Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Альберт Эрнест Дэви (17 тамыз 1886 – 13 маусым 1959) – Жаңа Зеландияның саяси ұйымдастырушысы және сайлау кампанияларын ұйымдастырушы; мансабының шарықталу кезеңінде елдегі ең жақсы мамандардың бірі деп есептелді. Ол социализмге күшті қарсылас болды және өмірінің көп бөлігін Жаңа Зеландия саясатындағы социалистік бейімділіктермен күресуге жұмсады.
Albert Ernest Davy (17 August 1886 – 13 June 1959) was a New Zealand political organizer and campaign manager; and at the height of his career, was regarded as one of the best in the country. He was a strong opponent of socialism, and spent most of his life fighting what he saw as socialist tendencies in New Zealand politics.
Ерте өмір
Дейви Веллингтонда туған, оның әкесі Чарльз полиция қызметкері болған. Оның бабасы капитан Ллейсон Хопкин Дэви 1841 жылы Уэльстен көшіп келген. Дейвидің балалық шағында оның отбасы елдің әртүрлі жерлерін аралап, ақырында Гисборнға қоныс аударды. Гисборнда Дейви түрлі жұмыстар істеді, оның ішінде аяқ киім жасаушы, мата сатушы және шаштараз болып жұмыс істеді. 1908 жылы ол шляпник Флоренс Мод Сойерге үйленді. Олардың екі ұлы болды. Дейви Жаңа Зеландия Автоцикл одағы мен Жаңа Зеландия Атлетика және Велосипед одағында белсенді қатысып, бірнеше маңызды ұйымдық қызметтер атқарды.
Davy was born in Wellington, where his father Charles was a police officer. His great grandfather Captain Lleyson Hopkin Davy emigrated out from Wales in 1841. His family moved around the country considerably during Davy's youth, eventually coming to live in Gisborne. Davy held a number of jobs there, including bootmaker, draper, and hairdresser. He married Florence Maude Sawyer, a milliner, in 1908. He was to have two sons. He was active in the New Zealand Auto Cycle Union and the New Zealand Athletic and Cycling Union, holding a number of prominent organisational roles.
Реформа партиясы
Дэвидің алғашқы маңызды саяси қызметі Дуглас Лайснардың 1919 жылғы сайлауда Гисборн округі үшін сәтті өткізген науқанының бір бөлігі болды. 1923 жылы Дэвиге Лайснар қатысқан Реформа партиясында ұйымдастырушылық қызмет ұсынылды. Ол 1925 жылғы сайлауда Реформа партиясының стратегиясын жасауға басты жауапкер болды, партия жетекшісі Гордон Коутске ерекше назар аударды. Бұл Жаңа Зеландия саясаты үшін ерекше жағдай еді, себебі көбінесе назар жергілікті кандидаттарға шоғырландырылатын. Сонымен қатар, орталықтандырылған басқару деңгейі де ерекше болды – партия штаб-пәтері әрбір кандидатқа өздерінің науқанын жүргізуге рұхсат берудің орнына нұсқаулар мен басшылық берді. Бұл қазір Жаңа Зеландия саясатында қалыпты жағдай болғанымен, сол кезде сирек кездесетін нәрсе еді. Сайлау Реформа партиясы үшін үлкен жеңіс болды, және Дэви көп мақтауға ие болды. Ол елдегі ең жақсы саяси ұйымдастырушы ретінде тез танылды. Бірақ, көп ұзамай Дэви мен Реформа партиясы арасында келіспеушіліктер туа бастады. Елдің экономикалық жағдайы нашарлаған сайын, Реформа партиясы мәселені шешу үшін радикалды шаралар қабылдауға көшті – Дэви бұл шараларды «әлеуметтікшілдікке» ұқсас деп сынады. Сондай-ақ, ол Элен Мелвиллдің Оклендтен сайлау округіне Реформа партиясынан кандидат болуына қарсылық көрсеткені үшін де жамандыққа ұшырады – Мелвилл жеңілгеннен кейін, ол тәуелсіз кандидат ретінде сайлауға түсіп, дауыстарды бөліп алды. 1926 жылдың соңында Дэви Реформа партиясынан, мүмкін, қысым көрсетілгеннен кейін кетіп қалды. Ол партия басшылығын «авторитарлық» деп айыптады.
