Ресейлік фашист эмигрант және тыңшылық ісі

Кіріспе

Ресейлік-американдық ақ эмигрант және фашистік белсенді Анастасий Андреевич Вонсяцкий (Анаста́сий Андре́евич Вонся́цкий, Анастази Вонсяцкий; 1898 жылдың 12 маусымы - 1965 жылдың 5 ақпаны), АҚШ-та Анастасий Андреевич Вонсиатский ретінде жақсы танымал, 1920-жылдардан бастап АҚШ-та тұратын ресейлік большевиктерге қарсы эмигрант және фашистік көшбасшы болды. Ол Бүкілресейлік фашистік ұйымның негізін қалаушы. Ол Ресейдің фашистік Ұлттық революциялық еңбек және жұмысшы-шаруа партиясы деп аталатын радикалды оңшыл ұйымға жетекшілік еткенде, Америка азаматы болды. RFO штаб-пәтері Коннектикут штатының Путнам қаласында орналасқан. 1942 жылы АҚШ Германия мен Жапониямен соғысқа кіргеннен кейін Вонсяцкийге нацистік Германияның агенттерімен құпия байланыстарды қолдағаны үшін айып тағылды. Ол жасырушылық жасағаны үшін кінәлі деп танылып, 5 жылға бас бостандығынан айырылды. 1946 жылы босатылған Вонсяцкий өмірінің қалған бөлігін АҚШ-та өткізді. Ол 1965 жылы Флорида штатының Санкт-Петербург қаласында қайтыс болды.

Ерте өмір

Анастасий Андреевич Воньятский Варшава қаласында, Польшада (сол кезде Ресей империясының бір бөлігі) дүниеге келген. Оның отбасы, поляк тегіне қарамастан, орыс патшаларына ұзақ жылдар бойы адал болғанымен белгілі болды; Воньятскийдің әкесінің атасының біріне Романовтардан графтық иелік берілген, бұл оған граф титулын ресми түрде қолдануға мүмкіндік берді. "Контрразведка қызметкерлері, негізінен яһудилерді, тұтқындады, олардың оқтан тесілген денелері кейін Ялта маңындағы шатқалдарда табылды. Әділет министрі Набоков тергеуді ұйымдастырды, материалдар әскери билікке жіберілді, бірақ қылмыскерлер жазасыз қалды және өлтіру мен зорлауды жалғастырды. Осы қанды оқиғаларға қатысқан офицер Воньятский жер аударылып, ақшаға мұқтаж болғандықтан, олар туралы естеліктерін «Соңғы жаңалықтар» газетіне сатты, олар оның қолымен жарияланды. Мен оларды терең жиреншікпен оқыдым және газет мұндай нәрсені басып шығарып жатқанына ашуландым. "Бір есепте бірнеше ақ офицерлер құрбандықтарының тырнақтарын жұлып алып, тізелерін штыкпен тесіп жіберген. Тағы бір оқиғада, қылмыскерлердің бірі жас яһудинің басын атқаннан кейін, оның пальтосына шашыраған ми тінінен шағымданды. Алайда, Джон Дж. Стефан «Орыс фашистері: трагедия және қуғын-сүргіндегі фарс, 1925-1945» еңбегінде бұл оқиғаға күмән келтірді. «Естеліктерді» салқынқанды түрде оқығанда, бұл аса қызған фантазияның өнімі екені көрінеді. Кейінірек ол материалды жеке күнделігінен, оны жариялауды қалаған досы алғанын айтса да, Воньятский осылай суреттеген қатыгездіктерге қатысқандығы күмәнді. «Естеліктер» Қырымда өрбітеді. Бірақ Анастасийдің Ялтадағы екі айлық сапары (оның Қырымға жалғыз сапары) денсаулығына байланысты тыныш өтті, содан кейін ол яһуди отбасында күйеу баласы болды. «Естеліктер» көптеген ақтардың яһудилерді большевиктермен теңеуге бейімділігін сынаған, әдепсіз сабақ беруге тырысқан ертегі болуы мүмкін. Бұл автордың алғашқы ойдан шығаруы болуы мүмкін. "Дегенмен, Воньятскийдің қатыгездікке қатысқандығына күмән жоқ. Өмірінің кейінгі жылдарында ол 1919 жылдың 27 қарашасында Ростовта ақ әскерлермен бірге 500 большевиктік тұтқынды пулеметпен атқандарын еске алды. Воньятский соғыста бірнеше рет жарақаттанды. Бір рет ішінде оқ болды, ол оны өмірінің соңына дейін сақтап жүрді. Оның інісі Николай соғыста қаза тапты. 1920 жылы Воньятский генерал Врангель әскерлерімен бірге Қырым түбегіндегі Ақ армияның бекінісін тастап, Батыс Еуропаға эвакуацияланды. Константинополь және Франция арқылы саяхаттап, Воньятский 1922 жылы АҚШ-қа келді. 1930 жылдың наурыз айында Воньятскийге американдық резервті офицердің комиссиясы берілді және ол АҚШ армиясының резервіндегі бірінші лейтенант болып тағайындалды; әскери комиссияның мерзімі 1935 жылы аяқталды. 1942 жылдың наурыз айында Иванов фельдмаршал Гюнтер фон Клюгемен кездесіп, Барысау, Смоленск, Рославль және Вязьма қалаларындағы совет тұтқындарынан орыс әскери бөлімін құруға рұқсат алды. РННА басшылығы сарбаздарға олардың міндеті "большевизм мен яһудилікке қарсы жаңа Ресей мемлекетін құру және революцияға дейінгі жүйені қалпына келтіру үшін күресу" екенін айтты. Воньятский ФБР тергеуіне түсті және 1942 жылы неміс мүдделерінің өкілдерімен байланысы үшін айыпталды, оның ішінде нацистік про-неміс американдық бундтың жетекшілері, оның басшысы Фриц Кун 1939 жылы Воньятскийдің кепілдік ақшасымен көмектескен болатын. Ол 1927 жылдың 30 қыркүйегінде Коннектикут штатының Виндэм округіне қарасты Жоғары сотында және Провиденс колледжінің Филипс мемориалдық кітапханасында АҚШ азаматтығына қабылданды.

