Жон К. Уотерс: Американ генерал және Джордж Паттоннің күйеуі
John K. Waters
Джон К. Уотерс – американдық әскери генерал (1906-1989). Тыныш мұхиты армиясының бас қолбасшысы, Джордж Паттонның күйеуі. Екінші дүниежүзілік соғыста тұтқынға түскен.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон К. Уотерс: Джон К. Уотерс (20 желтоқсан 1906 – 9 қаңтар 1989) – АҚШ армиясының төрт жұлдызды генералы, 1964-1966 жылдары Тынық мұхиты армиясының қолбасшысы болды. Ол сондай-ақ генерал Джордж С. Паттонның күйеу баласы еді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1943 жылы Тунис шайқасында тұтқынға алынды, осыдан кейін Паттон оны босату үшін даулы Баум жасағын құрды.
American general (1906–1989)
John K. Waters
John Knight Waters (December 20, 1906 – January 9, 1989) was a United States Army four star general who served as commander, U. S. Army, Pacific from 1964 to 1966. He was also the son in law of General George S. Patton. During World War II, he was taken prisoner while fighting in Tunisia in 1943, leading Patton to set up the controversial Task Force Baum to break him out.
Ерте мансап
Уотерс 1925 жылы Балтимордағы The Boys' Latin School-ді бітірді, содан кейін Мэриленд штатындағы Джонс Хопкинс университетінде екі жыл оқыды. Әскери мансапты қалағанын шешкен соң, ол АҚШ Әскери академиясына қабылдану үшін Иллинойс штатына көшті, және 1931 жылы атқыштар корпусында офицерлік шенмен бітірді.
Waters graduated from The Boys' Latin School in Baltimore in 1925 and then attended Johns Hopkins University in Maryland for two years before deciding he wanted a military career. He relocated to Illinois in order to obtain an appointment to the United States Military Academy, from which he graduated in 1931 with a commission in the cavalry.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Уотерс екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Тунис жеріндегі Деджебель Лассудада неміс күштері Сиди-бу-Зидке шабуыл жасағанда тұтқындалды. 1934 жылы генерал Джордж С. Паттонның қызы Беатриске үйленген Уотерс, Хаммельбургтегі тұтқындалған көптеген офицерлердің бірі болды. Паттон, Уотерстің OFLAG XIII B лагерінде екенін білмейтінін және немістер оларды босатудың орнына соғыс тұтқындарын өлтіруінен қорқыныш білдірді. Кейбір деректерге сәйкес, Үшінші армия Уотерстің лагерьде екендігі туралы хабар алды, ол жақында 64-офлагтан осы лагерьге ауыстырылған еді. Баум операциялық тобы деп аталған топ, 1945 жылдың 27 наурызында майдан жебінен 50 шақырым қашықтықтағы лагерьге жетті. Жолда бірнеше неміс бөлімдеріне кездесіп, шығынға ұшырады. Олар неміс бақылау ұшағымен қадағаланып, олардың ниеттері алдын ала болжалды. Лагерьде Уотерспен бірге тұтқын болған лейтенант Дональд Прелл сол күнгі оқиғаларды, сондай-ақ, АҚШ армиясының діни қызметкері және әскери тұтқын Пол У. Кавано да жазды. Уотерс, лагерьдегі күзетшімен бірге неміс офицерімен операциялық топпен байланысуға тырысқанда атылып жараланды. Ауыр жарақат алған ол, бұрынғы Югославия армиясының бас хирургы, серб дәрігері полковник Радован Даничтің көмегімен емделді. Полковник Данич та лагерьде тұтқында болған еді. Лагерь шамамен бір аптадан он күнге дейін босатылды, бірақ онда ауыр жарақат алған және науқас тұтқындар ғана қалды, ал қалғандары (Баум операциялық тобының қалдықтарымен қоса) шығысқа қарай жылжытылды.
