Жаяу әскер тактикасының тарихы мен түрлері

Кіріспе

Жаяу әскердің жауынгерлік тактикасы

Жаяу әскер тактикасы – жаяу әскердің ұрыс кезінде тактикалық мақсаттарға жету үшін қолданатын әскери тұжырымдамалар мен әдістердің жиынтығы. Жаяу әскердің майдандағы рөлі, әдетте, жаумен жақын арада ұрысқа түсу және аумақтық мақсаттарды басып алу және ұстап тұру болып табылады; жаяу әскер тактикасы осы мақсатқа жету құралы есептеледі. Жаяу әскер әдетте әскердің жауынгерлік күшінің ең үлкен бөлігін құрайды, сондықтан көбінесе ең көп шығынға ұшырайды. Тарих бойы жаяу әскерлер шабуыл мен қорғаныс кезінде тиімді тактика арқылы шығындарын азайтуға тырысқан. (Кең көлемдегі шайқас және театрлық тактиканы қарастыру үшін: Әскери стратегия)

Жаяу әскер тактикасы – соғыстың ең көне әдісі және барлық дәуірді қамтиды. Әр түрлі кезеңдерде сол кездегі басым технология жаяу әскер тактикасына маңызды әсер еткен. Керісінше, тактикалық әдістер белгілі бір технологиялардың дамуын ынталандыра алады. Сол сияқты, қару-жарақ пен тактика дамыған сайын қолданылатын тактикалық құралымдар да өзгеріп отырады, мысалы, грек фалангасы, испандық терцио, Наполеон колоннасы немесе британдық «жіңішке қызыл сызық». Әр түрлі кезеңдерде бірлік ретінде орналастырылған әскерлердің саны да мыңдағаннан бірнеше ондағанға дейін кең ауқымда өзгеруі мүмкін. Қазіргі жаяу әскер тактикасы қолданылатын жаяу әскер түріне байланысты әр түрлі. Қарулы және механикаландырылған жаяу әскер көлік құралдарымен қозғалып, ұрыс кезінде қолдау алады, ал басқалары кемелерден десант түсіріп, немесе тікұшақ, парашют немесе жолсерпе арқылы жеткізілген әуе шабуылы жасаушы әскер ретінде әрекет ете алады, ал жеңіл жаяу әскер көбінесе жаяу жүріп қимыл етеді. Соңғы жылдары гуманитарлық көмек көрсету мақсатындағы бейбітшілік операциялары ерекше маңызға ие болды. Тактика сонымен қатар жергілікті жағдайға байланысты өзгереді. Қалалық аймақтардағы, ормандардағы, таулардағы, шөлдердегі немесе Арктикадағы тактикалардың барлығы айқын ерекшеліктерге ие.

Ежелгі тарих

Жаяу әскерлер фалангасы – б.з.б. III мыңжылдықта қалыптасқан шумерлік тактикалық құралым. Бұл, әдетте жоғары және орта тапқа жататын, сегізден он екі қатарға дейін тереңдікте орналасқан, қап немесе шұңқыр, кеуде қалқаны және аяқ қорғанышпен қаруланған, екі-үш метрлік (6~9 фут) сұңғылармен және бірін-бірі жабатын дөңгелек қалқандармен жабдықталған тығыз топ болды. Ол Термопила сияқты тар жерлерде немесе көп санда болғанда тиімдірек болды. Ерте гректер көліктерге басымдық бергенімен, жергілікті географиялық ерекшеліктерге байланысты фаланга Грецияда жақсы дамыды және грек-парсы соғыстарына дейін атты әскер тактикасының көп бөлігін ығыстырды. Б.з.б. IV ғасырда Македонияның Филипп II әскерін қайта ұйымдастырып, фалангаларға және алғашқы ғылыми әскери зерттеулерге баса назар аударды. Тебалық және македониялық тактикалар, жау фалангасын бұзу үшін шоғырланған нүктеге бағытталған, ал одан кейін атты әскердің шабуылы жасалатын еді. 64 адамнан тұратын тетрархияларға, екі тетрархиядан тұратын таксиархияларға, екі таксиархиядан тұратын синтагмаларға, төрт синтагмадан тұратын хилиархияларға және төрт хилиархиядан тұратын фалангаларға, сондай-ақ екі пильста хилиархиясына және бір хилиархиядан псилой мен эпихиппархияға (атты әскер) біріктірілген, мұқият ұйымдастырылған және жақсы оқытылған бұл құрылымдар Александр III Македонскийдің қолында өте тиімді болды. Алайда, грек фалангасы тиімді болғанымен, икемсіздік танытты. Римдіктер әскерін күрделі кәсіби ұйымға айналдырып, дамыған басшылық құрылымы мен шендік жүйе құрды. Римдіктер кіші бөлімдердің командирлеріне ерліктері мен шайқастағы жетістіктері үшін марапаттар мен медальдар беруге мүмкіндік берді. Тағы бір маңызды артықшылық – бұл Пыдна шайқасындағыдай, жаудың қатарындағы бос орындарды пайдалануға мүмкіндік беретін тәуелсіз әрекет ете алатын манипулалық легион (шамамен б.з.б. 300 ж.) болды. Бірақ, ең маңызды жаңалық – оқыту сапасын бұрынғыдан да жоғары деңгейге көтеру болды. Бұрынғы буын жеке тәсілдерді қолданғанмен, римдіктер оларды біріктіріп, екі ғасырдан астам уақыт бойы кез келген жауды жеңе алатын, керемет сәтті әскер құра алды.

The infantry phalanx was a Sumerian tactical formation as far back as the third millennium BC. It was a tightly knit group of hoplites, generally upper and middle class men, typically eight to twelve ranks deep, armored in helmet, breastplate, and greaves, armed with two to three metre (6~9 foot) pikes and overlapping round shields. It was most effective in narrow areas, such as Thermopylae, or in large numbers. Although the early Greeks focused on the chariot, because of local geography, the phalanx was well developed in Greece and had superseded most cavalry tactics by the Greco Persian Wars. In the fourth century BC Philip II of Macedon reorganized his army, with emphasis on phalanges, and the first scientific military research. Theban and Macedonian tactics were variations focused on a concentrated point to break through the enemy phalanx, following the shock of cavalry. Carefully organized—into tetrarchia of 64 men, taxiarchiae of two tetrarchiae, syntagmatae of two taxiarchiae, chilliarchiae of four syntagmatae, and phalanges of four chilliarchiae, with two chilliarchiae of peltasts and one chilliarchia each of psiloi and epihipparchy (cavalry) attached—and thoroughly trained, these proved exceedingly effective in the hands of Alexander III of Macedon. However, as effective as the Greek phalanx was, it was inflexible. Rome made their army into a complex professional organization, with a developed leadership structure and a rank system. The Romans made it possible for small unit commanders to receive rewards and medals for valor and advancement in battle. Another major advantage was a new tactical formation, the manipular legion (adopted around 300BC), which could operate independently to take advantage of gaps in an enemy line, as at the Battle of Pydna. Perhaps the most important innovation was improving the quality of training to a level not seen before. Although individual methods were used by earlier generations, the Romans were able to combine them into an overwhelmingly successful army, able to defeat any enemy for more than two centuries.

Римдік тактика жүйесі

Жаяу әскер деңгейінде Рим армиясы жаңа қарулар қолданды: пилум (ұшы өткір сүңгі жарылғыш), гладиус (қысқа шаншулы қылыш) және скутум (үлкен дөңгелек қалқан) фаланганың қатаңдығынсыз көптеген шабуылдардан қорғауды қамтамасыз етті. Әдетте, шайқас жеңіл пилумдарды (әдетте одан да аз қашықтықтан) лақтырумен басталып, содан кейін ауыр пилумдарды лақтырумен жалғасатын, одан кейін қалқандармен (scuta) және қылыштармен (gladii) шайқас болатын. Римдік сарбаздар осы қылыштармен кесудің орнына шаншуға үйретілді, әрқашан қалқандарын алдарында ұстап, өз әріптестерімен тығыз қалқан қабырғасын сақтап тұрды. Римдік сарбазды гладиусты қолдану үшін жауына екі метрге (6 фут) жақындауға ынталандыру үшін, ол қызмет мерзімін аяқтағаннан кейін азаматтыққа қабылданатын. Римдік жаяу әскерінің тәртібі қатаң және жаттығулары үнемі қайталанатын. Манипулярлы легион, оған негізделген фалангадан жақсырақ болды, бұрынғыдан жоғары икемділік пен жауап беру қабілетін қамтамасыз етті. Дисперсияны үш есеге арттыру арқылы, типтік фалангадан гөрі, манипулярлы легион қарсыластың қару-жарағының зияндылығын күтпегендей азайтуға мүмкіндік берді. Тамаша жаттығулармен және тиімді басшылармен қатар, Рим армиясы ғасырлар бойы әлемдегі ең күшті армия болды. Армияның майдандағы күші соншалық болды, оның басшылары көптеген бекіністерден аулақ болды, жаумен ашық жерде кездесуді қалаған. Рим армиясы жаудың бекінісін басып алу үшін, барлық жабдықтау жолдарын кесіп тастап, периметрге күзет мұнараларын салып, катапульдаларды орнатып, жауды бекіністің қабырғаларын қиратуға тырысуға мәжбүр етті. Рим армиясының жетістіктері Траян бағанасына мұқият ойылып салынған және Еуропаның барлық шайқас алаңдарында шашырап жатқан артефакттармен жақсы құжатталған.

