Политикалық белсенді Паулин Мортон Сабин және құрғақ заңға қарсы күрес

Кіріспе

Американдық белсенді

Паулин Мортон Сэбин (23 сәуір 1887 – 27 желтоқсан 1955) – американдық тыйым салуды жою қозғалысының жетекшісі және Республикалық партияның лауазымды тұлғасы. Чикагода туған, ол Нью-Йорк тұрғыны болды және Ұлттық тыйым салу реформасы үшін әйелдер ұйымын (WONPR) құрды. Сэбин саясатта белсенділік танытып, жоғары әлеуметтік статусымен және харизматикалық тұлғасымен белгілі болды. Сэбиннің күш-жігері тыйым салуды жоюға зор үлес қосты.

Ерте өмір

Паулин Сэбин 1887 жылдың 23 сәуірінде Чикагода дүниеге келген. Ол бай, сәнді, әлеуметтік жағынан белгілі және саяси байланыстары жақсы жайылған Нью-Йорк тұрғыны болған. Ол Пол Мортон мен Шарлотта Гудриджтің қызы Паулин Джой Мортон ретінде дүниеге келді. Сэбиннің отбасы бизнес және саясатта өте белсенді болды: оның әкесі теміржол басшысы болса, ал оның ағасы Джой Мортон «Мортон тұз компаниясын» құрды. Оның атасы Джулиус Стерлинг Мортон Небрасканың танымал демократы және президент Гровер Кливлендтің кезінде Ауыл шаруашылығы министрі болды, ал әкесі президент Теодор Рузвельттің Әскери-теңіз министрі қызметін атқарды. Бұл кейіннен оның саясатқа деген қызығушылығын оятты. Кейін ол өзінің ішкі сәндік бизнесін ашты және «Құқықпен күрес» қауымдастығының қазынашысы болды. Күйеуі демократ болғанына қарамастан, Сэбин республикашыл болып қалды, бірақ Кулидж 18-ші түзетуді жоюды қолдамағанда, оны қолдамады. Ол саясатта өте белсенді болды; 1919 жылы Саффолк округінің республикалық комитетінің алғашқы мүшесі атанды. Кейіннен ол Әйелдердің Ұлттық Республикалық клубын құруға көмектесті және оның президенті болды. 1921-1926 жылдары ол мыңдаған мүшелерді тартқандығы және қаржы жинағандығы үшін үлкен танымалдыққа ие болды. 1923 жылы ол Республикалық Ұлттық Комитетте Нью-Йорктен алғашқы әйел өкілі болып сайланды. 1928 жылға қарай ол ашық сөйлейтін болды. Саясаткерлердің екіжүзділігі, олар қатаң тәртіпті күшейту туралы резолюцияларды қолдап, жарты сағаттан кейін коктейль ішіп отырғаны оны қынжырландырды. Заңның тиімсіздігі, умеренностьпен ішімдік ішудің төмендеуі және контрабандистердің беделінің артуы оны одан да көбірек мазалады. Оның айтуынша, аналар тыйым салу балаларының өмірінен ішімдікке құмарлықты жояды деп сенген, бірақ оның орнына «балалар Конституция мен заңға деген құрметсіздікпен өсіп келеді» екенін көрді. Республикалық Ұлттық Комитет мүшесі лауазымынан кеткеннен кейін Сэбинге үлкен қолдау көрсетілді. WONPR әйелдері сол дәуірдегі ақылды және мәдениетті әйелдер саналды. Олардың жоғары әлеуметтік статусы баспасөз назарына ілігіп, қозғалысты сәнге айналдырды. Орталық Америкадағы үй шаруасындағы әйелдер үшін WONPR-ға қосылу – жоғары қоғаммен араласу мүмкіндігі болды. Екі жылдан кем уақыт ішінде мүшелік саны 1,5 миллионға жетті, бұл WCTU мүшелерінің санынан үш есе көп. Сэбин тәуелсіз әйелдердің символына айналды; ол әйелдерге тыйым салу қозғалысын қолдауға міндетті емес екенін көрсетті. WONPR басшысы ретінде ол Әйелдердің Христиандық сабырлық одағының (WCTU) аргументтеріне қарсы тұрды. Кейін ол Конгресс кеңсесінде отырып, WCTU президенті: «Мен Америка әйелдерін білдіремін!» деп мәлімдеген кезде, тыйым салумен күресуге шешім қабылдағанын еске алды. Жою отбасыларды қылмыстан, сыбайлас жемқорлықтан және тыйым салынған ішімдіктерден қорғайды. Ал алкогольге қатысты шешімді отбасылар қабылдауы керек. WONPR WCTU-дан тактиканы, мүшелерді және аргументтерді алды. Оның мүшелері екі үлкен партиядан да одақтастар іздеді және ішкі келіспеушілікті барынша азайтты. WONPR әйелдердің қолдауын алу үшін күресте жеңіске жетті; WONPR елдегі ең ірі жою тобына айналды. Сэбин төраға ретінде бұл мәселенің жариялылығын қамтамасыз етуді міндеті деп санады. 1933 жылы WONPR науқанын Оңтүстік Каролина және Чарльстон сияқты оңтүстік аймақтарына жылжытты, оңтүстік қолдауын алу үшін. Сэбин Атлантаға барды, онда ол «Атланта Конституциясының» әлеуметтік бетіне енді, ал кейіннен оның суреті «Time» журналының мұқабасында пайда болды. WONPR бұқаралық ақпарат құралдарынан үлкен танымалдық алды; олар батыл, жаңалықтарға лайық әйелдерді іздеді. Кейінгі мәлімдемелерінде ол тыйым салуға қарсылықтарын толықтырды. Елді мекендердегі жұмысшылар маскүнемдіктің артуын хабарлағандықтан, ол: «Жастар үйде және көшеде заң бұзылуын көреді. Оларды заңды азаматтарға айналдыруға болады ма?» Сабин ханым сот комитетінің алдында шағымданып: «Тыйым салуға дейінгі уақытта аналар балаларына қатысты салонға қатысты көп қорықпады. Мейрамхана иесінің лицензиясы егер ол кәмелетке толмағандарға арақ сатқан жағдайда алынып тасталды. Бүгінде АҚШ-тың кез келген сымбатталған мейрамханасында жасөспірім ұлдар мен қыздарды арақ ішуді көруге болады, және бұл жағдай осылай нашарлап барады, сондықтан елдің аналары балаларын қорғау үшін бірдеңе жасау керек деп ойлайды».

