Кіріспе
1893-1906 жылдары Жаңа Зеландияның премьер-министрі, ағылшын крикетшісі Ричард Джон Седдон (22 маусым 1845 – 10 маусым 1906) – Жаңа Зеландияның 1893 жылдан өліміне дейін 15-ші премьер-министрі болып қызмет еткен саясаткер. Он үш жыл премьер-министрлік қызмет атқарған ол, бүгінгі күнге дейін Жаңа Зеландияның ең ұзақ қызмет еткен үкімет басшысы болып табылады. Седдон Англияның Ланкашир графтығындағы Экклстон қаласында дүниеге келген. 1866 жылы Жаңа Зеландияға келген. Жергілікті саясаттағы беделінің арқасында 1879 жылы Өкілдер палатасына сайланған. Седдон Джон Балланс басшылығымен Либералдық партияның белгілі бір мүшесі болды. 1891 жылы Либералдық үкімет билікке келген кезде Седдон бірнеше министрлік қызметтерге тағайындалды, оның ішінде Ұлттық жұмыстар министрі болды. 1893 жылы Балланс қайтыс болғаннан кейін Седдон Либералдық партияның басшылығына ие болды, сонымен қатар әйелдердің сайлау құқығына қатысты заң жобасын мұра етті, ол сол жылы Седдонның қарсылығына қарамастан қабылданды. Седдонның үкіметі көптеген әлеуметтік және экономикалық өзгерістерге қол жеткізді, мысалы, қарттарға зейнетақы тағайындау. Оның жеке танымалдылығы, харизмасы және күші кабинет мүшелері арасындағы келіспеушіліктерді жеңді. Бұл «Седдонизм» деп аталатын, Седдонның ұлтшыл консерватизмінің ерекше түрінің Жаңа Зеландияның басым саяси идеологиясы ретінде қалыптасқанын көрсетеді. Оның үкіметі сонымен қатар Альфред Кадман мен Джеймс Кэрроллдың көмегімен маорилерден көптеген жерлерді сатып алды. 1899 жылғы жалпы сайлауда Седдон елдің ұйымдасқан ұлттық саясатына үлкен ықпал еткен тәуелсіз саясаткерлердің парламенттегі ықпалын азайтуға тырысты, және бұл әрекеті сәтті аяқталды. Сыртқы саясатта империалист болғандықтан, Фиджиді Жаңа Зеландияға қосып алу әрекеті сәтсіз аяқталды, бірақ 1901 жылы Кук аралдарын жанекеледі. Седдонның үкіметі Екінші Бур соғысында (1899–1902) Ұлыбританияға әскер жіберді және британдық колониялар арасындағы артықшылықты сауданы қолдады. Седдонды өңірлік саясаткер деп есептеді; Веллингтон университетінің тарих профессоры, марқұм Д.А. Хамер оны «Батыс жағалауының мүддесі үшін күрескен, бірақ Жаңа Зеландияның жалпы проблемаларына қызығушылық танытпаған және білімі жоқ саясаткер» деп сипаттады. Оның өңірлік тамыры оны саясаткер ғана емес, адам ретінде де анықтады; ол сол кездегі Батыс жағалауындағы пакеха халқының «қарапайым» стереотиптерімен танымал болды, бұл оның білімсіздігі, дауысты және агрессивті мінезі және диалектілік ерекшеліктерінде көрінді. Седдон премьер-министрлік қызметінің кезеңінде Оңтүстік аралдың Батыс жағалауында тұрып, 1890-шы жылдардың соңынан бастап Веллингтонға тек қана қажет болған жағдайларда ғана баруға мәжбүр болды. Седдонды жасырын ойшыл, қоғамдық өмірінде көрсеткен батылдығының астында уайым мен депрессиямен күрескен адам деп сипаттады; ол жеке күресін жасырды, өйткені оның жаулары оны ренжіткенін білгенде қуаныш сезінбеуін қамтамасыз ету үшін. Жеке басының қауіпсіздігіне, үстемдікке және либералдық емес көзқарастарына қарамастан, ол кабинет мүшелерінің арасында адалдыққа шақырып, олардың ұзақ мерзімді қолдауын алды. Либералдық партияны өліміне дейін басқарды, партия кейіннен жаңа Зеландияның қазіргі екі партиялық жүйесіне жол ашты, оның негізін Еңбекші және Ұлттық партиялар құрады. Иронияға орай, бұл Седдонның бұрынғы үстем саяси топтың тәуелсіз саясаткерлерін басып тастау арқылы жасаған сәтті әрекетінің нәтижесі болды. Автократиялық стилі үшін «Патша Дик» деп аталған, маори жерін тартып алу және нәсілге қатысты көзқарастары үшін сынға ұшырағанмен, ол Жаңа Зеландия тарихындағы ең ұлы, ықпалды және танымал саясаткерлердің бірі болып саналады.