Орта ғасырлар

Рим империясы құлағаннан кейін, олар қолданған көптеген тапқыр тактикалар жоғалып кетті. Визиготтар мен вандалдар сияқты тайпалар жауларын үлкен әскермен шабуылдауды жөн көрді. Бұл тайпалар көбінесе күшті қарсыластарынан күтпеген жеңіске жетіп, оларды басып тастады. Рим империясының бөлінуінен пайда болған Византия империясы тиімді әскери күш құрды. Оның сарбаздарына жақсы жалақы төленді және оларды әскери тактика мен тарихтан хабардар қолбасшылар басқарды. Дегенмен, әскер көбінесе атты әскерге сүйенді, сондықтан жаяу әскер жалпы күштің кішкентай бөлігін құрады. Викингтер күтпеген шабуылдар мен жылдамдық арқасында күшті жауларға қарсы тиімді болды. Басқа соғыстардағы партизандар сияқты, викингтер де қашан және қайда шабуыл жасауды өздері шеше алатын. Олар өзен арқылы Еуропаның тереңіне жасырын кіріп, содан кейін шабуылдайтын, жазық түбі бар кемелерінің арқасында жауларын көбінесе күтпеген жерден ұстап алатын. Монастырлар жиі нысанаға алынды, өйткені олар көбінесе нашар қорғалған және құнды заттардың көп мөлшерін сақтайтын. Орта ғасырлардағы шайқастар көбінесе Рим және Грек әскерлерінің шайқастарынан кішкентай болды. Әскерлер (сол кездегі мемлекеттер сияқты) көбінесе орталықтандырылмаған. Жабдықтар мен жабдықтарды жүйелі түрде ұйымдастыру нашар болды. Көшбасшылар көбінесе қабілетсіз болды, олардың биліктері қабілетке емес, тегіне негізделген. Көптеген сарбаздар мемлекетке қарағанда феодалдық иелеріне адал болды және әскерлерде бағынбаушылық кең таралған. Алайда, бұрынғы соғыстар мен Орта ғасырлардағы соғыстардың арасындағы ең үлкен айырмашылық – ауыр атты әскердің, әсіресе рыцарьлардың пайдалануы болды. Рыцарьлар семсер, балта және сойылмен қаруланған жаяу әскерді оңай басып кете алатын. Жаяу әскер көбінесе рыцарьлардан бес-он есе көп болды. Олар рыцарьларға қолдау көрсетіп, жасақтың олжасын қорғады. Найзамен қаруланған жаяу әскер жаудың атты әскеріне қарсы тұра алатын. Атты әскерді шабуылдаудан қорғау үшін кейде шұңқырлар, қақпалар, арбалар немесе өткір ағаш қадалар қолданылды, ал садақшылар жебелермен жау аттыларын құлатты; 1415 жылы Агинкур шайқасында ағылшындар француз рыцарьларынан қорғану үшін қадаларды қолданды. Пикмендер көбінесе ауыр атты әскердің үлкен күштерін алуға шамасы келмейтін қауымдар мен ауылдардың орнына айналды. Найзаның ұзындығы 5 метрге дейін жететін, ал найзаның ұзындығы 2-ден 6 метрге дейін болатын. Садақшылар найзашылар мен пикмендер құрамына қосылып, найзалар мен пикалар жауды ұстап тұрғанда, жауға жебелермен шабуылдайтын. Шегелі таяқтардың дамуымен қару-жарақтар қайта жақсартылды. Шегелі таяқтың ұзындығы найзаға тең болды, бірақ балта басы болды, ол пайдаланушыға балтаның алдыңғы жағымен немесе қарсы жағындағы жұқа ұшымен жау аттыларын пышақтауға немесе кесуге мүмкіндік берді. Жапондықтар да шегелі таяқтар жасады. Нагинатаның ұзындығы шамамен 2 метр, ал жапырағы 1 метр болатын. Нагинатаны ер адамдар болмаған кезде қаланы күзету үшін әйелдер жиі қолданды. Арбалет, оған оқытылған садақшылардың қажеті болмады, көбінесе ұзын садақ үшін қажетті кеңінен жаттығулар мүмкін болмаған әскерлерде қолданылды. Арбалеттің ең үлкен кемшілігі – қайта жүктеудің баяу болуы. Болат пен механикалық тарту құралдарының пайда болуымен арбалет бұрынғыдан да қуатты болды. Ұзын садақтар мен ескі арбалеттерге қарсы қорғаныс бере алатын қару-жарақтар осы жетілдірілген қарулардан тоқтатыла алмады. Рим папасы Иннокентий II оларға тыйым салды, бірақ осы қауіпті қаруды қолдануға көшу басталып кеткен еді. Алғашқы оқ-дәрі қарулары әдетте ағаш таяқтарға байланған металл түтіктерден тұратын. Әдетте, бұл қаруды бір рет қана қолдануға болады. Бұл гонналар немесе қол қанаты өте дәл болмады және көбінесе қала қабырғаларынан немесе аңдып тұрған жерден атылатын. Арбалет сияқты, гоннаға да оқытылған сарбаздардың қажеті болмады және жау сарбаздарының киген қару-жарағын тесіп шығара алатын. Қашықтықтан қару қолданушыларды жақын қарумен қаруланған сарбаздар қорғайтын. Бұл күштердің екі жағында рыцарьлар болады және олар жауды әлсіреткеннен кейін жою үшін жауға жақындасады. Атыс қаруының пайда болуы әлеуметтік революцияның басталуын білдірді; тіпті сауатсыз шаруа да абыройлы рыцарьды өлтіре алатын.

After the fall of the Roman Empire, many of the ingenious tactics they used disappeared. Tribes such as the Visigoths and Vandals preferred to simply rush their enemies in a massive horde. These tribes would often win battles against more advanced enemies by achieving surprise and outnumbering their foes. Born out of the partition of the Roman Empire, the Byzantine Empire created an effective military. Its conscripts were well paid and led by commanders educated in military tactics and history. However, the army mostly relied on cavalry, making the infantry a smaller portion of its overall force. The Vikings were able to be effective against stronger enemies through surprise and mobility. Like guerrillas in other wars, the Vikings could decide when and where to attack. In part because of their flat bottomed ships, which enabled them to sneak deep into Europe by river before carrying out an attack, the Vikings could frequently catch their enemies by surprise. Monasteries were common targets because they were seldom heavily defended and often contained substantial amounts of valuables. Battles of the Middle Ages were often smaller than those involving the Roman and Grecian armies of Antiquity. Armies (much like the states of the period) were more decentralized. There was little systematic organisation of supplies and equipment. Leaders were often incompetent; their positions of authority often based on birth, not ability. Most soldiers were much more loyal to their feudal lord than their state, and insubordination within armies was common. However, the biggest difference between previous wars and those of the Middle Ages was the use of heavy cavalry, particularly knights. Knights could often easily overrun infantry armed with swords, axes, and clubs. Infantry typically outnumbered knights somewhere between five and ten to one. They supported the knights and defended any loot the formation had. Infantry armed with spears could counter the threat posed by enemy cavalry. At other times pits, caltraps, wagons or sharpened wooden stakes would be used as protection from charging cavalry, while archers brought down the enemy horsemen with arrows; the English used stakes to defend against French knights at the Battle of Agincourt in 1415. Pikemen often became a substitute for communities and villages who could not afford large forces of heavy cavalry. The pike could be up to 18 feet (5 m) long, whereas the spear was only 6 to 8 feet (2 m) in length. Archers would be integrated into these forces of spearmen or pikemen to rain down arrows upon an enemy while the spears or pikes held the enemy at bay. Polearms were improved again with the development of the halberd. The halberd could be the length of a spear, but with an axe head which enabled the user to stab or chop the enemy cavalry with either the front of the axe or a thin point on the opposite side. The Japanese also created polearms. The naginata consisted of an approximately 6 feet (2 m) long shaft and a 2.5 feet (1 m) blade. The naginata was often used by women to guard a castle in the absence of men. The crossbow, which did not require trained archers, was frequently used in armies where the extensive training necessary for longbow was not practical. The biggest disadvantage of crossbows was the slow reloading time. With the advent of steel and mechanical drawing aids, crossbows became more powerful than ever. Armor proof against longbows and older crossbows could not stop quarrels from these improved weapons. Pope Innocent II put a ban on them, but the move toward using this lethal weapon had already started. The first gunpowder weapons usually consisted of metal tubes tied down to wooden staves. Usually, these weapons could only be fired once. These gonnes, or hand cannons, were not very accurate, and would usually be fired from city walls or in ambush. Like the crossbow, the gonne did not require trained soldiers and could penetrate the armor worn by enemy soldiers. Ranged weapon users were protected by soldiers with melee weapons. Knights would be on either sides of this force and close in on the enemy to destroy them after they had been weakened by volleys. The introduction of firearms presaged a social revolution; even an illiterate peasant could kill a noble knight.

