Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кубалық балерина (1920–2019)
филиппиндік актриса
Cuban ballerina (1920–2019)
the Filipina actress
Алисия Алонсо (шын аты – Alicia Ernestina de la Caridad del Cobre Martínez del Hoyo; 21 желтоқсан 1920 – 17 қазан 2019) – кубалық прима балерина assoluta және хореограф, оның труппасы 1955 жылы Куба Ұлттық балетіне айналды. Ол «Жизель» және «Кармен» балетінің нұсқасындағы рөлдерімен ең танымал. Он тоғыз жасынан бастап Алонсо көз ауруына шалдығып, жартылай соқыр болды. Оның серіктестері әрқашан ол күткендей дәл орында болуы тиіс еді, ал ол өзін бағыттау үшін сахнаның әртүрлі бөліктеріндегі шамдарды пайдаланды.
Alicia Alonso (born Alicia Ernestina de la Caridad del Cobre Martínez del Hoyo; 21 December 1920 – 17 October 2019) was a Cuban prima ballerina assoluta and choreographer whose company became the Ballet Nacional de Cuba in 1955. She is best known for her portrayals of Giselle and the ballet version of Carmen. From the age of nineteen, Alonso was afflicted with an eye condition and became partially blind. Her partners always had to be in the exact place she expected them to be, and she used lights in different parts of the stage to guide herself.
Ерте өмір
Алонсо 1920 жылы Гавананың шеткерінде дүниеге келді. Ол армияның ветеринариялық лейтенанты Антонио Мартинес Арредондо мен тігінші Эрнестина дель Хойо и Лугоның төртінші баласы еді. Алонсо бала кезінен билеуді бастады. 1931 жылдың маусым айында ол Гаванадағы Sociedad Pro Arte Musical қоғамында Николай Яворскийден балет сабақтарын алды. Ол алғаш рет 1931 жылдың 29 желтоқсанында, 11 жасында көпшілік алдында өнер көрсетті. Оның тұңғыш маңызды дебюті 1932 жылдың 26 қазанында Театро Аудиториумда Чайковскийдің "Ұйқыдағы әдемі қыз" балетінде болды. Кубадағы карьерасының басында ол Алисия Мартинес деген атпен биледі. Олар кәсіби мансаптарын бастау ниетімен Нью-Йорк қаласына көшті. Ол Вера Волковадан оқу үшін Лондонға сапар шегуді ұйымдастырды.
Alonso was born "on the outskirts" of Havana in 1920, the fourth child of Antonio Martínez Arredondo, lieutenant veterinarian of the army, and Ernestina del Hoyo y Lugo, a dressmaker. Alonso began dancing as a child. In June 1931 she began studying ballet at Sociedad Pro Arte Musical in Havana with Nikolai Yavorsky. She performed publicly for the first time on 29 December 1931, aged 11. Her first serious debut was in Tchaikovsky's Sleeping Beauty at the Teatro Auditorium on 26 October 1932. Early in her career in Cuba, she danced under the name of Alicia Martínez. The couple moved to New York City, hoping to begin their professional careers. She arranged to travel to London to study with Vera Volkova.