Davy's first major political activity came as part of Douglas Lysnar's successful campaign for the Gisborne seat in the 1919 election. In 1923, Davy was offered an organisational position in the Reform Party, to which Lynsar belonged. He was largely responsible for Reform's strategy in the 1925 election, focusing strongly on the party's leader, Gordon Coates. This was unusual in New Zealand politics, where the focus tended to be on local candidates. Also unusual was the degree of central control – party headquarters provided each candidate with instructions and guidance, rather than simply allowing them to run their own campaigns. While this is now the norm in New Zealand politics, it was rare at the time. The elections were a major victory for Reform, and Davy gained much of the credit. He quickly developed a reputation as the country's top political organiser. Soon, however, rifts began to emerge between Davy and the Reform Party. As the country's economic situation worsened, the Reform Party began to adopt more radical measures to address the problem – Davy condemned the measures as "socialistic". He also made enemies by allegedly blocking Ellen Melville, who sought the Reform Party candidacy for an Auckland by election – when Melville lost, she contested the seat as an independent, and split the vote. In late 1926, Davy left the Reform Party, possibly under pressure. He denounced its leadership as "autocratic".
Біріккен партия
1927 жылдың ортасында Дэвимен Джон Уильям Шоу МакАртур, Дэвидің үкіметке қатысты көзқарасын бөлісетін Окленд кәсіпкері байланысқа шықты. МакАртурдың қаржылық қолдауымен Дэви жаңа саяси партияның негізін қалауға кірісті, ол ақырында Біріккен Жаңа Зеландия саяси ұйымы деп аталды. Оған Реформа партиясының мүшелік және байланыс тізімдерін сақтап қалғандығы көмектесті, бұл оған оның ісіне жандашумен қараған Реформа партиясының жақтастарын тартуға мүмкіндік берді. Қараша айында Дэвидің ұйымы Джордж Форбс пен Билл Вейч басқаратын құлап бара жатқан Либералдық партияның екі фракциясымен бірікті. Жаңа ұйым Біріккен партия деп аталды. Форбс пен Вейч арасындағы басшылық күресі күшейген кезде, Дэви бұрынғы Либералдық премьер-министр Джозеф Уордты келісімдік кандидат ретінде тағайындауды ұйымдастырды. 1925 жылғы сайлауда Дэви Біріккен партия үшін күшті науқан жүргізді. Партия жақсы нәтиже көрсетіп, Реформа партиясымен бірдей санда орын жеңіп алды. Алайда, Біріккен де, Реформа да жеке басқаруға жеткілікті күшке ие болмады – Лейбористік партия тепе-теңдікті ұстады. Біріккен Лейбористік партияның қолдауын қамтамасыз етіп, үкімет құрды, бірақ Дэви осы жағдайға наразы болды. Солшылдармен күресудің орнына, Біріккен енді олардың қолдауына тәуелді болды және Дэвидің Реформадан кетуіне себеп болған көптеген саясатты іске асырды. Дэви Біріккен мен Реформа жау болып қала бергенше, солшылдар билік тепе-теңдігін сақтап, осылайша талаптарын таңдай алады деп сенді. Сондықтан, Дэви Біріккен мен Реформа арасындағы «антисоциалистік» кең коалицияны жақтауға кірісті, солшылдарды толығымен ығыстыруды үміттенеді. 1930 жылдың басында Дэви Уордты ашық сынап, оны авторитарлыққа және Лейбористік партияның талаптарына тым оңай мойынсұнуға айыптады. Одан кейін ол партиядан қуылды.
In the middle of 1927, Davy was contacted by John William Shaw McArthur, an Auckland businessman who shared Davy's view of the government. With financial backing from McArthur, Davy began to lay the foundations of a new political party, eventually dubbed the United New Zealand Political Organisation. He was assisted by the fact that he still retained membership and contact lists from the Reform Party, enabling him to draw away Reform supporters who were sympathetic to his cause. In November, Davy's organisation merged with two factions of the collapsing Liberal Party, led by George Forbes and Bill Veitch – the new organisation was named the United Party. When a leadership clash between Forbes and Veitch loomed, Davy arranged for Joseph Ward, a former Liberal premier, to take the position as a compromise candidate. In the 1925 election, Davy ran a strong campaign for the United Party. The party performed well, managing to win the same number of seats as the Reform Party. However, neither United nor Reform had enough strength to govern alone – the Labour Party held the balance of power. United managed to secure Labour's support, and formed a government, but Davy was displeased at this development – far from fighting the left wingers, United was now dependent on their support, and was implementing many of the same policies that had caused Davy to quit Reform. Davy came to believe that as long as United and Reform remained enemies, the left would hold the balance of power, and would therefore be able to dictate terms. As such, Davy began to advocate an "anti socialist" grand coalition between United and Reform, hoping to shut the left out altogether. In early 1930, Davy publicly attacked Ward, accusing him of authoritarianism and of caving in to Labour's demands too readily. Shortly afterwards, he was dismissed from the party.