the English cricketer
Richard John Seddon (22 June 1845 – 10 June 1906) was a New Zealand politician who served as the 15th premier (prime minister) of New Zealand from 1893 until his death. In office for thirteen years, he is to date New Zealand's longest serving head of government. Seddon was born in Eccleston, Lancashire, England. He arrived in New Zealand in 1866. His prominence in local politics gained him a seat in the House of Representatives in 1879. Seddon became a key member of the Liberal Party under the leadership of John Ballance. When the Liberal Government came to power in 1891 Seddon was appointed to several portfolios, including Minister of Public Works. Seddon succeeded to the leadership of the Liberal Party following Ballance's death in 1893, inheriting a bill for women's suffrage, which was passed the same year despite Seddon's opposition to it. Seddon's government achieved many social and economic changes, such as the introduction of old age pensions. His personal popularity, charisma and strength overcame dissent from within his cabinet. This has been described as firmly establishing "Seddonism", a colloquial term for Seddon's strand of nationalist conservatism, as New Zealand's dominant political ideology. His government also purchased vast amounts of land from the Māori, aided by his allies Alfred Cadman and James Carroll as the Ministers of Native Affairs. He spent the 1899 general election trying to relieve New Zealand's parliament of the independent politicians who had so greatly dominated the country's organised national politics since its provenance, in which he triumphed greatly. An imperialist in foreign policy, his attempt to incorporate Fiji into New Zealand failed, but he successfully annexed the Cook Islands in 1901. Seddon's government supported Britain with troops in the Second Boer War (1899–1902) and supported preferential trade between British colonies. Seddon was regarded as deeply regionalist; the late Professor of History at Victoria University of Wellington, D. A. Hamer, described him as "an intensely parochial politician a great fighter for the interests of West Coasters but with no interest in or knowledge about wider New Zealand problems". His heritage from the region defined him not only as a politician, but as a man; he became well known for the "uncouth" stereotypes of the generally West Coast Pākehā population of the time, expressed in his lack of education, boisterous and aggressive persona, and his dialectal tendency to drop his aitches. Seddon continued to live on the West Coast of the South Island throughout his premiership, only coming to Wellington on a regular basis very reluctantly, from the late 1890s. Seddon was also described as a man of secret brooding, who secretly battled anxiety and depression beneath his public surface of rodomontade and bravado; he hid his personal struggles to ensure his enemies would not feel pleasure knowing they had hurt him. Despite his personal insecurities, dominating and almost illiberal viewpoints, and erratic nature, he inspired serious and long lasting loyalty among his cabinet members. Leading the Liberal Party until his death, the party afterwards struggled to recover, going through a string of leaders before essentially giving way to New Zealand's modern two party system of what would become the Labour and National Parties. Ironically, this was something Seddon had been instrumental in creating, through his successful attempt at suppressing New Zealand's previously dominant political cohort of independents. Despite being derisively known as "King Dick" for his autocratic style, and criticised for his actions on Māori land deprivation and his views on race (especially towards Chinese), he has nonetheless been named as one of the greatest, most influential, and most widely known politicians in New Zealand history.
