior from their faculty. He similarly defended a student's anti German poem with a statement of principle in defense of free speech within the academic community. In 1915, Kuno Meyer a professor at the University of Berlin who was considering a temporary Harvard appointment, protested the publication of an undergraduate's satirical poem in a college magazine. Lowell replied that freedom of speech played a different role in American universities than in their German counterparts. "We have endeavored to maintain the right of all members of the university to express themselves freely, without censorship or supervision by the authorities of the university, and have applied this rule impartially to those who favor Germany and those who favor the Allies—to the former in the face of a pretty violent agitation for muzzling professors by alumni of the university and outsiders." During the Boston police strike of 1919, Lowell called upon Harvard's students "to help in any way to maintain order and support the laws of the Commonwealth" by providing security in place of the strikers. Harold Laski, a tutor in political science of socialist views and still too young to have a scholarly reputation, supported the strikers. Members of the University's Board of Overseers began to talk of dismissing Laski, which provoked a threat from Lowell: "If the Overseers ask for Laski's resignation they will get mine!" Harvard's Professor Zechariah Chafee paid tribute to Lowell's defense of Harvard's teachers and students by dedicating his 1920 study Free Speech in the United States to Lowell, "whose wisdom and courage in the face of uneasy fears and stormy criticism made it unmistakably plain that so long as he was president no one could breathe the air of Harvard and not be free."

Гомосексуалистерді тазалау

1920 жылы, жақында өзіне-өзі қол жұмсаған студенттің бауыры, студенттер арасындағы гомосексуалдық әрекеттердің жалғасып жатқанына қатысты мәліметтерді колледждің міндетін атқарушы деканы Честер Н. Грингоға жеткізді. Лоуэллмен кеңескеннен кейін және оның өкілеттігімен, декан айыптауларды тергеу үшін әкімшілік өкілдерінен арнайы трибунал құрды. Трибунал жабық есіктерде 30-дан астам әңгіме жүргізіп, сегіз студентке, жақында бітірген түлекке және бір көмекші профессорга қатысты шаралар қолданды. Олар университеттен қуылды немесе университетпен байланыстары үзілді. Лоуэлл, әсіресе, тікелей қатысы бар адамдармен тым жақын байланыста болғаны үшін ғана қуылғандарды қайта қабылдауға қарсы болды. Ол төрт жағдайдың екеуінде өз шешімінен бас тарды. Бұл оқиға 2002 жылға дейін жарияланбады, сонда Гарвард университетінің президенті Лоуренс Саммерс оны "біз дұрыс тастап кеткен өткеннің бір бөлігі" деп атады.

