Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Розалар күні - екі бөлімді австралиялық теледидар мини-сериалы, Питер Фиск режиссерлік еткен, 1977 жылы Гранвилл темір жол апатына негізделген драмалық драма. Фильм 1998 жылы түсірілген және 3,5 сағаттан астам уақыт бойы жүреді. "Нағыз оқиғаларды бейнелейтін драма" деп сипатталған бұл фильм Мюррей Хаббард пен Рэй Коннордың қолжазбасына негізделген. Ол 1999 жылы ең үздік телефильм, мини-сериал немесе қысқа серия үшін AACTA сыйлығын жеңіп алды.
The Day of the Roses is a two part Australian television mini series, a docu drama directed by Peter Fisk, based on the events of the 1977 Granville railway disaster. The film was made in 1998 and runs over 3.5 hours. Described as "a dramatic depiction of real events", it was based on a manuscript by Murray Hubbard and Ray Connor. It won the 1999 AACTA Award for Best Telefeature, Mini Series or Short Run Series.
Сюжет
Бірінші бөлім жоғалғандарды еске алу үшін жолға гүлдер тастаудан басталады, содан кейін апаттан кейін алғашқы көмекшілер оқиға орнына жетеді. Бес айдан кейін сот дәрігері Том Уэйр апатты тексеруге көмектесу үшін инженер Борис Османды алып келеді. Уэйр мемлекеттік теміржол компаниясының қысымына ұшырап, тез арада есеп беруді талап етеді. Осман бұзылған пойызға кіре алмағаны үшін тергеу барысында апатқа себепші рельстердің және пойыздың неліктен нашар күйде болғанын анықтауға тура келетінін айтады. Османның ойынша, бұл жағдайға темір жол жүйесінің нашарлауына жол берген биліктегі саясаткерлер себепші болды. Оның зерттеулері жақында екі рет ауыр көпірдің соққыға ұшырағанын көрсетті. Осман бұл локомотивтің рельстен үшінші рет шығып кеткенін біледі. Бас стипендиялық судья Мюррей Фаркухар пойызды тексеруді сұрамай қою үшін сот дәрігеріне қысым жасай бастайды, бірақ ол өз билігін қолданып, теміржол компаниясын Османға локомотивті тексеруге мүмкіндік беруге мәжбүрлеуді шешеді. Тергеу басталады, Осман 18 қаңтарда болған трагедияны баяндайды, кейбір жолаушылардың оқиғалары туралы оқиғалар қатарынан өтіп, апаттың суретіне дейін барады. Поезд Параматтада 3 минут кешікті, уақытты қалпына келтіру үшін әдеттегіден жылдам жүгірді. Жолаушы пойыздың артта қалған рельстері мен дөңгелектерінің тозуына байланысты рельстерден секіріп шығып, көпірдің тіректеріне соғылады, содан кейін пойызға құлайды. Қоғам аман қалғандарға көмек көрсету үшін әрекетке кіріседі, бірақ ең нашар жағдай да көрінеді, өйткені тонаушылар құтқару көліктерінен де ұрлайды. Құтқарушылардың кейбірі тергеу кезінде куәлік етіп, апат болған күні жасаған әрекеттерін айтып берді. 2-бөлімде тергеу, флешбектер және мұрағаттық жаңалықтарды пайдалану жалғасады. Көптеген құтқарушылар жарақат алғандарды құтқару үшін өз өмірлерін қауіпке тігеді. Тіпті, одан әрі құлау қаупіне байланысты кету туралы бұйрық берілгенде де, көптеген адамдар аман қалғандарды тастап кетуден бас тартады, ал көптеген адамдар көргендерімен күйзеліске ұшырайды. Барлығы 83 адам өліп қалды. Көп ұзамай Ормонд локомотивтің дөңгелектерінің жағдайы апатқа себеп болды деп айтуға шабуыл жасайды, өйткені желі жолдарын жөндеуге 200 миллион доллар бөлінген болса да, локомотивтерді жөндеуге ақша жоқ. Өлгендердің отбасылары жағдайды түзетуге тырысады, ал Гранвиллге ауруханаға жедел жәрдемде жұмыс істеген кезінде ауырып кеткен Джерри Бюхтман жұмысынан босатылмау үшін күресуге мәжбүр, өйткені билік оны осы үшін жұмыстан шығаруды қалайды. Қатты қысымға қарамастан, сот дәрігері локомотивтің жағдайы апатқа себепкер екенін анықтады. Осман кейіннен теміржол компаниясы осы локомотивтің қауіпті екенін білгеніне қарамастан, Гранвиллден 11 ай бұрын жолдан шығып кеткендіктен, олар бұл желідегі жылдамдықты төмендетуге ешқандай қадам жасамаған, өйткені ол ұлттық сайлауды жиі шешетын сайлау округінен келген және үкімет пойызды кешіктіріп, сайлаушылардың ашуын туғызғысы келмеген. Біз еске алу рәсіміне қайта ораламыз, ал экранның астында апатқа қатысы бар кейбір адамдарға және тергеуге не болғанын айтып береді.
Part 1 starts with roses being dropped on the track to commemorate those lost then shifts to the aftermath of the wreck where first responders are arriving at the scene. Five months later, the coroner, Tom Weir, brings in Boris Osman, an engineer to help him investigate the crash and Weir begins to be pressured by the state owned rail company to conclude his report quickly. After failing to access the damaged train, Osman thinks it's because the investigation will have to disclose why the tracks that caused the wreck, and the train itself, were in such bad shape. Osman thinks it was caused by the politicians in office allowing the rail system to deteriorate, and his investigations reveal that the overweight bridge was recently hit twice before. Osman also learns this is the third time this locomotive went off the rails. Pressure begins to be brought on the coroner from Chief Stipendiary Magistrate Murray Farquhar to stop asking to look at the train, but he decides to use his authority to force the rail company to let Osman examine the locomotive. The inquest begins, with Osman recounting how the tragedy happened early on 18 January, alternating with flashbacks of the stories of some passengers who traveled on the ill fated train, leading up to the depiction of the accident. The train was 3 minutes late at Parramatta and was riding faster than normal to make up time. Due to worn out track and worn out wheels on the locomotive, it jumps the rails and hits the struts of a bridge, causing it to subsequently collapse on the train. The community springs into action to aid the survivors, although the worst is also shown as looters steal from rescue vehicles too. Several of the rescuers testify at the inquest and recount their actions on the day of the accident. In Part 2, the inquest, flashbacks, and use of archive news coverage continue. Many rescuers risk their own lives to save the injured. Even when ordered to leave due to the danger of further collapse, many refuse to abandon survivors, and many are traumatized by what they saw. In all, they find 83 dead. Soon Ormond comes under attack for saying that it was the condition of the locomotive's wheels that contributed to the accident, since while $200 million has been allocated to repair the network's tracks, there is no money to also repair the locomotives. The families of the dead try to cope, while Gerry Buchtmann, who went to Granville while on sick leave from his emergency responder job has to fight to keep his job, since the powers that be want to fire him for doing just that. In spite of pressure, the coroner finds that the locomotive's condition contributed to the accident. Osman later learns that even though the rail company knew this type of locomotive was dangerous due to a derailment 11 months before Granville, they took no steps to lower the speed on this line because it came from an electoral district that often decided national elections and the government did not want to anger the voters by making their train late. We return to the memorial service, while on screen captions tell us what happened to some of the people involved in the crash and the investigation.