Жас шағы мен отбасы
Седдон 1845 жылғы 22 маусымда Англияның Ланкашир графтығындағы Сент-Хеленс қаласына жақын Эклстон қаласында дүниеге келді. Оның әкесі Томас Седдон (1817 жылы туған) мектеп директоры, ал анасы Джейн Линдсей – мұғалім болды; олар 1842 жылғы 8 ақпанда Эклстон қаласындағы Христос шіркеуінде үйленді. Ричард олардың сегіз баласының үшіншісі еді. Осыған қарамастан, Седдон мектепте жақсы оқымады және тәртіпсіз бала ретінде танылды. Әке-шешесінің классикалық білім беру әрекеттеріне қарамастан, Седдон инженерлік салаға қызығушылық танытты, бірақ 12 жасында мектептен алынды. Екі жыл бойы әкесі Ричардтың Барроу Нук Холлдағы фермасында жұмыс істегеннен кейін, Седдон Саттон қаласындағы Даглиш құю зауытында шәкірт болды. Кейін ол Ливерпульдегі Воксхолл құю зауытында жұмыс істеді, онда механикалық инженер ретінде Сауда министрлігінің сертификатын алды. Ланкаширде болған кезінде ол әлеуметтік либерализмнің күшті ықпалына ішкі тілекке келді, және оның көптеген идеялары оның саяси философиясының құрамдас бөлігіне айналды. 1862 жылғы 15 маусымда 16 жасқа толған Седдон Австралияға эмиграциялауға шешім қабылдады, "SS Great Britain" кемесінде Мельбурнге жұмыс істеп бару жолымен өтті. Кейін ол өзінің себебін былай түсіндірді: "Жаңа, кең жерлерді көруге деген құштарлық маған жетеді: Менің жұмысым маған жақпады. Мен өзімді қысылған сезіндім." Ол Уильямстаундағы теміржол шеберханаларында жұмыс істеді, сондай-ақ Бендигодағы алтын кен орындарында еңбек етті; бірақ ол үлкен жетістікке жете алмады. 1865 немесе 1866 жылы ол Луиза Джейн Спотсвудқа құдалық жасады, бірақ оның отбасы Седдон қаржылық тұрақтылыққа қол жеткізгенше некеге тұруға рұқсат бермеді. 1866 жылы Седдон Жаңа Зеландияның Батыс жағалауына көшіп келді. Алғашқыда ол Уаймеадағы алтын кен орындарында жұмыс істеді. Ол мұнда сәттілікке жеткеніне сенімді, және Луизаға үйлену үшін Мельбурнге қысқа ғана уақытқа оралды. Ол дүкен ашып, кейін ішімдік сатумен айналыса бастады, нәтижесінде қоғамдық тамашахана иесі болды. Оның үлкен әпкесі Фиби, кіші ағалары Эдвард және Джим, сондай-ақ кіші әпкесі Мэри де Батыс жағалауға одан соң келді. Фиби 1863 жылғы 9 мамырда Экклстондағы Киелі Үштік шіркеуінде Уильям Кунлиффке тұрмысқа шықты. Олардың ұлы Билл – Лейборист партиясының депутаты Дэвид Кунлиффтің әкесі, бұл Ричард Седдонды Дэвид Кунлиффтің қалың емес атасы етеді.
Жергілікті саясат
Седдон алғаш рет саясатқа 1870 жылы қатысты, бірақ Уэстленд округі кеңесіне сайлауда жеңіліске ұшырап, үшінші орынды иеленді. Сол жылы ол Арахура жолдар кеңесіне сайланды. 1872 жылы ол тағы да округтік кеңеске үміткер болды, бірақ үшінші орынға ғана қол жеткізді. 1874 жылы Седдон жаңа құрылған Вестленд провинциялық кеңесіне сайланды және Арахура округінен өкіл болып сайланды. Ол кеншілердің мүдделерін белсенді түрде қорғайтын, кейде тіпті қатал даурықпайтын саяхатшы ретінде танылды. Осы жылдары білім беру мәселесіне де қызығушылық танытты. 1876 жылы провинциялар таратылғандықтан ол осы лауазымын жоғалтты, бірақ орнына жаңадан құрылған округтік кеңеске сайланды. 1876 жылы ол екі депутаттық орын бар Хокитика сайлау округінен Парламентке үміткер болды, бірақ бес үміткердің арасында төртінші орынды иеленді. Кумара маңызды алтын өндіруші қалаға айналды. Седдон 1877 жылы қаланың тұңғыш мэрі болып сайланды. Ол бұрынғы жылы Кумарада жер учаскесін алған және осыдан кейін бизнесін сол жерге көшірген болатын. Қаржылық қиындықтарға ұшырағанына қарамастан (1878 жылы банкротқа ұшырады), оның саяси мансабы дамыды.