Африка-американдықтарды бірінші курста оқушылар сарайынан шығару

Лоуэлл бұл ережені өзгерткенге дейін афроамерикалық студенттер Гарвард жатақханаларында ондаған жылдар бойы тұрған. 1915 жылдан бастап бірінші курс студенттері міндетті түрде Бірінші курс студенттерінің жатақханасында тұруы керек болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде екі қара нәсілді студент онда ешқандай оқиғасыз тұрды. Соғыстан кейін бірнешеуі шеттетілгенде, олар наразылық білдірмеді. Бұл мәселе 1922 жылы студенттердің наразылығына айналды, онда бизнес мектебінде оқыған түлектердің бастауымен алты қара нәсілді студентке тыйым салынды және олар наразылық білдірді. Лоуэлл Гарвард университетінің афроамерикалық түлегі және келесі курстың студентінің әкесі Роско Конклинг Брюске былай деп түсіндірді: «Біз әртүрлі нәсілдегі адамдарды бірге тұруға мәжбүрлеуге болатынына сенбедік». Брюстің ұзақ жауабы Лоуэллдің ұстанымының ирониясын көрсетті: «Егер Гарвардты ашық түрде нәсілдік кемсіту саясатына енгізуге мәжбүрлейтін нәрсе болса, онда бірінші курс студенттерінің жатақханасында міндетті түрде тұру саясаты өте қымбатқа түседі». Лоуэлл: «Ақ және қара нәсілділерді бір ғимаратқа орналастыруға мәжбүрлеу – бұрынғыдан ешқандай айырмасы жоқ. Біз қара нәсілді адамдарға ақ нәсілді адамдарға бергеніміздей білім алу мүмкіндігін береміз, бірақ оларды ақ нәсілділермен қарым-қатынас жасауға мәжбүрлемейміз». Ол Брюсті саясатты өзгертуді талап етуде айыптады және осы уақытта еврей квотасы туралы дау кезінде де қолданған, азшылықтың болуы нәсілшілдікке алып келуі мүмкін деген аргументті қолданды. «Қара нәсілді адамның ақ адамды өзімен бірге тұруға мәжбүрлеуге құқығы бар деп талап етуі өте өкінішті жаңалық, бұл оған жақсылық әкелмейді, керісінше сіз бен мен толық келісетіндей, өте өкінішті және мүмкін өсіп келе жатқан нәсілшілдікке ықпал етеді». Лоуэллге тікелей жүгіну сәтсіз аяқталғаннан кейін студенттер түлектер мен баспасөзден қолдау ұйымдастырды. Лоуэллге хат жазғандардың арасында қара нәсілділер оның ұстанымын ашық нәсілшілдік деп қарады. Ақ нәсілділер оны Гарвардтың дәстүрлерін бұзу деп қарады немесе оны ашық түрде нәсілшілдік тұрғысынан қолдады. Көптеген сыншылар Лоуэллдің ұстанымын Оңтүстікке бағыну деп қарады. Бірі оны «құл иелерінің көзқарасы» деп атады, ал екіншісі Лоуэллдің саясатын «Оңтүстікке бағыну» деп атады. Висконсин штатының бір дін қызметкері Лоуэллге қара нәсілді студенттерге бірінші курс студенттерінің жатақханасының бөлінген бөлігінде «ерікті түрде» тұруға рұқсат беруді ұсынды. Лоуэлл: «Маған бұл Джим Кроу вагоны сияқты көрінеді, бұл маған өте ұнамайтын мәжбүрлі оқшаулану», - деп жауап берді. Факультет комиссиясы Лоуэллдің оқудан шеттету саясатын «дәстүрлі идеалдардың қауіпті берілуі» деп атады, ал 1923 жылдың наурыз айында Гарвардтың Бақылау кеңесі Лоуэллдің шешімін бірауыздан жоққа шығарды. Олардың бірі Франклин Д. Рузвельт былай деп жазды: «Бұл мәселе осылай туындағаны өкінішті. Біз онда болғанда Кембриджде көптеген қара нәсілді студенттер болды және ешқандай сұрақ туындамады». Ресми интеграция саясатына қарамастан, жаңадан келген студенттердің одан кейінгі тәжірибесі толыққанды түсінікті емес. Кейбір қара нәсілді студенттер жатақханада тұрды, бірақ барлық бірінші курс студенттерінің жатақханалары оларға ашық емес деп сенді. Бір студентке, ол мұндай мәртебе сұрамаса да, бірінші курс студенттерінің жатақханасынан тыс жерде тұруға рұқсат берілді. Гарвард университетінің деканы, кейін Лоуэллдің өмірбаянын жазған Генри Аарон Йеоманс, басқарушылар ретінде Лоуэлл екеуінің Бақылау кеңесінің принципіне сай әрекет етудің жолын тапқанын ашық мойындады: «Бұл мәселе теориялық тұрғыда шешілді, ал іс жүзінде ешқандай қиындықтар туындамады. Осы мәселені көтерген өтініш беруші басқа жерде тұруға шешім қабылдады. Ал басқалары ұзақ уақыт аралықта өтініш берген, олар залдарында өте шебер орналасты, сондықтан ешкімнің сезіміне тигізбейді».

African American students had lived in Harvard's dormitories for decades, until Lowell changed the policy. Freshmen were required to live in the Freshman Halls beginning in 1915. Two black students did live there during World War I without incident. When a few were excluded after the war they raised no protest. The matter became the object of student protest in 1922, when six banned black freshmen, led by a recent alumnus who was studying at the Business School, protested their exclusion. Lowell wrote this explanation to Roscoe Conkling Bruce, himself an African American Harvard alumnus and the father of an incoming freshman: "We have not thought it possible to compel men of different races to reside together." Bruce's lengthy reply underscored the irony of Lowell's position: "The policy of compulsory residence in the Freshman Halls is costly indeed if it is the thing that constrains Harvard to enter open eyed and brusque upon a policy of racial discrimination." Lowell stood his ground: "It is not a departure from the past to refuse to compel white and colored men to room in the same building. We owe to the colored man the same opportunities for education that we do to the white man; but we do not owe it to him to force him and the white into social relations that are not, or may not be, mutually congenial." He accused Bruce of insisting on a change of policy and employed an argument about minority presence provoking prejudice that he also used about the same time in the Jewish quota dispute. "For the colored man to claim that he is entitled to have the white man compelled to live with him is a very unfortunate innovation which, far from doing him good, would increase a prejudice which, as you and I will thoroughly agree, is most unfortunate and probably growing." When their direct appeal to Lowell failed, the students organized public support from alumni and the press. Of those who wrote to Lowell, blacks saw his position as unqualified racism. Whites either saw it as a violation of Harvard's traditions or applauded it in frankly racist terms. Most criticism saw Lowell's stance as a submission to Southern prejudice. One called it "the slaveholder's prejudice" and another called Lowell's policy a "surrender to the Bourbon South." One Wisconsin minister suggested Lowell allow the black students to live "voluntarily" in a segregated section of the Freshman Halls. Lowell replied that such a plan "seems to me to be something like the Jim Crow car, an enforced seclusion which is, to me, very repulsive." A faculty committee called Lowell's exclusion policy "a dangerous surrender of traditional ideals," and in March 1923 the Harvard Board of Overseers unanimously overruled Lowell. One of them, Franklin D. Roosevelt, wrote: "It seems to be a pity that the matter ever came up in this way. There were certainly many colored students in Cambridge when we were there and no question ever arose." Despite an official policy of integration, what freshmen experienced thereafter is not entirely clear. Some black freshmen lived in the dormitories but believed that not all the Freshman Halls were open to them. One was granted permission to live outside the Freshman Halls even though he had not requested such a privilege. Harvard Dean Henry Aaron Yeomans, later Lowell's biographer, frankly admitted that he and Lowell as administrators found a way to accommodate themselves to the Overseers' stated principle: "The matter was settled in theory, and in practice no serious difficulties were encountered. The applicant who had raised the question decided to live elsewhere. A few others who applied at long intervals, were so skillfully located in the Halls that no susceptible feelings were hurt."

