Ларейн Дэй: Американдық актрисаның өмірі мен мансабы
Laraine Day
Ларейн Дэй (1920-2007) – американ актрисасы, MGM жұлдызы. Роберт Митчем, Кэри Грант сияқты актерлермен түсті, "Бейсболдың бірінші ханымы" атанды. Фильмографиясы, өмірбаяны.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ларин Дей (туған кезде Ла Рейн Джонсон, 13 қазан 1920 – 10 қараша 2007) – американдық актриса, радио және теледидар комментаторы, бұрынғы Metro Goldwyn Mayer (MGM) компаниясының келісімшартты жұлдызы. Ол жетекші актриса ретінде Роберт Митчем, Лана Тернер, Кэри Грант, Рональд Рейган, Кирк Дуглас және Джон Уэйн сияқты көрнекті киножұлдыздармен бірге түсті. Көптеген фильмдердегі және теледидардағы рөлдерінен бөлек, ол сахнада өнер көрсетті, жеке радио және теледидар бағдарламаларын жүргізді, екі кітап жазды. Лео Дюрошерге үйленгендігі және оның бейсбол карьерасына қатысқандығы үшін ол "Бейсболдың бірінші ханымы" деп танылды. Оның ең белгілі фильмдері: "Шетелдік тілші", "Менің ұлым, менің ұлым", "Маргарет үшін саяхат", "Мистер Лакки", "Медальон" және "Доктор Килдар" сериалы.
American actress (1920–2007)
Laraine Day (born La Raine Johnson, October 13, 1920 – November 10, 2007) was an American actress, radio and television commentator, and former Metro Goldwyn Mayer (MGM) contract star. As a leading lady, she was paired opposite major film stars, including Robert Mitchum, Lana Turner, Cary Grant, Ronald Reagan, Kirk Douglas, and John Wayne. As well as her numerous film and television roles, she acted on stage, conducted her own radio and television shows, and wrote two books. Because of her marriage to Leo Durocher and her involvement with his baseball career, she was known as the "First Lady of Baseball". Her best known films include Foreign Correspondent; My Son, My Son; Journey for Margaret; Mr. Lucky; The Locket; and the Dr. Kildare series.
Ерте өмір және білім
1920 жылы 13 қазанда Юта штатының Рузвельт қаласында Лэйн Джонсон дүниеге келді. Ол Иса Мәсіхтің соңғы күнгі қасиеттілері шіркеуінің (LDS Church) мүшесі болған бай отбасының сегіз баласының бірі еді. Оның ата-анасы Кларенс Ирвин Джонсон және Ада М. Джонсон болды. Әкесі астық сатумен айналысып, сонымен қатар юта индей тайпалары үшін аудармашы болып жұмыс істеген. Оның Ламар есімді егіз інісі болды. Оның қарт атасы - ерте мормон пионері Чарльз К. Рич. Кейін отбасы Калифорнияға көшіп, ол Лонг-Бич ойыншыларымен бірге актерлік жолын бастады, оның ішінде досы және құрдасы Роберт Митчем де болды. Ол Джордж Вашингтон мектебінде оқыды және 1938 жылы Калифорния штатының Лонг-Бич қаласындағы Политехникалық орта мектебін бітірді.
Born La Raine Johnson in Roosevelt, Utah, on October 13, 1920, she was one of eight children in a wealthy family who were members of the Church of Jesus Christ of Latter day Saints (LDS Church). Her parents were Clarence Irwin Johnson and Ada M. Johnson. Her father was a grain dealer and an interpreter for the Ute Indian tribes. She had a twin brother, Lamar. Her great grandfather was early Mormon pioneer Charles C. Rich. The family later moved to California, where she began her acting career with the Long Beach Players, including her friend and contemporary Robert Mitchum. She attended George Washington Junior High School and was a 1938 graduate of Polytechnic High School in Long Beach, California.