Парламентке кіру
1879 жылғы сайлауда ол тағы да парламентке қатысып, сайланды. Ол 1881 жылға дейін Хокитиканы, содан кейін 1881 жылдан 1890 жылға дейін Кумараны, ал 1906 жылы қайтыс болғанға дейін 1890 жылдан бастап Вестлендті өкілдік етті. Оның ұлы Том Седдон Вестлендтен депутат болып сайланды. Парламентте Седдон бұрынғы губернатор, кейін премьер-министр болған Джордж Греймен жақын қарым-қатынас орнатты. Кейін Седдон Грейге ерекше жақын екенін айтты, бірақ кейбір тарихшылар мұны саяси мақсаттар үшін құрастырылған өтірік деп санайды. Бастапқыда Седдонды көптеген парламентарийлер сықақтап, оның "өңірлік" акцентімен (ол әдетте "h" әрпін жіберіп айтатын) және формальды білімінің жетіспеуімен әстездеді. Дегенмен ол парламентте өте тиімді болды, әсіресе кейбір заң жобаларын кешіктіруде шеберлік танытты. Оның саяси назары Батыс жағалаудағы сайлаушыларды мазалаған мәселелерге шоғырланды. Ол кен өндірісі мәселелеріне маманданған, осы салада танымал сарапшы болды және 1887 және 1888 жылдары алтын кендері комитетінің төрағасы қызметін атқарды. Ол көптеген сөздері мен дәмдемелерінде халықшылдық, элитаға қарсы идеологияны белсенді түрде жариялады. "Бұл байлар мен кедейлердің арасындағы күрес; байлар мен жер иелері орта және еңбекші тапқа қарсы", - деп түсіндірді ол.
Либералды партия
Сэддон 1890 жылғы желтоқсандағы жалпы сайлаудан кейін Джон Балланс басқарған либералдық партияға қосылды. Олардың бағдарламасы жер және еңбек салаларында реформалар жасау болды. Оларға көп дауыс беруді жою көмектесті, бұл әрбір ауданда жері бар жер иелеріне сол ауданда дауыс беруге мүмкіндік берді. Либералдар 1891 жылдың қаңтар айында билікке келген кезде Сэддон алғашқы министрлік лауазымдарына кірді. Ол қоғамдық жұмыстар, кендер, қорғаныс және теңіз министрі болды. Ол жол салу және басқа да қоғамдық жұмыстар жобалары үшін кооперативтік келісімшарт жүйесін қолдады. Классикалық либерализмді ұстанған Балланстан өзгеше, Сэддонның ешқандай идеологияға берілгендігі болған жоқ. Ол либералдарды ірі коммерциялық мүдделер мен ірі жер иелеріне қарсы "қарапайым адамның" жақтаушылары деп қарады. Оның жаңа зеландиялықтардың мүддесін қорғауы оған зор танымалдылық әкелді. Оппозицияның шабуылдары көбінесе оның білімсіздігі мен қарапайымдылығына бағытталды (бір қарсыласы оны тек "жартылай өркениетті" деп атады), бұл элитаризмге қарсы оның беделін арттырды. Сэддон елде тез танымал болды. Бірақ, оның кейбір әріптестері оған наразылық білдірді, оны популизмді принциптен жоғары қоюмен және зиялылыққа қарсы болумен айыптады. Қазіргі премьер-министр Джон Балланс әйелдердің сайлау құқығы және маорилердің құқықтары сияқты либералдық мәселелерге терең берілгендік танытты, бірақ Сэддон бұл мәселелерге әрдайым бірдей ынтамен қараған жоқ. Дегенмен, либералдық партияның көптеген өкілдері Сэддонның танымалдылығы партия үшін үлкен артықшылық екеніне сенді, және Сэддонның көптеген жақтастары пайда болды.
