Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Атлантикалық Канада аймағы – Канада аймағы.
Region of Atlantic Canada
the Canadian region
Маритим, сондай-ақ Теңіз провинциялары деп те аталады, Шығыс Канаданың үш провинциясынан тұратын аймақ: Нью-Брансуик, Нова-Скотия және Принс-Эдвард аралы. 2021 жылы Маритимнің халқы 1 899 324 адамды құрады, бұл Канада халқының 5,1% -ына тең. Канаданың ең шығыс провинциясы – Ньюфаундленд және Лабрадормен бірге Теңіз провинциялары Атлантикалық Канада аймағын құрайды. Атлантика жағалауында орналасқан Маритим аймағында Мэн шығанағы және Сент-Лоуренс шығанағы сияқты әртүрлі су алаптары бар. Аймақ АҚШ-тың Жаңа Англиясының солтүстік-шығысында, Квебектің Гаспе түбегінің оңтүстігі мен оңтүстік-шығысында және Ньюфаундленд аралының оңтүстік-батысында орналасқан. Канада тарихында әртүрлі уақытта Теңіз одағы туралы идея көтерілген; 1864 жылғы Шарлоттаун конференциясындағы алғашқы талқылаулар Канада Конфедерациясының құрылуына әсер етті. Осы қозғалыс нәтижесінде үлкен Канада Доминионы құрылды. Микмак, Малисет және Пасамакуодди халықтары Маритимнің жергілікті тұрғындары, ал Акадия және британдық қоныстар 17 ғасырдан бастау алады.
The Maritimes, also called the Maritime provinces, is a region of Eastern Canada consisting of three provinces: New Brunswick, Nova Scotia, and Prince Edward Island. The Maritimes had a population of 1,899,324 in 2021, which makes up 5.1% of Canada's population. Together with Canada's easternmost province, Newfoundland and Labrador, the Maritime provinces make up the region of Atlantic Canada. Located along the Atlantic coast, various aquatic sub basins are located in the Maritimes, such as the Gulf of Maine and Gulf of St. Lawrence. The region is located northeast of New England in the United States, south and southeast of Quebec's Gaspé Peninsula, and southwest of the island of Newfoundland. The notion of a Maritime Union has been proposed at various times in Canada's history; the first discussions in 1864 at the Charlottetown Conference contributed to Canadian Confederation. This movement formed the larger Dominion of Canada. The Mi'kmaq, Maliseet and Passamaquoddy people are indigenous to the Maritimes, while Acadian and British settlements date to the 17th century.
Атауы
«Maritime» сөзі теңізбен байланысты сипаттағыш, яғни теңізді білдіреді; осылайша, теңізге жақын орналасқан кез келген жер «maritime» деп есептелуі мүмкін. Алайда, «Maritimes» термині тарихи тұрғыдан Нью-Брансуик, Нова-Скотия және Принс-Эдвард аралына бірлесіп қолданылып келген, олардың барлығы Атлант мұхитымен шектеседі.
The word maritime is an adjective that means of the sea; thus any land adjacent to the sea can be considered maritime. But the term Maritimes has historically been collectively applied to New Brunswick, Nova Scotia and Prince Edward Island, all of which border the Atlantic Ocean.
Тарих
Канаданың теңіз аймақтарының тарихы 10 000 жыл бұрын Висконсин мұздық кезеңінің соңында мұздықтардың солтүстікке қарай шегінуінен кейін басталады; алғашқы халықтардың адам қоныстануы ерте кезеңде палеоиндіандармен теңіз аймақтарында басталды және шамамен 6 000 жыл бұрын аяқталды. Орта кезең 6 000 жыл бұрын басталып, 3 000 жыл бұрын аяқталды, осы кезеңде мұздықтардың еруінен теңіз деңгейінің көтерілуі басым болды. Осы кезде Архаикалық үндістер арасында Лаврентий дәстүрі деп аталатын мәдениет пайда болды, бұл термин сол кездегі алғашқы халықтарды белгілеу үшін қолданылды. Сент-Джон өзенінің аңғарында Архаикалық үнділердің зираттары мен басқа да салтанатты орындарының іздері табылды. Кейінгі кезең 3 000 жыл бұрыннан басталып, еуропалықтармен алғашқы байланысқа дейін созылды. Бұл кезеңде алғашқы халықтар Алгонкин тілді Абенаки ұлтына бірікті, олар қазіргі Вермонт, Нью-Гэмпшир және Мэн штаттарының ішкі аймақтарын мекендеді, ал Микмак ұлты бүкіл Новая Шотландия, Принс-Эдвард аралы, шығыс Нью-Брансуик және оңтүстік Гаспе түбегінде қоныстанды. Негізінен егіншілікпен айналысқан Малисет ұлты қазіргі Нью-Брансуик және Мэн штаттарының Сент-Джон және Алагаш өзендерінің аңғарларында қоныстанды. Пасамакуодди ұлты қазіргі Фанди шығанағының солтүстік-батыс жағалауын мекендеді. Микмак ұлты да осы шамада Кэбот бұғазынан өтіп, Ньюфаундлендтің оңтүстік жағалауына қоныстанды деп саналады, бірақ олар Беотхұк ұлтына қарағанда аз болды.
The pre history of the Canadian Maritimes begins after the northerly retreat of glaciers at the end of the Wisconsin glaciation over 10,000 years ago; human settlement by First Nations began in the Maritimes with Paleo Indians during the Early Period, ending around 6,000 years ago. The Middle Period, starting 6,000 years ago, and ending 3,000 years ago, was dominated by rising sea levels from the melting glaciers in polar regions. This is also when what is called the Laurentian tradition started among Archaic Indians, the term used for First Nations peoples of the time. Evidence of Archaic Indian burial mounds and other ceremonial sites existing in the Saint John River valley has been uncovered. The Late Period extended from 3,000 years ago until first contact with European settlers. This period was dominated by the organization of First Nations peoples into the Algonquian speaking Abenaki Nation, which occupied territory largely in present day interior Vermont, New Hampshire, and Maine, and the Mi'kmaq Nation, which inhabited all of Nova Scotia, Prince Edward Island, eastern New Brunswick and the southern Gaspé. The primarily agrarian Maliseet Nation settled throughout the Saint John River and Allagash River valleys of present day New Brunswick and Maine. The Passamaquoddy Nation inhabited the northwestern coastal regions of the present day Bay of Fundy. The Mi'kmaq Nation is also believed to have crossed the present day Cabot Strait at around this time to settle on the south coast of Newfoundland, but they were a minority compared to the Beothuk Nation.
Еуропалық байланыс
Ньюфаундлендтен кейін, Маритим Канадада еуропалықтар қоныстанған екінші аймақ болды. Викингтер саяхатшыларының шамамен 1000 жылы Винланд аймағын ашқандығы және сол жерге қоныстанғандығы туралы мәліметтер бар, дәл осы кезеңге Ньюфаундленд пен Лабрадордағы L'Anse aux Meadows елді мекенінің жасы да сәйкес келеді. Олар қазіргі Маритим және АҚШ-тың солтүстік-шығысын да зерттеген болуы мүмкін. Джованни Кабото (Джон Кабот) және Джованни да Верраццано Англия және Франция үшін жасаған саяхаттары барысында Маритим суларында немесе оның жанынан өтіп кеткендері хабарланады. Португалиялық бірнеше саяхатшылар/картографтар, соның ішінде Диого Хомен, Маритимнің түрлі бөліктерін жазбаға алған. Дегенмен, француз саяхатшысы Жак Картье осы аймақты еуропалық держава үшін алғаш рет толыққанды зерттеп, Франция королі үшін осы аймаққа құқық талап етті. Картьеден кейін 1604 жылғы экспедицияда зерттеуші/картограф Самуэль де Шампленмен бірге келген дворян Пьер Дугуа, Сиер де Монс ілесіп келді. Олар осы кезеңде қазіргі АҚШ пен Канададағы екінші тұрақты еуропалық елді мекенді құрды, бұл Испанияның қазіргі Флоридадағы Сент-Огастин елді мекенінен кейін болды. Шампленнің Сент-Круа аралындағы елді мекені, кейін Порт-Рояльге (Аннаполис Рояль) көшірілді және сақталды. Керісінше, Американың оңтүстік жағалауындағы Роанок колониясындағы ағылшын елді мекені сәтті болмады. Француз елді мекені қазіргі Вирджиниядағы Джеймстаун елді мекенінен үш жыл бұрын құрылды. Шамплен Жаңа Францияның Канада провинциясының негізін қалаушы саналады, ол Квебек провинциясындағы қазіргі Сент-Лоуренс өзенінің төменгі аңғарының көп бөлігін қамтиды.
After Newfoundland, the Maritimes were the second area in Canada to be settled by Europeans. There is evidence that Viking explorers discovered and settled in the Vinland region around 1000 AD, which is when the L'Anse aux Meadows settlement in Newfoundland and Labrador has been dated. They may have made further exploration into the present day Maritimes and northeastern United States. Both Giovanni Caboto (John Cabot) and Giovanni da Verrazzano are reported to have sailed in or near Maritime waters during their voyages of discovery for England and France, respectively. Several Portuguese explorers / cartographers have also documented various parts of the Maritimes, namely Diogo Homem. However, it was French explorer Jacques Cartier who made the first detailed reconnaissance of the region for a European power and, in so doing, claimed the region for the King of France. Cartier was followed by nobleman Pierre Dugua, Sieur de Mons, who was accompanied by explorer / cartographer Samuel de Champlain in a 1604 expedition. During this they established the second permanent European settlement in what is now the United States and Canada, following Spain's settlement at St. Augustine in present day Florida in the American South. Champlain's settlement at Saint Croix Island, later moved to Port Royal (Annapolis Royal), survived. By contrast, the ill fated English settlement at Roanoke Colony off the southern American coast did not. The French settlement pre dated the more successful English settlement at Jamestown in present day Virginia by three years. Champlain was considered the founder of New France's province of Canada, which comprises much of the present day lower St. Lawrence River valley in the province of Quebec.