Ерте заманауи кезең

Атыс қаруы арзандаған сайын және тиімділігі артқан сайын, 16 ғасырдан бастап жаяу әскерде кеңінен қолданыла бастады. Ұзаққа соқпай, қылыштар, шоқтар, садақтар және басқа да қарулар қолданыстан шықты. Шалғалар, шалға мен оқ ату тактикасының бір бөлігі ретінде, одан әлдеқайда ұзақ сақталды. 16 ғасырдың ортасына қарай атыс қаруы көптеген әскерлердің басты қаруына айналды. Сол кездегі басты қару – аркебус еді. Садақтан кем дәл болғанымен, аркебус сол кездегі көптеген қару-жарақтарды тесіп өте алатын және оны қолдану үшін көп жаттығу қажет болмады. Оған жауап ретінде, қарулардың қалыңдығы артты, олардың салмағы да, құны да өсті. Нәтижесінде, кирасса почталық хауберк пен толық қару-жарақ жиынтығын ығыстырды, ал тек ең құнды атты әскер ғана төсенішпен қапталған жейдеден артық киім киді. Аркебуспен қаруланған сарбаздар көбінесе үш қатарға орналастырылды, бір қатар атып, ал қалған екеуі қайта зарядталатын. Бұл тактика атыстың үздіксіз ағынын қамтамасыз етті және қарудың дәлдігінің жетіспеушілігін өтеді. Атты әскерді тоқтату үшін ағаштан жасалған қоршаулар немесе пикемендер аркебузиерлердің алдына қойылатын. Мысалы, Нагашино шайқасын қарастыруға болады. 1580-ші жылдардағы Голландия көтерілісінің басшысы Нассаулық Морис бірқатар тактикалық жаңалықтар енгізді, олардың бірі – оның жаяу әскерін дәстүрлі, ауыр және баяу қозғалатын шаршыларға қарағанда кішірек және жылдам бөлімдерге бөлу. Волейлік атыстың пайда болуы мушкет атысының дәлдігінің жетіспеушілігін өтеуге көмектесті және алғаш рет 1600 жылы Ньюпорт шайқасында еуропалық жағдайда қолданылды. Бұл өзгерістер жақсы жаттықтырылған әскерлерді қажет етті, олар бірнеше рет жүктеу және қайта жүктеу кезінде формацияны сақтай алатын, сондай-ақ жақсы басқару және басшылықты талап етті. Нәтижесінде, офицерлер мен сарбаздардың кәсіби деңгейі артты; Морис кейде қазіргі заманғы офицерлер корпусының негізін қалаушы деп есептеледі. Оның жаңалықтарын Гюстав Адольф одан әрі жетілдірді, дөңгелекті бұғаттау мушкеті мен қағаз патрондарын пайдалану арқылы волейлік атыстың тиімділігі мен жылдамдығын арттырды, ал ауыр қару-жарақтан құтылу арқылы жылдамдығын жақсартты. Бәлкім, ең маңызды өзгеріс – мушкетерлердің санын арттыру және пикемендердің қажеттілігін жою болды, бұл үшін штык қолданылды. Оның кемшілігі – штык орнатылғаннан кейін мушкеттің атылмайтыны еді; сокет штығы бұл мәселені шешті, бірақ оны бекітудің техникалық қиындықтарын жеңу үшін уақыт кетті. Бұл мәселе 18 ғасырдың басында шешілгеннен кейін, екі тарап та атып, содан кейін штыктармен шабуылдайтын практика қалыптасты; бұл мұқият есептеуді талап етті, өйткені қатарлар неғұрлым жақын болса, алғашқы волейлік атыстар соғұрлым тиімді болатын. Бұған ең танымал мысал – 1745 жылы Фонтеной шайқасы, онда британдық және француз әскерлері бір-бірін бірінші болып атуға шақырған деген қаңтар бар. 17 ғасырдың соңында бекітілген нысандарды қорғау және шабуылдауға, сондай-ақ өте қолайлы жағдайлар болмаса, шайқастан қашуға баса назар аударылды. Жаяу әскердің дәстүрлі емес тактикасы көбінесе қарсыласты қолайсыз жағдайға түсірді. Екінші Бур соғысы кезінде бурлар британдық армиямен күресу үшін партизандық тактиканы қолданды. Бур мергендері британдық сарбаздарды жүздеген метр қашықтықтан атқылап түсірді. Бұл үздіксіз шабуылдар британдық жаяу әскерін дәстүрлі қызыл киімнің орнына хаки формасын киюге мәжбүр етті. Бурлар британдық жаяу әскерлерінен әлдеқайда жылдам болды, сондықтан олар шайқас болатын жерді таңдай алатын. Бұл дәстүрлі емес тактика британдықтарды өздерінің де дәстүрлі емес тактикасын қабылдауға мәжбүр етті.

As firearms became cheaper and more effective, they grew to widespread use among infantry beginning in the 16th century. Requiring little training, firearms soon began to make swords, maces, bows, and other weapons obsolete. Pikes, as a part of pike and shot formation, survived a good deal longer. By the mid 16th century, firearms had become the main weapons in many armies. The main firearm of that period was the arquebus. Although less accurate than the bow, an arquebus could penetrate most armours of the period and required little training. In response, armor thickened, making it very heavy and expensive. As a result, the cuirass replaced the mail hauberk and full suits of armour, and only the most valuable cavalry wore more than a padded shirt. Soldiers armed with arquebuses were usually placed in three lines so one line would be able to fire, while the other two could reload. This tactic enabled an almost constant flow of gunfire to be maintained and made up for the inaccuracy of the weapon. In order to hold back cavalry, wooden palisades or pikemen would be in front of arquebusiers. An example of this is the Battle of Nagashino. Maurice of Nassau, leader of the 1580s Dutch Revolt, made a number of tactical innovations, one of which was to break his infantry into smaller and more mobile units, rather than the traditional clumsy and slow moving squares. The introduction of volley fire helped compensate for the inaccuracy of musket fire by and was first used in European combat at Nieuwpoort in 1600. These changes required well drilled troops who could maintain formation while repeatedly loading and reloading, combined with better control and thus leadership. The overall effect was to professionalise both officers and men; Maurice is sometimes claimed as the creator of the modern officer corps. His innovations were further adapted by Gustavus Adolphus who increased the effectiveness and speed of volley fire by using the more reliable wheel lock musket and paper cartridge, while improving mobility by removing heavy armour. Perhaps the biggest change was to increase the numbers of musketeers and eliminating the need for pikemen by using the plug bayonet. Its disadvantage was that the musket could not be fired once fixed; the socket bayonet overcame this issue but the technical problem of keeping it attached took time to perfect. Once this was resolved in the early 18th century, the accepted practice was for both sides to fire then charging with fixed bayonets; this required careful calculation since the closer the lines, the more effective the first volleys. One of the most famous examples of this was at Fontenoy in 1745 when the British and French troops allegedly invited each other to fire first. The late 17th century emphasised the defence and assault of fortified places and avoiding battle unless on extremely favourable terms. Unconventional infantry tactics often put a conventional enemy at a disadvantage. During the Second Boer War, the Boers used guerrilla tactics to fight the conventional British Army. Boer marksmen would often pick off British soldiers from hundreds of yards away. These constant sniper attacks forced the British infantry to begin wearing khaki uniforms instead of their traditional red. The Boers were much more mobile than the British infantry and thus could usually choose where a battle would take place. These unconventional tactics forced the British to adopt some unorthodox tactics of their own.

