Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық актриса (1872–1952)
American actress (1872–1952)
Фанни Уорд (туған Фанни Бьюкенен; 22 ақпан 1872 – 27 қаңтар 1952), сондай-ақ Фанни Уорд деп те аталады, американдық сахна және кино актрисасы. Комедиялық және драмалық рөлдерде ойнағанымен танымал, ол Сесил Б. Демиллдің 1915 жылғы «The Cheat» атты жыныстық мәнді үнсіз фильмінде түсті. Хабарлауынша, Фанни Уордтың жасасқан келбеті оған танымалдылыққа қол жеткізуге және оны сақтап тұруға көмектескен. «Нью-Йорк Таймс» газетінің оның қазасы туралы хабарламасында ол «өнерінде толыққанды жетіспеген, бірақ өзін мәңгі жас көрсетуге тырысқан, және осы әрекетімен танымал болған» актриса деп сипатталады.
Fannie Ward (born Fannie Buchanan; February 22, 1872 – January 27, 1952), also credited as Fanny Ward, was an American actress of stage and screen. Known for performing in both comedic and dramatic roles, she was cast in The Cheat, a sexually charged 1915 silent film directed by Cecil B. DeMille. Reportedly, Ward's ageless appearance helped her to achieve and maintain her celebrity. In its obituary for her, The New York Times describes her as "an actress who never quite reached the top in her profession [and who] tirelessly devoted herself to appearing perpetually youthful, an act that made her famous".
Ерте өмір және сахналық мансабы
Сент-Луис қаласында дүниеге келген Уорд – Елиза мен Джон Бьюкененнің жалғыз қызы болған. Оның Бенттон есімді бір бауыры бар еді. 1890 жылы "ата-анасының қарсылығына қарамастан", Уорд вадевиль жұлдызы Эдди Фоймен бірге "Пипино" спектаклінде Купидон рөлінде сахнада алғаш рет өнер көрсетті. 1907 жылдың сәуір айында ол Уоллак театрында "Ақыл-ойымен үйлену" спектаклінде Бродвей сахнасына қайта оралды. Екі жыл өткен соң ол тағы бір Бродвей қойылымы – "The New Lady Bantock" спектакліне қатысты. Одан кейін, 1909 жылдың соңында ол және басқа актерлермен бірге осы қойылымды түрлі қалаларға гастрольдік сапармен алып жүрді. Ол ойнаған тағы бір танымал Бродвей спектаклі – "Президент ханым" комедиясы, ол 1913 жылдың қыркүйегінен 1914 жылдың қаңтарына дейін Гаррик театрында көрсетілді.
Born in St. Louis, Missouri, Ward was the only daughter of Eliza and John Buchanan, who was a dry goods merchant. She had one sibling, a brother, Benton. In 1890, "against the wishes of her parents", Ward made her stage debut as Cupid in Pippino with vaudevillian star Eddie Foy. In April 1907, she returned to the Broadway stage to perform in A Marriage of Reason at the Wallack's Theatre. She was then cast two years later in another Broadway production, The New Lady Bantock; and after its run at Wallack's, she and other cast members took the play on tour to various cities during the latter half of 1909. Yet another popular Broadway play in which she performed was the comedy Madam President, which was presented at the Garrick Theatre from September 1913 to January 1914.
Фильм
1915 жылы Уордтың сахналық мансабы төмендеген шақта американдық кинопродюсер және режиссер Сессил Б. ДеМилл оны жапон актері Сессуэ Хаякавамен бірге түскен "Алаяқ" үнсіз фильмінің мелодрамасында ойнауға көндірді. Фильмнің сюжеті нәсілдік және сексуалдық тақырыптарды ұштастырғаны үшін үлкен сенсация тудырды. Онда Уорд қоғамдық әйел рөлін сомдайды, ол ақша ұрлап, азиаттық піл сүйегі саудагеріне (Хаякава) көмек сұрайды, бұл оқиға қатты салдарға әкеледі. Бұл фильм ДеМилл мен Хаякаваның мансабын бастап берді, олар көп ұзамай Голливудтың алғашқы азиялық жұлдызына айналды. 1921 жылы "The Hardest Way" фильмінде ойнағаннан бөлек, Уорд 1920 жылдары шыққан бірнеше қысқа фильмдерде де ойнады: ол ән салатын "Фонофильм" қысқа фильмі "Әке Уақыт" (1924); тағы бір "Фонофильм" туындысы, "Мәңгілік флэппер" (1924); және "Витафон" қысқа фильмі "The Miracle Woman" (1929). 1926 жылы өзінің жасасқан бейнесін пайдаланып, Уорд Парижде "Жастық көзі" атты сұлулық салонын ашты.