Акадия
Шампленнің Акадия деп аталған аймақтағы жетістігі, Фанди шығанағының оңтүстік-шығыс және солтүстік-шығыс бөліктерін қоршаған құнарлы жағалау батпақтарына француз иммигранттарының қоныстануына әкелді, олар өздерін акадиялықтар деп атады. Акадиялықтар ақырында қазіргі Жаңа Шотландия мен Нью-Брансуик құрлығына, сондай-ақ Сент-Жан аралына (Принц-Эдуард аралы), Рояль аралына (Кейп-Бретон аралы) және қазіргі Ньюфаундленд пен Лабрадордағы, Квебектегі Сент-Лоуренс шығанағының басқа да жағалауларында шағын елді мекендер құрды. Акадиялық елді мекендердің экономикасы негізінен егіншілікке бағытталған. Акадиялық балық аулау елді мекендерінің алғашқы мысалдары Жаңа Шотландияның оңтүстік-батысында және Рояль аралында, сондай-ақ Ньюфаундлендтің оңтүстік және батыс жағалауларында, Гаспе түбегінде және Квебектің қазіргі Кот-Норд аймағында пайда болды. Акадиялық балық аулау қызметінің көп бөлігі Ньюфаундлендтен шыққан және Гранд Банктерге жақын орналасқан, еуропалық балық аулау флотының үлкен көлемімен қалып қойды. Оңтүстіктегі Америка жағалауындағы ағылшын колонияларының өсуі және 17-18 ғасырларда Англия мен Франция арасындағы түрлі еуропалық соғыстар Акадияны әлемдік геосаяси күштердің орталығына жеткізді. 1613 жылы Вирджиния шабуылшылары Порт-Роялды басып алды, ал 1621 жылы Франция Акадияны Шотландияның сэр Уильям Александрға өткізді, ол оны Нова-Скотия деп атады. 1632 жылға қарай Акадия Сен-Жермен-ан-Лей шарты бойынша Шотландиядан Францияға қайтарылды. Порт-Рояль елді мекені жақын маңдағы қазіргі Аннаполис-Рояльға көшірілді. Францияның Бреттань, Нормандия және Вьен аймақтарынан келген француз иммигранттары 17 ғасырдың соңы мен 18 ғасырдың басында Акадия колониясын мекендеуді жалғастырды. Сонымен қатар, қазіргі Чиньекто тасмуындағы Бобасин аймағында және Сент-Жан өзенінің аңғарында, сондай-ақ Сент-Жан және Рояль аралдарындағы кішігірім қауымдастықтарда маңызды елді мекендер құрылды. 1654 жылы Жаңа Англиядан келген шабуылшылар Анаполис бассейніндегі акадиялық елді мекендерге шабуыл жасады. Акадиялықтар Оливер Кромвельдің тұсындағы ағылшын конституциялық дағдарысы кезінде белгісіздікпен өмір сүрді, және Францияның аймаққа деген құқығы 1667 жылғы Бреда шартында ғана қайта расталды. Акадия тарихында Франция колониялық басқаруға үлкен мән бермеді. Францияның басымдықтары Жаңа Францияның кең аумағын қоныстандыру және нығайту, Солтүстік Американың ішкі аймақтарын және Миссисипи өзенінің аңғарын зерттеу және мекендеу болды.
Champlain's success in the region, which came to be called Acadie, led to the fertile tidal marshes surrounding the southeastern and northeastern reaches of the Bay of Fundy being populated by French immigrants who called themselves Acadien. The Acadians eventually built small settlements throughout what is today mainland Nova Scotia and New Brunswick, as well as Île Saint Jean (Prince Edward Island), Île Royale (Cape Breton Island), and other shorelines of the Gulf of St. Lawrence in present day Newfoundland and Labrador, and Quebec. Acadian settlements had primarily agrarian economies. Early examples of Acadian fishing settlements developed in southwestern Nova Scotia and in Île Royale, as well as along the south and west coasts of Newfoundland, the Gaspé Peninsula, and the present day Côte Nord region of Quebec. Most Acadian fishing activities were overshadowed by the much larger seasonal European fishing fleets that were based out of Newfoundland and took advantage of proximity to the Grand Banks. The growing English colonies along the American seaboard to the south and various European wars between England and France during the 17th and 18th centuries brought Acadia to the centre of world scale geopolitical forces. In 1613, Virginian raiders captured Port Royal, and in 1621 France ceded Acadia to Scotland's Sir William Alexander, who renamed it Nova Scotia. By 1632, Acadia was returned from Scotland to France under the Treaty of Saint Germain en Laye. The Port Royale settlement was moved to the site of nearby present day Annapolis Royal. More French immigrant settlers, primarily from the Brittany, Normandie, and Vienne regions of France, continued to populate the colony of Acadia during the latter part of the 17th and early part of the 18th centuries. Important settlements also began in the Beaubassin region of the present day Isthmus of Chignecto, and in the Saint John River valley, as well as smaller communities on Île Saint Jean and Île Royale. In 1654, raiders from New England attacked Acadian settlements on the Annapolis Basin. Acadians lived with uncertainty throughout the English constitutional crises under Oliver Cromwell, and it was not until the Treaty of Breda in 1667 that France's claim to the region was reaffirmed. Colonial administration by France throughout the history of Acadia was of low priority. France's priorities were in settling and strengthening its claim on the larger territory of New France and the exploration and settlement of interior North America and the Mississippi River valley.
Колониалды соғыс
74 жыл ішінде (1689–1763) Жаңа Англия мен Акадия арасындағы үздіксіз соғысты қамтитын алты отаршылдық соғыс болды (Еуропадағы ағылшын және француз қарым-қатынастарының шиеленісін көрсететін француз және үнді соғыстарын, сондай-ақ Әке Раль соғысын (Даммер соғысы) және Әке Ле Лутр соғысын қараңыз). Осы соғыстар барысында Жаңа Англия Ұлы көлдердің оңтүстігінде және Гудзон өзенінің батысында орналасқан ирокездер конфедерациясымен одақтасты. Акадиялықтар Вабанаки конфедерациясымен одақтасты. Бірінші соғыста, Король Уильям соғысында (Тоғыз жылдық соғыстың Солтүстік Америка театры), теңіз аймағының жергілікті халқы француздармен бірге Майн штатының оңтүстігіндегі Акадия / Жаңа Англия шекарасында көптеген шабуылдарға қатысты (мысалы, Салмон-Фоллз шабуылы). Жаңа Англияның Акадияға қарсы шабуылдары, мысалы Чигнектоға қарсы шабуыл, Бенджамин Черч жүргізді. Екінші соғыста, Анн патшайымының соғысында (Испания мұрагерлік соғысының Солтүстік Америка театры) британдықтар Акадияны жаулап алды, бірақ аймақ негізінен Малисит жасақтары, Акадия жасақтары және Микмак жасақтарының бақылауында қалды. 1719 жылы Франция Сент-Лоуренс шығанағы мен Сент-Лоуренс өзеніндегі стратегиялық мүдделерін одан әрі қорғау үшін 20 жыл бойы Луисбургте үлкен бекініс салуды бастады. Массачусетс осы бекіністің мүмкіндіктері және оның портынан шығып, Гранд Банктердегі Жаңа Англия балықшыларына шабуыл жасайтын каперлер туралы хабарларға алаңдады. Төртінші соғыста, Король Георгий соғысында (Австрия мұрагерлік соғысының Солтүстік Америка театры) британдықтар Луисбургті сәтті қоршауға алды. Британдықтар үш жылдан кейін Экс-ла-Шапель келісімі бойынша Францияға Рояль аралын қайтарды, ал француздар өз күштерін қайта орнатты. 1749 жылы Луисбургтің өсіп келе жатқан қатеріне қарсы тұру үшін Галифакс қаласы негізделді және Корольдік теңіз күштері ірі теңіз базасын және цитадель құрды. Галифакс қаласының негізі қаланғандығы Әке Ле Лутр соғысын тудырды. Алтыншы және соңғы отаршылдық соғыс кезінде, француз және үнді соғысы (Жеті жылдық соғыстың Солтүстік Америка театры), Жаңа Шотландиядағы әскери қақтығыстар жалғасты. Британдықтар Акадияны 1710 жылы жаулап алды. Келесі қырық бес жыл бойы акадиялықтар Ұлыбританияға шартсыз адалдыққа ант беруден бас тартты. Осы кезеңде акадиялықтар британдықтарға қарсы түрлі жасақтардағы операцияларға қатысып, француздық Луисбург және Форт-Бозжур бекіністеріне маңызды жабдықтау желілерін сақтап келді. Британдықтар акадиялықтардың кез келген әскери қаупін бейтараптандыруға және Луисбургке акадиялықтар ұсынып келген маңызды жабдықтау желілерін үзуге тырысты, осы үшін акадиялықтарды Акадиядан депортациялады. Британдықтар 1775 жылы Фанди шығанағындағы науқанмен акадиялықтарды қуып шығаруды бастады. Келесі тоғыз жылда 15000 акадиялықтың 12000-нан астамы Новая Шотландиядан шығарылды. 1758 жылы Луисбург бекінісі 15 жыл ішінде екінші рет қоршауға алынды, бұл жолы 27000-нан астам британдық сарбаз бен теңізшілер 150-ден астам әскери кемемен. Француздардың қарсыласуынан кейін Луисбург британдық инженерлер оны ешқашан қайтарып алмау үшін толығымен қиратты. Луисбургтің құлауымен аймақтағы француз және микмак қарсылығы күйреп кетті. Британдық күштер алдағы айларда Акадиядағы француз бақылауын басып алды, ал Сен-Жан аралы 1759 жылы Квебек қаласын бірінші қоршауға және одан кейінгі Ыбырайым жазықтары шайқасына бара жатқан британдық күштерге түсті. Соғыс аяқталды және Ұлыбритания бүкіл теңіз аймағын бақылауына алды, ал жергілікті халық Галифакс келісімдеріне қол қойды.