1945 жылдан кейін

Корея соғысы – Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі алғашқы ірі қақтығыс болды. Жаңа құрылғылар, оның ішінде кішкентай радиостанциялар мен тікұшақтар да пайда болды. Көптеген сарбаздарды шашыратып жіберуге бейім парашютпен түсіру, тікұшақтарды пайдаланып адамдарды дәл жерге жеткізуге мүмкіндік беретін әуе шабуылымен алмастырылды. Тікұшақтар көп жағдайда оттық қолдау көрсетіп, жауға дәл соққы беру үшін жылдам жеткізілуге қабілетті болды. Осының арқасында жаяу әскерлер дәстүрлі бекітілген артиллерия позицияларынан алыс еркін қимылдауға мүмкіндік алды. Олар тіпті жау тылында да әрекет ете алады және кейіннен әуемен эвакуацияланатын болды. Бұл вертикальді қоршау (бастапқыда әуе десанттық әскер үшін жоспарланған) тұжырымдамасына әкелді, онда жау солға немесе оңға қарай емес, тікелей жоғарыдан қоршалады.

Мобильдік жаяу әскердің тактикасы

Блитцкригпен сипатталатын бронетехникалық соғыстың дамуы барысында жаңа жаяу әскер тактикасы жасалды. Бұрынғыдан да бетер, жаяу әскерлер танктермен, ұшақтармен, артиллериямен бірігіп жұмыс істеді. Мысалы, танкілерге қарсы топтарды іздеу үшін жаяу әскер танктердің алдында жіберілді, ал танктер жаяу әскерге жабылу үшін қолдау көрсетті. Портативті радиостанциялар далалық командирлерге штабпен байланысуға мүмкіндік берді, соның арқасында жаңа бұйрықтар дереу жеткізілді. Көлік құралдарының дамуы да маңызды болды; әскерлер енді бір жерден екінші жерге жаяу (немесе атпен) жүруге мәжбүр болмады. Дегенмен, автокөліктің кең таралғаны асыра бағаланды; Германия Екінші дүниежүзілік соғыста Бірінші дүниежүзілік соғысқа қарағанда көлік үшін көбірек жылқы пайдаланды, ал британдық әскерлер 1944 жылдың маусым айында әлі толыққанды моторизацияланбаған еді. Бірінші дүниежүзілік соғыста жүк көліктері болғанымен, олардың жылдамдығы толыққанды пайдаланылмады, себебі траншеялық соғыстың тұйыққа тірелуі, сондай-ақ майданның қираған жері және сол кездегі көлік құралдарының нашарлығы себеп болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жаяу әскерді жартылай гусеницалық машиналармен, жүк көліктерімен және тіпті ұшақтармен бір жерден екінші жерге жылжытуға болады, бұл оларды жақсы демалдырып, мақсатқа жеткеннен кейін күресуге дайын етті. Сондай-ақ, жаяу әскердің жаңа түрі – десантшылар пайда болды. Бұл жеңіл қаруланған сарбаздар жау тылына парашютпен түсіп, жауды күтпеген жерден шабуылдауға тырысты. Алғаш рет 1940 жылы немістер қолданған олар маңызды нысандарды басып алып, қосымша күштер келгенше оларды ұстап тұруға тиіс болды. Оларға тұрақты әскерлердің дереу қолдауы қажет еді; Бірінші британдық әуе десант дивизиясы Арнемде қоршалып, жойылды. Танк қатеріне қарсы Екінші дүниежүзілік соғыста жаяу әскердің басында тек «Молотов коктейлі» (алғаш рет 1937 жылы Шанхай маңындағы жапон танктеріне қарсы қытай әскерлері қолданған) және танкіге қарсы мылтық болды. Екеуі де тиімді болған жоқ, әсіресе танктар жаяу әскермен бірге болғанда. Бұл және кейінірек танкке қарсы миналар, олардың кейбіреулерін танкке магниттік түрде бекітуге болатын, пайдаланушыны қауіпті жақындыққа итерді. Кейінірек пайда болған «Базука», PIAT және «Панцерфауст» сияқты құралдар қашықтықтан броньға қарсы тиімді шабуыл жасауға мүмкіндік берді. Осылайша, әсіресе қираған қалаларда танктер жаяу әскер тобымен бірге кіруге мәжбүр болды. Тынық мұхиты соғысы кезінде теңіз жаяу әскері маңызға ие болды. Бұл әскерлер бұрын-соңды болмаған деңіз десанттарына қабілетті болды. Теңіз жаяу әскері ретінде, жапондық және американдық теңізшілер жауынгерлік кемелер, крейсерлер және жаңадан құрылған ұшақ тасымалдаушылар сияқты теңіз кемелерінің қолдауына ие болды. Дәстүрлі жаяу әскер сияқты, теңіз жаяу әскері де қолдаушы бөлімдермен байланысу үшін радиостанцияларды пайдаланды. Олар теңізден және әуеден бомбалауды жылдам сұрап алатын. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін тікұшақтардың кең таралғаны әуеде жылдамдықпен шабуылдау сияқты тактиканың пайда болуына мүмкіндік берді.

As part of the development of armored warfare, typified by blitzkrieg, new infantry tactics were devised. More than ever, battles consisted of infantry working together with tanks, aircraft, artillery as part of combined arms. One example of this is how infantry would be sent ahead of tanks to search for anti tank teams, while tanks would provide cover for the infantry. Portable radios allowed field commanders to communicate with their HQs, allowing new orders to be relayed instantly. Another major development was the means of transportation; no longer did soldiers have to walk (or ride a horse) from location to location. The prevalence of motor transport, however, has been overstated; Germany used more horses for transport in World War II than in World War I, and British troops as late as June 1944 were still not fully motorized. Although there were trucks in World War I, their mobility could never be fully exploited because of the trench warfare stalemate, as well as the terribly torn up terrain at the front and the ineffectiveness of vehicles at the time. During World War II, infantry could be moved from one location to another using half tracks, trucks, and even aircraft, which left them better rested and able to fight once they reached their objective. A new type of infantry, the paratrooper, was deployed as well. These lightly armed soldiers would parachute behind enemy lines, hoping to catch the enemy off guard. First used by the Germans in 1940, they were to seize key objectives and hold long enough for additional forces to arrive. They required prompt support from regulars, however; First British Airborne was decimated at Arnhem after being left essentially cut off. To counter the tank threat, World War II infantry initially had few options other than the so called "Molotov cocktail" (first used by Chinese troops against Japanese tanks around Shanghai in 1937) and anti tank rifle. Neither was particularly effective, especially if armor was accompanied by supporting infantry. These, and later anti tank mines, some of which could be magnetically attached to the tank, required the user to get closer than was prudent. Later developments, such as the Bazooka, PIAT, and Panzerfaust, allowed a more effective attack against armor from a distance. Thus, especially in the ruined urban zones, tanks were forced to enter accompanied by squads of infantry. Marines became prominent during the Pacific War. These soldiers were capable of amphibious warfare on a scale not previously known. As Naval Infantry, both Japanese and American Marines enjoyed the support of naval craft such as battleships, cruisers, and the newly developed aircraft carriers. As with conventional infantry, the Marines used radios to communicate with their supporting elements. They could call in sea and air bombardment very quickly. The widespread availability of helicopters following World War II allowed the emergence of an air mobility tactics such as aerial envelopment.

Ұжымдық тактика

Шағын бөлімдер тактикасы, әсіресе отряд, шабуылға түсудің негізгі принциптерін және барлық ірі қатысушылардың қолданған қолдау элементтерін қамтыды. Ерекшеліктер бірліктердің нақты мөлшерінде, элементтердің орналасуында және арнайы нұсқаулықтарда болды.

