Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық жазушы және суретші (1918–2012)
British writer and artist (1918–2012)
Анжелика Ванесса Гарнет (туған аты Белл; 25 желтоқсан 1918 – 4 мамыр 2012) – британдық жазушы, суретші және рәсімші. Ол «Deceived with Kindness» (1984) естелік кітабының авторы, онда Блумсбери тобының ортасында өскен кезіндегі өмірі туралы айтады.
Angelica Vanessa Garnett (née Bell; 25 December 1918 – 4 May 2012), was a British writer, painter and artist. She was the author of the memoir Deceived with Kindness (1984), an account of her experience growing up at the heart of the Bloomsbury Group.
Отбасылық негіздер
Анжелика Гарнет 1918 жылы Рождество күні Шығыс Суссекстегі Чарльстон фермасында дүниеге келді. Ол суретші Дункан Грант пен Ванесса Беллдің биологиялық қызы; оның тәтесі Вирджиния Вульф болды. Гарнет 18 жасқа толғанға дейін, 1937 жылдың жазына дейін, ол өзінің биологиялық әкесі Ванессаның күйеуі Клайв Белл деп ойлады, Грант емес, бірақ шындығында бұл олардың жақын Блумсбери айналысында жасырын емес еді. Шындығында, ресми ажырасу немесе неке бұзу болмағанмен, Беллдердің некесі 1916 жылы аяқталған. Сол жылы Ванесса Гейджтен Чарльстон фермасын жалға алды, осылайша ол ғашық болған Дункан Грант пен оның серігі Дэвид Гарнет фермада жұмысшы болып жұмыс істей алды; екеуі де соғысқа қарсы наразылық білдірді. Грант пен Ванесса Белл сексуалдық қатынастарын тоқтатқаннан кейін де бірге өмір сүруді жалғастырды. Клайв Белл демалыс күндері келіп тұратын. Ванесса қызының екі әкесі бар деген оймен өзін жұбатты; «шындығында, менің әкем болған жоқ», - деп жазды Анжелика.
Angelica Garnett was born at Charleston Farmhouse in East Sussex on Christmas Day 1918. She was the biological daughter of the painter Duncan Grant and Vanessa Bell; her aunt was Virginia Woolf. Until the summer of 1937, when Garnett was 18, she believed her biological father was Clive Bell, Vanessa's husband, rather than the mostly homosexual Grant, although the reality was an open secret within their immediate Bloomsbury circle. In fact, although there was no formal separation or divorce, the Bells' marriage had come to an end in 1916. In that year, Vanessa rented Charleston Farmhouse from the Gage estate, so that Duncan Grant, with whom she had fallen in love, and his lover, David Garnett, could work there as farm labourers; both were conscientious objectors. Grant and Vanessa Bell continued to live together after the presumed end of their sexual relationship. Clive Bell would visit at weekends. Vanessa comforted herself with the idea that her daughter had two fathers; "in reality," Angelica wrote, "I had none".
Білім
Анжелика Гарнетт Чарльстонда өсті, анасының қамқорлығында болып, Bloomsbury тобының суретшілері, жазушылары мен зиялыларының арасында өмір сүрді. 14 жасқа толғаннан кейін Вирджиния Вульф Анжеликаға жылына 100 фунт стерлинг киімге жұмсауға бюджет берді. Он жасында ол Эссекс қаласындағы Лэнгфорд Гроув мектеп-интернатына жіберілді. Ол ешқандай біліктілік алмай кетіп, бірнеше ай Римде тұрды, ал 1935 жылы бір уақытқа Парижге көшіп, суретші Зоум Вальтер және оның күйеуі, жазушы Франсуамен бірге тұрды. Ол Эустон Роуд мектебінде өнерді оқыды, онда оны Уильям Колдстрим мен Виктор Пасмор оқытты, соңғысы оны көзінен жас шығарып жылатқан. Анжелика Гарнеттен төрт қыз өмірге келді: Амариллис, Генриетта, Нерисса және Франсис. Гарнет ата-анасының достарының шеңберінде болды және оның әкесі Дункан Гранттың бұрынғы сүйіктісі еді. Анжелика дүниеге келген кезде Гарнет Лайтон Стречиге бала туралы былай деп жазған: «Оның сұлулығы – керемет нәрсе, мен онымен үйленуді ойлап отырмын; ол 20 жасқа келгенде мен 46 жаста болармын – бұл артық болар ма?» Анжелика Г.Г. Уэллстің бос бөлмесінде Гарнеттен алғашқы рет сезімін білді. Бұл сипаттама Bloomsbury тобының сол кезге дейін алған көптеген баяндамаларынан өзгеше болды. Онда Гарнет былай деп жазды: «Мүсіркел әке туралы арманым – іске аспаған – мені билеп алды және өмірімнің соңына дейін солай болды. Менің некем осы арманның жалғасы болды және мені жартылай жұтып алды». Гарнет «Мәңгілік сәт» (1998) атты екінші мемуарын жазды және «Айтылмаған шындық: Блумсбери әңгімелерінің төрттігі» (2010) атты автобиографиялық көркем әдебиеттер жинағын жариялады. Гарнет Чарльстонды қалпына келтіріп, оны жұртшылыққа мұражай ретінде ашуға қатысты. Ол маталарын қайта жасауға, пигменттерді таңдауға және қолдануға кеңес берді, сондай-ақ фестивальдарда сөз сөйлеп, Америкада қосымша қаржы жинау лекцияларын оқыды. 1994 жылы ол The Charleston Trust-қа Дункан Грант пен Ванесса Беллдің 8000-нан астам эскиздері мен суреттерін сыйға тартты.