Over 74 years (1689–1763) there were six colonial wars, which involved continuous warfare between New England and Acadia (see the French and Indian Wars reflecting English and French tensions in Europe, as well as Father Rale's War (Dummer's War) and Father Le Loutre's War). Throughout these wars, New England was allied with the Iroquois Confederacy based around the southern Great Lakes and west of the Hudson River. Acadian settlers were allied with the Wabanaki Confederacy. In the first war, King William's War (the North American theatre of the Nine Years' War), natives from the Maritime region participated in numerous attacks with the French on the Acadia / New England border in southern Maine (e. g., Raid on Salmon Falls). New England retaliatory raids on Acadia, such as the Raid on Chignecto, were conducted by Benjamin Church. In the second war, Queen Anne's War (the North American theatre of the War of the Spanish Succession), the British conducted the Conquest of Acadia, while the region remained primarily in control of Maliseet militia, Acadia militia and Mi'kmaw militia. In 1719, to further protect strategic interests in the Gulf of St. Lawrence and St. Lawrence River, France began the 20 year construction of a large fortress at Louisbourg on Île Royale. Massachusetts was increasingly concerned over reports of the capabilities of this fortress, and of privateers staging out of its harbour to raid New England fishermen on the Grand Banks. In the fourth war, King George's War (the North American theatre of the War of the Austrian Succession), the British engaged successfully in the Siege of Louisbourg. The British returned control of Île Royale to France with the fortress virtually intact three years later under the Treaty of Aix la Chapelle and the French reestablished their forces there. In 1749, to counter the rising threat of Louisbourg, Halifax was founded and the Royal Navy established a major naval base and citadel. The founding of Halifax sparked Father Le Loutre's War. During the sixth and final colonial war, the French and Indian War (the North American theatre of the Seven Years' War), the military conflicts in Nova Scotia continued. The British Conquest of Acadia happened in 1710. Over the next forty five years, the Acadians refused to sign an unconditional oath of allegiance to Britain. During this time period Acadians participated in various militia operations against the British and maintained vital supply lines to the French Fortress of Louisbourg and Fort Beausejour. The British sought to neutralize any military threat Acadians posed and to interrupt the vital supply lines Acadians provided to Louisbourg by deporting Acadians from Acadia. The British began the Expulsion of the Acadians with the Bay of Fundy campaign in 1775. Over the next nine years over 12,000 Acadians of 15,000 were removed from Nova Scotia. In 1758, the fortress of Louisbourg was laid siege for a second time within 15 years, this time by more than 27,000 British soldiers and sailors with over 150 warships. After the French surrender, Louisbourg was thoroughly destroyed by British engineers to ensure it would never be reclaimed. With the fall of Louisbourg, French and Mi'kmaw resistance in the region crumbled. British forces seized remaining French control over Acadia in the coming months, with Île Saint Jean falling in 1759 to British forces on their way to Quebec City for the first siege of Quebec and the ensuing Battle of the Plains of Abraham. The war ended and Britain had gained control over the entire Maritime region and the Indigenous people signed the Halifax Treaties.
Америка революциясы
Жеті жылдық соғыс аяқталғаннан кейін бос қалған Акад жерлеріне алдымен 8000 Жаңа Англия плантаторлары, содан кейін Йоркширден әкелінген иммигранттар қоныстанды. Рояль аралы Кейп-Бретон аралы деп аталып, Жаңа Шотландия колониясына қосылды. Депортацияланған акадтардың кейбірі қайтып келді, бірақ Нью-Брансуиктің шығыс жағалауларына орналасты. Жаңа Шотландия (қазіргі Жаңа Шотландия және Нью-Брансуик) және Сент-Джон аралы (Принц-Эдвард аралы) колониялары да Америка революциялық соғысының әсеріне ішкірді, көбінесе американдық кемелерге қарсы қарақшылық арқылы, бірақ бірнеше жағалау қауымдастықтары американдық шабуылдардың нысанасы болды. 1775 жылы Сент-Джон аралының жаңа колониясының астанасы Шарлоттаун тоналып, провинциялық хатшысы ұрланды және Ұлы мөр ұрланды. Революциялық соғыс кезінде Маритимдердегі ең ірі әскери әрекет 1776 жылы Джонатан Эдди бастаған американдық жақтастардың Форт Камберлендке (бұрынғы Форт Бозжур) жасаған шабуылы болды. Форт бір айлық қоршаудан кейін жартылай басып алынды, бірақ Галифакстан британдық күштердің келуімен шабуылдаушылар қайтарылды. Бұл соғыстың ең маңызды салдары аймақта көптеген лоялист босқындарының қоныстануы болды (34 000, бұрынғы 17 000 қоныс аударушыларға қоса), әсіресе Шелберн және Парртаунда (Сент-Джон). 1783 жылы Париж шартынан кейін, болашақта Нью-Брансуик болады, ондағы лоялист қоныс аударушылары британдық әкімшілерді 1784 жылы Жаңа Шотландия колониясын бөліп, жаңа Нью-Брансуик колониясын құруға көндірді. Сол уақытта Жаңа Шотландия колониясының тағы бір бөлігі – Кейп-Бретон аралы да бөлініп, Кейп-Бретон аралы колониясы құрылды. Сент-Джон аралы колониясы 1798 жылдың 29 қарашасында Принц-Эдвард аралы деп аталды. 1812 жылғы соғыс Нью-Брансуик, Жаңа Шотландия, Принц-Эдвард аралы және Кейп-Бретон аралының теңіз колонияларындағы кеме қатынасына әсер етті; алайда, Галифакста және аймақтағы басқа порттардағы Корольдік флоттың күшті болуы американдық шабуылдардың кез келген маңызды әрекеттеріне жол бермеді. Теңіз және американдық қарақшылар АҚШ және Ұлыбританияның қорғалмаған кемелерін нысанаға алды, бұл сауданы одан әрі азайтты. Жаңа Брансуик пен АҚШ шекарасының бөлігінде осы қақтығыс кезінде маңызды оқиғалар болған жоқ, бірақ британдық күштер бір кезде Мейн жағалауының бір бөлігін басып алды. Бұл соғыстағы ең маңызды оқиға – британдықтардың Галифакста USS Chesapeake атты американдық фрегатын ұстауы және ұстауы болды.
Following the Seven Years' War, empty Acadian lands were settled first by 8,000 New England Planters and then by immigrants brought from Yorkshire. Île Royale was renamed Cape Breton Island and incorporated into the Colony of Nova Scotia. Some of the Acadians who had been deported came back but went to the eastern coasts of New Brunswick. Both the colonies of Nova Scotia (present day Nova Scotia and New Brunswick) and St. John's Island (Prince Edward Island) were affected by the American Revolutionary War, largely by privateering against American shipping, but several coastal communities were also the targets of American raiders. Charlottetown, the capital of the new colony of St. John's Island, was ransacked in 1775 with the provincial secretary kidnapped and the Great Seal stolen. The largest military action in the Maritimes during the revolutionary war was the attack on Fort Cumberland (the renamed Fort Beauséjour) in 1776 by a force of American sympathizers led by Jonathan Eddy. The fort was partially overrun after a month long siege, but the attackers were ultimately repelled after the arrival of British reinforcements from Halifax. The most significant impact from this war was the settling of large numbers of Loyalist refugees in the region (34,000 to the 17,000 settlers already there), especially in Shelburne and Parrtown (Saint John). Following the Treaty of Paris in 1783, Loyalist settlers in what would become New Brunswick persuaded British administrators to split the Colony of Nova Scotia to create the new colony of New Brunswick in 1784. At the same time, another part of the Colony of Nova Scotia, Cape Breton Island, was split off to become the Colony of Cape Breton Island. The Colony of St. John's Island was renamed Prince Edward Island on November 29, 1798. The War of 1812 had some effect on the shipping industry in the Maritime colonies of New Brunswick, Nova Scotia, Prince Edward Island, and Cape Breton Island; however, the significant Royal Navy presence in Halifax and other ports in the region prevented any serious attempts by American raiders. Maritime and American privateers targeted unprotected shipping of both the United States and Britain respectively, further reducing trade. New Brunswick's section of the Canada–US border did not have any significant action during this conflict, although British forces did occupy a portion of coastal Maine at one point. The most significant incident from this war which occurred in the Maritimes was the British capture and detention of USS Chesapeake, an American frigate in Halifax.