Мансап
Талантты іздеуші оны Лонг-Бич Плейерс тобымен бірге байқағаннан кейін, ол Голдвин студиясымен келісімшартқа отырды, осы арқылы кинодағы дебютін жасады. 1937 жылы Дей «Стелла Даллас» фильміндегі шағын рөлмен экранда дебют жасады. Бірақ ол «талантсыз» деген себеппен келісімшарты тез арада бұзылды. 1939 жылы ол MGM студиясымен келісімшарт жасады және «Ларайн Дей» деген атпен танымал болды. Ол доктор Кильдар туралы жеті фильмнің біріншісі – «Доктор Кильдарды шақыру» (1939) фильміндегі титулдық кейіпкердің сүйіктісі, медбике Мэри Ламонт рөлінде ойнады, онда Лью Айрес бас рөлде болды. MGM оған берген рөлдерге қарағанда, ол басқа студияларда көбінесе қызықтырақ рөлдерде ойнады, соның ішінде ирландиялық «Ұлым, ұлым!» мелодрамасындағы маңызды қосалқы рөлді орындады (1940). Ол сонымен қатар Джоэл МакКреамен бірге Альфред Хичкоктың «Шетелдік тілші» (1940) триллерінде және Роберт Митчем, Брайан Аерн және Джин Реймондпен бірге «Локетка» (1946) психологиялық детективінде де ойнады. 1941 жылы ол Голливудта «ертеңгі жұлдыз» деп танылды. Сол жылы ол Рональд Рейганмен бірге «Жаман адам» комедиялық фильмінде түсті, онда Уоллес Бири мен Лионель Барриморе басты рөлдерде ойнады. Осы жылы ол Грегори Пекпен бірге «Ангел көшесі» пьесасының ұлттық театрлық турнесінде сахнада дебют жасады. 1946 жылдың мамырында ол MGM студиясымен келісімшартынан өзінің қалауымен босатылып, сол жылдың желтоқсанында RKO студиясымен келісімшартқа отырды. Келісімшартта ол бес жыл бойы жылына бір фильм түсіріп, әр фильм үшін 100 000 доллар табатыны көрсетілген. 1951 жылдың мамырында ол «Ларайнмен армандаймын» және «Ларайн күні» деп аталатын телешоуларды жүргізе бастады. Ол сонымен қатар «Жоғалған горизонт», 1973 жылы қайта жанданған «Әйелдер» және «Құбылыс уақыты» пьесаларында сахнада ойнады. Олар үш бала асырап алды: Кристофер, Анжела және Мишель. Дей 1946 жылдың желтоқсанында Хендрикске ажырасу туралы талап арыз берді. 1947 жылдың 20 қаңтарында Дей Хендрикспен аралық ажырасып, қайтадан үйлену үшін бір жыл күтуге міндетті болды. 1947 жылдың 21 қаңтарында Дей Мексиканың Сиуад-Хуарес қаласына барып, екінші ажырасу қаулысын алды. Сол күні ол Техас штатының Эль-Пасо қаласына барып, бейсбол менеджері Лео Дюрочерге тұрмысқа шықты. Калифорнияға оралғаннан кейін Дейдің Хендрикспен аралық ажырасуын бекіткен судья оның алған мексикалық ажырасуы заңсыз екенін және ол ажырасуы үшін бір жылдық мерзімді күте алмағандықтан, оның Техастағы некесін заңсыз деп тапты. Бір жылдан астам күткеннен кейін, Дей мен Дюрочер 1948 жылдың 16 ақпанында Санта-Моникада (Калифорния) қайтадан үйленді. Ерлі-зайыптылар Нью-Йоркке көшіп келгеннен кейін, Дей бейсбол туралы барлық кітаптарды оқып, ойынды түсінуге тырысты. Ол 1951 жылы бейсбол жазушылары қауымдастығының Нью-Йорк бөлімінде жыл сайынғы кешкі ас кезінде құрметке ие болған алғашқы әйел болды. Ол сонымен қатар «Гиганттармен бір күн» телешоуының жүргізушісі болды, бұл шоу Нью-Йорк Гиганттарының үй ойындары алдында 15 минуттық телеинтервью бағдарламасы болып табылды. Дей мен Дюрочер 1960 жылдың маусымында ажырасты. 1961 жылдың 7 наурызында Дей теледидар продюсері Майкл Гриликске үйленді, олармен екі қызы дүниеге келді: Дана Ларайн (1962 жылдың 13 қарашасында туған) және Джиджи (1964 жылдың 6 қазанында туған).
