Андреа Аппиани: Итальян суретшісі және оның шөбересі
Andrea Appiani
Андреа Аппиани – италиялық неоклассикалық суретші, Миланда туған. Ол мүсін мен гравюрадан сурет салуды үйреніп, майлы бояумен тәжірибе жинады. Суретшінің өмірі мен шығармашылығы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Италиялық суретші, оның үлкен немересі
Italian painter
his great nephew
Андреа Аппиани (31 мамыр 1754 – 8 қараша 1817) – итальяндық неоклассицизм суретшісі.
Andrea Appiani (31 May 17548 November 1817) was an Italian neoclassical painter.
Өмір
Миланда туған ол әкесінің медицинадағы мансабын жалғастыруы тиіс болған, бірақ оның орнына Карло Мария Джудичидің (1723–1804) жеке академиясына оқуға түсті, онда сурет салуды үйренді, көбінесе мүсіндер мен гравюралардан көшіріп жатты. Содан кейін Миландағы Амброзиана галереясында фреска суретшісі Антонио де’ Джорджидің сабағына қатысты. Ол сонымен қатар Мартин Кноллердің шеберханасына да барып тұрды, онда майлы бояу өнеріндегі білімі тереңдеді. Миландағы Ospedale Maggiore-де мүсінші Гаэтано Монтимен бірге анатомияны оқыды. Апианидің эстетикалық мәселелерге деген қызығушылығын классикалық ақын Джузеппе Парини оянды, ол оның екі керемет қарындаш портретын салды. 1776 жылы ол фреска техникасын меңгеру үшін Джулио Табралезидің сурет курстарына қатысу үшін Брера Көркемсурет академиясына түсті. Оның шедеврлерінің қатарында 1795 жылы Санта-Мария-прессо-Сан-Селсо шіркеуінің күмбезі мен аркаларына салған төрт евангелист және шіркеу ғибраткерлерінің фрескалары, сондай-ақ Милан Корольдік вилласының қонақ бөлмесі төбесіндегі Аполлон мен Музаларды бейнелейтін «Парнас» фрескасы бар. Тағы бір шедевр – Милан Корольдік сарайындағы бөлмелердегі Ұлылықтардың аллегориялары және Наполеонды құрметтеуге арналған фрескалар. Наполеонның Италия Корольдігіндегі зейнеткер суретшісі болғанымен, 1814 жылы Корольдік құлағаннан кейін Апиани жәрдемақысын жоғалтып, кедейлікке түсті. Сот суретшісі ретінде ол Наполеон мен оның режимінің бас тұлғаларының портреттерін жасады, олардың ең әдемілері – «Венера мен Махаббат» және «Армида бағындағы Ринальдо» майлы суреттері. Ол өзінің ұлы немере інісі Андреа Аппианиден ерекшелену үшін «үлкен» деп аталды, ол Римдегі тарихи суретші. Апиани Альцанодағы шіркеу үшін Рахиль мен Яковтың кездесуін бейнелейтін үлкен полотно салды. Брерада Апианидің Олимпты бейнелейтін фрескасы сақталған. Ол 1817 жылы Миланда қайтыс болды. Оның шәкірттерінің арасында Антонио Де Антони, Карло Пражер, Анджело Монтичелли және Джузеппе Босси болды.
Born in Milan, it had been intended that he follow his father's career in medicine but instead entered the private academy of the painter Carlo Maria Giudici (1723–1804) where he received instruction in drawing, copying mainly from sculpture and prints. From there, he then joined the class of the fresco painter Antonio de' Giorgi, which was held at the Ambrosiana picture gallery in Milan. At the same time, he also frequented the studio of Martin Knoller, where his knowledge of painting in oils was deepened. Also, he studied anatomy at the Ospedale Maggiore in Milan with the sculptor Gaetano Monti. Appiani's interest in aesthetic issues was stimulated by the classical poet Giuseppe Parini, whom he drew in two fine pencil portraits. In 1776 he entered the Brera Academy of Fine Arts to follow the painting courses of Giulio Traballesi, receiving a mastery of the fresco technique. Among his masterpieces are the frescoes depicting the four evangelists and doctors of the church that he painted for the cupola and pendentives for the church of Santa Maria presso San Celso in 1795 and the fresco with The Parnassus, representing Apollo and the Muses, on the ceiling of the dining room of Royal Villa of Milan. Another masterpiece are the frescoes depicting Allegories of Virtues and others honoring Napoleon in the rooms of the Royal Palace of Milan. Although created a pensioned artist to the Kingdom of Italy by Napoleon, Appiani lost his allowance after the fall of the Kingdom in 1814 and fell into poverty. During his period as court painter he rendered portraits of Napoleon and the chief personages of his regime, among the most graceful of which are his oil paintings Venus and Love, and Rinaldo in the garden of Armida. He is known as "the elder", to distinguish him from his great nephew Andrea Appiani, an historical painter in Rome. Appiani painted a large canvas of the Encounter of Rachel and Jacob for a church in Alzano. The Brera has a fresco by Appiani representing Olympus. He died at Milan in 1817. Among his pupils are Antonio De Antoni, Carlo Prajer, Angelo Monticelli, and Giuseppe Bossi.