19 ғасыр
1820 жылы Кейп-Бретон аралының колониясы британдық үкімет тарапынан екінші рет Жаңа Шотландия колониясына біріктірілді. Жаңа Шотландия, Жаңа Брансуик және Принс-Эдвард аралы колониялары ретінде танылған Маритим аймақтарындағы британдық қоныстану 18-шы ғасырдың соңында және 19-шы ғасырда, әсіресе Шотландиядан келген мигранттардың Жоғарғы Таулы аймақтардан ығыстырылуы және 1845-1849 жылдардағы Ұлы Ирландия ашаршылығынан қашуы салдарынан маңызды көші-қонмен жеделдеді. Осының нәтижесінде үш провинцияның маңызды бөлігі кельт мұрасының ықпалында болды, шотланд тілі (гэль) және, аздаған дәрежеде, ирланд тілі (гэль) кеңінен қолданылды, әсіресе Кейп-Бретон аймағында, бірақ қазіргі кезде олардың қолданылуы азайды. Америка Азамат соғысы кезінде көптеген Маритим тұрғындары Одақ армиясы үшін күресуге ерікті болды, ал шағын тобы Конфедерация армиясына қосылды. Дегенмен, соғыстың басты әсері кеме қатынасы саласында байқалды. Маритим кемелері Солтүстікке соғысқа қажетті жабдықтарды көп көлемде тасымалдау арқасында дамыды, себебі Одақ кемелері Конфедерацияның теңіз шабуылдарына ұшырау қаупі бар еді. Ұлыбритания мен Одақтың арасындағы дипломатиялық шиеленіс, Ұлыбританиядағы кейбір топтардың Конфедерацияның таралуын қолдауынан кейін күшейді. Одақ теңіз күштері, британдық Корольдік теңіз күштеріне қарағанда әлдеқайда кішкентай болғанымен және Маритим үшін қауіп төндірмегенімен, кейде Маритим жағалауларында Конфедерация теңіз кемелерін, әсіресе Галифакста жөндеуге және қайта жабдықтауға тырысқанда қууға тырысты. Алайда, Азамат соғысының соңына қарай планетадағы ең ірі армия болған Одақ армиясының үлкен көлемі 1860-шы жылдардың басында Маритим тұрғындарының алаңдауын арттырды. Тағы бір алаңдаушылық – Ирландиядағы британдық үкіметті құлатуға тырысқан Фениан бауырластығының Нью-Брансуиктегі шекаралық аймақтарға жасаған шабуылдарының қаупі болды. Бұл жағдайлардың жиынтығы, сондай-ақ Ұлыбританияның аймаққа әскери және экономикалық қолдауының Африка және басқа жерлердегі жаңа колониялық жобаларға басымдық беруі салдарынан төмендеуі, Маритим саясаткерлерін Маритим одағы туралы конференция өткізуге итермеледі. Конференция 1864 жылдың қыркүйек айының басында Шарлоттаун қаласында өтті. Жаңа Брансуик пен Нова-Шотландия саясаткерлері конференция Шарлоттаунда өткен жағдайда, аралдық саясаткерлерді ұсынысты қолдауға көндіре алады деп үміттенеді. Шарлоттаун конференциясы деп аталған бұл шараға көршілес Корольдік колония – Канада провинциясынан келген көптеген делегаттар да қатысты, олар өздерінің жеке күн тәртібімен шақырылған болатын. Бұл күн тәртібі Британдық Солтүстік Американың барлық аумағын біріктіріп, жаңа колония құру мәселесіне бағышталды. Шарлоттаун конференциясы келесі айда Квебек қаласында кездесуге келісіммен аяқталды, онда ресми талқылаулар өтті, содан кейін Лондон қаласындағы кездесулер және Британдық Солтүстік Америка заңына (1867) қол қою болды. Маритим провинцияларының ішінде тек Нова-Шотландия мен Жаңа Брансуик бастапқыда BNA заңына қатысты: Принс-Эдвард аралының тартыншақтығы және өркендеген ауыл шаруашылығы және балық шаруашылығы экспорттық экономикасы осы колонияның қол қоймау шешіміне әкелді.
In 1820, the Colony of Cape Breton Island was merged back into the Colony of Nova Scotia for the second time by the British government. British settlement of the Maritimes, as the colonies of Nova Scotia, New Brunswick and Prince Edward Island came to be known, accelerated throughout the late 18th century and into the 19th century with significant immigration to the region as a result of Scottish migrants displaced by the Highland Clearances and Irish escaping the Great Irish Famine (1845–1849). As a result, significant portions of the three provinces are influenced by Celtic heritages, with Scottish Gaelic (and to a lesser degree, Irish Gaelic) having been widely spoken, particularly in Cape Breton, although it is less prevalent today. During the American Civil War, a significant number of Maritimers volunteered to fight for the armies of the Union, while a small handful joined the Confederate Army. However, the majority of the conflict's impact was felt in the shipping industry. Maritime shipping boomed during the war due to large scale Northern imports of war supplies which were often carried by Maritime ships as Union ships were vulnerable to Confederate naval raiders. Diplomatic tensions between Britain and the Unionist North had deteriorated after some interests in Britain expressed support for the secessionist Confederate South. The Union Navy, although much smaller than the British Royal Navy and no threat to the Maritimes, did posture off Maritime coasts at times chasing Confederate naval ships which sought repairs and reprovisioning in Maritime ports, especially Halifax. The immense size of the Union Army (the largest on the planet toward the end of the Civil War), however, was viewed with increasing concern by Maritimers throughout the early 1860s. Another concern was the rising threat of Fenian raids on border communities in New Brunswick by the Fenian Brotherhood seeking to end British rule in Ireland. This combination of events, coupled with an ongoing decline in British military and economic support to the region as the Home Office favoured newer colonial endeavours in Africa and elsewhere, led to a call among Maritime politicians for a conference on Maritime Union, to be held in early September 1864 in Charlottetown – chosen in part because of Prince Edward Island's reluctance to give up its jurisdictional sovereignty in favour of uniting with New Brunswick and Nova Scotia into a single colony. New Brunswick and Nova Scotia felt that if the union conference were held in Charlottetown, they might be able to convince Island politicians to support the proposal. The Charlottetown Conference, as it came to be called, was also attended by a slew of visiting delegates from the neighbouring Crown colony, the Province of Canada, who had largely arrived at their own invitation with their own agenda. This agenda saw the conference dominated by discussions of creating an even larger union of the entire territory of British North America into a united colony. The Charlottetown Conference ended with an agreement to meet the following month in Quebec City, where more formal discussions ensued, culminating with meetings in London and the signing of the British North America Act, 1867 (BNA Act). Of the Maritime provinces, only Nova Scotia and New Brunswick were initially party to the BNA Act: Prince Edward Island's reluctance, combined with a booming agricultural and fishing export economy having led to that colony opting not to sign on.
Негізгі халықты мекендейтін орталықтар
Аймақтың ірі қалаларына Новая Шотландиядағы Галифакс және Кейп-Бретон, Нью-Брансуиктегі Монктон, Сент-Джон және Фредериктон, ал Принс-Эдвард аралындағы Шарлоттаун кіреді.
The major communities of the region include Halifax and Cape Breton in Nova Scotia, Moncton, Saint John, and Fredericton in New Brunswick, and Charlottetown in Prince Edward Island.
Демография
Маритим аймағы соңғы онжылдықтарға дейін көбінесе ауылдық болды, оның экономикасы балық шаруашылығы, егіншілік, орман шаруашылығы және көмір өндіру сияқты табиғи ресурстарға негізделген. Маритим халқының көп бөлігі Батыс Еуропадан шыққан: шотланд канадалықтары, ирланд канадалықтары, ағылшын канадалықтары және акадиялықтар. Жаңа Брансуик, әдетте, басқа екі Маритим провинциясынан франкофонды халық санымен ерекшеленеді. Бұрын канадалық гейл тілінде сөйлейтін ірі халық болған. Хелен Крейтон 1900 жылдардың ортасында Новая Шотландияның ауылдық аймақтарындағы кельт мәдениетін жазбаға алған. Қара канадалықтардың көпшілігі Қара лоялистердің немесе 1812 жылғы соғыстан қашқан афроамерикандықтардың ұрпақтары болып табылады. Бұл Маритим халқының көп бөлігі Қара Новая Шотландияда шоғырланған. Үш провинцияның барлығында Микмак резервациялары бар, сондай-ақ Батыс Жаңа Брансуикте Малисит халқы аз қоныстанған.
The Maritimes were predominantly rural until recent decades, having resource based economies of fishing, agriculture, forestry, and coal mining. Maritimers are predominantly of west European origin: Scottish Canadians, Irish Canadians, English Canadians, and Acadians. New Brunswick, in general, differs from the other two Maritime provinces in that it has a much higher Francophone population. There was once a significant Canadian Gaelic speaking population. Helen Creighton recorded Celtic traditions of rural Nova Scotia in the mid 1900s. There are Black Canadians who are mostly descendants of Black Loyalists or black refugees from the War of 1812. This Maritime population is mainly among Black Nova Scotians. There are Mi'kmaq reserves in all three provinces, and a smaller population of the Maliseet in western New Brunswick.
Қазіргі жағдай
Аймақтың халқының аздығын ескере отырып (Орталық Канада провинцияларымен немесе Жаңа Англия штаттарымен салыстырғанда), аймақтық экономика табиғи ресурстардың, өндірілген тауарлардың және қызметтердің таза экспорттаушысы болып табылады. Аймақтық экономика ұзақ уақыт бойы балық аулау, орман шаруашылығы, егіншілік және кен өндірісі сияқты табиғи ресурстарға байланысты болды. XIX ғасырдың екінші жартысындағы маңызды индустрияландыру болатты Трентон қаласына, Новая Шотландияға әкелді, ал кейіннен аймақтың жер астындағы көмір кен орындарын пайдалану үшін кеңінен таралған өнеркәсіптік база құрылды. Алайда, Конфедерациядан кейін бұл өнеркәсіптік база технологиялық өзгерістерге байланысты әлсіреп, Еуропа және АҚШ-пен сауда байланыстары Онтарио және Квебекпен байланыстардың пайдасына төмендеді. Соңғы жылдары, теңіз аймағының экономикасы қайтадан өндіріс саласынан үлес алып, тұрақты түрде қызмет көрсету экономикасына өтуде. Аймақтағы маңызды өндіріс орталықтарына Пикту округі, Труро, Аннаполис аңғары және Оңтүстік жағалау, сондай-ақ Новая Шотландиядағы Кансо бұғазы аймағы, Принс-Эдвард аралындағы Саммерсайд, Мирамичи аймағы, Солтүстік жағалау және Нью-Брансуиктің Жоғарғы Сент-Джон өзені аңғары жатады. Кейбір жағалау аймақтары ірі туристік орталықтарға айналды, мысалы Принс-Эдвард аралының, Кейп-Бретон аралының, Новая Шотландияның Оңтүстік жағалауының, Сент-Лоуренс шығанағының және Нью-Брансуиктің Фанди шығанағының жағалаулары. Аймақтағы көптеген университеттер мен колледждердің ақпараттық технологиялар, фармацевтика, сақтандыру және қаржы салаларындағы қосымша қызметтері, сондай-ақ зерттеулерге байланысты жаңа бастамалар экономикаға маңызды үлес қосады. Новая Шотландияның провинциялық экономикасына тағы бір маңызды үлес – теңіздегі мұнайды барлау және дамытуға байланысты түсімдер мен роялтилер. Негізінен провинцияның Атлантика жағалауындағы континенттік шельфте, Сэбл аралының жанында барлау жұмыстары 1960 жылдары басталды және 1980 жылдары мұнай өндірудің алғашқы коммерциялық кеніші пайда болды. Табиғи газ да 1980 жылдары барлау жұмыстары кезінде табылды және 1990 жылдардың соңынан бастап коммерциялық тұрғыдан өндірілуде. Новая Шотландияда теңіздегі ресурстардың әлеуетіне байланысты бастапқы үміттер жаңа жаңалықтардың болмауына байланысты төмендеді, бірақ барлау жұмыстары жалғасуда және континенттік шетке қарай жылжуда. Аймақтық көлік желілері де соңғы онжылдықтарда порттарды жаңғырту, жаңа тас жолдар салу және артериялық тас жолдарды салу, түрлі төмен сыйымды теміржол тармақтарын (Принс-Эдвард аралы мен Жаңа Шотландияның оңтүстік-батысындағы теміржол жүйесінің барлығын қоса алғанда) жабу, Кансо бұғазы мен Конфедерация көпірінің құрылысымен айтарлықтай өзгерді. Әртүрлі орталықтардағы әуежайлар жақсартылды, бұл Солтүстік Американың қалған бөлігіндегі және шетелдегі нарықтарға және бағыттарға жақсы байланыс жасады. Инфрақұрылым мен аймақтық экономиканың жақсаруына қарамастан, үш провинция Канаданың салыстырмалы түрде кедей аймақтарының бірі болып қала береді. Қалалық аймақтар өсіп, дамыса да, ауылдық және ресурстарға тәуелді қоғамдарда экономикалық қиындықтар болды, эмиграция аймақтың кейбір бөліктерінде жалғасуда. Тағы бір мәселе – аймақтағы орташа жалақы мен отбасылық табыстың төмен болуы. Мүліктің құны төмендеп, нәтижесінде бұл үш провинцияның салық базасы төмендеді, әсіресе орталық және батыс Канаданың экономикалық өсуінен пайда көретін ұлттық орташа деңгеймен салыстырғанда. Бұл 1950 жылдан бері Канададағы әлеуметтік мемлекеттің өсуіне байланысты, нәтижесінде ұлттық әлеуметтік қызметтерді ұсыну үшін теңестіру төлемдерін алу қажеттілігі туды. 1990 жылдардан бері аймақ өзінің аймақтық экономикасында ерекше дүрбелеңді кезеңді бастан кешірді, Атлантикалық Канададағы балық шаруашылығының үлкен бөліктерінің құлдырауы, Кейп-Бретон аралындағы көмір шахтасы мен болат зауытының жабылуы және үш провинциядағы әскери базалардың жабылуы. Алайда, Нью-Брансуикте Ұлттар Достастығының (CFB Gagetown) ең ірі әскери базаларының бірі бар, ол провинцияның астанасы Фредериктондағы мәдени және экономикалық салаларда маңызды рөл атқарады.
