Кіріспе
Австралиялық мүсінші Гай Мартин Беккет Бойд (12 маусым 1923 – 26 сәуір 1988) – әйел бейнесін ағыншақты формалармен бейнелеу шеберлігімен көзге түскен австралиялық қыш өнеркәсібі шебері және бейнелі мүсінші. Ол сонымен қатар қоршаған ортаны қорғау және басқа да қоғамдық мәселелерде белсенділік танытты, Франклин өзенін бөгей салуға қарсылық көрсетті және Линди Чемберленнің кінәсіздігін жақтады.
Guy Martin à Beckett Boyd (12 June 1923 – 26 April 1988) was an Australian potter and figurative sculptor noted for his ability to represent sensuality in the female nude with fluid forms. He was also active in environmental and other causes, including protesting against the damming of the Franklin River and advocating the innocence of Lindy Chamberlain.
Бастапқы өмірі
Виктория штатының Муррумбина қаласында туған Гай, құмырашы Уильям Меррик Бойд пен оның әйелі, суретші Дорис Люси Элеонора Блумфилдтің (құшағы Гоф) үшінші баласы болды, осылайша Бойд суретшілер әулетінің мүшесі атанды. Артур мен Дэвидтің ағасы, екеуі де суретші, Луси – құмырашы, ал Мэри – суретші (алғаш Джон Персевалға, кейін Сидни Ноланға үйленді, екеуі де суретшілер), ол әкесінің құмыра шеберханасында өсті. Бойдтар отбасының көркем әулетіне суретшілер, мүсіншілер, сәулетшілер, жазушылар және басқа да өнер мамандары кіреді. Бойдтың әкесі Меррик пен анасы Дорис, сондай-ақ атасы Артур Меррик Бойд, ағалары Пенли Бойд және Мартин Бойдтан тараған. Ұлы депрессияның қиындықтарынан кейін, әкесінің құмыра шеберханасындағы апатты өрттен соң, 1937 жылы Бойд алдымен зергердің шәкірті болып жұмыс істеді, содан кейін бірнеше жұмыс орындарында, оның ішінде гайкалар мен бұрандалар зауытында және құрылыс жұмысшысы ретінде еңбек етті. 1941-46 жылдары Австралия армиясының резервінде қызмет етті, бірақ бейбітшілдікке берілгендіктен, ол Мельбурнде суретші болып жұмыс істеді, содан кейін Бендигодағы Фортуна сарайына жіберілді. 1944 жылы жоғары лауазымдағы адамдармен туған жанжалдар оны Инглберндегі 103-ші жарақат алғандарды қалпына келтіру орталығына жіберуге әкелді, онда ол ерікті болып қызмет етті. 1945 жылы Сиднейде жарақат алған жауынгерлердің туындылары көрмеге қойылды.
Керамик
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Бойд қыш құмырашы болып жұмыс істеді, «Мартин Бойд қыш құмырасы» мен кейін «Гай Бойд қыш құмырасы» студияларын ашты. Бұл студиялар үйге қажетті заттардан бастап сәндік бұйымдарға дейін кең ауқымды модернистік өнімдерді жаппай өндірді, олар коммерциялық тұрғыдан үлкен сәттілікке қол жеткізді. Австралияның ерекше бейнелері, әсіресе өсімдіктер мен жергілікті мотивтер жиі қолданылды. Бұл кезеңдегі жұмыстар 1950-ші және 1960-шы жылдар басындағы «атом дәуірінің» эстетикасымен сіңіп, Еймс сияқты суретшілердің стильін еске түсіретін таныс түстер мен пішіндерді ұсынады.
Мүсінші
Бойд 1965 жылы Мельбурндағы Австралия галереясында өзінің алғашқы жеке көрмесін өткізген кезде коммерциялық жұмыстан бас тартып, мүсіншілікпен толық уақыт айналысуға көшті. Оның тапсырыстарына Мельбурн және Сиднейдің халықаралық әуежайларындағы, Каулфилд қалалық әкімшілігіндегі, Комонвелл банкіндегі мүсіндер жатады, сондай-ақ оның туындылары Виктория ұлттық галереясында (Мельбурн) сақталады. Ол Австралия, Ұлыбритания, Канада және АҚШ елдерінде өнер көрмелерін ұйымдастырды. 1968 жылы шетелде өнерді зерттеу үшін Черчилль стипендиясын жеңіп алды. Галерея иесі Энн фон Бертух және өнер тарихшысы Патрик Хатчинстің жазған «Гай Бойд» атты үлкен форматты монографиясы Лансдоун Пресс баспасынан жарық көрді. 1988 жылы Дикин университетінің өнер жөніндегі кеңесшісі болып тағайындалды.
