Жаңа Шотландияның Уоллес ауылы

Кіріспе

Уоллес – Канаданың Новая Шотландия провинциясы, Камберленд округіндегі ауылдық қауымдастық.

Тарих

Алғашында Микмак тілінде «ортадағы жер» дегенді білдіретін Ремшег (немесе Рамшаг) деп аталған. Француз және үнді соғысы кезінде (1755) Фанди шығанағы науқаны барысында Акадиялықтардың ауылдағы үйлері өртелген. Уоллес және оған жақын Татамагуш, Новая Шотландия, Акадиядағы алғашқы ауылдардың бірі болды, себебі олар француздық Луисбург бекінісіне азық-түлік жеткізілетін қақпа болды. Американдық революциядан кейін, Ремшегте Корольдік америкалық полкінің басқа он төрт офицері, сондай-ақ Нью-Йорк штатының Вестчестер округынан келген Вестчестер босқындары (кейде британдықтарға көмектесу үшін мал ұрлығы жасағандықтары үшін ДеЛансидің «кавбойлары» деп аталды) жер алды. Соңынан шотланд иммигранттары келіп, ауыл шотланд халық қаһарманы Уильям Уоллес және Новая Шотландияның алғашқы отарлық қазынашысы Майкл Уоллес құрметіне Уоллес деп аталды. Ауыл Уоллес өзенінің сағасында, ол Уоллес шығанағымен қосылатын жерде орналасқан. Уоллес порты терең және түзу, бұрын үлкен кемелер ағаш және тас тасымалдау үшін пайдаланған. Уоллес өзені – Камберленд округінің солтүстігіндегі ірі өзен, бұрын мұнда тас карьерлері мен ағаш өңдеу заводтары орналасқан және олардың өнімдерін желкенді кемелермен тасымалдаған. Көптеген кемелер Уоллес және айналасында салынған. Монреаль және Еуропалық қысқа желілік теміржол компаниясының құрылысы 1888 жылы Новая Шотландияның солтүстік жағалауында басталды, мақсаты Оксфордты Пиктоумен және одан әрі Кансо үшін қарастырылып жатқан үлкен портымен байланыстыру болды. Оксфорд пен Пиктоу арасындағы бөлік 1890 жылы ашылды және Нью-Брансуиктен Труроға дейінгі басты желіге қарағанда, Нью-Брансуик пен Пиктоу округі арасындағы қысқа қашықтыққа сілтеме жасай отырып, «Қысқа желі» деп аталды. Уоллестің кемежай ретіндегі маңыздылығы, тас өнеркәсібі және шағын өндіріс салаларының дамуына байланысты, Уоллес станциясынан, ауылдың оңтүстігіне қарай шамамен 3 километр қашықтықта, «Қысқа желіден» қосымша желі тартылды. Соғыстан кейінгі жылдары Уоллестің теңіз трафигі үшін маңыздылығы азайды және оның шағын порты құлдырады – тіпті Канадалық жағалау күзеті мұндағы маяқтарды жабуды бастады. Теміржол байланысы жойылды және 1980 жылдардың ортасында аймақтағы теміржол қызметі тоқтатылды. Ауылдың негізгі көлігі – автомобиль және ауыл 6-шы бағытта орналасқан, онда «Күн шығыс жолы» деп аталатын көрмелі маршрут бар.

Originally called Remsheg (or Ramshag), meaning "the place between" in the Mi'kmaq language. The homes of the Acadians who lived in the village were burned as part of the Bay of Fundy Campaign (1755) during the French and Indian War. Wallace and near by Tatamagouche, Nova Scotia were the first villages in Acadia to be burned because they were the gateway through which Acadians supplied the French Fortress Louisbourg. Fourteen other ranks of the Royal Fencible American Regiment took up land grants in Remsheg following the American Revolutionary War, as did the Westchester Refugees from Westchester county, New York (sometimes known as DeLancey's 'Cowboys' for their cattle raids to help the British cause). Scottish immigrants followed and the village was renamed Wallace in honour of Scottish folk hero William Wallace as well as the first colonial treasurer of Nova Scotia, Michael Wallace. The village is located at the mouth of the Wallace River where it meets Wallace Bay on the Northumberland Strait. Wallace Harbour is deep and straight, at one time being used by large ships hauling lumber and quarry stone. The Wallace River is a major river in northern Cumberland County and was once home to quarries and lumber mills and used to transport their products by sailing ships. Many of these ships were built in Wallace and surrounding areas. Construction of the Montreal and European Short Line Railway Company began on the north shore of Nova Scotia in 1888, with the aim being to link Oxford with Pictou and onward to a superport under consideration for Canso. The section between Oxford and Pictou opened in 1890 and was known as the "Short Line" in reference to the shorter distance between New Brunswick and Pictou County, rather than following the main line south from New Brunswick to Truro. Wallace's importance as a shipping port, quarrying industries, and small scale manufacturing saw a spur line built from the Short Line at Wallace Station, approximately 3 kilometres inland, to the south of the village. By the post war years, Wallace's importance for marine traffic declined and its small shipping port fell into disrepair—the Canadian Coast Guard even began decommissioning its lighthouses there. The railway connection was removed and rail service in the area was abandoned in the mid 1980s. The village's primary mode of transportation is by automobile and the village is situated on Trunk 6 which hosts a scenic route named the Sunrise Trail.

Бүгін

Уоллес солтүстік-шығыс Камберленд округі үшін шағын қызмет көрсету орталығы болып табылады және онда бастауыш мектеп, ерікті өрт сөндіру бөлімі, бірнеше дүкендер мен кәсіпорындар, сондай-ақ қоғамдық зал бар. Теннис корты, баскетбол алаңы, бейсбол алаңы және ашық мұз айдыны бар демалыс кешені де бар. Мұнда Англикан, Пресвитериан және Канаданың Біріккен шіркеулері, сондай-ақ Уоллес және аймақ мұражайы орналасқан. Уоллес құмтас кеніштерімен әйгілі. 1863 жылы ашылған кеніште 19 ғасырда 100-ге дейін адам жұмыс істеген. 1960 жылдардан 1980 жылдарға дейін екі онжылдыққа жабылып, қазір он адам жұмыс істейді. Уоллес құмтасы ерекше зәйтүн түсімен ерекшеленеді және оны Маритимдер мен Канаданың шығысындағы көптеген ғимараттарда кездестіруге болады. Алғашқыда негіздер, толқын қорғағыштар және көпір тіректері үшін қолданылған, қазір ол беттік тас ретінде пайдаланылады. Уоллес құмтасы Шарлоттаун, Принс-Эдвард аралындағы (Провинциялық үй) және Галифакстағы (Провинциялық үй) заң шығарушы ғимараттарында, сондай-ақ Онтарионың Оттава қаласындағы Парламент төбесіндегі кейбір ғимараттардың құрылысында қолданылған. Басқа жергілікті салалар: балық аулау, егіншілік және орман шаруашылығы.