Премьер-министр қызметі
Баланс 1892 жылы ауыр сырқаттанды және Седдонды Палатаның уақытша жетекшісі етіп тағайындады. Баланс 1893 жылғы сәуірде қайтыс болғаннан кейін, губернатор Дэвид Бойл, Глазгоудың 7-ші графы, Седдонды, Палатаның уақытша жетекшісі ретінде, жаңа министрлік құруға шақырды. Уильям Пембер Ривз бен Томас Маккензи оның басшылығын қабылдаудан бас тартқандарына қарамастан, Седдон Либералдық партияның әріптестерінен уақытша көшбасшы ретінде қолдау ала алды, Парламент жұмысын қайта бастағанда толық дауыс беру өтетіні түсінілді. Седдонның ең көрнекті қарсыласы – Роберт Стаут, екі рет премьер-министр болған бұрынғы басшы. Баланс сияқты, Стаут та классикалық либералдық принциптерге берілгендігімен ерекшеленді. Баланс өзінің ізбасары ретінде Стаутты қалаған, бірақ осы мақсатына жете алмай қайтыс болды. Стаут Баланстың қайтыс болған уақытында Өкілдер палатасының мүшесі болмаған және тек 1893 жылғы 8 маусымда Инангахуада өткен қосымша сайлаудан кейін ғана қайтадан қатысты. Алайда, Седдонның уәдесіне қарамастан, партия басшылығына және одан кейін премьер-министрлікке дауыс беру өткізілмеді. Седдон партиялық әріптестерін партияның екіге бөлінуіне немесе кем дегенде терең дау-жанжалға ұшырауына себеп болатынына көндіріп, партия басшылығын толығымен өз қолына алды. Сол кезде әйелдердің сайлау құқығы спирттік ішімдіктерге тыйым салуды көздеген, қанағаттандыру қозғалысымен тығыз байланысты болды. Бұрынғы иесі және өзін "қалың жұрттың чемпионы" деп атаған Седдон бастапқыда әйелдердің сайлау құқығына қарсы болды. 1893 жылғы шілдеде, Седдон премьер болғаннан кейін екі ай өткен соң, әйелдердің сайлау құқығы үшін жасалған екі маңызды петицияның екіншісі Палатаға ұсынылды. Бұл Либералдық партия ішінде кең пікірталас тудырды. Джон Холл, бұрынғы консервативті премьер-министр, әйелдердің сайлау құқығын іске асыру туралы заң жобасын ұсынды. Седдонның партия ішіндегі қарсыластары, Стауттың басшылығымен (сонымен қатар қанағаттандыруды қолдаушы), Седдонның қарсылығына қарамастан, заң жобасын қабылдау үшін жеткілікті қолдау жинады. Седдон заң жобасының қабылдануы сөзсіз екенін түсінгенде, өз ұстанымын өзгертті және халықтың еркін қабылдағанын мәлімдеді. Бірақ ол заң шығару кеңесі бұрынғыдай заң жобасын қабылдамауын қамтамасыз ету үшін белсенді шаралар қолданды. Көптеген адамдар Седдонның кеңеске лоббилеу әрекеттерін жасырын деп санады, ал екі кеңесші, сайлау құқығына қарсы болса да, наразылық ретінде заң жобасын қолдады. Заң жобасына қыркүйек айында патшаның мақұлдауы берілді. Дегенмен, 1893 жылғы қарашада өткен жалпы сайлауда Седдонның Либералдық партиясы көпшілігін арттыра алды.
Алкогольге лицензия беру
Әйелдер сайлау құқығы жөніндегі тартыс Либералдық партия ішінде, көбірек доктриналық көзқарастағы, негізінен Стоут басқаратын, және Седдон басқаратын "халықтық" либералдар арасындағы терең дауларды ашыққа шығарды. Бұл дау алкогольге лицензия беру мәселесіндегі пікірталас кезінде тағы да айқын байқалды. 1893 жылы Седдон алкогольдік сусындар сатуын бақылау туралы радикалды заң жобасын ұсынды, онда көпшілік дауыс беру арқылы лицензия беруді жалғастыруға (сол ауданда алкогольдік лицензия беруді сақтауға), лицензия санын азайтуға немесе алкогольдік лицензияларды толығымен жоюға шешім қабылдауға мүмкіндік берді. Дауыс беру жалпы сайлау кезінде үш жыл сайын өткізілуі керек еді, ал лицензиялық округтер сайлау округтерімен сәйкес келетін болды.
Қарт зейнетақы
Сэддонды ең көп еске алатын саясаттың бірі – 1898 жылғы қарттарға арналған зейнетақы заңы, ол Майкл Джозеф Савидж және Еңбек партиясы кейін кеңейткен әлеуметтік мемлекеттің негізін қалады. Көптеген тараптан қарсылыққа қарамастан, Сэддон бұл жобаны қолдауға көп күш салды. Оның сәтті қабылдануы көбінесе Сэддонның саяси күші мен беделінің көрсеткіші деп есептеледі.
