Альфред Пиккавер: Америкалық опера тенорінің өмірі мен мансабы
Alfred Piccaver
Альфред Пиккавер (1884-1958) – британдық-американдық опера тенорі, «La bohème» операсындағы Родольфо рөлімен танымал. Биографиясы, өмір жолы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық әнші
American singer
Альфред Пикавер (5 ақпан 1884 – 23 қыркүйек 1958) – британдық-американдық опералық драмалық/спинто тенор. Ол әсіресе Джакомо Пуччинидің «Богема» операсындағы Родольфо рөлімен және басқа да көп танымал опералық рөлдермен көзге түсті.
Alfred Piccaver (5 February 1884 – 23 September 1958) was a British American operatic dramatic/spinto tenor. He was particularly noted for his performances as Rodolfo in Giacomo Puccini's La bohème and other popular mainstream operatic roles.
Алғашқы жылдар
Пикавер 1884 жылғы 5 ақпанда Линкольнширдегі Лонг Саттон қаласында химик Фредерик Герман Пикавердің (1864 – 17 ақпан 1916) және оның әйелі Сара Энн Сисонстың отбасында дүниеге келді. Пикаверлер бұрын шаруалар болып жұмыс істеген, бірақ испандық армада кезінен бастау алатын испандық тегі бар деген де мәлімдемелер болды. Альфред жас кезінде отбасымен бірге Америка Құрама Штаттарына эмиграциялады. Кейін Альфред электр инженері болу үшін оқыды, бірақ оның ән салуға қабілеті зор болды және 1905 жылы Метрополитен опера мектебіне түсті. Мектеп директоры Генрих Конрид оның үлкен вокалдық дарынын мойындап, 1907 жылы жас Альфредті Прагаға жіберді, онда ол Людмила Прохаска Нойманнан (1872–1954) сабақ алды.
Piccaver was born on 5 February 1884 in the Lincolnshire town of Long Sutton to chemist Frederick Herman Piccaver (1864 17 February 1916) and his wife Sarah Ann Sissons. The Piccavers had been farm laborers, but there were also claims of Spanish ancestry dating back to the Spanish Armada. At a young age, Alfred emigrated with his family to the United States of America. Alfred later trained to be electrical engineer but he had a talent for singing and in 1905 he enrolled at the Metropolitan School of Opera. The school's director Heinrich Conried recognised his considerable vocal ability and in 1907 sent the young Alfred to Prague, where he studied with Ludmilla Prochazka Neumann (1872–1954).
Еуропадағы алғашқы жұмысы
Оқулары оны Прагадағы Deutsches Landes театрында үш жылдық келісімшартқа алып келді, онда ол 1907 жылдың 9 қыркүйегінде Отто Николайдың «Виндзордың қуанышты әйелдері» операсында дебют жасады. Келесі үш жыл ішінде ол Флотов, Верди, Вагнер, Моцарт, Пуччини және Гуно операларында ән шырқады. Осы жанрлық әртүрлілік оған пайда келтірді, себебі 1910 жылы оны Матья Баттистинидің Прагада гастрольдік көрсетілімдерін ұйымдастырған труппасына қонақ ретінде шақырды. Пикавер Баттистиниге әсер еткен болуы керек, өйткені оны компаниямен Венаға саяхаттауға көндірді, онда Вена Хофоперасы оған қызығушылық танытты. Дегенмен, ол келісімшартының аяқталуына дейін Прага труппасымен ән айтуын жалғастырды және 1912 жылдың 6 қыркүйегінде ғана Вена мемлекеттік операсында тұрақты әртіс ретінде алғашқы өнерін көрсетті.
His studies led to a three year contract with the Deutsches Landes Theater in Prague where he made his debut on 9 September 1907 in Otto Nicolai's The Merry Wives of Windsor. In the following three years, he sang in operas by Flotow, Verdi, Wagner, Mozart, Puccini and Gounod. This variety stood him in good stead, because in 1910, he was invited to appear as a guest in Mattia Battistini's touring company that was performing in Prague. He must have impressed Battistini because Piccaver was persuaded to travel with the company to their next venue in Vienna where the Vienna Hofoper showed an interest in him. However, he continued to sing with the Prague company for the remainder of his contract and it was not until 6 September 1912 that he gave his first performance with the Vienna State Opera as a permanent member.