In 1915, around the time Ward's stage career was waning, American movie producer and director Cecil B. DeMille convinced her to perform in The Cheat, a silent film melodrama co starring Japanese actor Sessue Hayakawa. The film proved to be a sensation due to its plot mingling of racial and sexual themes. In it Ward portrays a society woman who embezzles money and turns to an Asian ivory dealer (Hayakawa) for help, with brutal consequences. The movie launched the careers of DeMille and Hayakawa, who soon became Hollywood's first Asian star. In addition to starring in The Hardest Way in 1921, Ward also appears in several shorts released in the 1920s: the Phonofilm short Father Time (1924) in which she sings; another Phonofilm production, The Perennial Flapper (1924); and in the Vitaphone short The Miracle Woman (1929). In 1926, trading on her ever youthful public image, Ward opened a Paris beauty shop, "The Fountain of Youth".
Жеке өмір және өлім
Фанни Уорд екі рет тұрмысқа шыққан. Оның алғашқы күйеуі Джозеф Льюис болды, ол британдық ақша қарыз беруші және алмаз саудагері. Олар 1898 жылы үйленді. 1909 жылы газет тілшісі Маргарита Мартинге берген сұхбатында Уорд: «Менің күйеуім менің жұмысымды жек көреді» деді, содан кейін әйелдерге кәсіби тұрғыда ерлерден өзгеше қарау себебін сұрады.
Fannie Ward was married twice. Her first husband was Joseph Lewis, a British money lender and diamond dealer. They married in 1898. In 1909, in an interview with newspaper reporter Marguerite Martyn, Ward stated, "My husband hates my work", and then she questioned why women are treated differently than men professionally:
1913 жылдың 14 қаңтарында, атақты сұхбаттан кейін шамамен төрт жыл өткен соң, Уорд пен Льюис ажырасты. Келесі жылы ол екінші күйеуі Джон Вустер Динге (туған Джон Х. Донован, 1874–1950) үйленді, ол актер болған және сахнада да, фильмдерде де онымен жиі бірге ойнаған. Уордтың жалғыз баласы, Дороте Мейбл Льюис (1900–1938), виконт Кастлерегпен болған қарым-қатынасының нәтижесі болды, ол 1915 жылы ең жоғары дәрежелі титул иесі, Лондондерридің 7-ші маркизі (1878–1949) атанды, ол Ульстерден шыққан англо-ирланд аристократы. Ол бірінші рет 1917 жылы RAF капитаны Исаак Генри Вулф («Джек») Барнатоға (1894–1918) үйленді, ол алмаз және алтын кенін өндіруші кәсіпкер Барни Барнатоның ұлы, ал екінші рет Теренс Конингхэм Планкет, 6-шы Барон Планкетке үйленді және үш ұлы болды. Ол күйеуімен бірге қалың тұман салдарынан болған ұшақ апатында қаза тапты. 1952 жылдың 21 қаңтарында 79 жасында Уорд Парк-авенюдегі пәтерінде инсульт алды және оны көршісі есінен танысқан күйде тапты. Ол алты күннен кейін Ленокс Хилл ауруханасында қайтыс болғанға дейін комада жатты. Газет сонымен қатар оның артында «үш ағылшын немересі» қалғандығын хабарлады: Лорд Патрик Планкетт, Хон. Шон Планкетт және Хон. Робин Планкетт.
On January 14, 1913, less than four years after the noted interview, Ward and Lewis divorced. The following year she married her second husband, John Wooster Dean (born John H. Donovan, 1874–1950), an actor who had frequently co starred with her on stage and in films. Ward's only child, Dorothé Mabel Lewis (1900–1938), was the result of an affair with the Viscount Castlereagh, who in 1915 became The Most Hon. The 7th Marquess of Londonderry (1878–1949), an Anglo Irish aristocrat from Ulster. She married firstly, in 1917, RAF Captain Isaac Henry Woolf ("Jack") Barnato (1894–1918), son of the diamond and gold mining entrepreneur Barney Barnato and secondly to Terence Conyngham Plunket, 6th Baron Plunket, and had three sons. She and her husband were killed in a plane crash due to heavy fog. On January 21, 1952, at age 79, Ward suffered a stroke in her Park Avenue apartment and was found unconscious by a neighbor. She remained in a coma until her death six days later at Lenox Hill Hospital. The newspaper also reported that she was survived by "three English grandsons": Lord Patrick Plunkett, the Hon. Shaun Plunkett, and the Hon. Robin Plunkett.