Кіріспе

Халықаралық психоаналитикалық қауымдастық (IPA) – 12 000 психоаналитик мүшесі бар және 70 құрамына кіретін ұйыммен жұмыс істейтін қауымдастық. Ол 1910 жылы Зигмунд Фрейд, Сандор Ференци ұсынған идея бойынша құрылған.

Тарих

1902 жылы Зигмунд Фрейд әріптестерімен әр апта сайын кездесіп, өз жұмысын талқылай бастады, осылайша Психологиялық сәрсенбі қоғамын құрды. 1908 жылға қарай 14 тұрақты мүшесі және Макс Эйтингон, Карл Юнг, Карл Абрахам және Эрнест Джонс сияқты кейбір қонақтары болды, олардың барлығы болашақта IPA президенттері болды. Қоғам Вена психоаналитикалық қоғамына айналды. 1907 жылы Джонс Юнгке халықаралық кездесу ұйымдастыруды ұсынды. Фрейд бұл ұсынысты қолдады. Кездесу 1908 жылдың 27 сәуірінде Зальцбургте өтті. Юнг оны "Фрейдтік психологияның бірінші конгресі" деп атады. Кейін бұл алғашқы Халықаралық психоаналитикалық конгресс деп есептелді. Дегенмен, IPA әлі құрылмаған еді. МПА 1910 жылдың наурыз айында Нюрнбергте өткен келесі конгресте құрылды. Оның алғашқы президенті Карл Юнг, ал бірінші хатшысы Отто Ранк болды. Зигмунд Фрейд өзінің идеяларын дамыту үшін халықаралық ұйымның қажеттілігін сезінді. 1914 жылы Фрейд "Психоаналитикалық қозғалыстың тарихы" атты мақала жариялады. IPA – мүше ұйымдарды аккредиттеу және реттеу жөніндегі халықаралық орган. IPA-ның мақсаттарына жаңа психоаналитикалық топтар құру, зерттеулер жүргізу, оқыту саясатын әзірлеу және басқа ұйымдармен байланыс орнату кіреді. Ол екі жылда бір рет конгресс ұйымдастырады.

Өңірлік бірлестіктер

Американдық психоаналитикалық қауымдастығы ("APsaA") – Америка Құрама Штаттарындағы психоанализшілердің шамамен 75 пайызын біріктіретін мүшелік қоғамдардан тұратын ұйым (қалғандары Халықаралық психоанализ қауымдастығымен (IPA) тікелей байланыстағы "тәуелсіз" қоғамдардың мүшелері).