Pauline Sabin was born on April 23, 1887 in Chicago. She was a wealthy, elegant, socially prominent, and politically well connected New Yorker. She was born Pauline Joy Morton, the daughter of Paul Morton and Charlotte Goodridge. Sabin's family was very active in business and politics: her father was a railroad executive and her uncle, Joy Morton, founded the Morton Salt Company. Her grandfather, Julius Sterling Morton, had been a prominent Nebraska Democrat who served as Secretary of Agriculture under President Grover Cleveland, and her father had served as Secretary of the Navy to President Theodore Roosevelt. This later on helped spark her interest in politics. Afterwards she owned her own interior decorating business. and treasurer of the Association Against the Prohibition Amendment (AAPA). Despite the fact that her husband was a Democrat, Sabin remained a Republican but did not support Coolidge when he refused to back repeal of the 18th Amendment. She was very active in politics; she became the first member of the Suffolk County Republican Committee in 1919. She later on helped found the Women's National Republican Club and became the president. From 1921 1926 she gained enormous recognition for recruiting thousands of members and for raising funds. She also was selected to be New York's first woman representative on the Republican National Committee in 1923. By 1928 she had become more outspoken. The hypocrisy of politicians who would support resolutions for stricter enforcement and half an hour later be drinking cocktails disturbed her. The ineffectiveness of the law, the apparent decline of temperate drinking, and the growing prestige of bootleggers troubled her even more. Mothers, she explained, had believed that prohibition would eliminate the temptation of drinking from their children's lives but found instead that "children are growing up with a total lack of respect for the Constitution and for the law." After her resignation as Republican National committeewoman, Sabin received tremendous support. The Women of the WONPR were considered smart and sophisticated women of the era. Their high social status attracted press coverage and made the movement fashionable. For housewives throughout middle America, joining the WONPR was an opportunity to mingle with high society. In less than two years, membership grew to almost 1.5 million, this was triple of the membership of the WCTU. Sabin became a symbol for independent women; she showed women that they weren't bound to support the Prohibition movement. As head of the WONPR, she countered the arguments of the Woman's Christian Temperance Union (WCTU). She later recalled that she decided to fight Prohibition while sitting in a congressional office where the president of the WCTU asserted: "I represent the women of America!" Repeal would protect families from the crime, corruption, and furtive drinking that prohibition had created. Repeal would return decisions about alcohol to families. The WONPR stole tactics and members as well as arguments from the WCTU. Its members looked for allies in both major parties and minimized internal dissension. The WONPR gained the upper hand in the battle for the support from women; the WONPR became the largest repeal group in the country. Sabin thought that it was her duty as chairwoman to make sure the cause was made public. In 1933, WONPR moved the campaign southward to places like South Carolina and Charleston to appeal for southern support. Sabin went to Atlanta where she was the subject of the social page of the Atlanta Constitution and later on her picture appeared on the cover of Time magazine. The WONPR gained massive recognition from the media; they wanted daring, newsworthy women. In later statements, she elaborated further on her objections to prohibition. With settlement workers reporting increasing drunkenness, she worried, "The young see the law broken at home and upon the street. Can we expect them to be lawful?" Mrs. Sabin complained to the House Judiciary Committee: "In pre prohibition days, mothers had little fear in regard to the saloon as far as their children were concerned. A saloon keeper's license was revoked if he were caught selling liquor to minors. Today in any speakeasy in the United States you can find boys and girls in their teens drinking liquor, and this situation has become so acute that the mothers of the country feel something must be done to protect their children."