Қорғау тактикасы

Неміс қорғаныс жасағының тактикасы тереңдікте орналасқан бекеттерде үлкен жоспарлар мен қағидалармен үйлесудің маңыздылығын баса көрсетті. Бір "Группа" (команда) командирі тиімді басқара алатын) ең жоғары шекте қазу жұмыстарын жүргізуі күтілді. Жеке ағаштар мен төбелер сияқты басқа да жамылу түрлері жаудың отына көп назар аудартып, көбінесе қолданылмады. Қазба жұмыстарын жүргізу кезінде жасақтың бір мүшесі күзетші болып тұруы керек еді. Қазылған жасақтар арасында бос кеңістіктер қалдырылуы мүмкін еді, бірақ олар отпен жабылуы тиіс болды. Неміс жасағының қорғанысының кілті – пулеметтің орналасуы болды, оған бірнеше баламалы позициялар берілді, әдетте олар бір-бірінен бөлек орналастырылды. Әскерлер жұптармен орларда, траншеяларда немесе арықтарда орналастырылды. Жұптар бір-бірімен байланыс үшін жақын тұрды. Кішігірім топтар аздап бөлініп, жаудың отын әсерін азайту үшін орналастырылды. Егер жау дереу жұмылдырылмаса, қорғаныстың екінші кезеңі – бекініс салу қолданылды. Бұл траншеялар негізгі шептің артында салынды, онда сарбаздар қажет болғанға дейін жасырынып тұруы мүмкін еді. Қорғаныс атысы пулеметпен тиімді қашықтықта жүргізілді, ал мылтықшылар жау шабуылға дейін орларына жасырынды. Жау гранаталары жасақтың орнына түскен жағдайда, жарылыстан қашықтау үшін секіріп кетіп немесе гранатаны қайта лақтырып немесе тепкілеп алу арқылы сақтануға болады. Бұл тактика өте қауіпті болды және АҚШ деректерінде американдық сарбаздардың осылайша қолдарын немесе аяқтарын жоғалтқандары туралы хабарлар бар. Соғыстың соңғы кезеңінде бронетехникаға қарсы қорғанысқа ерекше мән берілді. Қорғаныс позициялары кем дегенде бір танкке қарсы құралдан және бақылаушы басқаратын артиллериялық қолдаудан тұратын "танкқа қарсы кедергіден" құрылды. Жау танкілерінің қорғаныс позициясын тексеруін тоқтату үшін жасақтар көбінесе танкке қарсы құралмен қарауылдады.

Взводтық тактика

Взвод бөлімшелерден және басқарушы элементтен құралады. Әдетте, взводта 4 бөлімше болады, бірақ бұл армияға және уақыт кезеңіне байланысты өзгеріп отыруы мүмкін. Басқарушы элемент кішкентай болады және көбінесе бір офицер мен бір сержанттан тұрады. Взводтың жалпы құрамы шамамен 40 солдаттан тұрады. Тактикалық тұрғыдан взвод дербес жұмыс істей алады, өзіне қажетті өртпен қамтамасыз етеді және шабуыл тобына ие болады. Осы мақсатта взвод командирі бөлімшелерге қандай жауынгерлік міндеттер (қорғаныс немесе шабуыл) жүктелгенін анықтап, бөліс жасайды. Шабуыл (шабуыл, оттық қолдау немесе резервте болу) ішінде.

Сонымен қатар, взвод ротаның құрамында да жұмыс істей алады.

Компания деңгейіндегі тактика

Компания взводтардан құралады. Әдетте, кейбір взводтар – "желілік" взводтар болып табылады, яғни олар стандартты қару-жарақпен жабдықталған сарбаздардан тұрады, ал содан кейін ауыр қару-жарақпен, атап айтқанда минометтермен, ауыр пулеметтермен қамтамасыз ететін элемент (бір взводтың толық көлемімен шамалас) болады. Бұған қоса, оның ірі жабдықтау бөлімі (әдетте 3-10 сарбаз), кішкентай медициналық бөлім, жабдықтау бөлімі және байланыс бөлімі бар. 20-шы ғасырдағы компаниялар мемлекеттік шығу тегіне қарай айтарлықтай ерекшеленді, бірақ Германия, АҚШ және Ұлыбритания үшін 170 мен 200 сарбаз аралығы шамамен қалыпты санды құрады. Арнайы жабдықтау бөлімі әскери иерархияға компания деңгейінде енді. Компания деңгейінде тактика күрделене бастайды, себебі командирдің тартуға болатын қару-жарақ жүйелері көбейеді. Екінші дүниежүзілік соғыста қызықты мысалдар: неміс жаяу әскерінің велосипед хабаршылары және советтік оқшаушы әскерінің екі снайпері. Жалпы алғанда, 20-шы ғасырдың барлық армияларында компания – автономды түрде жұмыс істеуге арналған алғашқы бөлімше болып саналады.

Батальондық деңгейдегі тактика

Батальон желілік роталардан, ірі штабтан және ауыр қару-жарақтан құралады. Арақатынасы өзгермейді. Әдетте үш желілік рота және бір қолдау бөлімі болады. Батальонды майор немесе подполковник басқарады, штабы шамамен 30-40 сарбаздан тұрады. Мұндағы ерекшелік – кеңестік бөлімшелерде штат американдық немесе неміс бөлімшелеріне қарағанда көбінесе кіші болып келді. Батальон – бұл барлау, жауынгерлік инженерлер, әуе қорғанысы және танкке қарсы артиллерияның алғаш рет бірлік құрамына енген деңгейі. Батальон тактикасы командирге айтарлықтай икемділік берді. 20-ғасырдағы әдеттегі орналасу белгілі бір бірліктерді және оларды қолдайтын нақты қару жүйелерін қамтыды, бұл шахмат стиліндегі сценарийді құрды, онда шабуыл жасайтын тарап көбінесе ең әлсіз элементтерге шабуылдауға тырысады, ал қорғаныс дұрыс қауіпті болжап, тиісті қару жүйелерімен оны бейтараптандыруға ұмтылады.

Полк деңгейіндегі тактика

Полк – тактикалық жаяу әскер дамуының соңғы сатысы. Полктен кейін дивизия келеді, ол операциялық деңгей болып табылады.

Жаяу әскердің қоршауы

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде окоптар, бекініс орлары, түлкі қазбалары және «Аждаһа тістері» (бекініс құрылысы) кеңінен қолданылды.