Венадағы жұлдыз
Пикавердің жылы, жұмсақ, лирикалық тенор дауысы, көркем кантилена стилі мен тамаша легатосы және дикциясы болған. Кейіннен ол бір ағылшын сыншысы сипаттағандай, «бұлшық еттері әлсіреген» және баритондық сипатқа ие болды, бірақ оның өнер жолының алғашқы жылдарында вендіктер оны «Прагалық Карузо» деп білген. Оның рөлдеріне Родольфо (Пуччини оны «өзінің идеалды Родольфосы» деп атаған), Каварадосси, Канио, Радамес, Флорестан, Ленский және Вальтер кірген. Ол акустикалық және электрлік әдістермен көптеген жазбалар жасады, соның ішіндегі көптегені CD-де қайта басылды. Пикавер Венаны және вендіктердің өмір салтын қатты жақсы көрген, сондықтан Нью-Йорктегі Метрополитен Операсының директоры Джулио Гатти Касацца оған Метте өнер көрсетуге тиімді ұсыныс жасағанда, ол одан бас тартты. Оны екінші рет шақырмады. Ал вендіктер «Пиччиге» деген лақап атымен оған деген құрметтерін білдірді. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, америкалық азамат болғандықтан Пикаверге ешқандай әсер етпеді, бірақ 1917 жылы АҚШ соғысқа қосылғанда, ол елден кетуге тырысқанда ұсталды, бірақ операда ән айтуын жалғастыруға келіскен жағдайда түрмеге қамалудан құтылды. Соғыстан кейін Вена мемлекеттік операсындағы мансабы 1923, 1924 және 1925 жылдары Чикагода, ал 1924 жылы Лондонның Ковент-Гардендегі Корольдік опера театрында өнер көрсетулерімен үзіліске ұшырады, ол осы сахнада пайда болған жалғыз жыл болды. 1923 жылы, белгілі бір себептермен, ол туған жерінің нәтижесінде оған құқығы болғандықтан британдық азаматтық алды, бірақ Альфред Пикавер өзін әрқашан америкалық санайтын. 1931 жылдың 31 желтоқсанында оның Вена мемлекеттік операсымен жасалған келісімі жалақысы туралы даудың нәтижесінде тоқтатылды. Ол Венада тұруын жалғастырды және Австрияда және шетелде операда қонақ ретінде өнер көрсетті, бірақ Австриядағы саяси жағдай нашарлағандықтан, 1937 жылы Ұлыбританияға оралып, Лондонның Путни қаласында қоныстанды. Ол Лондонда бірнеше жазбалар мен концерттерге қатысты және тіпті 1939 жылы BBC-нің жаңадан пайда болған телеарнасында өнер көрсетті. Пикавер сонымен қатар мұғалім ретінде жұмыс істеді, музыка және ән сабақтарын берді, оның шәкірттерінің бірі тенор Найджел Дуглас болды. Соғыстан кейін, 1955 жылы Вена мемлекеттік опера театрының қайта ашылуына оралды және тұрақты қоныстануға шешім қабылдады. 1958 жылдың 23 қыркүйегінде сүйікті қаласында қайтыс болды. Австрия үкіметі оған мемлекеттік жерлеу рәсімі жасады. Оның табыты протестант шіркеуінен көптеген адамдар құрмет көрсету үшін келген опера театрына процессиямен әкелінді. Вена филармония оркестрі Бетховеннің «Эроика» симфониясынан жерлеу маршын орындады. Оның күлі Венадағы Фейерхоллға қойылды.
Piccaver had a warm, velvety, lyric tenor voice with a fine cantilena style and excellent legato and diction. Later on it became what an English critic has described as 'slack muscled' and acquired a baritonal quality, but in the early years of his prime he was known to the Viennese as 'the Caruso from Prague'. His roles included Rodolfo (Puccini called him 'my ideal Rodolfo'), Cavaradossi, Canio, Radames, Florestan, Lensky and Walther. He made a large number of recordings by both the acoustic and electrical processes and many of these are available on CD reissues. Piccaver loved Vienna and the Viennese way of life, so much so that when the director of the Metropolitan Opera in New York, Giulio Gatti Casazza, made a lucrative offer for him to appear at the Met, he turned it down. He was never asked again. In return, the Viennese were devoted to 'Picci', as he was affectionately known. When the First World War broke out Piccaver as an American citizen was unaffected, though when the United States joined the war in 1917 he was found trying to leave the country but was spared internment if he agreed to continue singing at the Opera. After the war his career at the Vienna State Opera was interrupted by appearances in Chicago in 1923, 1924 and 1925 and at London's Royal Opera House, Covent Garden, in 1924, the only year in which he appeared at this house. In 1923, for reasons that are not clear, he claimed British nationality as he was entitled to do as a result of his place of birth, though Alfred Piccaver always considered himself an American. On 31 December 1931 his contract with The Vienna State Opera was terminated as a result of a dispute over his salary. He continued to live in Vienna and to make guest appearances in opera in Austria and abroad but with the political situation in Austria worsening he decided to return to Britain in 1937, settling in Putney, London. He made some records and concert appearances in London and even appeared on the BBC's fledgling television service in 1939. Piccaver also worked as teacher, giving lessons in music and singing, one of his pupils being the tenor Nigel Douglas. After the war, in 1955 he returned to Vienna for the re opening of the Vienna State Opera House and decided to stay permanently. He died in his favourite city on 23 September 1958. The Austrian government gave him a state funeral. His coffin was carried in procession from the Protestant Church to the Opera House, where many attended to pay their respects. The Vienna Philharmonic Orchestra played the funeral march from Beethoven's Eroica Symphony. His ashes are buried at Feuerhalle Simmering Vienna.
Жеке өмір
Пикавердің алғашқы некесі баронша Мариетт Стирцеямен (туған Мариетта Йоханни, 11 қараша 1934 жылы қайтыс болды), австриялық лютеран пасторының қызы. Мариет Венадағы "Фолькстеатр" труппасында жұмыс істеді. Ол Пикавермен танысқанда әлі жасөспірім болған. Бұл одақ кейін ажырысып аяқталды. 1926 жылы Пикавер австриялық биші Рия Гюнцельге үйленді. Пикавер бір кезде Пенсильвания штатының Питтсбург қаласында тұрған.
Piccaver's first marriage was to Baroness Mariette Styrcea (born Marietta Johanny, died 11 Nov 1934), the daughter of an Austrian Lutheran minister. Mariette worked for the Volkstheater company in Vienna. She was still a teenager when she met Piccaver. The union later ended in divorce. In 1926, Piccaver married Ria Günzel, an Austrian dancer. Piccaver for a time had a home in Pittsburgh, Pennsylvania.