Техника
Бойдтың алғашқы мүсіндері мен рельефтері көбінесе терракота мен гипстен жасалған. Джеймс Глисон 1966 жылғы маусымда Сиднейдегі Sun Herald газетінде жариялаған мақаласында Бойдтың керамика өнеркәсібінен өту кезінде скульптуралық материалды таңдауы, оның жұмыс әдісі және оның қалайтын формаларына тигізген әсері туралы ой бөліседі: Бойдтың техникасы ғана емес, түпнұсқа (өзіндік болғаны үшін бұл міндетті түрде артықшылық емес), ол түпнұсқа және суретшінің ниетімен толық үйлеседі. Ол өзі айтқысы келгенді жеткізудің ең оңтайлы жолын тапқан, сондықтан оның техникасының түпнұсқалығы да көркемдік тұрғыдан маңызды. Табиғаттың өнерге айналуының бірінші кезеңі – балауыз модель жасау. Бұл – жұмсақ балауызды тірі табиғаттың күшін сезіндіретін өнер туындысына айналдырудың шығармашылық кезеңі. Келесі кезең – модельді күміс немесе мыспен қаптау, бірақ әдеттегі процесте беткі бөлшектер тегістеліп, оның жандылығы жойылуы мүмкін. Сондықтан балауыз мүсін апталар бойы қышқыл ваннада тұрады, ал өте төмен электр заряды оның бетіне қағаздей жұқа металл қабатын жабады. Балауыз химиялық жолмен ерітіліп, қабық іштен нығайтылады, содан кейін металл қабыққа зиян келтірмейтін пластикалық таспен толтырылады. Бойд күміс электролизімен мыс қабатын біріктіру тәжірибесін де жасады, бірақ металл қабықтан балауызды еріту үшін қыздырылған көміртек тетрахлоридін қолданғаннан кейін денсаулығына кері әсер ететінін анықтаған соң тоқтатты. Бойд 1966 жылы жоғарыда сипатталған ұнтақталған гранит қоспасымен толтырылған электропластиканы тоқтатты, онда ол кремнийді балауызбен араластыру арқылы жаңашылдық жасады, мысалы, Тулламарин әуежайы үшін жасалған бұрынғы нұсқасы (1969) осыған дәлел. Оның ені бес жарым метр, сазбен жасалған, гипске құйылған, содан кейін алюминийден құмға құйылған 27 бөліктен тұрады, никель және мыс қабаттарымен стерлинг күмісімен қапталған, содан кейін тотықтырылып, бұрандалармен бекітілгенше біріктірілген. Ол қара швед мраморынан жасалған қабырғаға қарсы қойылған.
Boyd's technique is not merely original (for that in itself is not necessarily a virtue), it is original and entirely at one with the intention of the artist. He has perfected the ideal means for saying what he wants to say, so the originality of his technique is also artistically important. First stage in the transmutation of nature into art is a wax model. This is the creative stage when the soft wax must be thumbed into a work of art that is alive with the vibrancy of nature. The next stage is the plating of the model with silver or copper, but the usual process would smooth away the subtleties of surface modelling and destroy its vitality. So the wax effigy sits in its acid bath for weeks on end and a very low charge of electricity gradually deposits a paper thin layer of metal on its surface. The wax is chemically dissolved, the shell is strengthened on the inside and finally filled with a plastic stone that will neither expand nor contract to endanger the metal skin. Boyd also experimented with an electrolytic deposition of silver combined with a layer of copper, but abandoned that after finding that applying heated carbon tetrachloride to dissolve the wax from the metal shell was affecting his health. Boyd discontinued the electroplating with powdered granite compound infill described above in 1966, in which he innovated through the admixture of silicon with wax, after an earlier version (1969) for Tullamarine Airport, is an example. It is five and a half metres in width, modelled in clay, cast in plaster and then sand cast in aluminium in 27 sections, coated in sterling silver over nickel and copper layers, then oxidised before being bolted together and the joins concealed. It is displayed against a black Swedish marble wall.