Қабылдаулар және еврей квотасы туралы дау

Лоуэллдің Гарвардқа қабылдау процесін реформалауы және мемлекеттік мектептерден түлектерді қабылдауды арттыруы нәтижесінде студенттер арасындағы еврейлердің үлесі 1908 жылы 6% болса, 1922 жылы 22%-ға өсті. Ал сол кезде АҚШ халқының арасында еврейлердің үлесі шамамен 3% құрады. Лоуэлл студенттік ұжымның біртұтастығына ден қойып, кампуста антисемитизмнің күшейте түскенін және еврей студенттерінің көпшіліктен оқшаулану мүмкіндігінің артқанын айтты. Ол, Колумбия университетіндегі соңғы жағдайлар да оны қолдайтынын айта отырып, әлеуметтік элита еврейлердің саны артатын сайын өз ұлдарын Гарвардқа жіберуді тоқтатуы мүмкін деп қорқып жүрді. Ол, өз пікірінше, еврей мүшелерінің үлесі артқанда бұрынғы құрамын жоғалтқан қонақүйлер мен клубтардың жағдайын мысалға келтірді. Ол еврейлерді қабылдаудың лимитін кірісшілердің 15%-ы деңгейінде ұсынды. Лоуэлл Гарвардтың Бақылау кеңесінің мүшелерін өз көзқарасын қабылдауға көндіруге тырысып жатқанда, 1922 жылдың мамыр айында жоспар «Бостон Пост» газетіне жарияланды. Бұл идея ирландтар, афроамерикандықтар және Америка Еңбек Федерациясы тарапынан дереу айыпталып, сынға ұшырады. Лоуэлл жеке хаттар мен қоғамдық сөздері арқылы еврей студенттерінің мүддесін қорғап, өз ұстанымын түсіндіре берді. «Гарвардтың міндеті – біздің елге келген немесе ата-анасы келген жастарды, біздің елдегі тарихымыз бен дәстүріміз жоқ жандарды да қабылдап, оларды тиімді оқыту болып табылады», – деді ол. Егер еврейлердің саны арту оларға қарсы жағдайды шиедірсе, «Біз еврейлерді студенттік қауымның ажырамас бөлігі деп сезіндіре және қабылдай аламыз ба?» – деп сұрады. Ол сондай-ақ, егер басқа университеттер мен колледждер еврейлерді ұқсас үлесте қабылдаса, Гарвард бұл мәселеге тап болмас еді деп мәлімдеді: «Егер елдегі әрбір колледж еврейлердің белгілі бір үлесін қабылдаса, студенттер арасындағы нәсілдік сезімдерді жоюға үлкен қадам жасауымыз мүмкін». Бұл мәселе қабылдауға түсуші үміткерлерді іріктеу әдістері жөніндегі факультет комиссиясына жіберілді. Комиссияның жұмысына ықпал ету мақсатымен жүргізілген ішкі науқан барысында Лоуэлл еврей қауымындағы жікке бөлінуді пайдалануға тырысты. Ескі еврей иммигранттары, көбінесе неміс текті, және Шығыс Еуропадан жақында келген, төменгі әлеуметтік топқа жататын еврейлер арасындағы негізгі айырмашылыққа қарамастан, Лоуэлл «қабылдауға лайықты» және «қабылдауға лайық емес» еврейлер туралы өз көзқарасын қолдайтын одақтас таба алмады. Факультет комиссиясы ақырында Лоуэллдің ұсынысын қабылдамады. Оның орнына Гарвардтың қабылдау саясатындағы жаңа басшылық қағидасы – ең жақсы жетінші үлесі болады. Гарвард кішкентай қалалар мен ауылдардағы жастарға, тіпті ауылдық жерлердегі жастарға да қол жеткізеді, студенттердің өз сыныптарындағы ең жақсы жетінші үлесінде болуын талап етеді. Ол «жақсы мектептерден, осында, басқа жерде және барлық жердегі ең жақсы оқушыларды таңдауға» тырысады. Кейбіреулер бұл еврейлердің санын азайтудың жасырын тәсілі деп күдіктенсе де, бұл саясат күтпеген нәтиже берді. Оңтүстік пен Батыстан келген еврей емес студенттердің саны Атлантиканың орталық және Жаңа Англия штаттарынан қабылданған еврейлердің санына жете алмады. 1925 жылға қарай кірісшілердің 28%-ын еврейлер құрады. Содан кейін Лоуэлл бұл мақсатына жетудің тағы бір жолын тапты, бұл жолы бұл жұмысты жасырын түрде жасады. Ол ең алдымен Гарвардтың Бақылау кеңесінен дәстүрлі академиялық критерийлерге қоса, өтініш берушінің «бейімділігі мен мінез-құлқын» бағалау үшін мұғалімдердің хаттары мен сұхбаттарды пайдаланатын жаңа саясатты мақұлдады, осылайша қатаң ең жақсы жетінші үлесі орнына дискрецияны енгізді. Ол тіпті бір күмәнді Бақылау кеңесінің мүшесін бұл еврейлерді топ ретінде кемсітуді қолдамайтынына, тек «жеке адамдар арасындағы айырмашылықтарды мұқият ажыратуға» сендірді. 1926 жылы Лоуэлл осы өзгерістерге соңғы мақұлдау алып, оған сәйкес келетін қабылдау комиссиясын тағайындағанда, ол өз мақсатына жетті. 1933 жылы Лоуэлл қызметінен кеткен кезде студенттердің 10%-ын еврейлер құрады.