Given the small population of the region (compared with the Central Canadian provinces or the New England states), the regional economy is a net exporter of natural resources, manufactured goods, and services. The regional economy has long been tied to natural resources such as fishing, logging, farming, and mining activities. Significant industrialization in the second half of the 19th century brought steel to Trenton, Nova Scotia, and subsequent creation of a widespread industrial base to take advantage of the region's large underground coal deposits. After Confederation, however, this industrial base withered with technological change, and trading links to Europe and the U. S. were reduced in favour of those with Ontario and Quebec. In recent years, however, the Maritime regional economy has begun increased contributions from manufacturing again and the steady transition to a service economy. Important manufacturing centres in the region include Pictou County, Truro, the Annapolis Valley and the South Shore, and the Strait of Canso area in Nova Scotia, as well as Summerside in Prince Edward Island, and the Miramichi area, the North Shore and the upper Saint John River valley of New Brunswick. Some predominantly coastal areas have become major tourist centres, such as parts of Prince Edward Island, Cape Breton Island, the South Shore of Nova Scotia and the Gulf of St. Lawrence and Bay of Fundy coasts of New Brunswick. Additional service related industries in information technology, pharmaceuticals, insurance and financial sectors—as well as research related spin offs from the region's numerous universities and colleges—are significant economic contributors. Another important contribution to Nova Scotia's provincial economy is through spin offs and royalties relating to off shore petroleum exploration and development. Mostly concentrated on the continental shelf of the province's Atlantic coast in the vicinity of Sable Island, exploration activities began in the 1960s and resulted in the first commercial production field for oil beginning in the 1980s. Natural gas was also discovered in the 1980s during exploration work, and this is being commercially recovered, beginning in the late 1990s. Initial optimism in Nova Scotia about the potential of off shore resources appears to have diminished with the lack of new discoveries, although exploration work continues and is moving farther off shore into waters on the continental margin. Regional transportation networks have also changed significantly in recent decades with port modernizations, with new freeway and ongoing arterial highway construction, the abandonment of various low capacity railway branch lines (including the entire railway system of Prince Edward Island and southwestern Nova Scotia), and the construction of the Canso Causeway and the Confederation Bridge. There have been airport improvements at various centres providing improved connections to markets and destinations in the rest of North America and overseas. Improvements in infrastructure and the regional economy notwithstanding, the three provinces remain one of the poorer regions of Canada. While urban areas are growing and thriving, economic adjustments have been harsh in rural and resource dependent communities, and emigration has been an ongoing phenomenon for some parts of the region. Another problem is seen in the lower average wages and family incomes within the region. Property values are depressed, resulting in a smaller tax base for these three provinces, particularly when compared with the national average which benefits from central and western Canadian economic growth. This has been particularly problematic with the growth of the welfare state in Canada since the 1950s, resulting in the need to draw upon equalization payments to provide nationally mandated social services. Since the 1990s the region has experienced an exceptionally tumultuous period in its regional economy with the collapse of large portions of the ground fishery throughout Atlantic Canada, the closing of coal mines and a steel mill on Cape Breton Island, and the closure of military bases in all three provinces. That being said, New Brunswick has one of the largest military bases in the Commonwealth of Nations (CFB Gagetown), which plays a significant role in the cultural and economic spheres of Fredericton, the province's capital city.
Өсу
Теңіз экономикасының экономикалық өсімнің баяулауы ұзаққа созылған, бірақ ол әрқашан осылай болған жоқ. XIX ғасырдың ортасы, әсіресе 1850 және 1860 жылдар, Маритим аймағы үшін «Алтын ғасыр» ретінде танылды. Өсім қарқынды болды, аймақта Британдық Солтүстік Американың ең дамыған өндіріс секторы және ірі халықаралық теңіз тасымалы индустриясы болды. Сондықтан, Маритимнің Канаданың өндіріс орталығынан экономикалық артта қалған аймаққа айналу себебін анықтау, аймақтың қаржылық қиындықтарын зерттеудегі басты мәселе болып табылады. Осы құлдырауға себеп болатын көптеген факторлар болды. 1867 жылы Нова-Шотландия және Нью-Брансуик Канадамен бірігіп, Конфедерацияны құрды, ал Принс-Эдвард аралы алты жылдан кейін, 1873 жылы оларға қосылды. Канада АҚШ-пен еркін сауда (Өзара келісім шарты түрінде) тоқтатылғаннан кейін бір жыл өткен соң құрылды. 1870 жылдары Джон А. Макдональдтың Ұлттық саясаты іске асырылды, бұл жаңа мемлекеттің айналасында қорғау тарифі жүйесін құрды. Осы кезеңде тауар өндірісі мен тасымалдану салаларында да маңызды технологиялық өзгерістер болды.
While the economic underperformance of the Maritime economy has been long lasting, it has not always been present. The mid 19th century, especially the 1850s and 1860s, has long been seen as a "Golden Age" in the Maritimes. Growth was strong, and the region had one of British North America's most extensive manufacturing sectors as well as a large international shipping industry. The question of why the Maritimes fell from being a centre of Canadian manufacturing to being an economic hinterland is thus a central one to the study of the region's pecuniary difficulties. The period in which the decline occurred had a great many potential culprits. In 1867 Nova Scotia and New Brunswick merged with the Canadas in Confederation, with Prince Edward Island joining them six years later in 1873. Canada was formed only a year after free trade with the United States (in the form of the Reciprocity Treaty) had ended. In the 1870s John A. Macdonald's National Policy was implemented, creating a system of protective tariffs around the new nation. Throughout the period there was also significant technological change both in the production and transportation of goods.
"Алтын ғасыр" деп аталатын
Бірнеше ғалым Конфедерацияға дейінгі жылдардағы теңіз аймақтарының "Алтын ғасыры" деп аталатын кезеңді зерттеді. Жаңа Шотландияда халық саны 1851 жылы 277 000-нан 1871 жылы 388 000-ға дейін тұрақты өсті, көбінесе иммиграция аз болғандықтан табиғи өсім есебінен. Бұл дәуір "Алтын ғасыр" деп аталды, бірақ бұл 1930 жылдары туристерді романтикалық кезеңге, алып кемелер мен антиквариаттарға тарту үшін құрастырылған миф. Жақында халық санағы деректерін пайдаланған тарихшылар бұл жаңылыс екенін көрсетті. 1851–1871 жылдары жан басына шаққандағы байлықтың жалпы өсімі болды. Дегенмен, пайданың көп бөлігі қалалық элитаға, әсіресе Галифакста тұратын бизнесмендер мен қаржыгерлерге тиді. Ең жоғары 10%-дың байлығы екі онжылдық ішінде айтарлықтай өсті, бірақ ауылдық аймақтардағы байлық деңгейі шамалы ғана жақсарды, олар халықтың басым көпшілігін құрады. Сондай-ақ, Гвин мырзалардың, саудагерлердің, банкирлердің, шахта иелерінің, кеме иелерінің, кеме жасаушылардың және кеме капитандарының гүлденгенін хабарлайды. Алайда, отбасылардың басым көпшілігі шаруалар, балықшылар, қолөнершілер және жұмысшылармен басқарылды. Олардың көпшілігі – және көптеген жесірлер де – кедейлікте өмір сүрді. Көшіп кетудің қажеттілігі күшейді. Осылайша, бұл дәуір шынымен алтын ғасыр болды, бірақ тек шағын, бірақ күшті және көзге түсетін элита үшін.
