Құбырша жасылдың уынан жасалған ұйысу тестінің диагностикалық маңызы
Dilute Russell's viper venom time
Дүрбіліксіз иттің уының уақыт сынағы (dRVVT) – қан ұюын анықтауға арналған зертханалық тест. Факторлар V, X, протромбин мен фосфолипидтерді бағалауға көмектеседі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сұйытылған Расселдің жылан уы уақыты (dRVVT) – зертханалық тест, көбінесе люпус антикоагулянтын (LA) анықтау үшін қолданылады. Бұл тест Расселдің жыланың (Daboia russelii) уының сұйылтылған мөлшерінің қатысуында қанның қан тоқтау уақытын бағалауға арналған. Бұл жылан өте улы және Үнді субконтинентіне тән, ал оның аты герпетолог Патрик Расселдің есімімен аталған.
Dilute Russell's viper venom time (dRVVT) is a laboratory test often used for detection of lupus anticoagulant (LA). It is an assessment of the time for blood to clot in the presence of a diluted amount of venom from Russell's viper (Daboia russelii), a highly venomous snake native to the Indian subcontinent and named after the herpetologist Patrick Russell.
Тарих
Расселлдің италдық жылан уыты (RVV) қанды ұю қабілетіне ие екені көп жылдар бұрын белгілі болған. Ол көбінесе қырқу үшін ұстаралар қолданылған кезде (мысалы, “Stypven”, Burroughs Wellcome Pharma) кішігірім жараларды тоқтату үшін стиптик ретінде кеңінен қолданылған. RVV V, X, протромбин және фосфолипид қан ұю факторларын зертханалық сынақтарда пайдалы болды. Ол алғаш рет 1975 жылы жеке жағдайда жүрек соғуына қарсы коагулянтты (ЖСҚ) анықтау үшін қан ұюын тексеруде қолданылды. 1985 жылы көптеген науқастарда ЖСҚ диагнозын қою үшін “Расселлдің сұйылтылған жылан уыты уақыты (dRVVT)” сынағы қолданылды және бұл мақсатта кеңінен қолданыла бастады. Бұл көп қадамды әдіс сынақ плазмасына сұйылтылған фосфолипид, RVV және кальций хлориді ерітінділерін қосуды және содан кейін қоспаның қан тоқтауына қанша уақыт кететінін өлшеуді қамтиды. 1989 жылы Вестмид ауруханасының зерттеушілері у, фосфолипид және кальцийді бір реагентке біріктіріп, қарапайым сынақ әдісін жасады. Оның алғашқы рет ЖСҚ науқастарында қолданылуы туралы 1990 жылы хабарланды. Оны Сиднейдегі Gradipore Ltd (кейін Life Diagnostics) компаниясы “LA Screen” деп коммерцияландырды және оны “American Diagnostica Inc” (Нью-Йорк) компаниясы “dVVTest” деп кеңінен таратты. Реагент 1992 жылы кеңінен қолданылатын гепаринге қарсы тұрақтандыру арқылы жақсартылды. Сондай-ақ, сол кезде фосфолипидтің мөлшерін арттыру арқылы ЖСҚ-ға төзімді жаңа нұсқасы шығарылды. Бұл “LA Confirm” (Gradipore) және “dVVConfirm” (American Diagnostica) арқылы ұсынылды. Бұл жоғары фосфолипидті реагентпен алынған нәтижелер көптеген ЖСҚ жағдайларында ұзаққа созылмады, бірақ “скринингтік” сынақтағыдай, сынақ плазмасындағы басқа факторларға ұқсас әсер етті (Gradipore өнім туралы ақпарат). Скринингтік және растау dRVVT реагенттерінің үйлесімі ЖСҚ анықтауды жеңілдетті. Осы реагенттерді өндіру Diagnostica Stago, Precision Biologic және IL/Werfen сияқты ірі диагностикалық компанияларға берілді.
Russell's viper venom (RVV) was known to clot blood many years ago. It was widely used as a styptic to clot minor wounds when razor blades were more commonly used for shaving (e. g. “Stypven”, Burroughs Wellcome Pharma). RVV came to be useful in laboratory tests for blood clotting factors V, X, prothrombin and phospholipid. It was first used in clotting tests for lupus anticoagulant (LA) in an individual case in 1975. The “dilute Russells Viper Venom time (dRVVT)” test was then applied in 1985 to diagnose LA in a large number of patients and it became more widely used for this purpose. This multi step method involved adding individual solutions of dilute phospholipid, RVV and calcium chloride to a test plasma and then measuring how long it took for the mixture to clot. In 1989, researchers at Westmead Hospital developed a simpler assay by combining the venom, phospholipid, and calcium into a single reagent. Its first use on LA patients was reported in 1990. It was commercialized as “LA Screen” by Gradipore Ltd, Sydney (later Life Diagnostics) and distributed widely by American Diagnostica Inc (New York) as “dVVTest”. The reagent was improved in 1992 by making it resistant to the widely used interfering anticoagulant heparin. Also a new LA resistant version with increased phospholipid was released at that time. This was introduced as “LA Confirm” by Gradipore and “dVVConfirm” by American Diagnostica. Results with this high phospholipid reagent were not prolonged by most LA but remained similarly affected as in the "screen" test by all other variables in test plasmas (Gradipore product information). The combination of screening and confirmatory dRVVT reagents made identification of LA more simple. Manufacture of these reagents has since passed on to the major diagnostic companies such as Diagnostica Stago, Precision Biologic, and IL/Werfen.