Халықаралық конгресс

IPA-ның алғашқы 23 съезінің нақты тақырыбы болған жоқ.
№ Жыл Қала Төрағасы Тақырыбы
1 1908 Зальцбург
2 1910 Нюрнберг C. G. Jung
3 1911 Веймар C. G. Jung
4 1913 Мюнхен C. G. Jung
5 1918 Будапешт Карл Абрахам
6 1920 Гаага Сандор Ференци
7 1922 Берлин Эрнест Джонс
8 1924 Зальцбург Эрнест Джонс
9 1925 Бад-Хомбург К. Абрахам / М. Эйтингон
10 1927 Инсбрук Макс Эйтингон
11 1929 Оксфорд Макс Эйтингон
12 1932 Висбаден Макс Эйтингон
13 1934 Люцерна Эрнест Джонс
14 1936 Мариенбад Эрнест Джонс
15 1938 Париж Эрнест Джонс
16 1949 Цюрих Эрнест Джонс
17 1951 Амстердам Лео Х. Бартемьер
18 1953 Лондон Хейнц Хартман
19 1955 Женева Хейнц Хартман
20 1957 Париж Хейнц Хартман
21 1959 Копенгаген Уильям Х. Гиллеспи
22 1961 Эдинбург Уильям Х. Гиллеспи
23 1963 Стокгольм Максвелл Гитэлсон
24 1965 Амстердам Гиллеспи/Гринэйкр Обсессивті невроздың психоанализдік емдеуі
25 1967 Копенгаген П. Й. ван дер Леув Психоанализдік үдерістегі әрекет ету және оның рөлі
26 1969 Рим П. Й. ван дер Леув Психоанализдегі жаңа дамулар
27 1971 Вена Лео Рангелл Агрессияның психоанализдік тұжырымы
28 1973 Париж Лео Рангелл Трансфер және бүгінгі гистерия
29 1975 Лондон Серж Лебовичи Психоанализдік тәжірибе мен тәжірибедегі өзгерістер
30 1977 Иерусалим Серж Лебовичи Әсерлер және психоанализдік жағдай
31 1979 Нью-Йорк қаласы Эдвард Д. Джозеф Психоанализдегі клиникалық мәселелер
32 1981 Хельсинки Эдвард Д. Джозеф Психоанализдік үдерісте көрінетін ерте психикалық даму
33 1983 Мадрид Адам Лиментани Жұмыстағы психоаналитик
34 1985 Гамбург Адам Лиментани Идентификация және оның өзгерулері
35 1987 Монреаль Роберт С. Валлерстайн Аяқталуға және аяқталмауға болатын талдау – 50 жыл өткен соң
36 1989 Рим Роберт С. Валлерстайн Психоанализдегі ортақ негіз
37 1991 Буэнос-Айрес Джозеф Дж. Сэндлер Психикалық өзгеріс
38 1993 Амстердам Джозеф Дж. Сэндлер Психоаналитик ақылы – тыңдаудан интерпретацияға дейін
39 1995 Сан-Франциско Р. Хорасио Этчегойен Психикалық шындық – бүгінгі талдаушы мен пациентке тигізетін әсері
40 1997 Барселона Р. Хорасио Этчегойен Психоанализ және сексуалдық
41 1999 Сантьяго Отто Ф. Кернберг Теория мен тәжірибедегі әсер
42 2001 Ницца Отто Ф. Кернберг Психоанализ – әдіс және қолданылуы
43 2004 Жаңа Орлеан Дэниел Видлёхер Шекараларда жұмыс істеу
44 2005 Рио-де-Жанейро Дэниел Видлёхер Психоанализдегі жаңа дамулар: Травма
45 2007 Берлин Клаудио Лакс Эйзирик Психоанализ және мәдениетте есте сақтау, қайталау және жұмыс істеу
46 2009 Чикаго Клаудио Лакс Эйзирик Психоанализдік тәжірибе – конвергенция және дивергенция
47 2011 Мехико қаласы Чарльз Ханли Негізгі ұғымдарды зерттеу: Сексуалдық, армандар және ессіз
48 2013 Прага Чарльз Ханли Азапка төзу: Клиникалық тәжірибе және психоанализдік білімнің дамуы
49 2015 Бостон Стефано Болоньини Өзгеріс кезеңі: бүгінгі психоанализдік құралдардың пішіні мен қолданылуы
50 2017 Буэнос-Айрес Стефано Болоньини Жақындық
51 2019 Лондон Вирджиния Унгаар Әйелдік
52 2021 Ванкувер Вирджиния Унгаар Бала кезеңі: оның көптеген өлшемдері
53 2023 Картехена Харриет Вольф Оқ астындағы сана

Сын

1975 жылы Эрих Фромм осы ұйымды сынап, психоаналитикалық қауымдастықтың "дәл диктаторлық стандарттар бойынша ұйымдастырылған" екенін анықтады. 1999 жылы Элизабет Рудинеско IPA-ның психоанализді кәсібилендіру әрекеттері "мағына жасау машинасына" айналғанын айтты. Ол сондай-ақ Францияда "Лаканиандық әріптестер IPA-ны психоанализге қиянат жасаған бюрократтар деп қарады, олар жеңіске ұшқан капитализмге қызмет ететін бейімделу психологиясын қолдады" деді. Ол "IPA-ның легитимистік фрейдизмі, жаңылыс түрде "ортодоксалды" деп аталады" деп жазды. Дегенмен, IPA-ға қатысты айтылған көптеген сын 1950-ші жылдардағы Лаканиандық көзқарасқа негізделген, соңғы жаңалықтардан және қауымдастық ішіндегі түрлі мектептер мен оқыту үлгілерінен хабарсыз. IPA-дағы үш оқыту үлгісінің бірі (француздық үлгі) көбінесе Лаканның идеялары мен оқытуға қатысты олардың көзқарастарымен байланысты.