Көру қабілеті нашарлауы
1941 жылы Алонсоның көру қабілеті нашарлағандықтан дәрігерге қаралып, көкжиек қабығының жарылғаны анықталды және оған осы мәселені түзету үшін операция жасалды. Бірақ ол жаңа жағдайға толық бейімделуге үлкермей, күтпеген жерден Балет театрының жарақат алған прима-балеринасы Алисия Маркованың орнына «Жизель» биін билеу ұсынылды. Алонсо келісіп, өте таңсық өнер көрсетіп, сыншылар оны бірден жұлдыз деп жариялады. «Оның көру қабілетінің қиындықтары рөлді түсінуіне шабыт берді», - деп жазды Барбара Штайнберг Dance Magazine журналында. Барбара – 1959 жылдан 1963 жылға дейін Куба Ұлттық балетінің музыкалық жетекшісі болған Бенджамин Штайнбергтің (дирижер) қызы. Ол 1946 жылы компанияның бас бишісі болып тағайындалды және 1948 жылға дейін «Жизель» рөлін биледі, сондай-ақ «Лебеді көлі», Антони Тюдордың «Ағыс» (1943), Баланчиннің «Тақырып және вариациялар» (1947) спектакльдерінде өнер көрсетті. Компания бір қысқа уақыт елордада дебют жасап, содан кейін Оңтүстік Америкаға гастрольдік сапарға шықты. Алисия компанияның жетістігіне қуанса да, кубалық емес бишілерге қарағанда көбірек кубалық бишілерді көрсеткісі келді, осыдан Гаванада балет академиясын ашты. Ол Гавана мен Нью-Йорк арасында сапарлап, жаңа оқушыларын оқыту үшін әлемдегі ең үздік ұстаздарды тартты. Ол осы тығыз кезеңде де сұранысқа ие прима-балерина болып қала берді, 1952 жылы Ресейде екі рет би биледі, ал 1953 жылы Париж опера балеті үшін «Жизель» спектаклін қойып, басты рөлді ойнады. 1955 жылдан 1959 жылға дейін ол Монте-Карло балетімен жыл сайын қонақ жұлдызы ретінде өнер көрсетті. Ол Батыс жарты шардағы алғашқы биші болды, ол Кеңес Одағында өнер көрсетті, ал 1957 және 1958 жылдары Мәскеудің Болшой және Ленинградтың Киров театрларында билеген алғашқы американдық өкіл болды. Келесі онжылдықтарда Алисия Алонсо Батыс және Шығыс Еуропа елдері, Азия, Солтүстік және Оңтүстік Америкада әлемдік тур жасады және Париж операсында, Корольдік Дания балеті, Большой театрында және басқа да компанияларда қонақ жұлдызы ретінде биледі.
After seeing the doctor for worsening vision problems, Alonso was diagnosed in 1941 with a detached retina and had surgery to correct the problem. However, before she had barely settled, out of the blue she was asked to dance Giselle to replace the Ballet Theatre's injured prima ballerina Alicia Markova. Alonso accepted and gave such a performance that the critics immediately declared her a star. "Her vision difficulties helped inspire her interpretation of the role," wrote Barbara Steinberg in Dance Magazine. Barbara is the daughter of Benjamin Steinberg (conductor), Music Director of the Ballet Nacional de Cuba from 1959 1963. She was promoted to principal dancer of the company in 1946 and danced the role of Giselle until 1948, also performing in Swan Lake, Antony Tudor's Undertow (1943), Balanchine's Theme and Variations (1947), The company debuted briefly in the capital and then departed for a tour of South America. While Alicia was happy with the success of the company, she wanted to showcase more Cuban dancers than non Cuban dancers, leading her to open a ballet academy in Havana. She commuted between Havana and New York to recruit the world's best teachers to train her new students. She remained a sought after prima ballerina during this hectic time, dancing twice in Russia in 1952 and then producing and starring in Giselle for the Paris Opéra Ballet in 1953. From 1955 to 1959, she danced annually with the Ballet Russe de Monte Carlo as guest star. She was the first dancer of the Western Hemisphere to perform in the Soviet Union, and the first American representative to dance with the Bolshoi and Kirov Theaters of Moscow and Leningrad respectively in 1957 and 1958. During the decades to follow Alicia Alonso had cross world tours through West and East European countries, Asia, North and South America, and she danced as guest star with the Opera de Paris, the Royal Danish Ballet, the Bolshoi and with other companies.