Several scholars have explored the so called "Golden Age" of the Maritimes in the years just before Confederation. In Nova Scotia, the population grew steadily from 277,000 in 1851 to 388,000 in 1871, mostly from natural increase since immigration was slight. The era has been called a Golden Age, but that was a myth created in the 1930s to lure tourists to a romantic era of tall ships and antiques. Recent historians using census data have shown that is a fallacy. In 1851–1871 there was an overall increase in per capita wealth holding. However most of the gains went to the urban elite class, especially businessmen and financiers living in Halifax. The wealth held by the top 10% rose considerably over the two decades, but there was little improvement in the wealth levels in rural areas, which comprised the great majority of the population. Likewise Gwyn reports that gentlemen, merchants, bankers, colliery owners, shipowners, shipbuilders, and master mariners flourished. However the great majority of families were headed by farmers, fishermen, craftsmen and labourer. Most of them—and many widows as well—lived in poverty. Out migration became an increasingly necessary option. Thus the era was indeed a golden age but only for a small but powerful and highly visible elite.
Экономикалық құлдырау
Маритимдердегі экономикалық дағдарыстың себебі тарихшылар, экономистер және географияшылар арасында қызу пікірталас пен дау тудырады. Әр түрлі пікірлерді шартты түрде «құрылымдықтарға» бөлуге болады, олар нашар саяси шешімдерді кінәлайды, ал қалғандары бұл төмендеуге технологиялық және географиялық факторлартың болмайтын себеп болғанын айтады. Канаданың қалған бөлігінен қалып қоюдың нақты мерзімін анықтау қиын. Тарихшы Крис Инвуд бұл мерзімді өте ерте деп санайды, кем дегенде Новая Шотландияда, 1870 жылға дейін, Конфедерация немесе Ұлттық саясаттың маңызды әсері тиесіз болған кезде, теңіздердің «Алтын ғасыры» аяқталғанын анық көрсетеді. Ричард Кейвс бұл мерзімді 1885 жылға жақын деп есептейді. Т. В. Эчсон осыған ұқсас көзқарас білдіреді және 1880-ші жылдардың басында Новая Шотландияда өсімнің болғанын, бірақ бұл өсім сол онжылдықтың соңында ғана әлсірегенін көрсететін маңызды дәлелдер келтіреді. Дэвид Александр бұрынғы төмендеулердің жай ғана әлемдік Ұзақ депрессияның бір бөлігі болғанын, ал теңіздер Канаданың қалған бөлігінен кейін қалды, өйткені 20-шы ғасырдың басындағы үлкен өркендеу кезеңі аймаққа аз әсер етті деп санайды. Алайда, Э. Р. Форбс 1920-ші жылдары жаңа теміржол саясаты енгізілгенге дейін, Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін ғана қарқынды төмендеудің болғанын атап өтеді. Форбс сондай-ақ, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Канаданың қорғаныс шығындары Орталық Канададағы күшті саяси топтарға, мысалы, С. Д. Хоуға, ірі кеме жасау орындары мен зауыттарына, сондай-ақ Кейп-Бретон аралында орналасқан Канаданың ең ірі болат зауытына нашар әсер еткенін мәлімдейді. Осы кезеңде болған көлік революциясы ең маңызды өзгерістердің бірі болды және оның әсері болғаны сөзсіз. 1870-ші жылдары теңіздер Канаданың орталық бөлігімен Колонияаралық теміржол арқылы байланысты, бұл саудаға ұзақ уақыттан бері кедергі келтірген. Бұл алғаш рет теңіз өндірушілерін Орталық Канаданың өндірушілерімен тікелей бәсекеге салды. Теңіз саудасының үлгілері негізінен Жаңа Англия, Ұлыбритания және Кариб теңізімен сауда жасаудан, федералды үкіметтің тарифтік саясатымен күштелген Канаданың ішкі аймақтарымен саудаға назар аударуға айтарлықтай өзгерді. Аймақта теміржолдың салынуымен бірге ағаштан жасалған желкенді кемелердің дәуірі аяқталды, олардың орнына үлкен және жылдам болаттан жасалған пароходтар келді. Теңіздер ұзақ уақыттан бері кеме жасау орталығы болды, ал бұл сала өзгеріске ұшырады. Үлкен кемелер, сондай-ақ, Сент-Джон және Галифакс сияқты шағын халықты мекендейтін орталықтарға сирек тоқтайтын, Нью-Йорк және Монреаль сияқты қалаларға баруды жөн көретін. Тіпті, теңізші Самуэль Кунард негіздеген Cunard Line компаниясы да жыл сайын Галифакске бір ғана салтанатты сапарды жасауды тоқтатты. Технологияның рөлінен гөрі, саясаттың аймақтың құлдырауына себепкер екені туралы пікірталас күшейді. Конфедерация және одан кейінгі тарифтік және теміржол жүк тасымалы саясаты теңіз экономикасына зиянды әсер еткендігі үшін жиі айыпталады. Теңіздердің кедейлігі Орталық Канаданың саясатты бақылауына байланысты болды, ол ұлттық құрылымдарды өз баюы үшін пайдаланды деген пікірлер айтылды. Бұл 1920-ші жылдардағы теңіз құқықтарының қозғалысының негізгі көзқарасы болды, ол аймақтың қаржысына жергілікті бақылау жасауды ұсынды. Т. В. Эчсон - бұл теорияның негізгі қолдаушыларының бірі. Ол Ұлттық саясаттың алғашқы жылдары Новая Шотландияда орын алған өсімнің теміржол тарифтері мен тарифтік құрылымының әсері осы өсімді қалай бұзғанын көрсетеді. Орталық Канададан келген капиталистер теңіздердің зауыттары мен өндірістерін олардың банкротқа ұшыраған жергілікті иелерінен сатып алды және олардың көпшілігін жабуды жалғастырды, бұл Орталық Канададағы өнеркәсіпті нығайтты. Конфедерацияның алғашқы жылдарындағы саясат Орталық Канада мүдделерімен құрылды және олар сол аймақтың қажеттіліктерін көрсетті. Канаданың бірыңғай нарығы және теміржолдың пайда болуы теңіз экономикасының салыстырмалы әлсіздігін тудырды. Ачесонның пікірінше, бұл тұжырымдаманың басты бөлігі - теңіздердегі мегаполистердің жоқтығы. Монреаль мен Торонто Квебек пен Онтариодағы ірі өндіріс пен кең теміржол жүйелерінің дамуынан пайда табуға жақсы бейімделген, бұл Макдональд пен Лориер үкіметтерінің мақсаттары. Теңіздерде жағдай мүлдем басқаша болды. Бүгінде Нью-Брансуикте Сент-Джон, Монктон және Фредериктонда бірнеше орташа өлшемді орталықтар бар, бірақ маңызды халықты мекендейтін орталық жоқ. Новая Шотландияда Галифакстың төңірегінде өсіп келе жатқан қалалық аймақ бар, бірақ өнеркәсіптік Кейп-Бретон округінде халық азайып барады, сондай-ақ Бриджуотер, Кентвилл, Ярмут және Пиктоу округінде бірнеше кішкентай орталықтар бар. Принц-Эдуард аралындағы маңызды халықты мекендейтін орталықтар Шарлоттаун және Саммерсайд қалаларында орналасқан. 19-шы және 20-шы ғасырлардың соңындағы кезеңде, жағдай керісінше болды, өйткені негізінен ауылдық және ресурстарға тәуелді теңіз экономикасы Еуропалықтардың аймақтың жағалауына қоныстанғаннан бері соққан жолымен жалғасты. Аймақтың басқа аймақтармен салыстырғанда экономикалық өсімнің болмауына қарамастан, теңіздер 20-шы ғасыр бойында айтарлықтай өзгерді, жаһандық және ұлттық экономикалық тенденциялардың, сондай-ақ үкіметтің араласуының нәтижесінде. Теңіздердегі әр аймақ уақыт өте келе әртүрлі ресурстарды пайдалану және біліктілікті дамыту үшін өркендеді. Сент-Джон ағаш саудасы мен кеме жасау орталығы болды және қазір мұнай өңдеу және кейбір өндіріс орталығы болып табылады. Эдмундстон, Кэмпбелтон, Далхаузи, Батурст және Мирамичи сияқты Солтүстік Нью-Брансуик қауымдастықтары қағаз және целлюлоза өнеркәсібіне және кейбір кен өндіруіне бағытталған. Монктон теміржол орталығы болды және көліктің көп түрлі орталығына, сондай-ақ өндіріс және бөлшек сауда мүдделеріне ауысты. Галифакс қалалық аймағы Новая Шотландияның жартылай аралының бөлшек сауда және қызмет көрсету орталығына айналды, бірақ провинцияның өнеркәсібі өнеркәсіптік Кейп-Бретон және Пиктоу округтерінің көмір және болат өнеркәсібінен, Солтүстік жағалаудың және Аннаполис алқабының аралас шаруашылығынан, сондай-ақ балық аулау өнеркәсібі негізінен Оңтүстік жағалауда және Шығыс жағалауда орналасқан. Принц-Эдуард аралының басым бөлігі шаруашылық, балық аулау және туризммен байланысты. Теңіздердегі әртүрлі географиялық ерекшеліктерді ескере отырып, халықты және экономиканы орталықтандыру саясаты бастапқыда сәтті болған жоқ, сондықтан теңіздердегі зауыттар жабылды, ал Онтарио және Квебектердегі зауыттар гүлденді. S. A. Saunders сияқты ғалымдар ұсынған дәстүрлі тірек тақырыбы теңіздердің ресурстық қамтамасыз етілуін қарастырады және кеме жасау және балық аулау сияқты дәстүрлі өнеркәсіптердің құлдырауы теңіздердің кедейлігіне әкелді деп санайды, өйткені бұл процестер географияға байланысты және осылай болуға тиіс. Крис Инвуд тірек тақырыбын жаңартып, Орталық Канадаға қатысты бірнеше географиялық кемшіліктерді қарастырады. Ол Эчсонның аймақта ірі қалалық орталықтардың жоқтығы туралы аргументін қайталайды, бірақ теңіздерде Квебек пен Онтарионың қалалық және өндірістік дамуына қажетті арзан және көп мөлшердегі гидроэлектр қуаты беретін үлкен өзендердің де болмағанын қосады, сондай-ақ теңіздердің ресурстарын өндірудің құны жоғары болғанын (әсіресе Кейп-Бретон көмірінің жағдайында) және аймақтың топырағы нашар болғандықтан ауылшаруашылық секторы әлсіз болғанын айтады. Теңіздер - 19-шы ғасырда Конфедерацияға кірген және бастапқы колониялық шекараларын сақтап қалған Канаданың жалғыз провинциялары. Үш провинцияның барлығы ең аз жер көлеміне ие және қолда бар ресурстармен күшін салуға мәжбүр болды. Салыстыру үшін, бұрынғы...