Following Lowell's earlier reform of Harvard's admissions process to increase the admission of public school students, the Jewish proportion of the student body rose from 6% in 1908 to 22% in 1922, at a time when Jews constituted about 3% of the U. S. population. Lowell, continuing to focus on the cohesiveness of the student body, described a campus where antisemitism was growing and Jewish students were ever more likely to be isolated from the majority. He feared—and recent developments at Columbia University supported him—that the social elite would cease sending its sons to Harvard as Jewish enrollment increased. He cited what he saw as the parallel experience of hotels and clubs that lost their old membership when the proportion of Jewish members increased. He proposed limiting Jewish admissions to 15% of the entering class. His attempts to persuade members of the Harvard Board of Overseers to adopt his views were already failing when the plan was leaked to the Boston Post in May 1922. The idea was immediately denounced by Irish and black groups and by the American Federation of Labor. Lowell continued to argue both in private correspondence and in public speeches that his rationale was the welfare of the Jewish students. "It is the duty of Harvard," he said, "to receive just as many boys who have come, or whose parents have come, to his country without our background as it can effectively educate." If higher Jewish enrollment provoked greater prejudice against them, he asked, "How can we cause the Jews to feel and be regarded as an integral part of the student body?" He also suggested that Harvard would not be facing this issue if other universities and colleges would admit Jews in similar numbers: "If every college in the country would take a limited proportion of Jews, I suspect we should go a long way toward eliminating race feeling among the students." The question was turned over to a faculty committee: the Committee on Methods of Sifting Candidates for Admission. In the course of the internal campaign to influence that group's work, Lowell sought to exploit divisions within the Jewish community. Despite the basic divide between the older Jewish immigrants, usually of German origin, and the lower class of more recently arrived Eastern European Jews, Lowell found no ally there who would articulate his view of "desirable" and "undesirable" Jews. The faculty committee eventually rejected Lowell's proposed quota. Instead, Harvard's new guiding principle in admissions would be the top seventh rule. Harvard would reach out to youths in smaller cities and towns, even to rural communities, with the guideline that the student place in the top seventh of his class. It would seek "to pick out the best pupils from good schools, here, there, and everywhere." Though some suspected this was nothing but a covert way to decrease Jewish enrollment, the policy had the opposite effect. The numbers of non Jewish students attracted from the South and West could not match the larger numbers of Jews admitted from the Middle Atlantic and New England states. By 1925, Jews made up 28% of the entering class. Lowell then found another way to accomplish his goal, this time less publicly. He first won approval from the Harvard Board of Overseers for a new policy that would, in addition to traditional academic criteria, use letters from teachers and interviews to assess an applicant's "aptitude and character," thus introducing discretion in the place of the strict top seventh rule. He even persuaded one doubtful Overseer that this would not support discrimination against Jews as a group, but merely "careful discernment of differences among individuals." When Lowell gained final approval of these modifications in 1926 and appointed a compliant Admissions Committee, he had won his way. When Lowell left his position in 1933, Jews made up 10% of the undergraduate population.

Брандейдің кандидатурасына қарсылық

1916 жылы президент Вудро Вильсон Луи Брандейсті, монополияларға қарсы либералды оппозицияда белгілі және әлеуметтік реформалар заңнамасын қолдаушы жеке адвокатты, АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы лауазымына ұсынды. Ұсынысқа қатысты қоғамдық пікір идеологиялық тұрғыдан екіге бөлінгендіктен, Лоуэлл республикалық элитаға, әсіресе Бостон брахмандарының қатарына қосылып, қарсылық көрсетті. Ол 54 адаммен бірге Брандейстің "қажетті құқықтық мінез-құлқы мен қабілетінен" айырылғанын мәлімдеген хатқа қол қойды. Гарвард түлектерінің бюллетеніндегі редакциялық мақалада ол университетті қажетсіз саяси дауға тартқаны үшін сынға алынды. Кейбір студенттер ұсынысты қолдау үшін өз петицияларын ұйымдастырды. Брандейске қарсылықтың бір бөлігі антисемитизмге негізделгенімен, Брандейс өзі Лоуэллдің қарсылығын әлеуметтік топтық преубеден туындаған деп есептеді. 1916 жылы жеке жазбасында Брандейс Лоуэлл сияқты адамдарды "привилегияларға соқырланған, зұлым ниеті жоқ, көптегендері жақсы қоғамдық сезімге ие, бірақ олардың ортасы немесе туа біткен тарлығы халыққа деген көрегендік пен соғымпаздықтарын жасырған" деп сипаттады.

