Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ойынның түбегейлі жаңа ережелермен қайта жаңартылуы
Re invention of the game with very different rules
Сингапур көпірі (кейде "жүзу көпірі" деп те аталады) – бұл келісімшарт көпірінің дәстүрлі ойынының қайта жаңартылған түрі. Ол Сингапурда ойлап табылды деп есептеледі, содан атын алған. Ойынның көптеген нұсқалары бар, ол көбінесе әлеуметтік мақсатта ойналады, ресми ережелер жинағы жоқ және ресми ұйымдастыру органы да жоқ.
Singaporean bridge (also known as floating bridge) is a re invention of the traditional game of contract bridge deriving its name from where it is believed to have been invented, Singapore. There are many variations to the game which is primarily social, has no official book of rules and no formal organizing authority.
Кіріспе
Ойыншылар белгілі бір орынға отырады, бірақ контракт бриджінен өзгеше, серіктестер алдын ала жұптасу арқылы анықталмайды – олар сауда-саттық аяғында анықталады. Стандартты 52 картадан тұратын колода қолданылады, әр ойыншыға он үш карта беріледі. Деклараторды, болған жағдайда козырды және декларатордың қанша рет жеңу керектігін анықтау үшін сауда-саттық жүргізіледі. Декларатор содан кейін картаның мәнін және мастьін жариялайды, ал сол картаны қолында ұстаған ойыншы декларатордың құпия серіктесі болады. Бірінші жүрісті декларатор немесе оның сол жағындағы ойыншы жасайды, содан кейін әдеттегідей ретпен карталар алынады. Декларатор мен оның серіктесі көп рет жеңу үшін бірлесіп жұмыс істейді, бірақ серіктес өзін бірден таныстырмайды, стратегиялық түрде деклараторға көмектесу үшін реттерді ойнайды және тек ойын барысынан шығарылатын қорытынды арқылы ғана өзін көрсетеді. Ойналатын партиялардың немесе ойындардың белгілі бір саны жоқ, және егер басқа ойыншылар болса, қолдар кейін қайталанбайды. Есептеу жеңілген келісімдердің жалпы саны бойынша немесе сәтті келісімдерде жеңілген реттердің жалпы саны бойынша жүргізіледі. Серіктестіктер өзгеретіндіктен, ойыншылар жалпы жеңімпазды анықтау үшін жеке-жеке жинаған ұпайларын қосады.
Players assume fixed seats, but unlike contract bridge, the partners are not determined at the outset by virtue of prior pairing — they are determined at the end of the bidding. Using a standard 52 card deck, each player is dealt thirteen cards. There is a round of bidding to establish who is declarer, the trump suit, if any, and the number of tricks to be taken by declarer. Declarer then announces the rank and suit of a card and the holder of that card becomes declarer's undisclosed partner. Either declarer or the player on his left makes the first lead and normal trick taking play ensues. Although declarer and his partner cooperate to take the most tricks, the partner does not immediately identify himself, strategically playing to tricks to assist declarer and revealing himself only by inference from the play. There are no pre determined number of deals or games to be played and hands are not duplicated for subsequent players, if any. Scoring may be by deals won totals or the total of tricks won in successful contracts. Since partnerships change, players accumulate their individual scores to determine an overall winner.
Сауда-саттық
Сауда-саттықты дилер немесе сол жақтағы ойыншы бастайды. Костюмдер контракт бриджіндегідей реттеледі және сауда деңгейі "алты кітап" принципіне негізделген, яғни "1" деген сауда жеті қосымша алуға міндеттеме береді. Ойыншылар сағат тілі бойынша жасайды, бірақ "қосар" немесе "қайта қосар" шақырулары болмайды. Декларация беруші – ең жоғары сауданы жасаған ойыншы, одан кейін үш "өткізу" жарияланады. Кейбір ойын нұсқаларында, сауда-саттық тек қана егер әрбір ойыншыда ойынды мағыналы ету үшін жеткілікті "ойналатын" қолы болса ғана басталады. Қолдар ұпайлық жүйе арқылы анықталады, онда туз 4 ұпайға, король 3 ұпайға, ханым 2 ұпайға және валет 1 ұпайға бағаланады. Бұдан өзге, әрбір костюмдегі төртінші картадан кейін келетін әрбір картаға қосымша 1 ұпай қосылады. Ойналатын қолда кем дегенде төрт ұпай болуы керек, немесе әрқалай келісілгендей. Егер бір ойыншының ойналатын қолы болмаса, тарату тоқтатылып ("жуу" деп аталады), карталар қайтадан шайқалып беріледі.