Кубаға оралу
Фидель Кастро 1959 жылғы 1 қаңтарда Батиста үкіметінен билікті алған кезде, елдің тоқырап қалған мәдени бағдарламаларын қаржыландыруды арттыруға уәде берді. Алонсо Кубаға оралды және 1959 жылғы наурыз айында «Балет Националь де Куба» жаңа би мектебін құру үшін 200 000 доллар қаржыландырылды, сонымен қатар жыл сайынғы қаржылық қолдау кепілдігі берілді. Алонсо кейіннен 1958 жылы Сиерра-Маэстрадан Кастродан келген хабарламаны алғанын айтты, онда оны 26 шілде қозғалысы жеңіске жеткеннен кейін компанияны басқаруға шақырған. Алонсо 1960 жылы мектепті ресми түрде құрды, ал бірнеше жыл ішінде оның бишілері халықаралық би сайыстарында жеңіс туын көтерді. 1960-жылдардан 1980-жылдарға дейін Куба үкіметі кубалықтарға АҚШ-та өнер көрсетуге рұқсат бермеді, бұл дезертирлерден қорқумен байланысты болды және Кубадан тыс байланыстары бар адамдар телефон желілері мен хаттар арқылы қадағаланды. Оның компаниясы Шығыс және Батыс Еуропа елдерінде өзінің беделін және жетістіктерін арттыра берді. 1967 және 1971 жылдары ол Канадада өнер көрсетті, онда сыншылар Алонсоның әлі де өз заманының ең ұлы балеринасы екенін атап өтті. Кастро 1975 және 1976 жылдары Алонсоға АҚШ-та қайтадан өнер көрсетуге рұқсат берді.
When Fidel Castro took power from the Batista government on 1 January 1959, Castro vowed to increase funding to the nation's languishing cultural programs. Alonso returned to Cuba and in March 1959 received $200,000 in funding to form a new dance school, the Ballet Nacional de Cuba, along with a guarantee of annual financial support. Alonso has since described receiving a message from Castro in 1958 sent from the Sierra Maestra inviting her to head the company upon the triumph of the July 26 Movement. Alonso officially founded the school in 1960, and within several years her dancers were winning international dance competitions. The Cuban government from the 1960s through the 1980s did not allow Cubans to perform in the United States, to some extent for fear of defectors, and monitored those with contacts outside Cuba via phone cables and letters. Her company continued to build its powers and achievements in both Eastern and Western Europe. In 1967 and 1971 she performed in Canada, where reviewers noted that Alonso was still the greatest ballerina of her time. Castro permitted Alonso to perform again in the United States in 1975 and 1976.
Мұра
Алонсо 70 жасқа толғанға дейін Еуропа мен басқа да елдерде жеке билер өнер көрсетті. Ол Куба Ұлттық балетінің директоры қызметін атқаруын жалғастырды және "өлген соң да балеттің жауапкершілігі менде болады" деген пікірін білдірді. Куба Ұлттық балетінің директоры және басты бишісі ретінде ол Кубада және одан тыс жерлерде көптеген белгілі бишілерді тәрбиеледі. Оның бұрынғы студенттерінің кейбіреулері Америка балет театры, Бостон балеті, Сан-Франциско балеті, Вашингтон балеті, Цинциннати балеті және Корольдік балет сияқты театрларда биледі. Балерина туралы көптеген кітаптар жарық көрді, олардың ішінде "Алисия Алонсо: Үйде және шетелде" (1970), "Алисия Алонсо: Балеринаның өмірі" (1979), "Алисия Алонсо: Биге деген құштарлық өмір" (1984) және "Алисия Алонсо: Балеттің бірінші ханымы" (1993) кітаптары бар. 2015 жылы түсірілген "Горизонттар" атты деректі фильмінде оның өмірімен қатар, Кубадағы орта жастағы және жас бишінің де тағдыры көрсетілген.
Alonso danced solos in Europe and elsewhere well into her 70s. She continued to serve as the director of the Ballet Nacional de Cuba, and is quoted as saying, she will remain "in charge of the ballet until after she is dead". As director and leading dancer of the Ballet Nacional de Cuba, she taught many now notable dancers in Cuba and beyond. Some of her former students have danced or dance with the American Ballet Theatre, the Boston Ballet, the San Francisco Ballet, the Washington Ballet, the Cincinnati Ballet and the Royal Ballet, among others. Numerous books have been written on the ballerina, including Alicia Alonso: At Home and Abroad (1970), Alicia Alonso: The Story of a Ballerina (1979), Alicia Alonso: A Passionate Life of Dance (1984) and Alicia Alonso: First Lady of the Ballet (1993). The 2015 documentary film Horizontes features her life, as well as that of a middle aged and a young dancer in Cuba.