Брайтон бомбалаған Ирландиялық Республикалық Армия мүшесі Патрик Мэджи
Patrick Magee (Irish republican)
Патрик Магее – экс-член ИРА, известный как "Брайтонский бомбардировщик". Устроил взрыв в отеле, целью которого была Маргарет Тэтчер. Подробности биографии и мотивы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уақытша Ирландия Республикалық Армиясының мүшесі
Provisional Irish Republican Army member
Патрик Джозеф Маги (1951 жылы туған) – бұрынғы Уақытша Ирландия Республикалық Армиясының (ИРА) жауынгері, ол премьер-министр Маргарет Тэтчер мен оның кабинетін нысанаға алған Брайтон Гранд қонақ үйіне бомба қойғанымен әйгілі. Бұл шабуыл салдарынан бес адам қаза тапты. Ол көбінесе «Брайтон бомбалаушысы» деп аталады.
Patrick Joseph Magee (born 1951) is a former Provisional Irish Republican Army (IRA) volunteer, best known for planting a bomb in the Brighton Grand Hotel targeting Prime Minister Margaret Thatcher and her Cabinet, which killed five people. He is often referred to as the Brighton bomber.
Ерте өмір және IRA мансабы
Патрик Маги Белфаста дүниеге келді және екі жасында отбасымен Норич қаласына көшіп келді. 1973 жылдың маусымынан 1975 жылдың қарашасына дейін Лонг Кеште сотсыз қамауда болды.
Patrick Magee was born in Belfast and moved with his family to Norwich when he was two years old. He was interned without trial at Long Kesh between June 1973 and November 1975.
Брайтон қонақ үйінде болған бомбалау
Гранд-отельді бомбалау жоспары 1981 жылғы ирландтық аштық ереуіліне қатысты британ үкіметінің позициясына кек қайтару мақсатымен басталды. Мэйджи 1984 жылдың 14-17 қыркүйегі аралығында, төрт апта бұрын Рой Уолш деген жалған атпен сол қонақүйге орналасқан. Ол бомбаны ұзақ таймерлі құрылғымен өзінің 629-шы нөміріндегі бөлмесінің ваннасының қабырғасына жасырды. 1984 жылдың 12 қазанында таңғы сағат 2:54-те болған жарылыс салдарынан бес адам қаза тауып, 34 адам жарақат алды. Ол 1985 жылдың 22 маусымында Глазго қаласының Куинс Парк ауданында, Мартина Андерсонды қоса алған, тағы төрт ИРА мүшесімен бірге Англияда басқа да бомбалаулар жоспарлап жатқанда ұсталды. 1986 жылдың қыркүйегіндегі сот отырысында ол өмір бойына сегіз рет бас бостандығынан айырылды, ал судья оны "өте қатыгез және адамдықтан шеткен адам" деп атады. 2000 жылдың тамызында Мэйджи The Guardian газетіне бомбалауды өзі жасағанын мойындады, бірақ тіркеу карточкасында саусақ іздері қалдырғанын жоққа шығарды, "Егер бұл менің саусақ іздерім болса, мен оны сонда қалдырмадым" деді. Түрмеде ол Ирландия республикашыларының Соғыс кезеңіндегі көркем әдебиетте бейнеленуін зерттейтін докторлық диссертациясын аяқтады. 1997 жылдың тамызында ол екінші рет үйленді.
The plot to bomb the Grand Hotel had started as an act of revenge for the stance the British government had taken over the 1981 Irish hunger strike. Magee had stayed in the hotel under the false name of Roy Walsh four weeks previously, during the weekend of 14–17 September 1984. He planted the bomb, with a long delay timer, in the bathroom wall of his room, number 629. The bomb exploded at 2:54 a. m. on 12 October 1984, killing five people and injuring 34. He was arrested in the Queen's Park area of Glasgow on 22 June 1985 with four other IRA members, including Martina Anderson, while planning other bombings in England. At his trial in September 1986, he received eight life sentences, with the judge branding him "a man of exceptional cruelty and inhumanity." In August 2000, Magee admitted to The Guardian that he carried out the bombing, but told them he did not accept he left a fingerprint on the registration card, saying "If that was my fingerprint I did not put it there". While in prison, he completed a PhD examining the representation of Irish republicans in Troubles fiction. In August 1997, he married for a second time.
Түрмеден кейін
Мэгги 1999 жылы Ұлы жұма келісімінің шарттары бойынша 14 жыл түрмеде отырғаннан кейін босатылды. Алғашқыда оған өмір бойына сегіз есе жаза тағайындалып, кемінде 35 жылға дейін жазасын өтеуге міндеттелген. Сол кездегі Ішкі істер министрі Джек Стро Мэггидің босатылуына бөгет қоюға тырысты, бірақ бұл әрекеті Жоғарғы сотта күшін жойды. Ол жарылысқа қатысқанын мойындайды, бірақ бейкүнә адамдардың қаза болуына өкініш білдіреді. Бомбалаудың құрбандарының бірі – сэр Энтони Берри есімді адам болды, оның қызы Джо Берри 2000 жылдың қараша айында Мэггимен кездесіп, татуласуға тырысты. Одан бері олар ондаған рет кездесті. 1998 жылы жарылыстан аман қалған, Тэтчердің жетекші кеңесшісі Харви Томас Мэггиді кешірді. Томас содан бері Мэггимен достық қарым-қатынас орнатып, оны өз үйіне шақырып, қонақ етті. Томас өзінің христиандық сенімін кешіруге себеп болғанын айтты. Брайтон жарылысында әйелі паралич болып қалған Норман Теббит, Мэггиді тек қана полицияға барып, жарылысқа қатысқан басқа адамдардың есімдерін берсе ғана кешіре алатынын мәлімдеді. Ол зорлықтан бас тарту жеткіліксіз екенін айтып, былай деді: "Егер доктор Шипман енді пациенттерін өлтірмейтінін жарияласа, біз оны 'жақсы ескі Шипман' деп атап, арқасына қағып, БМА-дан арнайы сыйлық беруіміз мүмкін еді".
Magee was released from prison in 1999 under the terms of the Good Friday Agreement, having served 14 years. Originally he was sentenced to eight life sentences and a minimum tariff of 35 years. Jack Straw, the then Home Secretary, attempted to block Magee's release, but this attempt was overturned by the High Court. He continues to defend his role in the blast, but he has expressed remorse for the loss of innocent lives. One of the victims of the bombing was Sir Anthony Berry, whose daughter Jo Berry publicly met Magee in November 2000 in an effort at achieving reconciliation. They have met several dozen times since that date. Harvey Thomas, a senior adviser to Thatcher who survived the bombing, forgave Magee in 1998. Thomas has since developed a friendship with Magee, including hosting him in his own home. Thomas cited his Christian faith as the reason why he felt compelled to forgive. Norman Tebbit, whose wife was paralysed in the Brighton bombing, has asserted that he could only forgive Magee if he went to the police and provided them with the names of anyone else who was responsible for the bombing. He has argued that giving up violence is insufficient, stating: "If Dr. Shipman had announced he was not going to murder any more of his patients, I don't think we would have felt that was a case for going 'good old Shipman' and giving him a slap on the back and a special award from the BMA."