Bidding is initiated by the dealer or the player on his left. Suits are ranked as in contract bridge and the level of bidding is based on a 'book of six, i. e. an bid of '1' commits a contract to take seven tricks. Player make calls in clockwise fashion but there are no calls of 'double' or 'redouble'. The declarer is the player making the highest bid which is followed by three 'pass' calls. In some game variants, bidding will only commence if every player has a sufficiently 'playable' hand to make the game meaningful. Hands are determined to be playable through a point system where aces are valued at 4 points, kings at 3, queens at 2 and jacks at 1. Further, every card after the 4th in each suit is also worth an additional 1 point. A playable hand must contains at least four points, or as may otherwise be agreed. If any one player does not have a playable hand, the deal may be abandoned (referred to as a 'wash') and the cards shuffled and redealt.
Стратегия
Сауда аяқталғаннан кейін, мәлімдеуші белгілі бір картаның иесіне «шақырылған картаны» шақыру арқылы өзінің серіктесін анықтайды. Осы картаның иесі ғана серіктестік туралы біледі, және бұл факт бірінші жүлдеге ойналған кезде жасырын күйінде қалады. Стратегиялық тұрғыдан алғанда, егер мәлімдеушінің қолында күшті жүлделерді алуға қабілеті болса, бірақ бір түсте маңызды тузы болмаса, ол сол туздың иесін өзінің серіктесі деп тағайындауы мүмкін. Немесе, егер ол өте ұзын түсті ұстап тұрса, бірақ тузы болмаса, онда ол басқа түстің тузын ұстап тұрған адамды шақыруы мүмкін, сонда ол кейінірек руф жасауға мүмкіндік алады. Серіктес ойынның кез келген сәтінде өзін «ашуға» құқылы, бірақ тек карта ойнау арқылы немесе шақырылған картаны ойнауға мәжбүр болған жағдайда ғана. Осыған дейін мәлімдеуші серіктесінің кім екенін білмейді және тек карталардың жүрісінен ғана болжам жасай алады. Серіктестер әдетте өздерін ертерек таныстыруға тырысады, мәлімдеуші олардың жақтас жүлделерін жеңіп алмауы үшін. Сонымен қатар, серіктес қарсыластарды жаңылыстыру үшін серіктес емес екенін көрсетуі мүмкін. Дегенмен, егер қарсыластар жеңіске бір жүлде жетпесе, серіктес өзін ауызша мәлімдеуге міндетті. Көбінесе шақырылған карта мәлімдеушінің қолында жоқ карта болып табылады. Алайда, егер ол өзінің қолының келісімшартты көмексіз орындауға жеткілікті күшті екеніне сенімді болса және жеңіс ұпайларын серіктесімен бөліспеуді қаласа, онда ол өзінің қолындағы картаны шақыруға құқылы. Бұл стратегиялық артықшылықты қамтамасыз етуі мүмкін, егер үш қарсылас бұл әрекет ашылғанша және кеш болғанша қорғаныс ойындарын үйлестіре алмаса. Бұл, контракт бриджбен салыстырғанда, онда манекен, оның қолы және серіктестік бастапқыда белгілі болады.
Once the bidding has concluded, declarer establishes his partner by calling for the holder of a particular card the 'called card'. It is known only to the card holder who the partner is and this fact remains undisclosed when the play to the first trick starts. By way of strategy, if declarer has a strong trick taking hand but lacks a key ace in one suit, he may call for the holder of that ace to be his partner. Or, if holding a very long suit lacking the ace, it may be better to call the holder of the ace of another suit in which he holds a singleton so that he can later ruff. The partner can choose to "reveal" himself at any point in the game but only through his card play, or when forced to play the called card. Until then, declarer does not know who his partner is and can only infer it from the play of the cards. Partners usually try to reveal themselves early so as not to have their side suit winners trumped by declarer. Alternatively, partner can pretend not to be the partner in order to mislead the opponents. However, partner is obliged to reveal himself by verbal declaration should the opponents be one trick away from winning. Most of the time, the called card is one that declarer does not hold. However, it is legal for declarer to call a card he holds if he is confident that his hand is strong enough to make the contract unassisted and so he opts not to share any victory points with a partner. This may be strategically advantageous if the three opponents are unable to coordinate their defensive play until the farce is revealed and it is too late. The foregoing contrasts with contract bridge where the dummy, his hand and the partnerships are known at the start.