Уильям Смит: Оңтүстік Каролина саяхатшысы және сенатор

Кіріспе

Уильям Смит (шамамен 1762 – 26 маусым 1840) – Оңтүстік Каролина штатының американдық саясаткері. Ол АҚШ Сенатында екі рет сенатор болып қызмет етті, алғашқы мерзімі 1816 жылдан 1823 жылға дейін, екіншісі 1826 жылдан 1831 жылға дейін. Өмірі бойы Смит Оңтүстік Каролина штатының ең белгілі саяси лидерлерінің бірі болды. Ол Джон К. Калхунмен қатысты бәсекелестікке түсіп, Калхунның ұлттық идеяларына қарсылық көрсетіп, штаттардың құқықтарын жақтады.

Ерте өмір және мансап

Смит шамамен 1762 жылы Солтүстік Каролинада немесе Оңтүстік Каролина штатының Йорк округінде дүниеге келген. Оның жас өмірі туралы білімнен басқа көп мәлімет жоқ. Ол алғаш рет Bullock's Creek деп аталатын мектепке қатысты, онда Эндрю Джексон және Уильям Х. Кроуфордпен достық қарым-қатынас орнатты. Содан кейін Оңтүстік Каролина штатының Винсборо қаласындағы Mt. Zion колледжіне оқыды, ол аймақтағы алғашқы дайындық мектебі болды. Бірде ол досына өмірін "жабайы, бейшара, ұстамсыз, қаба және шулы, бірақ нық қадамды және бейілді" деп сипаттауға болатынын айтты. 1816 жылы Смит АҚШ Сенатына сайланды, ол Чарльз Д. Принглді осы лауазым үшін жеңіп шықты. Қызметке кіріскеннен кейін көп ұзамай Смит Джон Кэлхунмен саяси жанжалды бастады, ол Оңтүстік Каролинадағы саяси мансабының соңына дейін жалғасты. Плантация иесі Смит бірнеше плантацияға және кем дегенде 71 құлға ие болды. Смит 1820 жылы Миссури келісімі кезінде американдық құлдықты "позитивті жақсылық" деп мәлімдеген оңтүстіктердің бірі болды, құлдардың "осылай үйлендірілгенін немесе қожайындарымен мейірімді қарым-қатынаста болғанын және олардың жағдайы жақсарғанын" айтып, олардың жағдайына наразылық білдіретіндердің азайып кеткенін атап өтті. 1828 жылы Грузиядан жеті сайлаушы оны демократтардың үміткері Кэлхунның орнына вице-президенттікке таңдады. Ол 1836 жылы вице-президенттікке қарсы кандидат болды: Вирджиния Ричард Ментор Джонсонды демократтардың вице-президенттік үміткері ретінде қабылдаудан бас тартып, Мартин Ван Бюрен мен Уильям Смиттен құрылған билетке дауыс берді, бұл Джонсонға көпшілік дауыстан бір дауыс жетпеді; Сенат Джонсонды сайлады. 1832 жылы ол Оңтүстік Каролинадағы саяси базасынан айырылып, Луизианаға көшіп кетті. 1836 жылы ол Хантсвиллге (Алабама штаты) көшіп, 1836 жылдың 1 тамызынан бастап Мэдисон округінен Алабама штатының Өкілдер палатасына сайланды және өмірінің соңына дейін осы лауазымды иеленді. 1837 жылдың 3 наурызында келе жатқан президент Эндрю Джексон Смитті Жоғарғы Сотқа ұсынды. Бес күннен кейін 25-ші Конгрестің жаңадан сайланған Сенаты 23-18 дауыспен Смиттің кандидатурасын бекітті. Алайда Смит тағайындалудан бас тартып, қызмет етпеді.

Smith was born c. 1762 in either North Carolina or York County, South Carolina. Not much is known about his early life outside of his education. He first attended a school named Bullock's Creek, where he befriended classmates Andrew Jackson and William H. Crawford. Then, he attended Mt. Zion College in Winnsboro, South Carolina, which was the first preparatory school in the region. He once stated to a friend stated that his life could be described as "wild, reckless, intemperate, rude and boisterous, yet resolute and determined." Then In 1816, Smith was elected a United States Senator, after defeating Charles D. Pringle for the seat. Shortly after taking office, Smith began a political feud with John C. Calhoun which would last the duration of his political career in South Carolina. A member of the planter class, Smith owned several plantations and at least 71 slaves. Smith was one of the first Southerners to argue, at the time of the Missouri Compromise in 1820, that American slavery was a "positive good", arguing that the enslaved were "so domesticated, or so kindly treated by their masters, and their situations so improved" that few would express discontent with their condition. In 1828, seven electors from Georgia chose him for vice president, instead of Calhoun, the Democratic nominee. He was also a splinter candidate for vice president in 1836: Virginia refused to accept Richard Mentor Johnson as the Democratic vice presidential candidate, and voted for the ticket of Martin Van Buren and William Smith, putting Johnson one electoral vote short of a majority; the Senate went on to elect Johnson. In 1832, he moved to Louisiana, having lost his political base in South Carolina. In 1836, he moved on to Huntsville, Alabama, and was elected to the Alabama House of Representatives for Madison County from August 1, 1836, holding that seat for the rest of his life. On March 3, 1837, outgoing President Andrew Jackson nominated Smith to the Supreme Court. Five days later, the newly seated Senate of the 25th Congress confirmed Smith's nomination by a vote of 23–18. However, Smith declined the appointment and did not serve.