Интернационализм және Ұлттар Лигасы

1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін Лоуэлл болашақта соғыстарды болдырмау үшін халықаралық ынтымақтастықты дамытуға бағытталған азаматтық ұйым құруға көмектесті. Ол партиялық емес болуы тиіс еді, бірақ Американың Ұлттар Лигасына қатысу мәселесі соғыстан кейінгі саясатта басымдыққа ие болғандықтан, партиялық саясатқа тартылып қалды. Лоуэлл өзін "тұрақсыз республикашы" немесе "республикалық дәстүрі бар тәуелсіз" деп сипаттады. Пікірсайыстар аяқталған кезде көптеген адамдар оның тәуелсіздігіне күмән келтірді. 1915 жылғы 17 маусымда Филадельфиядағы Independence Hall-да өткен конгресте бұрынғы президент Уильям Говард Тафт төрағалық еткен жүзден астам белгілі американдықтар Бейбітшілікті нығайту лигасының құрылғанын жариялады. Олар халықаралық келісімге қол қоюды ұсынды, онда қатысушы елдер "өздерінің біреуі соғысқа шықса немесе екіншісіне қарсы жаулық әрекеттер жасаса, оған қарсы экономикалық және әскери күштерін бірлесіп қолдануға" келіседі. Лиганың негізін қалаушыларының қатарында Александр Грэм Белл, раввин Стивен С. Уайз, Балтимордың кардиналы Джеймс Гиббонс және жақында құрылған АҚШ Сауда палатасы атынан Эдвард Филин болды. Лоуэлл Атқару комитетіне сайланды. Бейбітшілікті нығайту лигасының алғашқы күш-жігері журналдардағы мақалалар мен сөздер арқылы халықтың назарына жеткізуге бағытталды. Бірақ президент Уилсонның Ұлттар Лигасы жөніндегі нақты ұсынысы республикашылдар бақылауындағы Сенаттан және Массачусетс штатының сенаторы Генри Кэбот Лодж басқаратын оппозициядан қарсылық көріп, күшін жоғалтты. Лоуэлл жоғары идеалды пікірсайыстардың "партиялық интрига, жеке жеккөрушілік және авторлық мақтаныш үшін" халықаралық ынтымақтастық идеалының құрбан болғанша нашарлап бара жатқанын бақылады. Лоуэлл және Бейбітшілікті нығайту лигасы орталық позицияны ұстауға тырысты. Ол Уилсонның нақты жоспарына немесе Лодж Сенаттың мақұлдауы үшін қосуды қалаған ескертулер мен түзетулерге көп көңіл бөлмеді. Лоуэлл американдықтардың қатысуы басты мақсат деп сенді, ал ұйымның нақты табиғаты екінші орында тұрды. Ең көп талқыланған пікірсайыстардың бірінде 1919 жылғы 19 наурызда Бостонның Симфония залында Лоуэлл Лиганың ең белгілі қарсыласы Лоджбен, Массачусетс губернаторы Кальвин Кулидж төрағалығымен пікір алмасты. Пікірсайыс әдепті түрде өтті, себебі Лоуэлл саясаттағы дауды шешу үшін Уилсон мен Лоджтың келісімге келуі керек деп ойлады. Лоуэлл Айдахо штатының бейтарап республикашыл сенаторы Уильям Борамен өткір пікір алмасты. Лоуэлл Джордж Вашингтонның қоштасу хатындағы және одақтарды баулуға қарсы ескертулер қазіргі уақытта ешқандай маңызға ие емес деп бірнеше рет дәлелдеді. Сенатор Бора патриотизмнің жетіспеуін байқады: "Халықтар лигасының жақтаушылары көп, олар шын мәнінде американдық болып табылатын барлық нәрсені төмендетуге мүмкіндік бермейді, ал доктор Лоуэлл солардың бірі". Гарвард президенті оған былай деп жауап берді:

Following the outbreak of World War I in 1914, Lowell helped found a civic organization to promote international cooperation to prevent future wars. It was meant to be non partisan but was inevitably drawn into partisan politics as the subject of American participation in the League of Nations dominated post war politics. Lowell described himself as "an inconsistent Republican" or "an independent of Republican antecedents." By the time the debate ended, many questioned that independence. At a convention at Philadelphia's Independence Hall on June 17, 1915, with former President William Howard Taft presiding, one hundred noteworthy Americans announced the formation of the League to Enforce Peace. They proposed an international agreement in which participating nations would agree to "jointly use their economic and military force against any one of their number that goes to war or commits acts of hostility against another." The founders included Alexander Graham Bell, Rabbi Stephen S. Wise, James Cardinal Gibbons of Baltimore, and Edward Filene on behalf of the recently founded U. S. Chamber of Commerce. Lowell was elected to the Executive Committee. The initial efforts of the League to Enforce Peace aimed at creating public awareness through magazine articles and speeches. Then President Wilson's specific proposal for the League of Nations met resistance from the Republican controlled Senate and the opposition led by Senator Henry Cabot Lodge of Massachusetts. Lowell watched the high minded debate deteriorate until the ideal of international cooperation was "sacrificed to party intrigue, personal antipathy, and pride of authorship." Lowell and the League to Enforce Peace tried to hold the middle ground. He cared little about Wilson's specific plan or the details of the reservations or amendments Lodge wanted to attach for the Senate to give its assent. Lowell believed American participation was the greater goal, the exact nature of the organization secondary. One of the most widely publicized confrontations saw Lowell debate Lodge, the League's most prominent opponent, in Boston's Symphony Hall on March 19, 1919, with Massachusetts Governor Calvin Coolidge presiding. That debate proved gentlemanly, since Lowell believed that the resolution of the policy dispute required Wilson and Lodge to compromise. Lowell had sharper exchanges with the die hard Republican isolationist Senator William Borah of Idaho. Lowell repeatedly argued that George Washington's Farewell Address and its stricture against entangling alliances held no relevance for the present. Senator Borah saw a lack of patriotism: "There are a vast number of people supporting the league of nations who never let an opportunity go by of belittling everything that is truly American: and Dr. Lowell is one of them." The Harvard president replied in kind:

Мен сенатор Бораға да, ешкімге де қоштасу хаты мен Республиканың ұлы әкелеріне деген құрметімде жеңіліс жасаймын, бірақ мен оларды партиялық саясат үшін жамылғы ретінде пайдаланғым келмейді. Мен ешқашан қоштасу хатын мазақ еткен емеспін, бірақ Вашингтонның ұлылығы оның оның заманының фактілеріне қарап, оның мінез-құлқын анықтағанында деп ойлаймын, емес, жүз елу жыл бұрынғы даналық сөздер арқылы. Мен американдықтарға қысқа көзқарасты патриотизм деп немесе тар көзқарасты ел сүйіспеншілігі деп шатастырмауға сенім артамын. 1919 жылдың жазында Бейбітшілікті нығайту лигасы Федералистік қағаздар үлгісінде "Келісімші: Ұлттар Лигасының Келісіміне американдық түсіндірме" атты эсселер жинағын жариялады. Лоуэлл оның 27 эссесінің 13-ін жазды. "Нью-Йорк Таймс" газеті оны "шеберлік талдау" деп атады және оны кең аудиторияға өте қолайлы деп есептеді: "Бұл - "Көкқасқа шүкір!" - жалқауларға арналған буклет!". 1920 жылғы сайлау жақындаған сайын республикашыл кандидат Уоррен Хардинг өзінің партиясын біріктірген ішкі мәселелер бойынша науқан жүргізді және Ұлттар Лигасын қолдау туралы шатастыратын сигналдар берді. Сайлауға бірнеше апта қалғанда, Лиганың жақтаушыларының толық тобы әртүрлі жақтарды таңдады. Тәуелсіз сайлаушылардың бір ұйымы Демократиялық кандидат Джеймс Коксты таңдады, ол Лиганы жақтады, бірақ президент Уилсоннан гөрі икемділік танытпады. Лоуэлл және көптеген басқа да белгілі Лиганың жақтастары Хардингті қолдады, 1920 жылғы 14 қазанда "31 республикашының хаты" деп белгілі болған мәлімдеме жариялады. Лоуэлл өзінің ойларын жария етуге мүмкіндік алмады. Оның пікірінше, Лиганың жақтаушылары, әсіресе Лиганың республикашыл жақтаушылары, Хардингтің жеңісінің халыққа қабылдануын бақылауы керек еді, оның жеңісі сөзсіз екенін барлығы білді. Олар сайлауды Лигаға қарсы республикашылдардың Лиганы жақтаушы демократтардан жеңісі ретінде көрсетуге рұқсат беруге болмайды. Егер Лига осылай референдумда жеңіліске ұшыраса, жаңа әкімшілік астында оны қайта жандандыруға үміт болмас еді. "31 республикашының мәлімдемесінде" Хардингтің жеңісі Ұлттар Лигасы үшін жарқын перспективаларды білдіреді деген мәлімдеме кейбір Лига жақтаушылары тарапынан жағымсыз қабылданды. Лоуэлл бұрынғы тәуелсіздік туралы мәлімдемелері үшін шабуылға ұшырады. Гарвард түлегі, жақында Университеттің эндаументі үшін қаражат жинау комитетін құрған, былай деп жазды: "Бір адам республикашыл жақтаушы екенін түсінеді және оған құрмет етеді. Демократиялық жақтаушы екенін түсінеді және оған құрмет етеді. Бірақ сіздің соңғы әрекетіңізді Гарвард колледжінің президентіне лайық қадір-қасиет, салмақ, жоғары мінез-құлық және шындыққа адалдықпен қалай түсіндіруге болады?". Принциптерін игілікке құрбан еткені үшін айыпталған Лоуэлл, оның игіліктің өзінің анықтамасын берді: "принципке жетудің ең тиімді жолын табуға тырысу - қабырғаға бекер соққы беруден бас тарту, емес, оны айналып өту". Президент болған Хардинг Лига жақтаушыларын көңілі қалдырды, бірақ Лоуэлл оны мақұлдағанына ешқашан өкінген жоқ. Ол Бейбітшілікті нығайту лигасының жұмысын көбірек сынға алды. Оның сөздері халықтың назарын аудара алмады деп ойлады, сондықтан халықтың пікірі оның күшті халықаралық ынтымақтастыққа шақыруына "бейжай" болып қалды, оқшаулануға немесе кеміндегідей әрекетсіздікке жол ашты.