Waters was captured in Tunisia at Dejebel Lassouda when German forces attacked Sidi bou Zid during World War II. Waters, who had married General George S. Patton's daughter Beatrice in 1934, was one of many officers interned at Hammelburg. Patton claimed that he did not know that Waters was at OFLAG XIII B and that he feared the Germans would execute the POWs rather than let them be liberated. According to some sources the Third Army had received intelligence that Waters was indeed at the camp, having recently been moved there from Oflag 64. The task force, known as Task Force Baum, reached the camp, which was 50 miles behind the front lines, on 27 March 1945 with some losses after running into several German units detraining in a marshalling area. It had been shadowed by a German observation plane while en route, and its intentions were anticipated. Lt. Donald Prell, who was a POW with Waters at the camp, documented the events of that day, as did Father Paul. W. Cavanaugh, a U. S. Army Chaplain and fellow POW. Waters had been shot by a defending guard as he and a German officer were trying to contact the task force. Badly wounded, he was treated by a Serbian doctor, Colonel Radovan Danic, the chief surgeon of the former Yugoslavian Army, who was also interned at the camp. The camp was liberated about a week to ten days later, but the only prisoners there were badly wounded and sick, the rest (including the remnants of Task Force Baum) having been moved farther east.
Кейінгі мансап
1946 жылы Уотерс қызметке қайта оралып, Вест-Пойнт кадеттерінің командирі болды. 1949 жылы ол Мэриленд Цинциннати қоғамының мұрагерлік мүшесі атанды. 1952 жылы I корпустың штаб бастығы ретінде Кореяға жіберілген кезде бригадир-генерал шеніне көтерілді. Оның маңызды басқару лауазымдарына 4-ші бронетанкті дивизияның және V корпустың қолбасшысы (екеуі де Еуропада), сондай-ақ 5-ші АҚШ армиясының қолбасшысы, штаб-пәтері Чикагода орналасқан кіретін. Уотерс үшін маңызды басқа да қызметтерге 1955-1957 жылдар аралығында Югославиядағы американдық әскери көмек миссиясының бастығы және Вирджиния штатындағы Форт-Монродегі Материалдық даму басқармасының бастығы кірді. Ол сондай-ақ бұл бөлімге басшылық еткен, содан кейін Гавайидегі Тынық мұхиты армиясының басшысы болды. 1966 жылдың 31 тамызында зейнетке шықты. Уотерстің марапаттарының ішінде тұтқындарға басшылық еткені үшін "Ерен еңбегі үшін" ордені, Армияның Ерен қызмет медалі, Күміс жұлдыз, Қола жұлдыз, Қызғылт жүрек ордені және Корея қызмет медалі бар. 1989 жылдың 9 қаңтарында Вашингтондағы Уолтер Рид әскери медициналық орталығында жүрек жетіспеушілігінен қайтыс болды.
Waters returned to duty in 1946 and became commandant of cadets at West Point. In 1949 he became an hereditary member of the Maryland Society of the Cincinnati. He was promoted to brigadier general in 1952 when he deployed to Korea as Chief of Staff for I Corps. His major command assignments include Commanding General for the 4th Armored Division and Commanding General for V Corps, both in Europe, as well as Commanding General for the Fifth United States Army, then headquartered in Chicago. Significant other assignments for Waters were as Chief of the American Military Assistance Staff in Yugoslavia from 1955 to 1957, and as Deputy Chief of Staff for Materiel Developments, Fort Monroe, Virginia. He also commanded the latter unit before taking command of U. S. Army, Pacific in Hawaii. He retired on August 31, 1966. Major awards for Waters include the Distinguished Service Cross for his actions leading fellow prisoners, the Army Distinguished Service Medal, the Silver Star, the Bronze Star, the Purple Heart, and the Korean Service Medal. He died on January 9, 1989, at the Walter Reed Army Medical Center in Washington, due to heart failure.
Отбасы
1934 жылы 27 маусымда генерал Джордж С. Паттонның қызы Беатрис Паттонға үйленді. Той Массачусетс штатындағы Беверли Фармстағы Сент-Джон шіркеуінде болды, ал одан кейін қабылдау Грин-Медоус, Саут-Гамильтон, Массачусетс штатындағы Паттон үйінде өтті. Олардың Джон Найт және Джордж Паттон есімді екі ұлы болды. Олардың некесі Беатрис 1952 жылдың 24 қазанында қайтыс болғанға дейін сақталды.
He married Beatrice Patton, daughter of General George S. Patton, on June 27, 1934. The wedding took place at St. John's Church in Beverly Farms, Massachusetts, with a reception immediately afterward at the Patton home of Green Meadows, South Hamilton, Massachusetts. The couple had two sons, John Knight and George Patton. The marriage lasted until her death on October 24, 1952.