Angelica Garnett grew up at Charleston, indulged by her mother and surrounded by the artists, writers and intellectuals of the Bloomsbury Group. After her 14th birthday, Virginia Woolf gave Angelica a clothing budget of £100 a year. At the age of ten she was sent to boarding school at Langford Grove in Essex. She left without any qualifications, spent several months living in Rome and in 1935 moved for a time to Paris, staying with the artist Zoum Walter and her writer husband Francois. She changed to the study of art at the Euston Road School, where she was taught by William Coldstream and Victor Pasmore, the latter of whom apparently reduced her to tears. Angelica had four daughters with Garnett—Amaryllis, Henrietta, Nerissa, and Frances. Garnett was a member of her parents' circle and a former lover of Duncan Grant, her father. When Angelica was born, Garnett had written to Lytton Strachey saying of the baby: "Its beauty is the remarkable thing I think of marrying it; when she is 20 I shall be 46 – will it be scandalous?" Angelica lost her virginity to Garnett in H. G. Wells's spare bedroom. In those characteristics it was a departure from much of the coverage the Bloomsbury Group had received up to that time. In it Garnett wrote, "My dream of the perfect father – unrealized – possessed me, and has done so for the rest of my life. My marriage was but a continuation of it, and almost engulfed me." Garnett was the author of a second memoir, The Eternal Moment (1998), and published a volume of autobiographical fiction entitled The Unspoken Truth: A Quartet of Bloomsbury Stories (2010). Garnett was actively involved in the efforts that saw Charleston restored and opened to the public as a museum. She advised on the reconstruction of its fabrics, and on the selection and application of pigments; also talking at festivals and giving fund raising lectures, including in America. In 1994 she donated more than 8000 sketches and drawings by Duncan Grant and Vanessa Bell to The Charleston Trust.
Балалар
Дэвид Гарнетпен Анжеликаның төрт қызы болды: Амариллис Вирджиния (1943–1973), актриса; Генриетта (1945–2019), жазушы; Нерисса, Нель деп аталған (1946–2004), суретші, фотограф және керамика шебері; және Нельдің егіз әпкесі Фрэнсис, Фанни (т. 1946), Францияда ферма шаруасымен айналысады. Генриетта Гарнет 17 жасында Дэвид Гарнеттің бірінші әйелі Франсис Партридждің ұлы Литтон Бурго Партриджге тұрмысқа шықты. Бурго Партридж бір жылдан кейін, қызы Софи Ванесса дүниеге келгеннен үш апта соң жүрек талмасынан қайтыс болды. Амариллис Гарнет 1973 жылы Темза өзенінде батып, 29 жасында көз жұмды. Нерисса Гарнет 2004 жылы ми ісігінен қайтыс болды.
With David Garnett, Angelica had four daughters: Amaryllis Virginia (1943–1973), an actress; Henrietta (1945–2019), a writer; Nerissa, called Nel (1946–2004), a painter, photographer and ceramics artist; and Nel's twin Frances, called Fanny (b. 1946), who farms in France. When Henrietta Garnett was 17 she married Lytton Burgo Partridge, the son of Frances Partridge, who was the sister of David Garnett's first wife. Burgo Partridge died from a heart attack less than a year later, three weeks after the birth of their daughter, Sophie Vanessa. Amaryllis Garnett drowned in the Thames in 1973; she was 29. Nerissa Garnett died from a brain tumour in 2004.