I yield neither to Senator Borah nor to any other man in admiration of the Farewell Address and of the great Fathers of the Republic; but I would not use them as a cover for party politics. Never did I sneer at the Farewell Address; but I believe that the greatness of Washington was due to his looking the facts of his day in the face, and determining his conduct thereby, instead of by utterances, however wise of a hundred and fifty years before. I will trust the American people not to mistake short sightedness for patriotism or narrow mindedness for love of country. In the summer of 1919, the League to Enforce Peace published a book of essays modeled on the Federalist Papers called The Covenanter: An American Exposition of the Covenant of the League of Nations. Lowell authored 13 of its 27 essays. The New York Times called it a "masterly analysis" and thought it perfectly suited for a broad public: "This—thank Heaven—is a brochure for the lazy minded!" As the election of 1920 approached, the Republican nominee, Warren Harding, campaigned on the domestic issues that united his party and sent confusing signals about his support for a League of Nations. With the election just weeks away, whole groups of League proponents chose different sides. One entire organization of independent voters chose James Cox, the Democratic candidate, who favored the League but showed no more flexibility than President Wilson. Lowell and many other prominent League supporters backed Harding, publishing a statement that became known as the "Letter of the 31 Republicans" on October 14, 1920. Lowell could not express his reasoning publicly. In his view, the League's proponents, and especially the League's Republican proponents, needed to control public perception of Harding's victory, which everyone knew was certain. They could not allow the election to appear as a victory of anti League Republicans over pro League Democrats. If the League lost a referendum in that way, there would be no hope for its revival under the new administration. The claim in the "Statement of 31 Republicans" that a Harding victory meant brighter prospects for the League of Nations was badly received by some League proponents. Lowell came in for attack precisely because of his earlier claims to independence. One Harvard graduate, who had just formed the New Hampshire committee to raise funds for the University's endowment, wrote: "One can understand a Republican partisan and respect him. One can understand a Democratic partisan and respect him. But how can any man explain this recent act of yours consistently with the dignity, gravity, high character and devotion to truth which should attach to the President of Harvard College?" Charged with sacrificing his principles to expediency, Lowell admitted he had but provided his own definition of expediency: "striving to find the most effective way of achieving a principle—refusing to beat one's head uselessly against a wall to attack an entrenchment in face instead if taking it by a turning movement." Harding as president disappointed proponents of the League, but Lowell never regretted his decision to endorse him. He did view the work of the League to Enforce Peace more critically. Its oratory had failed to engage the public at large, he thought, so public opinion remained "indifferent" to its call for muscular internationalism, leaving isolation or at least inaction to win the day.

Сако мен Ванцетти ісі жөніндегі консультативтік комитет

1927 жылы Массачусетс штатының губернаторы Альван Т. Фуллер Сакко мен Ванцеттиге кешірім беру туралы соңғы сәттегі өтініштерге тап болды, олардың ісі әлемдік назарды өзіне тартқан еді. Ол Лоуэллді, MIT президенті Сэмюэл Уэсли Страттонмен және сот судьясы Роберт Грантпен бірге Кеңесші комитетке тағайындады. Оларға Сакко мен Ванцеттидің ісін қарап, сот процесінің әділдігін анықтау міндеті жүктелді. Лоуэллдің тағайындалуы көбінесе жақсы қабылданды, себебі оның өткенінде даулы мәселелер болғанымен, ол кейде тәуелсіздік танытқан. Қорғаушы адвокаттар Комитет айыпталушыларға қатысты бейтарап емес деп шешіп, отставкаға кетейін деп еді, бірақ айыпталушылардың ірі қолдаушылары, соның ішінде Гарвард құқық профессоры Феликс Франкфуртер және АҚШ Апелляциялық сотының судьясы Джулиан В. Мак, Лоуэллдің "мүлдем үмітсіз емес екенін" айтып, оларды қалғанға көндірді. Екі апта бойы куәгерлерді тыңдап, дәлелдерді зерттегеннен кейін, үштік комиссия Лоуэллдің негізгі авторы болған баяндама жасады. Бұл баяндамада сот судьясы сынға алынса да, сот процесі әділ деп танылды. Кейіннен бір қорғаушы адвокат Комитет баяндамасы жарияланғаннан кейін «Жаңа Англиядағы пікір көшбасшыларының күмәндануы күрт тоқтатылды» деп өкінішпен айтты. Сотталғандардың жақтастары Комитетті айыптады. Гарольд Ласки бұл шешім Лоуэллдің «өз топқа адалдығын» көрсетеді деді. Бұл оқиға Лоуэллдің өміріне соңғы демдеріне дейін әсер етті. 1936 жылы Гарвардтың 300 жылдығы тойланған күні 28 Гарвард түлегі, соның ішінде редактор Малкольм Коули, ғалым Ньютон Арвин және жазушы Джон Дос Пассос Лоуэллді осы істегі рөлі үшін сынады.