Тақырыбы мен сын-пікірлер
Бойд өмірінің соңына дейін бейнелеу өнерін ұстанды, оның туындыларының басты тақырыбы – қыздар мен әйелдер. 1960 жылдардағы алғашқы көрмелерінде африкалық бишілердің пластинка мұқабалары мен журнал суреттерін пайдаланды. Кейіпкерлердің көпшілігі оның көпбалалы отбасының өмірінен және Брайтон жағажайындағы адамдарды бақылаудан алынған, сондай-ақ ана мен бала, немесе ғашықтар тобының суреттері де бар. Көптеген туындылары мифологияға, әсіресе түрлену туралы аңызға сілтеме жасайды. Элвин Линн 1966 жылғы 4 маусымдағы «The Australian» газетінде Бойдтың Бонитонның «Аштық Ат» галереясындағы алғашқы көрмесіне рецензия жазып, екіұшты пікір білдірді: «Ол күміс түсті, қараңғыланған, жеке тұрған туындыларында ең жақсы, егер кейіпкер қандай да бір қарапайым, қажетті қимылмен айналысса. Кемшіліктері айқын: бір қоладан жасалған биші қызды қалалық баққа қоюға болады, ал ана мен баланың суреті орындалуы мен мағынасы жағынан ұятты», бірақ сондай-ақ «оңай виртуоздық жарық түсетін импрессионистік штрихтармен беткейді бұзу арқылы тежеледі [ ] икемді, бірақ қиын позалар [ ] өз шеберліктеріне қуанады» деп қосты. Профессор Патрик Хатчингстің 1979 жылғы монографиясындағы мүсін туралы талқылауы Бойдтың түрлену мен өзгеріске деген құштарлығын Бойдтың «клан стилі» мұрасына, «отбасылық тақырыпқа, метаморфозаға» байланыстырады, бұл мотив 1948 жылы оның әкесі Меррик жасаған екі тұтқалы құмырада да көрінеді, оны Гай сақтап, бағалаған. Ол кеңесшілерге жалақы төлеуді ұсынды, бұл жылжымайтын мүлік агенттері мен құрылысшылар сияқты ықпалды тұлғалардың орнына, жаңа кандидаттарды тартуға мүмкіндік берер еді. Оның науқандары Брайтон қаласында марина салу жобасының тоқтатылуына және Esso мен BHP компанияларының Порт Филипп шығанағының астынан өткізуді жоспарлаған жоғары қысымды мұнай құбырының құрылысын тоқтатуға әкелді. Ол, Филис Бойд және қыздары Ленор мен Салли Линди Чемберленнің ісі бойынша сот тергеуін талап етуге ерте араласты, нәтижесінде оның нәресте қызын өлтірді деген айып тағылды, олар «Мейірімділікке шақыру» деген петицияны жасауға белсенді қатысты. Ол бұл күш-жігердің Австралия координаторы болды және 1984 жылы Чемберленді қорғау мақсатында «Әділет қауіпте» атты кітапты редакциялады. 1983 жылы Тасманияның жабайы табиғат қоғамының мүшесі ретінде Бойд Тасмания штатының Франклин өзенін тоғау жоспарына қарсы лоббилік жұмыс жүргізді.
Professor Patrick Hutchings' discussion of the sculpture in the 1979 monograph attributes Boyd's fascination with transformation and change to his inheritance of a Boyd "clan style", "a family theme, one of metamorphosis", a motif evident in a 1948 two handled pot by his father Merric, which Guy had kept. and advocated for councillors to be paid in order to attract candidates less compromised than those who were real estate agents and property developers. His campaigns resulted in the defeat of a proposal to build a marina at Brighton and the halting of a high pressure oil pipeline that was to be extended by Esso and BHP under Port Phillip Bay. After he, Phyllis Boyd and daughters Lenore and Sally, were early involved in calls for a judicial inquiry into Lindy Chamberlain's trial which resulted in a charge of the murder of her baby daughter, they were active in drawing up a petition entitled 'A Plea for Mercy'. He became the Australian Co ordinator of the effort and, in 1984, edited the book Justice in Jeopardy in Chamberlain's defence. In 1983, as a member of the Tasmanian Wilderness Society, Boyd lobbied against the Tasmanian State Government's plan to dam the Franklin River.
Өлім
Бойд 1988 жылғы 26 сәуірде коронарлық атеросклероз салдарынан қайтыс болды және Брайтон зиратында англикандық дәстүр бойынша жерленді. Оның әйелі Филис, бес қызы мен екі ұлы одан кейін қалды. Сыншы Саша Гришин Бойдтың қазасын еске алып, оны "соғыстан кейінгі маңызды бейнелі мүсіншілердің бірі" деп атады.
Топ
1945 жылдан бастап Гай Бойд Австралияның барлық штаттық орталықтарында топтық көрмелерге қатысты, соңғы рет 2012 жылы экспонаттары көрсетілді, сондай-ақ шетелде, оның ішінде 1957 жылы Лондондағы Лестер галереясында, ал Нью-Йорк, Сан-Франциско және Монреальдегі галереяларда да өнер туындылары қойылды.
Жинақтау және комиссиялық төлемдер
Бойд Мельбурн университетіне сыйға берген және Джон Медли ғимаратының төртінші қабаттағы көпірінде орналасқан қоладан жасалған ғашықтар мүсіні ұрланып, қазірге дейін табылған жоқ. Бойд оның орнына Университет үйінің шығыс бағына суға түсетін адамның мүсінін орнатты.