Сыртқы саясат
Сыртқы саясат саласында Седдон Британ империясының көрнекті қолдаушысы болды. 1897 жылы Лондондағы отаршылдық конференциясына қатысқаннан кейін ол «британдық империализмнің тіректерінің бірі» ретінде танылды және Екінші буар соғысының ынталы жақтаушысы болды, сондай-ақ Ұлыбританиямен сауда үшін артықшылықты тарифтерді демеді. Ол сонымен қатар Жаңа Зеландияның өзінің «империялық» жоспарларын қолдағандығымен де белгілі. Седдон Жаңа Зеландияның Тынық мұхиты аралдарында «Оңтүстік Британия» рөлінде маңызды рөл атқаруы керек деп сенді. Седдонның жоспарлары негізінен Фиджи және Самоаға Жаңа Зеландияның билігін орнатуға бағытталған. Дегенмен, оның экспансиялық саясаты Империялық үкімет тарапынан қолдау алмады. Оның өкілеттігі кезінде тек Кук аралдары ғана Жаңа Зеландияның бақылауына көшті. Дунедин сауда палатасы қытай иммигранттарын Жаңа Зеландияға шақырғанмен, оларға деген көңілінің нашарлауы иммиграцияны шектеу туралы талаптарға әкелді. 1852 жылы Калифорнияда және 1850, 1860 және 1870 жылдары Австралия штаттарында қабылданған қытайларға қарсы салықтардың үлгісімен Джон Холл үкіметі 1881 жылы Қытай иммиграциялық заңын қабылдады. Бұл Жаңа Зеландияға кіретін әрбір қытай адамынан 10 фунт стерлинг салық алуды және әр 10 тонна жүк үшін бір ғана қытай иммигрантына рұқсат беруді көздейді. Ричард Седдон үкіметі 1896 жылы салықты бір адамға 100 фунтқа дейін көтерді (қазіргі Жаңа Зеландия долларымен 20 990 доллар), сондай-ақ басқа шектеуді 200 тонна жүк үшін бір ғана қытай иммигрантына дейін күшейтті. Седдон қытай халқын маймылдармен теңестірді және нәсілшіл саясатты насихаттау үшін «Сары қауіп» конспирациялық теориясын пайдаланды. 1879 жылы өзінің алғашқы саяси сөйлесінде Седдон Жаңа Зеландияның жағалауларын «азиялық татарлармен су басуды қаламастығын» айтты. «Мен осы қытайларға қарағанда ақ нәсілділермен сөйлескім келеді. Олармен сөйлесе алмайсың, ақылдаса алмайсың. Олардан тек «түсінбедім» деген жауапты ғана естісең».
Билік стилі
Седдон – күшті премьер-министр болған және өкіметін зор күшпен жүзеге асырды. Бір кезде ол «Бізге президент қана керек» деді, тіпті Кабинетті таратуға болатынын айтты. Оның оппозициядағы және Либералдық партия ішіндегі қарсыластары оны автократ деп айыптады. «Пик патшасы» деген лақап оған осы кезде алғаш рет тағайындалды. Седдон көптеген министрлік портфельдерін жинады, оның ішінде Қаржы министрі (ол Джозеф Уордты қызметтен шеттетуімен), Еңбек министрі (ол Уильям Пембер Ривсті қызметтен шеттетуімен), Білім министрі, Қорғаныс министрі, Туған жерлер істері министрі және Иммиграция министрі. Седдонды сондай-ақ жақын туыстарды қызметке орналастыруда айыптады – оның достары мен одақтастары, әсіресе Батыс жағалаудан келгендерге түрлі саяси лауазымдар берілді, ал Либералдық партиядағы жауына маңызды лауазымдар жиі берілмеді. Седдонның көптеген тағайындаған адамдары алған лауазымдарына лайық емес еді – Седдон қабілетінен гөрі адалдықты жоғары бағалады. Бір дереккөз, мүмкін, шындығына келмейтін, ол сауатсыз болса да, бір одақтасын жоғары лауазымды мемлекеттік қызметкер етіп тағайындағанын айтады. 