Америкалық кітапханашы: Бель да Коста Гриннің өмірі мен қызметі
Belle da Costa Greene
Бель да Коста Грин: Ж.П. Морганның кітапханасын басқарған американдық кітапханашы, алғашқы директоры. Өмірі мен шығу тегі туралы мәліметтер. Кітапхана тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық кітапханашы Белль да Коста Грин (26 қараша 1879 – 10 мамыр 1950) – америкалық кітапханашы, ол Дж. П. Морганның жеке кітапханасын басқарды және дамытты. Морган 1913 жылы қайтыс болғаннан кейін, Грин оның ұлы Джек Морганның кітапханашысы болып жұмыс істеді, ал 1924 жылы Пирпонт Морган кітапханасының алғашқы директоры болып тағайындалды. Қара нәсілді ата-аналардан туғанына қарамастан, Грин өмірінің басым бөлігін ақ адам ретінде көрсете білді.
American librarian
Belle da Costa Greene (November 26, 1879 – May 10, 1950) was an American librarian who managed and developed the personal library of J. P. Morgan. After Morgan's death in 1913, Greene continued as librarian for his son, Jack Morgan, and in 1924 was named the first director of the Pierpont Morgan Library. Despite being born to Black parents, Greene spent her professional career passing for white.
Ерте өмір
Белль да Коста Грин Вашингтон қаласында Белль Марион Гринер ретінде дүниеге келді. Оның туған күні кейде 1883 жылдың 13 желтоқсаны деп көрсетілсе де, оның өмірбаяуын жазған Хайди Ардицзоне Гриннің туған күнін 1879 жылдың 26 қарашасы деп тізімдейді. Оның әкесі Ричард Теодор Гринер Гарвард университетінің алғашқы афроамерикалық студенті және түлегі болды (1870 жылғы выпуск). Ол адвокат, профессор және нәсілдік теңдік үшін күрескен белсенді ретінде жұмыс істеді, сондай-ақ Говард университетінің құқық мектебінің деканы қызметін атқарды. Грин Морганмен жұмысқа орналасқаннан кейін, әкесімен қайтадан сөйлеспеген болуы мүмкін және 1910 жылдар бойындағы паспорт өтініштерінде оны қайтыс болған деп көрсеткен, тіпті ол 1922 жылға дейін тірі болғанына қарамастан. Ол 1913 жыл шамасында Чикагода әкесімен кездескен болуы мүмкін, бірақ осы кездесу туралы жазбаша мәліметтер жоқ. Тарихшылар Ричард Гринердің көптеген құжаттары 1906 жылғы Сан-Франциско жер сілкінісінде жоғалып кеткенін ұзақ уақыттан бері есептейді. Әкесі мен анасы ажырасқаннан кейін, ақ сұратты Белль, анасы және оның бауырлары өзін ақ адам ретінде таныстырып, әкесінен жасыру үшін тегін Гринер деп өзгертті. Анасы голланд тегін көрсету үшін өз қыздық атын Ван Влиетке өзгертті. Белль де өз атын өзгертті, Марионды "да Коста" деп алмастырып, оның қараңғырақ тері түсін түсіндіру үшін португалдық шыққандығын айтты.
Belle da Costa Greene was born in Washington, D. C. as Belle Marion Greener. Although her birth date is sometimes noted as December 13, 1883, her biographer Heidi Ardizzone lists Greene's birth date as November 26, 1879. Her father, Richard Theodore Greener, was the first black student and first black graduate of Harvard (class of 1870). He went on to work as an attorney, professor and racial justice activist who served as dean of the Howard University School of Law. After Greene took the job with Morgan, she likely never spoke to her father again and listed him as deceased on passport applications throughout the 1910s, despite his being alive until 1922. She may have met him once in Chicago around 1913, but no written records of this meeting are known. Historians long believed that Richard Greener had lost most of his papers in the 1906 San Francisco earthquake. After her parents' separation, the light skinned Belle, her mother, and her siblings passed as white and changed their surname to Greene to distance themselves from their father. Her mother changed her maiden name to Van Vliet in an effort to assume Dutch ancestry. Belle also made a change to her name, swapping out Marion for "da Costa", and claiming a Portuguese background to explain her darker complexion.