Кейінгі жылдар және өлім

Лоуэллдің денсаулығы біртіндеп нашарлап, өмір бойы бойындағы есту қабілетінің мәселелері ушыға түсті. Ол 1932 жылғы 21 қарашада Гарвард президенті лауазымынан қанағаттанды және келесі жазға дейін қызмет етті. Оның президенттік кезеңінде колледжге түсушілер саны 3000-нан 8000-ға дейін өсті, ал университет эндаументі (қоры) 23 миллион доллардан 123 миллион долларға дейін жетті. Лоуэллдің құрылыс жобалары – бірінші курс студенттерінің жатақханалары мен колледж жүйесіне негізделгендері, сондай-ақ Уайденер кітапханасы, Мемориал шіркеуі және тағы да басқалары университет инфрақұрылымын түбегейлі өзгертіп, жаңалады. Лоуэллдің президенттік кезеңінде салынған жаңа ғимараттардың қатарында 17 Куинси көшесіндегі Президент үйі (кейін Лоуэлл үйі деп аталды) де бар, оны Лоуэлл өзінің туысы Гай Лоуэллге тапсырыс берген. Бұл үй 1971 жылға дейін Гарвард президенттерінің резиденциясы болып қызмет етті. Лоуэлл Гарвард стипендия қорының құрылуына бір миллион доллар көмектескені үшін де еске алынады. Одан бұрын, ол қайтыс болған ағасы Персивальдың Лоуэлл обсерваториясы үшін 13 дюймдік телескоп сатып алуға 10 500 доллар сыйлық ретінде берген, ал бұл обсерватория 1930 жылы Плутонды ашқан телескоп ретінде әйгілі болды. Лоуэллдің 51 жыл бірге өмір сүрген әйелі Анна Паркер Лоуэлл 1930 жылдың көктемінде дүние салды. Гарвардтағы қызметтен зейнеткерлікке шыққаннан кейін ол Бостонның Бэк-Бэй ауданындағы Марлбороу көшесінде және Кейп-Кодтағы Котуит қаласында тұрды. Машпи көлінің жағасындағы Конамет-Нек жері оның меншігінде болды. Өсиеті бойынша ол көл жағалауындағы жерді Резерваттардың қорғаншыларына (The Trustees of Reservations) сыйлады, ол жер қазір Лоуэлл Холли Резерваты ретінде сақталған. Лоуэлл Бостон қалалық зерттеу бюросын басқарды және Бостон сауда палатасының қолдауымен сот жүйесін реформалау жөніндегі комитеттің төрағасы болды. Ол сонымен қатар кинофильмдердің әлеуметтік құндылықтарын зерттеуді қолдау мақсатымен құрылған "Motion Picture Research Council" кеңесінің төрағасы да болды. Ол "The Atlantic" және "Foreign Affairs" сияқты мерзімді басылымдарда жиі жарияланды. Лоуэлл Массачусетс Цинциннати қоғамының құрметті мүшесі болды және Францияның Құрмет Легионының Ұлы кресімен марапатталды. Ол 1943 жылғы 6 қаңтарда Марлбороу көшесіндегі үйінде қайтыс болды. Қоштасу рәсімі Гарвардтың Мемориал шіркеуінде өтті.

Lowell's health declined slowly and his lifelong hearing problems worsened. He resigned his position as Harvard's president on November 21, 1932, and served through the following summer. During his years as president, enrollment at the College expanded from 3,000 to 8,000 and its endowment grew from $23 to $123 million. Lowell's construction projects, some based on the Freshman Halls and the College system, but including Widener Library, the Memorial Church and many others, had transformed the university's infrastructure. Also among the new campus buildings of Lowell's tenure was the President's House (later called Loeb House) at 17 Quincy Street, which Lowell commissioned from his cousin Guy Lowell. It remained the residence of succeeding Harvard Presidents until 1971. Lowell is remembered as well for a donation of one million dollars to help found the Harvard Society of Fellows. Years before, he had given $10,500 to purchase a 13 inch telescope for his deceased brother Percival's Lowell Observatory, which in 1930 gained fame as the Pluto Discovery Telescope. Lowell's wife of 51 years, Anna Parker Lowell, died in the spring of 1930. In retirement from Harvard, he lived on Marlborough Street in Boston's Back Bay and in Cotuit on Cape Cod. He owned Conaumet Neck along the shores of Mashpee Pond. In his will, he bequeathed land along the pond to The Trustees of Reservations, which maintains it as the Lowell Holly Reservation. He headed the Boston Municipal Research Bureau and chaired a Committee on the Reform of Judicial Procedure under the auspices of the Boston Chamber of Commerce. He also became head of the Motion Picture Research Council, a group established to promote studies of the social values of motion pictures. He published frequently in such periodicals as The Atlantic and Foreign Affairs. Lowell was an honorary member of the Massachusetts Society of the Cincinnati and was invested with the Grand Cross of the Legion of Honor of France. He died at home on Marlborough Street on January 6, 1943. Funeral services were held at Harvard's Memorial Church.