1905 жылы оған туыстық байланыс арқылы лауазымға орналастыруға қатысты айып тағылды. Оның ұлдарының бірі рұқсатсыз төлем алды деген мәлімдеме жасалды, бірақ бұл талап жалған болып шықты. Сэр Карл Берендсен 1906 жылы Седдонды Білім министрлігінің кіші қызметкері ретінде жағымсыз құжатты бейкүнә түрде алып жүргенін еске алды. Кішкентай жергілікті мектептің орнына жаңасы қажет болды. Инспекторлар үш ерекше үміткерді таңдады, бірақ Седдон ұзақ тізімдегі соңғысын таңдады; оның академиялық білімі жоқ және ол жақында ғана түрмеден босатылған, ол ақша жымқыру үшін сотталған. Премьер-министр түрмеден босатылған адамды тағайындағанда, Департамент қызметкерлері құжаттарды қайтарып, оның қылмыстық өтіліне назар салды. Берендсен бұрышта тығылып қалды, ал Седдон қолына қалам алып, үлкен әріптермен «Мырза Х-ты тағайындаңыз» деп жазды. Берендсен сондай-ақ, жаңа Мектеп журналына редактор қажет болғанда, Департамент қызметкерлері ең жақсы адам туралы келіскенін, бірақ Масси үкіметі (Либералдық үкіметтің орнын бастан кешірген) «нандар мен балықтар қағидасына берілгендікпен өте ұятсыз болды және министр үшінші таңдауды тағайындады» деп атап өтті. Туған жерлер істері министрі ретінде Седдон жалпы алғанда «жағымды», бірақ «әкелік» көзқарас танытты. Иммиграция министрі ретінде ол қытай иммиграциясына қарсылығымен танымал болды – «Сары қауіп» деп аталатын оның популистік риторикасының маңызды бөлігі болды және ол қытайлықтарды маймылдармен теңеді. 1879 жылы өзінің алғашқы саяси сөзінде ол Жаңа Зеландияның жағалауларының «азиялық татарлармен суға батуын қаламайтынын» мәлімдеді. Мен бұл қытайларға қарағанда ақ нәсілділерге көбірек тіл қатам. Олармен сөйлесе алмайсың, ақылдаса алмайсың. Олардан тек «білгі жоқ» деген жауапты ғана алуға болады». Алдыңғы үкіметтер де маорилермен күресте қатаңдықтың жетіспеушілігін көрсетті, ол былай деді: «Колония маорилерге қарсы күресу үшін Гатлинг тапаншаларын импорттаудың орнына, локомотивтермен соғыс жүргізуі керек», жолдар мен теміржолдарды салып, «екі жақтағы жерді» мәжбүрлі түрде сатып алуы керек.
Дін және масондық
Седдон англикандық болып еді. Седдон 1868 жылы Хокитикадағы №1229 «Тынық мұхиты» ложасына (Англияның Біріккен Ұлы ложасы) қабылданып, франкмасон болды. Ложа қазірге дейін сақталған, бірақ кейін Крайстчерч қаласына көшірілді. 1898 жылы премьер-министр болып тұрғанда ол Жаңа Зеландияның Ұлы шебері болып сайланды. Сол сапарда 1902 жылғы шілдеде ол туған қаласы Сент-Хеленс қаласының құрметті азаматы атағымен, ал сол айдың соңында Эдинбург қаласының құрметті азаматы атағымен және Эдинбург университетінің LL.D. ғылыми дәрежесімен марапатталды. Сонымен қатар, 1902 жылғы 8 тамызда оған Тало Чандлерлердің құрметті азаматтығы табысталды. Ол екі рет рыцарлық атақтан бас тартты, себебі халықтың адамы ретінде танылғысы келді. Седдон 13 жыл премьер-министр болып қызмет етті, бірақ уақыт өте келе оның зейнетке шығуы туралы талаптар көбейе бастады. Оның орнына Джозеф Уордты тағайындауға жасалған бірнеше әрекет сәтсіз аяқталды. 1906 жылғы маусымда «Освестри Грандж» кемесімен Австралиядан қайтып келе жатқанда Седдон ауыр жүрек ұстамасына шалдығып, 61 жасқа толуына 12 күн қалғанда, 10 маусымда қайтыс болды. Оның қазасы көптеген адамдардың қайғысына орай әкелді, соның ішінде дүкендердің терезелерінде қара жиекпен белгіленген көрнекті орындар мен бірнеше ескерткіштер, оның ішінде Окленд қаласының Питт-стрит көшесіндегі Сент-Хеленс ауруханасының алдындағы ескерткіш шам бағанасы салынды. Седдон Веллингтон қаласындағы Болтон-стрит еске алу паркіне жерленді, оның қабірі үлкен ескерткішпен белгіленді. Седдон қайтыс болған кезде Джозеф Уорд Лондонда болды. Ол Седдонның орнын екі айдан кейін, 1906 жылғы 6 тамызда премьер-министр болып басты.