Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1995 жылғы Том Стоппардтың театрлық пьесасы Indian Ink – Том Стоппардтың 1991 жылғы радио пьесасы "Туған жерде" негізінде жазылған 1995 жылғы пьеса.
1995 theatre play of Tom Stoppard
the play
Indian Ink is a 1995 play by Tom Stoppard based on his 1991 radio play In the Native State.
Өндірістер
Indian Ink-тің сахналық нұсқасы алғаш рет Гилфордтағы Ивон Арно театрында көрсетілді және 1995 жылдың 27 ақпанында Лондондағы Олдвич театрында ашылды. Қойылымды Питер Вуд режиссерлік етті, ал декорациясын Карл Томс жасады. Пьесаның американдық тұңғыш көрсетілісі 1999 жылы Калифорния штатының Сан-Франциско қаласындағы Американдық консерватория театрында (ACT) өтті, режиссері – Кари Перлофф (әдебиетте 1999 жылға қараңыз). ACT қойылымында Жан Степлтон (Элеонор), Арт Малик (Нирад), Сьюзан Гибни (Флора), Фирдус Бамжи (Аниш) және Кен Грантхам (Эльдон Пайк) рөлдерін сомдады. Пьеса 2000 жылы Вашингтондағы Студия театрында шығыс жағалауында тұңғыш рет көрсетілді, онда Флора Крю рөлінде Изабель Китинг ойнады. Осы рөлі үшін ол резиденттік пьесадағы үздік әйел рөлі үшін Хелен Хейс сыйлығын алды. Пьеса 2002 жылдың маусымында Чикагодағы Apple Tree театрында Марк Лококоның режиссерлігімен көрсетілді, онда Сузи МакМонагл (Флора), Пегги Родер (Элеонор), Аниш Джетмалани (Нирад), Пол Слейд Смит (Эльдон Пайк) және Парвеш Чина (Дилип) ойнады. 2003 жылдың тамызында пьеса Walkerspace-те Off Off Broadway сахнасында Ашок Синханың режиссерлігімен қойылды, рөлдерде Летья Налл (Флора), Сендхил Рамамурти (Нирад) және Хелен Джин Артур (Элеонор) болды. The Roundabout Theatre Company 2014 жылдың қыркүйегінен 30 қарашаға дейін Лора Пелс театрында Indian Ink пьесасын Off Broadway сахнасында қойды. Режиссері Кари Перлофф болды, ал актер құрамында Розмари Харрис (Элеонора Свон), Ромола Гарай (Флора) және Фирдус Бамжи (Нирад) ойнады. Пьеса 2015 жылғы Люсиль Лортель сыйлығына «Үздік костюм дизайны» (Кэндис Доннелли), «Үздік қайта жаңғырту» номинациялары бойынша ұсынылды, ал Фирдус Бамжи өзінің ойыны үшін Оби сыйлығын жеңіп алды. New York Times сыншысы Бен Брантли оның Тони сыйлығына ұсынылуы керек екенін жазды, бірақ пьеса Бродвейден тыс қойылғандықтан ол бұл сыйлыққа ие бола алмады. ACT 2015 жылдың қаңтар және ақпан айларында пьесаны қайта қойды, режиссерлігін Кари Перлофф жасады, ал актер құрамында Роберта Максвелл (Элеонор), Бренда Миней (Флора), Фирдус Бамжи (Нирад) және Пейдж Вахдат (Аниш) болды.
The stage version of Indian Ink had its first performance at the Yvonne Arnaud Theatre, Guildford, and opened at the Aldwych Theatre, London, on February 27, 1995. The production was directed by Peter Wood and designed by Carl Toms. The play had its American premiere in 1999 at the American Conservatory Theater (ACT) in San Francisco, California, directed by Carey Perloff (see 1999 in literature). The ACT production starred Jean Stapleton (Eleanor), Art Malik (Nirad), Susan Gibney (Flora), Firdous Bamji (Anish) and Ken Grantham (Eldon Pike). The play received its East Coast premiere in 2000 at the Studio Theatre in Washington, DC., in a production starring Isabel Keating as Flora Crewe, a performance for which she received the Helen Hayes Award for Outstanding Lead Actress in a Resident Play. The play was also produced in a critically acclaimed production in Chicago at The Apple Tree Theatre in June 2002, directed by Mark Lococo and starred Susie McMonagle (Flora), Peggy Roeder (Eleanor), Anish Jethmalani (Nirad), Paul Slade Smith (Eldon Pike), and Parvesh Cheena (Dilip). The play was produced Off Off Broadway at Walkerspace in August 2003, directed by Ashok Sinha with Lethia Nall (Flora), Sendhil Ramamurthy (Nirad) and Helen Jean Arthur (Eleanor). The Roundabout Theatre Company produced Indian Ink Off Broadway in September 2014 to November 30, 2014, at the Laura Pels Theatre. Directed by Carey Perloff, the cast featured Rosemary Harris as Eleanor Swan, Romola Garai as Flora and Firdous Bamji as Nirad. The play was nominated for the 2015 Lucille Lortel Awards, Outstanding Costume Design (Candice Donnelly), Outstanding Revival, and Firdous Bamji won an Obie Award for his performance. New York Times critic, Ben Brantley, wrote that he should have been nominated for a Tony Award, but he was ineligible because the play was produced Off Broadway. The ACT presented the play again in January and February 2015, with Perloff directing and the cast featured Roberta Maxwell (Eleanor), Brenda Meaney (Flora), Firdous Bamji (Nirad) and Pej Vahdat (Anish).