The cause of economic malaise in the Maritimes is an issue of great debate and controversy among historians, economists, and geographers. The differing opinions can approximately be divided into the "structuralists", who argue that poor policy decisions are to blame, and the others, who argue that unavoidable technological and geographical factors caused the decline. The exact date that the Maritimes began to fall behind the rest of Canada is difficult to determine. Historian Kris Inwood places the date very early, at least in Nova Scotia, finding clear signs that the Maritimes "Golden Age" of the mid 19th century was over by 1870, before Confederation or the National Policy could have had any significant impact. Richard Caves places the date closer to 1885. T. W. Acheson takes a similar view and provides considerable evidence that the early 1880s were in fact a booming period in Nova Scotia and this growth was only undermined towards the end of that decade. David Alexander argues that any earlier declines were simply part of the global Long Depression, and that the Maritimes first fell behind the rest of Canada when the great boom period of the early 20th century had little effect on the region. E. R. Forbes, however, emphasizes that the precipitous decline did not occur until after the First World War during the 1920s when new railway policies were implemented. Forbes also contends that significant Canadian defence spending during the Second World War favoured powerful political interests in Central Canada such as C. D. Howe, when major Maritime shipyards and factories, as well as Canada's largest steel mill, located in Cape Breton Island, fared poorly. One of the most important changes, and one that almost certainly had an effect, was the revolution in transportation that occurred at this time. The Maritimes were connected to central Canada by the Intercolonial Railway in the 1870s, removing a longstanding barrier to trade. For the first time this placed the Maritime manufacturers in direct competition with those of Central Canada. Maritime trading patterns shifted considerably from mainly trading with New England, Britain, and the Caribbean, to being focused on commerce with the Canadian interior, enforced by the federal government's tariff policies. Coincident with the construction of railways in the region, the age of the wooden sailing ship began to come to an end, being replaced by larger and faster steel steamships. The Maritimes had long been a centre for shipbuilding, and this industry was hurt by the change. The larger ships were also less likely to call on the smaller population centres such as Saint John and Halifax, preferring to travel to cities like New York and Montreal. Even the Cunard Line, founded by Maritime born Samuel Cunard, stopped making more than a single ceremonial voyage to Halifax each year. More controversial than the role of technology is the argument over the role of politics in the origins of the region's decline. Confederation and the tariff and railway freight policies that followed have often been blamed for having a deleterious effect on the Maritime economies. Arguments have been made that the Maritimes' poverty was caused by control over policy by Central Canada which used the national structures for its own enrichment. This was the central view of the Maritime Rights Movement of the 1920s, which advocated greater local control over the region's finances. T. W. Acheson is one of the main proponents of this theory. He notes the growth that was occurring during the early years of the National Policy in Nova Scotia demonstrates how the effects of railway fares and the tariff structure helped undermine this growth. Capitalists from Central Canada purchased the factories and industries of the Maritimes from their bankrupt local owners and proceeded to close down many of them, consolidating the industry in Central Canada. The policies in the early years of Confederation were designed by Central Canadian interests, and they reflected the needs of that region. The unified Canadian market and the introduction of railroads created a relative weakness in the Maritime economies. Central to this concept, according to Acheson, was the lack of metropolises in the Maritimes. Montreal and Toronto were well suited to benefit from the development of large scale manufacturing and extensive railway systems in Quebec and Ontario, these being the goals of the Macdonald and Laurier governments. In the Maritimes the situation was very different. Today New Brunswick has several mid sized centres in Saint John, Moncton, and Fredericton but no significant population centre. Nova Scotia has a growing metropolitan area surrounding Halifax, but a contracting population in industrial Cape Breton County, and several smaller centres in Bridgewater, Kentville, Yarmouth, and Pictou County. Prince Edward Island's only significant population centres are in Charlottetown and Summerside. During the late 19th and early 20th centuries, just the opposite was the case with little to no population concentration in major industrial centres as the predominantly rural resource dependent Maritime economy continued on the same path as it had since European settlement on the region's shores. Despite the region's absence of economic growth on the same scale as other parts of the nation, the Maritimes has changed markedly throughout the 20th century, partly as a result of global and national economic trends, and partly as a result of government intervention. Each sub region within the Maritimes has developed over time to exploit different resources and expertise. Saint John became a centre of the timber trade and shipbuilding and is currently a centre for oil refining and some manufacturing. The northern New Brunswick communities of Edmundston, Campbellton, Dalhousie, Bathurst, and Miramichi are focused on the pulp and paper industry and some mining activity. Moncton was a centre for railways and has changed its focus to becoming a multi modal transportation centre with associated manufacturing and retail interests. The Halifax metropolitan area has come to dominate peninsular Nova Scotia as a retail and service centre, but that province's industries were spread out from the coal and steel industries of industrial Cape Breton and Pictou counties, the mixed farming of the North Shore and Annapolis Valley, and the fishing industry was primarily focused on the South Shore and Eastern Shore. Prince Edward Island is largely dominated by farming, fishing, and tourism. Given the geographic diversity of the various sub regions within the Maritimes, policies to centralize the population and economy were not initially successful, thus Maritime factories closed while those in Ontario and Quebec prospered. The traditional staples thesis, advocated by scholars such as S. A. Saunders, looks at the resource endowments of the Maritimes and argues that it was the decline of the traditional industries of shipbuilding and fishing that led to Maritime poverty, since these processes were rooted in geography, and thus all but inevitable. Kris Inwood has revived the staples approach and looks at a number of geographic weaknesses relative to Central Canada. He repeats Acheson's argument that the region lacks major urban centres, but adds that the Maritimes were also lacking the great rivers that led to the cheap and abundant hydro electric power, key to Quebec and Ontario's urban and manufacturing development, that the extraction costs of Maritime resources were higher (particularly in the case of Cape Breton coal), and that the soils of the region were poorer and thus the agricultural sector weaker. The Maritimes are the only provinces in Canada which entered Confederation in the 19th century and have kept their original colonial boundaries. All three provinces have the smallest land base in the country and have been forced to make do with resources within. By comparison, the former colony of the Province of Canada (divided into the District of Canada East, and the District of Canada West) and the western provinces were dozens of times larger and in some cases were expanded to take in territory formerly held in British Crown grants to companies such as the Hudson's Bay Company; in particular the November 19, 1869 sale of Rupert's Land to the Government of Canada under the Rupert's Land Act 1868 was facilitated in part by Maritime taxpayers. The economic riches of energy and natural resources held within this larger land base were only realized by other provinces during the 20th century.
Өнеркәсіп саласы
Теңіз жағалауындағы облыстардың негізгі саласы – балық аулау. Балық аулау кез келген теңіз жағалауындағы облыста кездеседі. Бұған лобстер, скумбрия, тунец, лосось және тағы да көптеген балық түрлерін аулау кіреді. Остра және лосось тұқымдас балықтарды өсіру де экономикалық тұрғыдан маңыздылығы артуда.
The maritime provinces' main industry is fishing. Fishing can be found in any maritime province. This includes fishing for lobster, mackerel, tuna, salmon and many more kinds of fish. Oysters and salmonoid aquaculture is also increasingly important economically.
Жаңа Шотландия
Жаңа Шотландия ауыл шаруашылығы, орман және балық аулау салаларында өте күшті.
Nova Scotia is very strong in agriculture, forestry and fishing.
Принс Эдуард аралы
Туризм Принс-Эдуард аралының экономикасы үшін маңызды. «Жасыл шаңырақтан Анна» Принс-Эдуард аралында жазылған, және бұл туристерді Принс-Эдуард аралына тартады. Принс-Эдуард аралы сонымен қатар картоп егісі және балық аулау өнеркәсіптерімен қатар ауыл шаруашылығымен де белгілі.
Tourism is important to the economy of PEI. Anne of Green Gables was written in PEI, and this attracts tourists to PEI. PEI is also known for its agriculture, mainly the potato, and fishing industries.
Жаңа Брансуик
Ауыл шаруашылығы мен орман шаруашылығы – Нью-Брансуиктегі екі маңызды өнеркәсіп саласы. Жағалау жолының кеңдігіне қарамастан, Нью-Брансуиктің өнеркәсіп секторы балық шаруашылығының табысына толығымен тәуелді болған емес. Сонымен қатар, провинцияның кеме жасау тарихы оның орман ресурстарымен тікелей байланысты. Осы себепті, Нью-Брансуик халқы өздерінің мәдени мұрасын теңізбен емес, орман және өзендермен байланыстырады.
Agriculture and forestry are two prominent industries found in New Brunswick. Despite having an extensive coastline, New Brunswick's industrial sector has never been entirely reliant on the success of the fisheries. Likewise, the strong shipbuilding heritage of the province directly relates to its forest resources. Because of this, New Brunswickers tend to attribute their cultural heritage less with the sea and more with their forests and rivers.