Механизм
dRVVT әдісі Расселли жыланының уына негізделген. Удың құрамында қан ұю факторы X-ты тікелей белсендіретін ферменттер (RVV X) бар (ішкі және сыртқы каскадтарды айналып өтеді). Кальций мен фосфолипидтердің қатысуымен бұл факторлар протромбинды тромбинге айналдырады, нәтижесінде фибрин тромбы пайда болады. Анализде у мен фосфолипидтердің төмен концентрациясы қолданылады, бұл стандартты ұю уақытын 35-37 секундқа дейін ұзартады. Тест үш кезеңнен тұрады: скрининг кезеңінде фосфолипид мөлшері төмендетіледі (35–37 секунд ұю уақыты), бұл люпус антикоагулянтына сезімталдықты арттырады. Растау кезеңінде фосфолипидтердің толық дозасы (30–35 секунд ұю уақыты) нәтижелерді тексеруге көмектеседі. Араластыру зерттеуінде пациент плазмасы қалыпты жиналған плазмамен (NPP) 1:1 қатынаста араластырылады, бұл ұю факторларының жетіспеуін бағалауға мүмкіндік береді. Скрининг кезінде ұю уақыты ұзарса, люпус антиденелері болуы мүмкін. Араластыру зерттеуі люпус антиденелерін және фактор жетіспеуін ажыратады. Растау кезеңіндегі артық фосфолипидтер люпус антиденелері болған жағдайда ұю уақытын қысқартады.
The dRVVT assay relies on the venom of the Russelli viper. The venom contains enzymes (RVV X) that directly activates clotting factor X (bypassing intrinsic and extrinsic cascades). In the presence of calcium and phospholipids, these factors convert prothrombin into thrombin, leading to fibrin clot formation. The assay uses low concentrations of venom and phospholipids, resulting in a standard clotting time of 35 to 37 seconds. The test has three phases: In screening phase a lower phospholipid quantity is used (35–37 seconds clotting time) to enhance sensitivity to lupus anticoagulant. In confirmatory phase full phospholipid dose (30–35 seconds clotting time) helps validate results. In mixing Study, the Patient plasma is mixed with normal pooled plasma (NPP) in1:1 ratio to assess clotting factor deficiency. If clotting time prolongs during screening, lupus antibodies may be present. Mixing study differentiates between lupus antibodies and factor deficiency. Excess phospholipids in the confirmatory phase shorten clotting time if lupus antibodies are present.
Диагностикада қолдану
dRVVT – антифосфолипидтік антиденелерге күдік тудырған жағдайдағы тексерудің бір бөлігі, ал екінші бөлігі – ELISA технологиясын пайдаланып антикардиолипидтік антиденелер және β2 гликопротеин I антиденелерін анықтау үшін серологиялық тестілеу. Саппоро критерийлері антифосфолипидтік синдромды диагностикалау үшін жоғарыда аталған зертханалық тесттердің кемінде біреуінің оң нәтиже көрсетуін және пациентте антифосфолипидтік синдромның кемінде бір клиникалық белгісі болуын талап етеді, мысалы, тамырлардың тромбозы немесе ұрықтың өлімі/ауруы. Диагноз қою үшін оң зертханалық нәтижелер кемінде 12 апта аралықта екі рет анықталуы керек. Антифосфолипидтік антиденелер синдромы – қайталама тромбоздың маңызды белгісі және көбінесе ұзақ мерзімді антикоагулянттық (қанды сұйылтатын) терапияны қажет етеді. DOAC-тарға қарағанда варфарин артық деп саналады, себебі соңғы кезде олардың күтілгеннен төмен тиімділігі анықталды. Бұл критерийлер 1999 жылы белгіленіп, 2006 жылы жаңартылды.
The dRVVT is one component of a workup of a suspected antiphospholipid antibody, the other component being the serological testing for anticardiolipin antibodies and anti β2 glycoprotein I antibodies using ELISA technology. The Sapporo criteria require at least one of the above laboratory tests to be positive and the patient to have at least one clinical manifestation of antiphospholipid syndrome, such as vascular thrombosis or fetal mortality/morbidity, in order to diagnose the antiphospholipid syndrome. Positive laboratory test results should be seen on two occasions at least 12 weeks apart in order for diagnosis. Antiphospholipid antibody syndrome is an important marker for recurrent thrombosis, and often warrants indefinite anticoagulant (blood thinner) therapy. Warfarin appears to be preferable to DOACs as the latter have recently been found less effective than expected. The criteria were defined in 1999, and revised in 2006.