Кастинг
Арт Малик бұл пьесамен тығыз байланысты, ол Лондонның түпнұсқалық қойылымында Нирад рөлін сомдады, сондай-ақ 1999 жылы Сан-Францискодағы Американдық консерватория театрында өткен американдық тұңғыш көрсетілімінде де осы рөлді ойнады. Фелисити Кендал Флора рөлін бастапқыда радиоқойылымда, кейін сахнада жасады, ал ирланд актрисасы Ниам Кусак осы рөлді Лондонның Вест-Эндтегі Олдвич театрында ойнады.
Art Malik has been closely associated with the play, taking the role of Nirad in the original London production and in the 1999 American premiere which took place at the American Conservatory Theater in San Francisco. Felicity Kendal originated the role of Flora, originally in the radio play and then on stage, which Irish actress Niamh Cusack played in London's Aldwych Theatre in the West End.
Қысқаша мазмұны
1930 жылы, Гандидің тұз жорығы болған жылы, британдық ақын Флора Крю денсаулығын жақсарту үшін Үндістанға сапар шегеді. Флора – Модильяни үшін модель болған, коммунистермен қарым-қатынаста болған және «Нимфа мен оның музасы» атты тұспалды кітабы үшін әдепсіздікке айыпталған толыққанды заманауи қыз. Үндістанда оның портреті үнді суретшісі Нирад салған, ал ол британдық билеушілердің сұлу, бірақ ақымақтың ұлынан қысым көреді. Бірақ оның қайраттылығы туберкулезбен ауыр сырқаттанғанын жасырады. 1980 жылдары американдық ғалым Элдон Пайк Флораның кіші қарындасы Элеонораны іздеп, ақынның өмірінің соңына қатысты шындықты білуге тырысады. Ол Нирадпен кездескеннен кейін көп ұзамай Үндістанда қайтыс болды. Флораның қабірінде танысқан ағылшынға үйленген және бекем консерватор болған Элеонора ғалымға көп мәлімет бермейді, оны Флораның Үндістан арқылы өткен жолын іздеуге жібереді. Бірақ ол Нирадтың ұлы Аништі ықыласпен қарсы алады, ол да жауап іздеп келген. Элеонора Анишқа Нирад салған суретті көрсетеді, ол суреттің бір бөлігі классикалық үнді стилінде, екінші бөлігі батыстық реализм стилінде салынған. Суреттегі эротикалық символизм оны әкесі мен Флораның қайтыс болғанға дейін ғашық болғандығына көндіреді.
In 1930, the year of Gandhi's Salt March, British poet Flora Crewe travels to India for her health. Flora is a thoroughly modern girl who has modeled for Modigliani, hobnobbed with communists, and been accused of obscenity for the racy book A Nymph and Her Muse. In India her portrait is painted by the Indian artist Nirad while she fends off the attentions of a dashing but dimwitted scion of the British Raj. But her bravado hides the knowledge that she is severely ill with tuberculosis. In the 1980s, American academic Eldon Pike seeks out Flora's younger sister Eleanor to discover the truth about the end of the poet's life — she died in India soon after meeting Nirad. Eleanor, who married an Englishman she met at Flora's grave and became a staunch Conservative, reveals little to the scholar, sending him off on a wild goose chase tracing Flora's path through India. But she is more welcoming to Nirad's son Anish, who also comes looking for answers. Eleanor shows Anish a painting by Nirad done partly in a classical Indian style, and partly in the style of Western realism. The painting's erotic symbolism convinces him that his father and Flora were lovers before she died.
Тақырыптар
Пьесаның тақырыптарының бірі – үнді және еуропалық поэзия мен бейнелеу өнері стильдерінің қарама-қайшылығы. Нирад Флораға өнердің барлық түрлерін біріктіретін тоналды схемалар – тоғыз расаның классикалық үнді теориясын түсіндіреді. Әр расаның өзіне тән түсі, көңіл-күйі және музыкалық шкаласы бар. Пьесаның атауы Шрингараға, эротикалық махаббат расасына сілтеме жасайды, ол қара-көк түспен және әрқашан көк түсте бейнеленетін Кришна құдайымен байланысты. Флора бастапқыда бұл көркемдік дәстүрге қызығады, бірақ Нирадқа ғашық болғаннан кейін, ол: «Ол ай жарығында көрінген түс еді» деп түсінеді. Пьеса 90-шы жылдардағы Стоппардтың басқа пьесаларымен бірге ностальгия мен романтикалық үзіліс тақырыбын бөліседі, Флора – Аркадиядағы Томасина мен «Махаббат өнертабысындағы» Мұсаға сәйкес келетін жоғалған жақын жан. Осы екі пьеса сияқты, бұл пьеса да екі уақыт аралығындағы кейіпкерлердің бір сахнада ойнауы арқылы көрініс ауыстырады. Стоппард пьесаның құрылымын, екі өрілген сюжеттік желісін дамытқаны үшін режиссер Питер Вудқа ішінара алғыс айтады.