Саясат
Теңіз консерватизмі Екінші дүниежүзілік соғыстан бері Қызыл Тори дәстүрінің маңызды бөлігі болды, оның негізгі ықпалы – бұрынғы Новая Шотландия премьер-министрі және федералды Прогрессивті консервативтік партияның басшысы Роберт Стэнфилд және Нью-Брансуик Тори саясаткері Дальтон Кемп. Соңғы жылдары аймақтағы әлеуметтік-демократиялық Жаңа демократиялық партия (НДП) федералды және провинциялық деңгейде елеулі табыстарға жетті. НДП Нью-Брансуиктен парламент мүшелерін сайлады, бірақ партияның федералды және провинциялық деңгейдегі басым бөлігі қазіргі уақытта Новая Шотландияның Галифакс аймағында шоғырланған. Өнеркәсіптік Кейп-Бретон тарихи еңбек қозғалысының ортасы болды, Кооперативтік Комонвелл федерациясының (кейін НДП) депутаттарын сайлады және тіпті Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі кезеңде Канада Коммунистік партиясының көптеген алғашқы мүшелерін тәрбиеледі. 2004 жылғы федералды сайлауда НДП Новая Шотландияда 28,45% дауыс жинады, бұл кез келген басқа провинциядан жоғары көрсеткіш. 2009 жылғы провинциялық сайлауда НДП аймақтағы алғашқы көпшілік үкіметін құрды. 2004 жылғы федералды сайлауда консерваторлар 1993 жылғы сайлауды есептемегенде, оңшыл партия үшін аймақтағы ең нашар нәтижелердің бірін көрсетті. Консервативтік партия 2008 жылы өкілдік санының өсуін қамтамасыз етті және 2011 жылғы сайлауда 13 депутат сайлады. Дегенмен, 2015 жылғы сайлауда Либералдық партия консервативтік (және НДП) барлық қарсыластарын жеңіп, аймақтағы барлық орынды жеңіп алды. Канаданың Либералдық партиясы бұрынғы аралық аймақтардағы араласушы саясатының арқасында жақсы нәтижелерге қол жеткізді. Нью-Брансуиктің Акадия түбегі әлеуметтік-саяси себептермен, сондай-ақ әртүрлі партиялардың француз тілдес халқына қатысты ұстанымына байланысты либералдарға немесе НДП-ға дауыс беруге бейім. 1997 жылғы федералды сайлауда премьер-министр Жан Кретьеннің либералдары маусымдық жұмысшыларға жұмыссыздық жәрдемақысын қысқарту, бірнеше Канада Қарулы күштері базаларын жабу, тауарлар мен қызметтер салығын жою туралы уәдесін орындамау, провинциялық теңестіру төлемдерін, денсаулық сақтауды, орта білімнен кейінгі білім беруді және әуежайлар, балық аулау порттары, теңіз порттары және теміржолдар сияқты аймақтық көлік инфрақұрылымын қысқарту салдарынан ПК және НДП-дан ауыр жеңіліске ұшырады. Либералдар Принс-Эдвард аралы мен Нью-Брансуикте орын сақтады, ал Новая Шотландияда толығымен орынсыз қалды, бұл тарихта екінші рет болды (алғашқы рет Дифенбейкердің үстемдігі). 2015 жылы либералдар консервативтік және НДП депутаттарын жеңіп, аралық аймақтардағы барлық орынды жеңіп алды. Қазіргі уақытта Канада Парламентінде 25 депутат (Новая Шотландия – 11, Нью-Брансуик – 10, Принс-Эдвард аралы – 4) және 24 сенатор (Новая Шотландия мен Нью-Брансуик – 10-нан, Принс-Эдвард аралы – 4) өкілдік етеді. Мұндай деңгейдегі өкілдік Конфедерация кезінде белгіленді, онда аралық аймақтар ұлттық халықтың үлкен бөлігін құрады. 20 ғасырдағы иммиграциялық толқын кезінде Батыс және Орталық Канаданың халық санының салыстырмалы түрде өсуі аралық аймақтардың ұлттық халық санындағы үлесін 10%-дан төмендетіп, Парламентте артық өкілдікке әкелді, кейбір федералды округтерде 35 000-нан аз адам тұрады, ал Орталық және Батыс Канадада округтерде әдетте 100 000–120 000 адам тұрады. Канада Сенаты аймақтық принцип бойынша құрылған, ол аралық аймақтарға, Онтариоға, Квебекке және Батыс Канадаға тең орын береді (24), сондай-ақ Ньюфаундленд пен Лабрадордың және үш аумақтың кіруіне қосымша. Конституцияда бекітілген бұл модель елдің ешбір аймағының Сенатта артық ықпал етуіне жол бермеу үшін жасалды. Ұлттық халықтың үлесі Конфедерация кезіне қарағанда әлдеқайда аз болғандықтан (аралық аймақтар), Сенатта да артық өкілдікке ие, әсіресе Онтарио мен Батыс провинцияларының халық санының өсуімен салыстырғанда. Бұл Сенатты реформалау туралы шақыруларға әкелді, бірақ мұндай қадам конституциялық өзгерістерді қажет етеді. Сенаттағы орын санымен байланысты тағы бір фактор – 20 ғасырдың басындағы конституциялық түзетуде ешбір провинцияның сенаторлар санынан кем емес депутаттары болуы керек деп белгіленген. Бұл сот шешімі Принс-Эдвард аралы үкіметінің сол кездегі ұлттық халықтың азаюына байланысты сол провинциядағы депутаттар санын 4-тен 3-ке төмендету ұсынылғаннан кейін берген шағымынан кейін туды. 1873 жылы ПЭИ Конфедерацияға 6 депутат және 4 сенатормен қосылды, бірақ 20 ғасырдың басына қарай бұл көрсеткіш 4 депутатқа дейін төмендетілді. Сенаторлар осы уақытта өмір бойына тағайындалғандықтан, бұл құрметті орындар Канаданың кез келген жерінде ұзақ уақытқа бос тұрмады. Нәтижесінде ПЭИ-дің шағымы федералдық үкімет тарапынан қабылданды және федералдық өкілдік деңгейі сақталды. 1989 жылғы бюджеттен кейін, либералды сенаторлар тауарлар мен қызметтер салығын құру заңнамасын тоқтатуға тырысып, филибюстер жасағаннан кейін премьер-министр Брайан Малруни жаңа провинцияларда, соның ішінде Нью-Брансуикте қосымша орындар құру арқылы Сенатты «толтырды», бірақ бұл провинциялар Сенаттағы өкілдік өзгерісін көрсету үшін депутаттар санын арттыруға тырысқан жоқ.
Maritime conservatism since the Second World War has been very much part of the Red Tory tradition, key influences being former Premier of Nova Scotia and federal Progressive Conservative Party leader Robert Stanfield and New Brunswick Tory strategist Dalton Camp. In recent years, the social democratic New Democratic Party (NDP) has made significant inroads both federally and provincially in the region. The NDP has elected members of parliament (MPs) from New Brunswick, but most of the focus of the party at the federal and provincial levels is currently in the Halifax area of Nova Scotia. Industrial Cape Breton has historically been a region of labour activism, electing Co operative Commonwealth Federation (and later NDP) MPs, and even produced many early members of the Communist Party of Canada in the pre Second World War era. In the 2004 federal election, the NDP captured 28.45% of the vote in Nova Scotia, more than any other province. In the 2009 provincial election the NDP formed a majority government, the first in the region. In the 2004 federal election, the Conservatives had one of the worst showings in the region for a right wing party, going back to Confederation, with the exception of the 1993 election. The Conservative party improved its seat count in the 2008 and elected 13 MPs in the 2011 election. However, in the 2015 election the Liberal Party won every seat in the region, defeating all of the Conservative (and NDP) challengers. The Liberal Party of Canada has done well in the Maritimes in the past because of its interventionist policies. The Acadian Peninsula region of New Brunswick tends to vote for the Liberals or NDP for social political reasons, as well as treatment of the French by various parties. In the 1997 federal election, Prime Minister Jean Chrétien's Liberals endured a bitter defeat to the PCs and NDP in many ridings as a result of unpopular cuts to unemployment benefits for seasonal workers, as well as closures of several Canadian Forces bases, the refusal to honour a promise to rescind the Goods and Services Tax, cutbacks to provincial equalization payments, health care, post secondary education and regional transportation infrastructure such as airports, fishing harbours, seaports, and railways The Liberals held onto seats in Prince Edward Island and New Brunswick, while being shut out of Nova Scotia entirely, the second time in history (the only other time being the Diefenbaker sweep). In 2015 the Liberals won every seat in The Maritimes, defeating Conservative and NDP incumbents. The Maritimes is currently represented in the Canadian Parliament by 25 Members of the House of Commons (Nova Scotia – 11, New Brunswick – 10, Prince Edward Island – 4) and 24 Senators (Nova Scotia and New Brunswick – 10 each, Prince Edward Island – 4). This level of representation was established at the time of Confederation when the Maritimes had a much larger proportion of the national population. The comparatively large population growth of western and central Canada during the immigration boom of the 20th century has reduced the Maritimes' proportion of the national population to less than 10%, resulting in an over representation in Parliament, with some federal ridings having fewer than 35,000 people, compared to central and western Canada where ridings typically contain 100,000–120,000 people. The Senate of Canada is structured along regional lines, giving an equal number of seats (24) to the Maritimes, Ontario, Quebec, and western Canada, in addition to the later entry of Newfoundland and Labrador, as well as the three territories. Enshrined in the Constitution, this model was developed to ensure that no area of the country is able to exert undue influence in the Senate. The Maritimes, with its much smaller proportion of the national population (compared to the time of Confederation) also have an over representation in the Senate, particularly compared to the population growth of Ontario and the western provinces. This has led to calls to reform the Senate; however, such a move would entail constitutional changes. Another factor related to the number of Senate seats is that a constitutional amendment in the early 20th century mandated that no province can have fewer Members of Parliament than it has senators. This court decision resulted from a complaint by the Government of Prince Edward Island after that province's number of MPs was proposed to change from 4 to 3, accounting for its declining proportion of the national population at that time. When PEI entered Confederation in 1873, it was accorded 6 MPs and 4 Senators; however this was reduced to 4 MPs by the early 20th century. Senators being appointed for life at this time, these coveted seats rarely went unfilled for a long period of time anywhere in Canada. As a result, PEI's challenge was accepted by the federal government, and its level of federal representation was secured. In the aftermath of the 1989 budget, which saw a filibuster by Liberal Senators in attempt to kill legislation creating the Goods and Services Tax, Prime Minister Brian Mulroney "stacked" the Senate by creating additional seats in several provinces across Canada, including New Brunswick; however, there was no attempt by these provinces to increase the number of MPs to reflect this change in Senate representation.