Жоюдан кейін

1933 жылдың желтоқсанында күшін жойған түзетуден кейін WONPR бірден таратылды. Ол саясатқа оралып, 1934 жылы консервативті демократтар құрған Америка еркіндік лигасына қосылды. Бұл ұйым Франклин Д. Рузвельттің "Жаңа саясат" бағдарламасына қарсы тұру үшін құрылған. Ол әйелдердің WONPR-ға болған құлшынысын сияқты лигаға да көрсетуіне үміттенген, бірақ олар көрсетпеді. Мүшелердің жетіспеуіне байланысты комитет бір жыл ғана өмір сүрді, бірақ ол 1930 жылдары атқару комитетінде қалды. 1933 жылы ол күйеуін жоғалтып, 1936 жылы Дуайт Ф. Дэвисқа қайта тұрмысқа шықты. Ол бұрынғы соғыс министрі және Дэвис кубогының теннис турнирінің демеушісі болды. 1936 жылы ол Фиорелло Ла Гардия мен Альф Лэндонды қолдады. 1940 жылы Сабин Америка Қызыл Кресіндегі Волонтёрлік арнайы қызметтер директоры болды. Ол төрт миллионнан астам отбасыға көмек көрсетті. 1943 жылы ол отставкаға шығып, Вашингтон қаласына көшіп барды. Ол президент Гарри Трумэнның Ақ үйдің ішкі безендірілуін жаңарту жөніндегі кеңесшісі болды. 1950 жылы құрылған "Қазіргі қауіп" комитетінің алғашқы құрамына кірді. Сабин 1955 жылдың 27 желтоқсанында Вашингтон қаласында қайтыс болды.