Қайтадан реформа партиясы
Кейінірек 1930 жылы Дэви Реформа партиясына қайта қосылды, себебі ол Біріккеннің Лейбористермен одақтасуы салдарынан бұзылғанына сенді. Біраз уақыттан соң Біріккен мен Лейбористік партия арасындағы келісім күшін жойды, ал Біріккен мен Реформа партиясы Дэви ұсынған үлкен коалицияға келісті. Бірақ жаңа одаққа қарамастан, үкімет елдің экономикалық мәселелеріне қатысты бұрынғы саясатынан айтарлықтай бас тартқан жоқ. Сондықтан Дэви үкіметті толық қолдамады және "Реформа партиясын реформалауды" ниеттенген тәуелсіз кандидат Джон Ормондқа көмек көрсетті. Алайда, Дэви Ормонд пен оның жақтастары Реформа партиясынан бөлініп, кейін Жаңа Зеландия легионына айналатын ұйым құрғанда олармен бірге болған жоқ.
Later in 1930, Davy rejoined the Reform Party, believing that United had become corrupted by its alliance with Labour. Shortly afterwards, the agreement between United and Labour collapsed, and United and Reform agreed to the grand coalition that Davy had proposed. Despite the new alliance, however, the government did not significantly back away from its existing approach to the country's economic problems. As such, Davy was still not fully behind the government, and he gave assistance to John Ormond, an independent candidate who wished to "reform the Reform Party". However, Davy did not follow Ormond and his allies when later broke from the Reform Party, founding an organisation would evolve into the New Zealand Legion.
Басқа тараптар
1934 жылы Дейвиге Оклендтің тағы бір кәсіпкері Уильям Гудфеллоу жүгінді. Гудфелло үкіметтің "социализмге" қарсы тұру үшін тағы бір жаңа партияны қаржыландыруға келісті. Бұл топ Демократиялық партия деп аталды, ал оның саяси жетекшісі ретінде Веллингтонның бұрынғы мэрі Томас Хислоп тартылды. Гудфелло кейіннен Дейвидің мақсаттарының шындыққа сай еместігін және ресурстардың тым көпке бөлініп жатқанын айтып, партиядан шықты, бірақ Дейви өз жолынан қайтпады. Дегенмен, 1935 жылғы сайлауда демократтар бірде-бір орын жеңе алмады. Кейбір деректерге сәйкес, партия оңшылдардың дауыстарын бөліп, Лейбористік партияның үлкен жеңіске ие болуына көмектесті. Содан кейін Дейви қысқа мерзімге саясаттан шығып, акция брокері және газет директоры болып жұмыс істеді. 1940 жылы ол саясатқа оралып, Халық қозғалысына қосылды. 1941 жылдың ақпан айында Халық қозғалысының бір бөлігі Ұлттық партияға бірікті (Бірлескен реформа коалициясының соңғы нәтижесі), ал Дейви өзінің Ынтымақтастық партиясын құрды, бірақ ол көп ұзамай одан бас тартып, қозғалыстың қалдықтарына қайта оралды. Дейви ұйымдастырған кейінгі Халық қозғалысы немесе Тәуелсіз халықтар тобы (ТХТ) сәттілікке жете алмай, 25 үміткерді тікелей ұсынды, бар болғаны 7,389 дауыс жинады (0,89%, алдын ала есеп). Дейви сайлаудың "қатаң түрде партиялық" принциптер бойынша шешілгеніне шағымданып, Демократиялық лейбористік партияның қатысуының нәтижесінде Ұлттық партияға алты орын берілгенін айтты.
In 1934, Davy was approached by another Auckland businessman, William Goodfellow. Goodfellow agreed to finance another new party, dedicated to opposing the government's "socialism". The group was named the Democrat Party, and Thomas Hislop, a former Mayor of Wellington, was recruited to be its political leader. Goodfellow later withdrew from the party, saying the Davy's goals were unrealistic and that resources were being spread too finely, but Davy pressed on. In the 1935 election, however, the Democrats failed to win any seats. According to some, the party merely succeeded in splitting the right wing vote, assisting the Labour Party in its landslide victory. Davy then briefly left politics, working as a sharebroker and newspaper manager. In 1940, he returned to politics, joining the People's Movement. In February 1941 part of the People's Movement merged into the National Party (the ultimate conclusion of the United Reform coalition), and Davy established his own Co operative Party, but he soon abandoned this and returned to the remnants of the Movement. The later People's Movement or Independent Peoples Group (IPG) organised by Davy stood 25 candidates in the without success, gaining only 7,389 votes (0.89%, provisional count). Davy complained that the election was decided on "strictly party" lines, and said that the effect of the Democratic Labour Party standing was to give six seats to the National Party.
Кейінгі өмірі
Ақыры саясаттан бас тартып, Дэви бизнеске қайта оралды. Ол сондай-ақ Сауда тәжірибесі және бағалар комиссиясында жұмыс істеді. Ол 1959 жылдың 13 маусымында Веллингтонда дүниеден озды.
Finally giving up on politics, Davy returned to business. He also served on the Trade Practices and Prices Commission. He died in Wellington on 13 June 1959.