After a talent scout spotted her with the Long Beach Players, she signed a contract with Goldwyn studios, for which she made her cinematic debut. In 1937, Day debuted on screen in a bit part in Stella Dallas. Her contract was dropped shortly thereafter because she "lacked talent". In 1939, she signed with MGM, and became popular and well known (billed as Laraine Day) as Nurse Mary Lamont, the title character's love interest and eventual fiancée in a string of seven Dr. Kildare movies beginning with Calling Dr. Kildare (1939), with Lew Ayres in the title role. Her roles for other studios were often far more stimulating than those MGM gave her, including a prominent supporting part in the Irish melodrama My Son, My Son! (1940). She also starred in the Alfred Hitchcock thriller Foreign Correspondent (1940) with Joel McCrea and the psychological mystery The Locket (1946) with Robert Mitchum, Brian Aherne, and Gene Raymond. In 1941, she was voted the number one "star of tomorrow" in Hollywood. Also in 1941, she was Ronald Reagan's leading lady in the Western comedy The Bad Man, starring top billed Wallace Beery and Lionel Barrymore. That same year, she made her stage debut opposite Gregory Peck in the national theater tour of Angel Street. She was released from her contract with MGM of her own discretion in May 1946 and signed a contract with RKO in December of that year. The contract stated that she would make one film a year for five years, earning $100,000 per film. In May 1951, she began hosting a television show alternately called Daydreaming with Laraine and The Laraine Day Show. She also made stage appearances in Lost Horizon, the 1973 revival of The Women, and a revival of The Time of the Cuckoo. The couple adopted three children: Christopher, Angela, and Michelle. Day filed for divorce from Hendricks in December 1946. Day was granted an interlocutory divorce from Hendricks on January 20, 1947, which required her to wait one year before remarrying. On January 21, 1947, Day traveled to Ciudad Juárez, Mexico, where she received a second divorce decree. Later that day, she traveled to El Paso, Texas, where she married baseball manager Leo Durocher. Upon returning to California, the judge who granted Day's interlocutory divorce from Hendricks stated that the Mexican divorce she received was not legal and, since she failed to wait the one year period for her divorce to become final, deemed her Texas marriage illegal. After waiting a little over a year, Day and Durocher re married on February 16, 1948, in Santa Monica, California. After the couple moved to New York, Day read every book about baseball she could to understand the game. She became the first woman to be honored by the New York chapter of the Baseball Writers Association at their annual dinner in 1951. She was also the hostess of Day With the Giants, a 15 minute television interview program broadcast before New York Giants home games. Day and Durocher divorced in June 1960. On March 7, 1961, Day married television producer Michael Grilikhes, with whom she had two daughters, Dana Laraine (born November 13, 1962) and Gigi (born October 6, 1964).
Дін
Ларайн Дей ЛДС шіркеуінің мүшесі болды. Өмірі бойы ол ешқашан дөрекі сөз айтпаған, темекі тартпаған, алкоголь, кофе немесе шай ішпеген. 2007 жылы қайтыс болғанға дейін ол мормондық сенімін сақтап, "Шатасқан әлемде маған тыныш береді" дегенді айтқан. 1961 жылы ол Мормондық шатырлық хорымен бірге "Let Freedom Ring" өндірісінде қатысты, ол американдық бостандық рухына арналған бір сағаттық шара болды.
Laraine Day was a member of the LDS Church. Throughout her life, she never swore, smoked, or drank any kind of alcohol, coffee, or tea. Until her death in 2007, she retained her Mormon faith, stating, "It brings me comfort in a confusing world." In 1961, she appeared with the Mormon Tabernacle Choir in their production of Let Freedom Ring, which was an inspirational one hour program dedicated to the spirit of American Freedom.