Жаңғақ соғысы

Джунглидегі соғыс Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Оңтүстік-Шығыс Азиядағы барлық ірі державалардың тәжірибесімен қалыптасты. Джунглилер бірліктерді бөліп, оқшаулатуға бейім болды. Олар шайқасты фрагменттеуге әкелді. Бұл кіші командирлердің көбірек тәуелсіздігі мен басшылық қабілетін талап етті, сондықтан барлық ірі державалар кіші офицерлер мен сержанттар үшін оқыту және тәжірибе деңгейін арттырды. Бірақ отряд немесе взвод командирлері өздерімен күрескен жағдайларда көбірек өрт күші қажет болды. Сондықтан барлық жауынгерлер жеке отрядтар мен взводтардың өрт күшін арттырудың жолдарын іздеді. Мақсаты – оларға өздерімен күресуге мүмкіндік беру болды, және бұл көбінесе осылай болды. Мысалы, Жапония әр отрядтағы ауыр қару-жарақ санын арттырды. 1942 жылдан бастап қолданылатын «күшейтілген» отряд әдетте 15 адамнан тұратын. Жапон отрядында бір автоматты қару (бір атқыш пен оқ-дәрі тасушы көмекшісімен тасымалдауға жеңіл машиналық мылтық) болды. Команда құрамына арнайы снайпер, сондай-ақ мылтық гранатасы бар гранатометші де кірді. Отрядтың қару-жарағына кейбір тарихшылар қате түрде «тізе минометі» деп атайтын граната лақтырғыш командасы да кірді. Шындығында, бұл 50 мм-лік жеңіл миномет болды, ол 400 метрге дейін жарылғыш, жарықтандыру және түтінді снарядтарды лақтыратын. Жерге қойылып, қолды созып ату кезінде оператор оқ ату тірегінің биіктігін реттеу арқылы қашықтықты өзгертетін (минометті джунглидің шатырындағы кішкентай тесіктер арқылы атуға мүмкіндік беретін). Отрядтың қалған бөлігі бұрандалы мылтықтармен жабдықталған. Нәтижесінде әр отряд өзін-өзі қамтамасыз ететін жауынгерлік бірлікке айналды. Әр отрядта автоматты қарулар болды. Қорғаныс кезінде машиналық мылтық жаудың өте алмайтын және аман қала алмайтын «жеңілген аймақты» құру үшін орнатылуы мүмкін. Шабуыл кезінде ол қарсыластың басын төмен ұстап, достардың әскеріне шабуыл жасауға мүмкіндік беру үшін оқ жаудыратын. Жеңіл миномет отряд командиріне жанама «көкжамбас артиллериясы» мүмкіндігін берді. Ол жауды уаналау үшін жарылғыш және бөлшектеуші снарядтарды атуға болады. Ол жаудың жорығын жасыру үшін түтін шығара алады немесе түнде кез келген жау нысанын жарықтандыру үшін жарықтандыру снарядтарын жібере алады. Снайпер отряд командиріне алыс қашықтықтағы нысананы өлтіру мүмкіндігін берді. Төрт отряд взводты құрады. Бас штаб бөлімі болған жоқ, тек взвод командирі мен взвод сержанты болды. Нәтижесінде взвод төрт тәуелсіз, өзін-өзі қамтамасыз ететін жауынгерлік бірлік ретінде күресе алады (бұл тұжырымдама АҚШ армиясының рейнджерлеріне өте ұқсас). Британ армиясы төтенше жағдай кезінде Малайзияның джунглилері мен каучук плантацияларында, сондай-ақ Индонезияға қарсы қарсылық кезінде Борнеода кең ауқымды шайқастар жүргізді. Осы тәжірибелердің нәтижесінде британдықтар жеке мылтықшылардың жақын аралықтағы өрт күшін арттырды. Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрынғы Lee Enfield бұрандалы мылтығын американдық M2 карабинасы және Стерлинг автоматты пулемет сияқты жеңіл, автоматты қарулармен алмастырды. Алайда, британдық армияда жақсы автоматты қару (Bren) болды және олар әр отрядқа бір-бірден бөлінді. Олар өзімен зарядталатын мылтықтың (Бельгиялық FN FAL-дың жартылай автоматты көшірмесі) енгізілгеніне дейін де отрядтың өрт күшінің басым бөлігін құрады. Британдықтар минометтерді отряд деңгейінде қолданбады. Алайда, взвод деңгейінде 2 дюймдік миномет болды. АҚШ армиясы сәл басқаша көзқарас танытты. Олардың ойынша, Вьетнамдағы тәжірибе ауыр қару-жарақпен жабдықталған шағын отрядтардың құндылығын көрсетті. 12 адамнан тұратын, жартылай автоматты мылтықтар мен автоматты мылтықтармен қаруланған дәстүрлі отряд 9 адамға дейін қысқартылды: Отряд командирі M16 және AN/PRC 6 радиосын ұстады. Ол екі топқа команда берді, әрқайсысы төрт адамнан тұрады (әрқайсысы M16-мен топ жетекшісі, M16/203-пен гранатометші, M16 және екіаяқты тірегімен автоматты мылтықшы, және LAW және M16-мен танкке қарсы оқшы). Үш отряд взводты құрады, сондай-ақ екі үш адамнан тұратын пулемет командасы (M16-мен топ жетекшісі, M60 пулеметімен пулеметші және M16-мен көмекші пулеметші) болды. Екі M60 пулемет командасының қосылуы взвод деңгейінде көбірек өрт күшін берді. Взвод командирі оларды қалған үш отрядының маневрлік элементі ретінде қолдана отырып, қорғану отын беруге ұйымдастыра алады. M16/203 комбинациясы американдықтардың ерекше өнімі болды (оның ата-анасы M79-мен бірге). Оның қашықтығы жапондық 50 мм минометпен тең болмады. Алайда, ол қол жетімді болды және әлі де жанама жарылғыш отты жаға алады, сондай-ақ түтін және жарықтандыру снарядтарымен қолдау көрсете алады. АҚШ армиясының да 60 мм минометтері болды. Бұл жапондық 50 мм минометінен үлкен және қабілетті қару болды. Бірақ ол отряд немесе тіпті взвод деңгейінде қолдануға тым ауыр болды. Олар тек рота деңгейінде қолданылды. АҚШ құралымының кемшілігі автоматты мылтықшы болды, бұл дәстүр Екінші дүниежүзілік соғыстың BAR пулеметшісіне дейін барып тоқтады. АҚШ армиясы автоматты мылтықтың нағыз пулеметке жақсы балама емес екенін анықтады. Автоматты режимде ұзақ ату кезінде мылтық оңай қызып кетеді, ал оның стволын ауыстыру мүмкін болмады. Вьетнам соғысынан кейін АҚШ армиясы автоматты M16-ны алмастыру үшін бельгиялық Minimi-ді қабылдады. Ауыстырылатын ствол және үлкен дорбенісі бар бұл қару, АҚШ қорларында M249 деп белгіленген, қажетті ұзақ автоматты атуды қамтамасыз етті. Сингапур Республикасы Армиясы, тәжірибесі негізгі және қосымша джунглилерде, сондай-ақ каучук плантацияларында болған, бұл тенденцияны бір қадаммен озын қылды. Олардың отрядында тек жеті адам болды, бірақ екі отряд автоматты пулеметшісі (5,56 мм отряд автоматты қаруларымен), екі гранатометші M16/203 астындағы граната лақтырғыштарымен және бір танкке қарсы оқшы рокеттік лақтырғыш пен автоматты мылтығымен жабдықталған. Қысқасы, джунглидегі соғыс взвод немесе тіпті отряд деңгейіндегі қысқа және қарқынды шайқастардың санын арттырды. Взвод және отряд командирлері тәуелсіз әрекет етуге қабілетті болуы керек болды. Мұны істеу үшін әр отрядтың (немесе кемінде взводтың) өз міндетін көмексіз орындауға мүмкіндік беретін қарулардың теңгерілген жиынтығы болуы керек болды.

Jungle warfare was heavily shaped by the experiences of all the major powers in the Southeast Asian theatre of operations during World War II. Jungle terrain tended to break up and isolate units. It tended to fragment the battle. It called for greater independence and leadership among junior leaders, and all the major powers increased the level of training and experience level required for junior officers and NCOs. But fights in which squad or platoon leaders found themselves fighting on their own also called for more firepower. All the combatants, therefore, found ways to increase both the firepower of individual squads and platoons. The intent was to ensure that they could fight on their own which often proved to be the case. Japan, as one example, increased the number of heavy weapons in each squad. The "strengthened" squad used from 1942 onwards was normally 15 men. The Japanese squad contained one squad automatic weapon (a machine gun fed from a magazine and light enough to be carried by one gunner and an assistant ammunition bearer). A designated sniper was also part of the team, as was a grenadier with a rifle grenade launcher. The squad's weaponry also included a grenade launcher team armed with what some historians might often mistakenly call a "knee mortar". This was in fact a light mortar of 50 mm that threw high explosive, illumination and smoke rounds out to as far as 400 metres. Set on the ground and fired with arm outstretched, the operator varied the range by adjusting the height of the firing pin within the barrel (allowing the mortar to be fired through small holes in the jungle canopy). The balance of the squad carried bolt action rifles. The result was that each squad was now a self sufficient combat unit. Each squad had an automatic weapons capability. In a defensive role, the machine gun could be set to create a “beaten zone” of bullets through which no enemy could advance and survive. In an attack, it could throw out a hail of bullets to keep the opponent's head down while friendly troops advanced. The light mortar gave the squad leader an indirect "hip pocket artillery" capability. It could fire high explosive and fragmentation rounds to flush enemy out of dugouts and hides. It could fire smoke to conceal an advance, or illumination rounds to light up any enemy target at night. The sniper gave the squad leader a long range point target killing capability. Four squads composed a platoon. There was no headquarters section, only the platoon leader and the platoon sergeant. In effect, the platoon could fight as four independent, self contained battle units (a concept very similar to the U. S. Army Ranger "chalks".) The British Army did extensive fighting in the jungles and rubber plantations of Malaya during the Emergency, and in Borneo against Indonesia during the Confrontation. As a result of these experiences, the British increased the close range firepower of their individual riflemen by replacing the pre World War II bolt action Lee–Enfield with lighter, automatic weapons like the American M2 carbine and the Sterling submachine gun. However, the British Army was already blessed in its possession of a good squad automatic weapon (the Bren) and these remained apportioned one per squad. They comprised the bulk of the squad's firepower, even after the introduction of the self loading rifle (a semi automatic copy of the Belgian FN FAL). The British did not deploy a mortar on the squad level. However, there was one 2 inch mortar on the platoon level. The U. S. Army took a slightly different approach. They believed the experience in Vietnam showed the value of smaller squads carrying a higher proportion of heavier weapons. The traditional 12 man squad armed with semi automatic rifles and an automatic rifle was knocked down to 9 men: The squad leader carried the M16 and AN/PRC 6 radio. He commanded two fire teams of four men apiece (each containing one team leader with M16, grenadier with M16/203, designated automatic rifleman with M16 and bipod, and an anti tank gunner with LAW and M16). Three squads composed a platoon along with two three man machine gun teams (team leader with M16, gunner with M60 machine gun, and assistant gunner with M16). The addition of two M60 machine gun teams created more firepower on the platoon level. The platoon leader could arrange these to give covering fire, using his remaining three squads as his maneuver element. The M16/203 combination was a particular American creation (along with its M79 parent). It did not have the range of the Japanese 50 mm mortar. However, it was handier, and could still lay down indirect high explosive fire, and provide support with both smoke and illumination rounds. The US Army also had 60 mm mortars. This was a bigger, more capable weapon than the Japanese 50 mm weapon. But it was too heavy for use on the squad or even the platoon level. These were only deployed on the company level. The deficiency of the US formation remained the automatic rifleman, a tradition that had gone back to the Browning Automatic Rifle (BAR) gunner of World War II. The US Army discovered that an automatic rifle was a poor substitute for a real machine gun. A rifle fired in the sustained automatic role easily overheated, and its barrel could not be changed. In post Vietnam, the US Army adopted the Belgian Minimi to replace the automatic M16. With an interchangeable barrel and larger magazine, this weapon, known as the M249 in U. S. inventory, provided the sustained automatic fire required. The Republic of Singapore Army, whose experience is 100% in primary and secondary jungle as well as rubber plantation terrain, took the trend one step further. Their squad contained only seven men, but fielded two squad automatic gunners (with 5.56mm squad automatic weapons), two grenadiers with M16/203 underslung grenade launchers, and one anti tank gunner with rocket launcher and assault rifle. So in short, jungle warfare increased the number of short/sharp engagements on the platoon or even squad level. Platoon and squad leaders had to be more capable of independent action. To do this, each squad (or at least platoon) needed a balanced allocation of weapons that would allow it to complete its mission unaided.