Мансап
Грин 1902 жылы Принстон университетінің кітапханасында жұмыс істей бастады. 1905 жылы Грин J. P. Morgan-ның жеке кітапханашысы болып жұмысқа орналасты. Кітапханашы ретінде Гриннің алғашқы міндеті Морганның жинағын ұйымдастыру, каталогтастыру және сөрелерге қою болды. 1912 жылы «Нью-Йорк Таймс» газеті Грин туралы жариялаған мақаласында оның «әсерлі сөздерге ие болу қабілеті мен зиялылығын» атап өтті және Морган кітапханасы үшін Уильям Кэкстонның аса ізделіспен сатылымға қойылған он жеті кітабын аукционға дейін сатып алғанын баяндады. Ол сирек кездесетін кітаптарды жеке коллекционерлердің қақпасынан тыс, көпшілік назарына қолжетімді етуге ерекше мән берді. Ол бұл бағытта үлкен жетістіктерге қол жеткізді. Мысалы, Морган кітапханасы мемлекеттік мекемеге айналғанда және 1924 жылы оның алғашқы директоры болып тағайындалғанда, ол бірқатар көрмелер ұйымдастырды, соның бірі рекордтық 170 000 адамды қамтыды. Американдық өнер аукциондары тарихында Гриннің «көңілді және қуанышпен толған юморі» Морганның тұйық мінезінен ерекшеленетіні айтылды. Морганның өмірбаясын жазған Жан Строуз Морган мен Грин арасындағы қарым-қатынасқа мысал келтірді: «Морган өнер заттарына кедендік баж салынуын ұнатпайтын, және басқа да көптеген саяхатшылар сияқты, мүмкіндігі болған сайын одан қашып тырысатын. Ол Гриннің салық төлеуден жалтартуға көмектесуін тез арада қабылдады. Бір жылы ол кеденшілерге өз багажында бірнеше баж салынатын заттарын тауып беру арқылы, олардың назарын Лондоннан сатып алуын өтінген сурет, үш қола мүсін және өте қымбат сағаттан аударды. «Мен кітапханаға Дж.П.-ның барлық қазыналарын әкелгенімде, ол екеуміз қуанышпен билеп, күлдік», – деп ол бір досына айтқан еді. Морган 1913 жылы қайтыс болғаннан кейін Грин оның ұлы, Дж. П. Морган-младший және келіні Джейн Нортон Грю Морганға қызмет етуін жалғастырды. 1924 жылы Морганның жеке жинағы мемлекеттік мекемеге айналғаннан кейін, ол Пирпонт Морган кітапханасының директоры болып тағайындалды. 1948 жылы ол қызметтен кетті. Ол 1909 жылы танысқан Ренессанс кезеңінің итальяндық өнер сарапшысы Бернард Беренсонмен ұзаққа созылған романтикалық қарым-қатынаста болды. Грин қайтыс болғанға дейін жеке құжаттарын жойды, бірақ басқалар сақтап қалған жазбалар, соның ішінде Беренсонға жазған хаттары әлі де бар. Оның кәсіби хат алмасуы Морган кітапханасы мен мұражайының қорында сақталған. «Оның денесі кремацияланып, күлі Нью-Йорк штатының Вальхалла қаласындағы Кенсико зиратына жерленді».
Greene began working at the Princeton University Library in 1902. Greene began working as J. P. Morgan's personal librarian in 1905. Greene's first task as librarian was to organize, catalogue and shelve Morgan's collection. In a 1912 profile about Greene, the New York Times referred to her "force of persuasion and intelligence," and recounted her pre auction purchase of seventeen highly sought after William Caxton books on behalf of the Morgan library. She was particularly focused on making rare books accessible to the public, rather than locked away in the vaults of private collectors. She was quite successful in this regard; for instance, when the Morgan Library became a public institution and she was named its first director in 1924, she celebrated by mounting a series of exhibitions, one of which drew a record 170,000 people. In a history of American art auctions, Greene was described as having a "a wild, gay humour" notably distinguishing her from Morgan's more serious demeanor. J. P. Morgan's biographer Jean Strouse described an example of the relationship between Morgan and Greene: "Morgan hated paying customs duties, especially on art objects, and, like countless of other travelers before and since, evaded them whenever possible. He quickly enlisted Greene as an ally in tax evasion. One year she managed, by artfully letting the customs agents find several dutiable items of hers in her luggage, to draw their attention away from a painting, three bronzes, and a very expensive watch he had asked her to buy in London. "'When I landed at the library with all of JP's treasures ,' she reported to a friend, 'well he & I did a war dance & laughed in great glee.'" After Morgan's death in 1913, Greene continued on in her role working for his son, J. P. Morgan Jr., and daughter in law, Jane Norton Grew Morgan. In 1924, she was named director of the Pierpont Morgan Library, following the transition of Morgan's formerly personal collection to a public institution. She retired from the position in 1948. She had a lasting romantic relationship with the Renaissance Italian art expert Bernard Berenson, whom she met in 1909. Greene destroyed her personal papers before her death, but records held by others remain, including letters she wrote to Berenson. Her professional correspondence is archived in the collections of The Morgan Library & Museum. "Her body was cremated and the ashes buried in Kensico Cemetery, Valhalla, New York."
Танымал мәдениет
Мари Бенедикт пен Виктория Кристофер Мюррейдің 2021 жылғы "Жеке кітапханашы" кітабы Дж. П. Морганның кітапханашысы болған Гриннің жеке және кәсіби өмірін тарихи көркем әңгіме түрінде баяндайды. Гриннің өміріне арналған тағы бір роман – Александра Лапьердің "Белл Грин" кітабы.
The 2021 book The Personal Librarian by Marie Benedict and Victoria Christopher Murray features a historical fiction account of Greene's personal and professional life as J. P. Morgan's librarian. Another novel based on Greene's life is Belle Greene, by Alexandra Lapierre.