Саясат
Ларайн Дей өзін "шындығында республикашыл" деп сипаттады. Ол Ричард Никсонды жақтаған, кейін 1968 жылғы Республикалық ұлттық конвенцияда онымен кездескен және оны "американ халқына көмектесу үшін еш қиындыққа бармайтын" адам деп атаған. Сондай-ақ ол 1952 жылы Дуайт Д. Эйзенхауэрді, ал 1980 және 1984 жылғы президенттік сайлауларда ұзақ жылдардан бергі голливудтық досы және бұрынғы әріптесі Рональд Рейганды қолдады. Нэнси Рейган мен оны былай деді: "Рональд Рейган мені американдық екенім үшін мақтан тұтады. Оның интеллекты, қабілеті және христиандық бауырластығы шабыттандырады, ал басшылық өнері керемет. Мен өзімді "Жаман адам" және қысқаметражды фильмдегі оның басты әйелі болғаным үшін бақытты санаймын, және біз ұлт ретінде Рейган сияқты ұлы адамдардың басшылығына ие болғанымызға шүкіршілік етейік."
Laraine Day was, as she described herself, "very much a Republican". She was a vocal supporter of Richard Nixon, whom she later met at the 1968 Republican National Convention, citing him as the type who would "go out of his way to help the American people". She also supported Dwight D. Eisenhower in 1952 and longtime Hollywood friend and former co star Ronald Reagan in the 1980 and 1984 presidential elections, saying of both Nancy Reagan and him, "Ronald Reagan makes me proud to be an American. His intelligence, capability, and Christian brotherhood are so inspiring and his way of leadership is just superb. I consider myself lucky to have been his leading lady in The Bad Man and a short subject reel and as a nation all together we are beyond fortunate to have the leadership of such fine people as the Reagans."
Кейінгі жылдар және өлім
1960 жылдың қазан айында Ларайн Дей Лос-Анджелесте Никсон-Лоджтің бампер стикерлерімен жүргізілген науқанында Джинджер Роджерс, Сезар Ромеро, Айрин Данн, Дик Пауэлл, Мэри Пикфорд және Джон Пейнмен бірге қатысты. 1970 жылдары ол "Американы жақсарту" науқанының бас сөйлеушісі болды және экологиялық мәселелер бойынша өз пікірлерін бөлісу үшін елдің әр жеріне саяхат жасады. 1971 жылы ол "Біз сүйетін Америка" деген кітап жазды.
In October 1960, Laraine Day appeared in the Nixon–Lodge Bumper Sticker Motorcade Campaign in Los Angeles along with Ginger Rogers, Cesar Romero, Irene Dunne, Dick Powell, Mary Pickford, and John Payne. In the 1970s, she was the spokeswoman for the Make America Better campaign and traveled across the country sharing her views on environmental issues. In 1971, she wrote a book called The America We Love.
Мұра
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Канада Корольдік әуе күштерінің 427-ші "Арыстан" эскадрильясы MGM компаниясымен "бірлесіп жұмыс істеді". Көптеген ұшақтардың корпусында MGM жұлдыздарына арналған жазулар немесе суреттер салынған. "Хэндли Пейдж Халифакс" бомбалаушы ұшағы "Ехуди" DK226 ZL Y Германиядағы шайқастарға Ларайн Дейдің есімін алып шықты. Ларайн Дей киноиндустриясына қосқан үлесі үшін Голливуд Даңқы аллеясындағы 6676 Голливуд бульвары мекенжайында жұлдызға ие болды.
During World War II, the Royal Canadian Air Force 427 Lion Squadron had been "adopted" by MGM. Many of the aircraft had dedications or nose art honoring MGM's Stars. A Handley Page Halifax bomber "Yehudi" DK226 ZL Y carried the name of Laraine Day into battle over Germany. For her contribution to the motion picture industry, Laraine Day has a star on the Hollywood Walk of Fame at 6676 Hollywood Blvd.