Anastasy Andreyevich Vonsyatsky was born in Warsaw, Poland (then part of the Russian Empire). His family, though Polish in origin, was known for its long devotion to the Russian czars; one of Vonsyatsky's paternal great grandfather had been handed a comital estate from the Romanovs, which allowed him to use the courtesy title of Count. "Counterintelligence officers arrested individuals, mainly Jews, whose bullet ridden bodies were later found somewhere in the ravines in the vicinity of Yalta. Minister of Justice Nabokov organized the investigation, their materials were transferred to the military authorities, but the killers remained free and continued to kill and rape. One of the participants in these bloody affairs, officer Vonsyatsky, having gone into exile and probably needing money, sold his memories about them to the editors of Latest News, where they were published under his signature. I read them then with deep disgust and was indignant that the newspaper was printing them. "In one account, several White officers had pulled out the fingernails and bayonetted the calves of their victim. In another, one of the murderers complained about brain tissue that had spattered on his mackintosh after he had shot a young Jew through the head in front of the victim's horrified parents. However, in The Russian Fascists: Tragedy And Farce In Exile, 1925 1945, John J. Stephan disputed the account. "Read with a cold eye, Memoirs were outpourings of an overheated imagination. Although he later stated that the material was extracted from his personal diary by a friend who wanted it published, it is unlikely that Vonsyatsky took part in the atrocities that he so floridly evoked. Memoirs was set in the Crimea. Yet Anastasy's two month sojourn in Yalta (his only visit to the Crimea) was serenely spent as an invalid and then as a son in law in a Jewish household. Memoirs might well have been a clumsy didactic tale deploring a tendency among many Whites to equate Jews with Bolsheviks. It probably represented the author’s first flight into make believe. "Nevertheless, Vonsyatsky's participation in atrocities are undeniable. Later in life, he recalled how he and other White soldiers had machine gunned 500 Bolshevik prisoners in Rostov on November 27, 1919. Vonsyatsky was wounded several times in the war. He was once shot in the abdomen, and carried this bullet with him for the rest of his life. His brother, Nikolai, was killed in action. Leaving the White Army's stronghold in the Crimean Peninsula with the departing forces of General Wrangel, Vonsyatsky was evacuated to western Europe in 1920. Traveling through Constantinople and France, Vonsyatsky arrived in the United States in 1922. In March 1930, Vonsyatsky was given an American reserve officer's commission and appointed a first lieutenant of the United States Army Reserve; the military commission would eventually expire in 1935. In March 1942, Ivanov met with Field Marshal Günther von Kluge, and received permission to form a Russian military unit from Soviet prisoners of war in Barysaw, Smolensk, Roslavl, and Vyazma. The RNNA's leadership told soldiers that their task was, "the fight against Bolshevism and Jewry for the creation of a new Russian state and the restoration of the pre revolutionary system." Vonsyatsky became a subject of FBI investigation and was indicted in 1942 for connections with proxies for German interests, including key participants in the pro Nazi German American Bund, whose leader, Fritz Kuhn, had previously been assisted by Vonsyatsky's bail money in 1939. He became a naturalized citizen of the United States in the Superior Court of Windham County, Putnam, Connecticut, on September 30, 1927, and Providence College, Phillips Memorial Library.