Among the play's themes is the contrast of Indian and European styles of poetry and visual art. Nirad explains to Flora the classical Indian theory of nine rasas, which are tonal schemes uniting all forms of art. Each rasa is associated with a colour, a mood, and a musical scale. The play's title refers to Shringara, the rasa of erotic love, which is associated with an inky blue black colour and the god Krishna, who is always painted with dusky blue skin. Flora is at first puzzled by this artistic tradition, but on falling in love with Nirad she realizes, "It is the colour he looked by moonlight." The play shares with other Stoppard plays of the 90s the theme of nostalgia and romantic loss, with Flora as the lost beloved corresponding to Thomasina in Arcadia and Moses in The Invention of Love. And like those two plays, it cuts back and forth between characters in two time periods sharing the same set. Stoppard has given director Peter Wood partial credit for developing the structure of the play with its two intertwined storylines.
Қабылдау
Бен Брентли «Indian Ink» туралы тартымды болғанымен, тым көп нәрсе тығылып қойғандай пікір білдірді. Ол Стоппардтың тілін жоғары бағалады және диалогты тапқыр деп тапты, бірақ туындыда кейіпкерлердің көп екенін, ал «Indian Ink» пьесасындағы тарих сабақтары мен интеллектуалды аталған есімдер көрерменді пьесаның басты қарым-қатынасына эмоционалды түрде жақындасудан алшақтатады деді. Үнді театр режиссері Гопал Ганди «The Independent» газетінде орташа оң пікір жазды. Ганди Дастың ағылшын географиясы мен әдебиетін жақсы меңгергенін, бірақ раса және индуистік кітаптардың «Стоппардтан емес, өздігінен оқулықтан» алынған сияқты көрінетінін айтты. Оған жауап ретінде: «Үндістер ондаған жылдар бойы, тіпті бір-екі ғасыр бұрын да, өзіндік ерекшеліктерінен еш айнымай, британдық мәдениетке қатыса алды. Оларға өткенге қайта оралудың қажеті жоқ. Стоппард «Indian Ink» пьесасында не жасауға тырысып жатыр?» деді. Дегенмен, Ганди «Стоппардтың ащы-тәттілігін, оның тудырған қайғысын, мені еске салған өкінішін тамашалауға болады» деп ойлады және пьесаны жалпы алғанда ұсынды. «Variety» басылымының Мэтт Вольф пьесаны «қиын» және «тырысқан» деп сынады, сондай-ақ Флора Крюдің «жыныстық қатынас пьесаның басты тақырыбы болғанына қарамастан, шығармашылық немесе эротикалық өлшемде кемшілігі бар» деді. Джесси Грин «Vulture» журналында әртүрлі элементтер мен уақыт кезеңдері толыққанды үйлеспесе де, «жекелеген көріністердің таңғажайып шеберлігін мойдалауға болады» деді. Грин пьесаны «екінші деңгейдегі Том Стоппард, бірақ басқа кез келген стандарт бойынша өте жақсы» деп сипаттады. «USA Today» журналының Элиза Гарднер де пьесаға 4 жұлдыздың 3,5-ін берді, Крюдің өткір ойлылығы мен романтикалық мінезі «Стоппардтың терең әдемі, көркем тілі үшін тамаша мүмкіндік» екенін жазды.
Ben Brantley expressed a lukewarm view of Indian Ink, deeming it "enticing if overpacked". He praised Stoppard's language and found the dialogue witty, but argued that the work contains an overabundance of characters and that "all the mini history lessons and intellectual name dropping in Indian Ink keep us from latching on emotionally to the play’s central relationships." The Indian theater director Gopal Gandhi wrote a moderately positive review in The Independent. Gandhi argued that Das had mastery of English geography and literature but expositions of the rasa and Hindu scripture that seemed "to come not from Stoppard but some teach yourself guide", and wrote in response to this, "Indians have for decades, if not a century or two, been able to relate to things British without, in the least, compromising their brand of Indianess. They need no atavistic reversals into 'themselves'. What is Stoppard trying to do in Indian Ink?" However, Gandhi also felt that "there was [Stoppard]'s bitter sweet topping to enjoy, for the sadness it evoked, for the regrets it reminded me of", and recommended the play overall. Matt Wolf of Variety criticized the play as "clunky" and "overwritten", and also stated that Flora Crewe is "crucially lacking in either a creative or erotic dimension, notwithstanding the fact that Flora’s principal topic seems to have been sex." Jesse Green stated in Vulture that although the various elements and time periods don't satisfactorily emulsify, "there's no denying the astonishing craft of the individual scenes". Green referred to the play as "second tier Tom Stoppard but excellent by almost any other standard". Elysa Gardner of USA Today also gave the play 3.5 out of 4 stars, writing that Crewe's sharp witted and romantic nature "provides an ideal vehicle for Stoppard's piercingly beautiful, expressive language."