Таудағы соғыс

Совет-афған соғысы кезінде Кеңес Армиясы мен Әуе күштері "Муджахид" деп аталатын күштермен шайқасты. Кеңес әскерінің қару-жарағы мен заманауи техникасы моджахедтерден артық болғанымен, оларды толығымен жоя алмады, өйткені тауларда партизандық тактикаға қарсы тұру қиын болды. Муджахидтерге "Стингер" зымыраны жеткізілгеннен кейін олар әскери әуеайлақтар маңында советтік тікұшақтар мен тұрақты қанатты ұшақтарды тосқауылға ала бастады. Бұл Стингердің 15000 фут (4572 м) қашықтықта ғана тиімді болғаны үшін болды, бұл муджахидтердің ұшақтарға қону немесе ұшып кету кезінде шабуыл жасауын талап етті. Алайда "Стингер" "соғысты жеңген қару" емес еді. Соғыстың жүріс-тұрысына айтарлықтай әсер еткенмен, оны ұшақтарды түсіру үшін көп қолданған жоқ. Бұл советтерді тікұшақпен ұшу тактикасын өзгертуге мәжбүр етті. Вертолеттер жер асты күштермен тығыз ынтымақтастыққа кірісті, тұрақты қанатты ұшақтар жоғары биіктікте ұша бастады, ал ұшақтарды Стингерден қорғау үшін бронялар мен зымыранға қарсы электрондық қорғаныс жүйелері қосылды. Кеңестер моджахедтердің тактикасына әр түрлі жолдармен қарсы шықты. Спецназ арнайы операцияларда кеңінен қолданылды, олар тікұшақпен моджахедтер жиі өтетін немесе тұзақтар орналасқан аймақтар деп анықталған аймақтарға жіберілді. Спецназ тактикасы моджахедтерге қарсы тиімді болды, өйткені олар моджахедтер қолданатын ұқсас тактиканы бейімдеп, қолданды; танктер мен ұшақтар жер бедері мен жаудың қозғалыс қабілетіне байланысты салыстырмалы түрде аз тиімді болды. Мұджаһидтерге айтарлықтай әсер еткен жалғыз технология - миналар мен тікұшақтар болды, бірақ уақыт өте келе муджахидтер екеуінен де аулақ болудың жолдарын таба алды. Кеңес әскері тоқтаған кезде, олар муджахидтерді қолдаған азаматтық тұрғындарға қарсы шабуыл жасай бастады. Советтік тікұшақтармен Ауған ауылының жермен-жексен болуы, совет әскерлеріне қарсы шабуылға кек алу үшін, әдеттегідей болды. Кейде олар ұшақтардан майдандарын және жайылымдарын миналады, немесе тікұшақтан қарумен малдарды атып өлтірді. Ауыл тұрғындарының қолдауысыз моджахедтер қару-жарақ пен әскери құрал-жабдықтармен қатар өздерімен тамақ алып жүруге мәжбүр болды. Тағы бір кең тараған тактика - ауылдарды қоршап алып, моджахедтерді іздеу болды. Бұл тактика АҚШ-тың Вьетнамдағы немесе немістердің Кеңес партизандарына қарсы Екінші дүниежүзілік соғыста қолданғандарына ұқсайды. Дәстүрлі жаяу әскердің тактикасы, әдетте, таудағы соғыста іске асырылғанға дейін өзгертіледі, өйткені қорғаныстағы тарап, әдетте, биіктіктерді ұстап, жауды жақсы дайындалған, жақсы қоршалған позицияға қарсы шабуыл жасауға мәжбүр ете отырып, шабуылдаушы тарапқа қарағанда шешуші артықшылыққа ие болады. Сонымен, жалпы алғанда, фронталды шабуыл блокадалық тактиканы қолдану және жабдықтау желілерін кесу арқылы болдырмалады, осылайша қоршау жасалады. Бұл 1999 жылғы Каргиль соғысында өзгерді, ол кезде Үндістан әскерлеріне жолыққыштар мен биік таулы жерлерді басып алған жамылған пакистандық сарбаздарды қуып шығарудың үлкен міндеті жүктелді. Жаппай блокада жасаудың орнына, Үндістан армиясы Пәкістан армиясының позицияларына қарсы майдан шабуыл жасады, бірақ тактика ауыр артиллерияның көмегімен өзгертілді, көбінесе тікелей рөлде атылды және жердегі шабуылдан бұрын қажырлы әуе шабуылдары жасалды. Кез келген күндізгі шабуыл өзін-өзі өлтіруші болғандықтан, барлық шабуылдар зардап шекпеу үшін қараңғыда жасалды. Операция ұзаққа созылды, бірақ сәтті өтті және екі айлық ұрыстан кейін барлық позициялар Үндістан әскерімен қайтадан қолға алынды.

During the Soviet–Afghan War, the Soviet Army and Air Force fought forces called the Mujahideen. Although the Soviet Army had greater firepower and modern equipment than the Mujahideen, they were not able to completely destroy them because of the difficulty of countering guerrilla tactics in the mountains. When the Stinger missile was supplied to the Mujahideen, they began to ambush Soviet helicopters and fixed wing aircraft in proximity of the military airfields. This was because the Stinger was only effective at a range of 15000 feet (4572 m), requiring the Mujahideen to attack the aircraft as they were landing or taking off. The Stinger, however, was not the "weapon that won the war". Although it did have a significant effect on the conduct of war, it was not used to shoot down very many aircraft. It did force the Soviets to modify their helicopter tactics. Helicopters begun to cooperate more closely with the ground forces, fixed wing aircraft began flying at higher altitudes, and armor and anti missile electronic defense systems were added to aircraft to help protect them from the Stinger. The Soviets countered the Mujahideen tactics in various ways. The Spetsnaz were used extensively in special operations by being deployed by helicopter into areas identified as areas often transited by the Mujahideen, or sites of ambushes. Spetsnaz tactics were effective against Mujahideen as they adapted and employed similar tactic used by them; tanks and aircraft were comparatively less effective due to terrain and enemy mobility in it. The only technology with a significant impact on Mujahideen were land mines and helicopters, although over time Mujahideen were able to find ways to avoid and evade both. As the Soviet operations stalled, they began retaliating against the civilian population for supporting the Mujahideen. It was not uncommon for Soviet helicopters to raze an Afghan village in retaliation for an attack against Soviet soldiers. At other times they dropped mines from aircraft in the fields and pastures, or shooting the livestock with helicopter weapons. Without the support of the villagers, the Mujahideen were forced to carry their own food in addition to weapons and military supplies. Another common tactic was to cordon off and search villages for Mujahideen. These tactics were not unlike those used by the United States in Vietnam, or by the Germans against Soviet partisans in World War II. Conventional infantry tactics are generally modified before implementation in mountain warfare as the defending side generally has a decisive advantage over the attacking side by holding the heights and forcing the enemy to attack uphill against a fully prepared well entrenched position. So generally, frontal assault is avoided by implementation of blockade tactics and cutting off the supply lines, thereby creating a siege. This changed in the Kargil War of 1999 when Indian forces were faced with the huge task of flushing out intruders and disguised Pakistani soldiers who had captured high mountain posts. Instead of employing blockade tactics, Indian Army launched frontal assault against Pakistani Army positions but the tactics were intensely modified by employment of heavy artillery cover often firing in direct role and relentless air strikes before the ground attack. As any daytime attack would be suicidal, all the attacks were made under the cover of darkness to minimize casualties. The operation took time but was successful and all the positions were recaptured by the Indian Army after two months of fighting.

