Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нефелоидтық қабат немесе нефелоидтық аймақ - мұхит түбінен жоғары, терең мұхит алабындағы су қабаты, онда едәуір мөлшерде сусалған шөгінді бар. Оның қалыңдығы 200-1000 м. Бұл атау грекше nephos - "бу" деген сөзден шыққан. Қабаттағы бөлшектер жоғары мұхит қабаттарынан және ағымдар мұхит түбінен шөгінділерді алып тастаудан болуы мүмкін. Оның қалыңдығы төменгі ток жылдамдығына байланысты және бөлшектердің гравитациялық тұнбалануы мен токтың турбуленттілігі арасындағы тепе-теңдіктің нәтижесі болып табылады. Нефелоидты қабаттардың қалыптасу механизмі әр түрлі болуы мүмкін, бірақ ең алдымен мұхиттың терең конвекциясына байланысты. Нефелоидты қабаттар батиметрияны өлшеу кезінде аспаптардың дәлдігіне әсер етуі мүмкін, сондай-ақ аймақтағы теңіз тіршілігінің түрлеріне әсер етеді. Нефелоидтық қабаттардың бірнеше маңызды мысалдары бар, оның ішінде Мексика шығанағы мен Поркопийн банкі.
A nepheloid layer or nepheloid zone is a layer of water in the deep ocean basin, above the ocean floor, that contains significant amounts of suspended sediment. It is from 200 to 1000 m thick. The name comes from Greek: nephos, "cloud". The particles in the layer may come from the upper ocean layers and from stripping the sediments from the ocean floor by currents. Its thickness depends on bottom current velocity and is a result of balance between gravitational settling of particles and turbulence of the current. The formation mechanisms of nepheloid layers may vary, but primarily depend on deep ocean convection. Nepheloid layers can impact the accuracy of instruments when measuring bathymetry as well as affect the types of marine life in an area. There are several significant examples of nepheloid layers across the globe, including within the Gulf of Mexico and the Porcupine Bank.
Құрылыс механизмдері
Бөлшектердің жүзуіне байланысты беткі нефелоидтық қабат (SNL) құрылуы мүмкін, ал ішкі толқындардың динамикасына байланысты мұхит түбінің беткейлерінде аралық нефелоидтық қабаттар (INL) құрылуы мүмкін. Бұл аралық нефелоидты қабаттар төменгі нефелоидты қабаттардан (BNL) қабаттар бөлініп, изопикналдық беттер бойына таралғаннан кейін алынады. Ашық мұхиттың конвекциясы нефелоидтық қабаттардың таралуына және олардың Атлант мұхитының солтүстік және Жерорта теңізінің солтүстік-батысындағы сияқты мұхиттың белгілі бір аймақтарында қалыптасу қабілетіне айрықша әсер етеді. Нефелоидтық қабаттар түпсіз жазыққа тікелей әсер ететін терең мұхит циркуляциясының үлгілеріне негізделген. Бұл негізінен терең мұхит ағыстары әсер ететін аймақтарда жиналған шөгінділердің бұзылуы арқылы. Мұхит түбінің аймақтарын бұзатын конвекциялық ағымдар, мысалы, мұхит айналымдары арқылы айналатын, сонымен қатар, сусындалған шөгінділердің концентрациясына және салыстырмалы мөлшеріне әсер етеді, ал соған сәйкес, аймақтың биотикалық белсенділігіне әсер етеді.
A surface nepheloid layer (SNL) may be created, due to particle flotation, while intermediate nepheloid layers (INL) may be formed at the slopes of the ocean bed due to the dynamics of internal waves. These intermediate nepheloid layers are derived from bottom nepheloid layers (BNL) after the layers become detached and spread along isopycnal surfaces. Open ocean convection has a prominent effect on the distribution of nepheloid layers and their ability to form in certain areas of the ocean, such as the northern Atlantic Ocean and the northwestern Mediterranean Sea. Nepheloid layers are more likely to form based on patterns of deep ocean circulation that directly affect the abyssal plain. This is largely through the disruption of accumulated sediments in areas that deep ocean currents interact with. Convection currents that disturb areas of the ocean floor such as those that circulate via ocean gyres also affect the concentration and relative sizes of the suspended sediments, and by extension the area's corresponding biotic activity.
Батиметрия
Нефелоидты қабаттың болуы батиметриялық өлшеулерді қиындатады: осы қабаттың жоғарғы интерфейсінен лидар немесе ультрадыбыстық импульстердің шағылысуын, сондай-ақ олардың қабат ішінде сіңірілуін ескеру керек. Седимент қабаттары табиғи жарықты бұғаттап, фотосинтез жүргізетін организмдердің өмір сүруін қиындатады. Сонымен қатар, ауаға шашыраған бөлшектер сүзгімен қоректенетін организмдерге және планктонға зиян тигізуі мүмкін, өйткені олардың жабыршықтарды бөгеп немесе ауырлықпен түсіреді.
The existence of the nepheloid layer complicates bathymetric measurements: one has to take into account the reflections of lidar or ultrasonic pulses from the upper interface of this layer, as well as their absorption within the layer. The layers of sediments can block natural light, making it difficult for photosynthetic organisms to survive. In addition, the suspended particulates can harm filter feeding organisms and plankton by blocking their gills or weighing them down.
Мексика шығанағы
Мексика шығанағында Бразис өзенінің дельтасынан Оңтүстік Патре аралына дейін созылып жатқан көрнекті нефелоидтық қабат бар. Полихеталық құрттардың, амфиподтардың және сынық жұлдыздардың көптеген түрлері бетондық бетті мекендейді және оларды кейбір екінші тұтынушылар, мысалы, фландар, креветкалар, крабтар және теңіз жұлдыздары қоса алады.
A prominent nepheloid layer exists in the Gulf of Mexico extending from the delta of the Brazos River to South Padre Island. Many species of polychaete worms, amphipods, and brittle stars inhabit the benthic surface and can also be accompanied by some secondary consumers such as flounders, shrimp, crabs, and starfishes.
Поркупин банкі
Поркопийн жағалауында көрнекті нефелоидтық қабат бар. Географиялық тұрғыдан алғанда, нефелоидты қабаттар Поркупин жағалауының батыс беткейінде көбірек байқалады және көрінеді. Төменгі және аралық нефелоидтық қабаттар ішкі су тасқыны, толқындар және содан кейінгі түбінің эрозиясы сияқты көптеген факторларға байланысты қалыптасады. Ортаңғы нефелоидтық қабат төменгі қабаттан бөлініп кету арқылы да көрінеді, ал төменгі нефелоидтық қабат қалыптасқан аймақтың үстіндегі су бағанасы температураның, тығыздықтың және тұздылықтың елеулі айырмашылығымен белгіленеді.
A prominent nepheloid layer exists in the Porcupine Bank. Geographically, the nepheloid layers are more detectable and prominent along the Porcupine Bank's western slope. Both the bottom and intermediate nepheloid layers form due to a myriad of factors such as internal tides, waves, and subsequent bottom erosion. The intermediate nepheloid layer can also manifest by breaking off from the bottom layer, and the water column above the area in which the bottom nepheloid layer forms is marked by significant differences in temperature, density, and salinity.