Қазба соғысы

Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде артиллерия мен пулеметтер сияқты қазіргі заманғы қару-жарақтардың өлімге әкелетін күші артып, жаяу әскер тактикасын окоп соғысына көшіруге мәжбүр етті. Жаяу әскердің жаппай шабуылдары дерлік өлімге бастады, ал Батыс майданы тоқтап қалды. Окоп соғысының басында қолданылатын әдеттегі тактика – жау окоптарын оққа тұтып, содан кейін өз окоптарынан шығып, ешкімнің жерінен өтіп, жау окоптарын басып алу еді. Алайда, «алдын ала оқ жаудыру» тактикасы көбінесе сәтсіз аяқталды. Бұл аймақтың сипаты (құрылған торы мен басқа да кедергілер) бір себеп болды. Жау окопына жету үшін бөлімше осы аумақты кесіп өтіп, жау позициясын басып алып, содан кейін қарсыластың резервтерінің қарсы шабуылына тап болуы керек еді. Бұл сондай-ақ, достық артиллерияның жаудың жаяу әскерін және артиллериясын басып тастау қабілетіне байланысты болды, бірақ бұл жиі «бомбаға төзімді» бекіністер, нығайтулар, нашар оқ-дәрілер немесе жай ғана дәлсіз оқ жаудыру арқасында шектелді. Пулеметтен туған шығындар кішігірім жаяу әскер бөлімдерінде Льюис пулеметтері сияқты жеңіл пулеметтерді кеңінен қолдануға әкелді. Окоп соғысы гранаталардың, мылтық гранаталарының және жеңіл минометтердің жаңа түрлерін жылдам дамытуға да себеп болды – бәрі де төменгі деңгейдегі командирлерге қол жетімді атыс күшін күрт арттырды. Әсіресе британ және Доминион армияларында далалық шеберлікке баса назар аударылды, түнгі күзет және шабуыл тактикасы карта оқу және навигация дағдыларын арттыруды талап етті. 1914 жылғы жаяу әскері мылтық пен штыкпен жаттығуға қанағаттанды және әдетте батальондық құрамында шабуылдайтын. 1917 жылға қарай ол гранаталарға, мылтық гранаталарына, жеңіл пулеметтерге және арнайы қаруларға үйренді және әдетте взвод немесе бөлім тактикасын қолданып алға жылжыды. Жақсарту – артиллерия оғын алға жылжып келе жатқан жаяу әскердің алдына жаудың жолын кесу үшін орналастыру болды. Бұл кейінірек болған шайқастарда, мысалы, 1917 жылғы Арас шайқасында, оның бір бөлігі Вими қырқасы болды, маңызды рөл атқарды. Бұл тактика радионың кеңінен қолданылмаған заманында және отпен телефон сымдарын төсеу өте қауіпті болған кезде тығыз үйлестіруді қажет етті. Жауап ретінде немістер серпімді қорғаныс және инфильтрация тактикасын ойлап тапты, онда соққы жасақтары жаудың алдыңғы окоптарына тыныш кіріп, ауыр оқ жаудыру арқылы шабуыл туралы ескерту бермейтін. Француз және британдық/Доминион армиялары да ұқсас жаяу әскер тактикасын жетілдіруде болды. Одақтастар статикалық позициялардың тұйыққа тірелуін жеңу үшін танкты енгізді, бірақ механикалық сенімсіздік оларға мұны істеуге кедері келтірді. Немістер 1918 жылы «Майкл» операциясы кезінде арнайы даярланған штурмовиктерді тиімді пайдаланды, одақтастардың окоптарын бұзып, жаяу әскерге майдан шебіндегі кең жарықтан өтуге мүмкіндік берді. Неміс күштерінің көп бөлігі жаяу жүрсе де, олар көп ұзамай Парижге қауіп төндірді. Тек уақытында және қатаң қарсылық, резервтерді пайдалану және неміс логистикасы мен адам күшінің проблемалары одақтастардың апатқа ұшырауына жол бермеді. Осы көктемгі шабуылдан кейін одақтастар танктер мен шабуыл жасақтарының шағын бөлімшелерімен бірнеше қарсы шабуылдар жасады, олар әуе күшінің қолдауымен және қысқа, қарқынды артиллериялық оқ жаудырумен қорғалды, ал негізгі жаяу әскер күштері одан әрі жылжып, бекіністерді басып алды. Бұл немістерді кері шегінуге мәжбүр етті және үш айдан кейін одақтастар соғыс басталғаннан бергі батыс майданында ең үлкен аумақтық жетістіктерге қол жеткізді. Содан кейін немістер соғысты аяқтау үшін бейбітшілік туралы сұраныс жасады.

During World War I, the increasing lethality of more modern weapons, such as artillery and machine guns, forced a shift in infantry tactics to trench warfare. Massed infantry charges were now essentially suicidal, and the Western Front ground to a standstill. A common tactic used during the earlier stages of trench warfare was to shell an enemy trench line, at which point friendly infantry would leave the safety of their trenches, advance across no man's land, and seize the enemy trenches. However, this tactic of "preliminary bombardment" was largely unsuccessful. The nature of no man's land (filled with barbed wire and other obstructions) was one factor. For a unit to get to an enemy trench line, it had to cross this area, secure the enemy position, then face counterattack by opposing reserves. It also depended on the ability of friendly artillery to suppress enemy infantry and artillery, which was frequently limited by "bombproofs" (bunkers), revetments, poor ammunition, or simply inaccurate fire. The casualties caused by machine gun fire led to the widespread deployment of light machine guns such as the Lewis Gun within minor infantry units. Trench warfare also led to the rapid development of new designs of grenades, rifle grenades and light mortars—all of which represented a rapid increase in the firepower available to low level commanders. There was a growing emphasis on field craft, especially in the British and Dominion Armies, where night patrolling and raiding tactics soon also demanded an increase in map reading and navigation skills. The infantryman of 1914 was content to be trained in rifle and bayonet and usually attacked in battalion formations. By 1917 he was used to grenades, rifle grenades, light machine guns and more specialized weapons and usually worked his way forward using platoon or section tactics. An improvement was the creeping barrage in which artillery fire is laid immediately in front of advancing infantry to clear any enemy in their way. This played an important part in later battles such as the Battle of Arras (1917), of which Vimy Ridge was a part. The tactic required close coordination in an era before widespread use of radio, and when laying telephone wire under fire was extremely hazardous. In response, the Germans devised the elastic defence and used infiltration tactics in which shock troops quietly infiltrated the enemy's forward trenches, without the heavy bombardment that gave advance warning of an imminent attack. The French and British/Dominion Armies were also engaged in evolving similar infantry tactics. The Allies introduced the tank to overcome the deadlock of static positions but mechanical unreliability prevented them from doing so. The Germans used specially trained stormtroopers to great effect in 1918, during Operation Michael, breaching the Allied trench lines and allowing supporting infantry to pour through a wide breach in the front lines. Even though most of the German forces were on foot, they were soon threatening Paris. Only timely and stiff resistance, the use of reserves, and German logistical and manpower problems prevented an Allied disaster. After this spring offensive, the Allies launched a series of counter attacks with tanks and small units of assault infantry protected by air support and short intense artillery barrages while the main infantry force followed and seized strongpoints. This forced the Germans back and after less than three months the allies had made the largest territorial gains on the western front since the war began. The Germans then sued for peace ending the war.

Қалалық соғыс

Қалалық соғыс әр түрлі тактика мен стратегиялардың бастауларын қамтиды. Әдетте қалалар мен кенттерде жүргізілетін қалалық шайқастарда жауынгерлер мынадай қиындықтарға тап болады: жаяу жүргіншілер, ғимараттар және қозғалыс шектеулері. Наполеон шайқастарынан өзгеше, қазіргі заманғы әскерлер тар көшелер мен жолдармен шектеледі. Бұл қарсыластың IED, RPG және артиллерия сияқты қарулар қолданып, қарсы тараптың моторизацияланған техникасының қозғалысын болжауға немесе шектеуге мүмкіндік береді. Осының салдарынан жаяу әскер осы қауіптерді жоюға мәжбүр болады.

17 ғасыр

Дюпю, Тревор Н., АҚШ армиясының полковнигі. Қару-жарақ және соғыс өнерінің эволюциясы. Индианаполис: Бобс Меррилл, 1980 жыл. Дайер, Гвинн. Соғыс. Нью-Йорк: Crown Publishers, 1985 жыл.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Доктор Стивен Булл, Екінші дүниежүзілік соғыс пехоталық тактикасы: отряд және взвод, 2004 Osprey Ltd. Дэвид Голдовт Рыженков (орыс тілінен аудармашы), 2-басылым, 2022: 1941 жылғы пулемет отряды командирі мен салдаты үшін нұсқаулық. Аудармалар. Дюпю, Тревор Н., полковник, АҚШ армиясы. Қару-жарақ және соғыс өнерінің эволюциясы. Индианаполис: Бобс Меррилл, 1980.