"Транзит" кемесі: Жаңашылдық пен теңіздік сынақтар тарихы
Transit (ship)
1800 ж. салынған «Transit» кемесі – капитан Ричард Говердің жылдамдық үшін жасаған инновациялық дизайны. Теңіз кемелері, құрылысы, қасиеттері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Транзит – 1800 жылы капитан Ричард Холл Гоуэрдің жылдамдық үшін жобалаған және салынған жаңашыл желкенді кеме. Гоуэр осыған ұқсас екі кемені де жасады. Ол өзінің жобаларын Британдық Әскери-теңіз министрлігі қабылдап, қолданар деп үміттенді, бірақ мақсатына жете алмады.
Transit was the name given to an innovative sailing ship designed for speed by Captain Richard Hall Gower and built in 1800. Gower also designed two similar ships with the same name. He hoped to have his designs adopted by the British Admiralty but failed to achieve his aim.
Сипаттама
Гоуэр жобалаған барлық үш "Транзит" кемесінің де бау және корпус бөліктерінде жіңішке сызықтар, кеменің орта тұсында біркелкі каркастар, ішкі және сыртқы қисықтар және терең келіс болды. Олардың ұзындығы мен енінің арақатынасы ерекше жоғары болғандықтан, оларға едәуір жылдамдыққа ие болу мүмкіндігі берді. Бас мачтасы тікбұрышты желкендермен, ал қалған үш-төрт мачтасы баркентина түрінде, бірақ өте қарапайым тұрып және жүріп кететін жабдықтармен жабдықталған. Әрбір желкенге көлденең тіреу орнатылған, ол желкенді мачтаға жиып, жылдам түрде жаюға мүмкіндік берді. Әрбір мачтада үш желкен болды. Жоғарғы мачталарды дауыл кезінде бұзылған жағдайда, палубадан түсіріп, ауыстыруға болады. 1799 жылы Гоуэрге берілген патентте оның жылдамдық пен ұзындығы мен енінің арақатынасы арасындағы байланысы туралы теориясы, сондай-ақ оның жаңа түрінің көптеген ерекшеліктері туралы мәліметтер келтірілген. Бұл, әдетте жоғарыда орындалатын барлық жұмыстарды (зақымдалған мачталарды ауыстыруды қоса алғанда) палубадан орындауға мүмкіндік берді; сондықтан тек бас мачта ғана сыртқы баспалдақтармен жабдықталған.
All three Transits designed by Gower had fine lines at bow and stern, uniform frames mid ships with concave and convex sweeps and a deep keel. Their length to beam ratio was unusually high, giving them a remarkable turn of speed. The foremast was square rigged while the other three or four masts were fore and aft rigged, barquentine fashion but carrying very simplified standing and running rigging. Each sail was equipped with a horizontal sprit that enabled it to be brailed up to its mast and deployed rapidly. Each mast carried three sails. The topmasts could be lowered and replaced from the deck, in the event the sprits were to fail in strong gales and had to be abandoned. The Patent granted to Gower in 1799 details his theory about the relationship between speed and the length to beam ratio, as well as details of many features of his novel form of rigging, which allowed almost all activities normally conducted aloft to be performed from the deck (including the replacement of damaged masts) ; thus only the foremast was fitted with ratlines.
Қызмет тарихы
Джон Джервис, Сент-Винсент 1-ші графы, Адмиралтействоның бірінші лорды, 1801 жылы «Транзит» кемесін HMS «Osprey» кемесіне қарсы сынауға жіберді. «Osprey» – 383 тонналық, жылдам жүретін шлюп (тоннажы «Транзит»тікінен шамамен екі есе көп) болатын. Ол Нортфлитте француз корветі сияқты салынды, келінің ұзындығы 80 фут 6 дюйм (24,5 м) құрады. Оның өте жылдам кеме екеніне дау болмады. Су сызығындағы ұзындығы мен енінің арақатынасы шамамен 3:1-ден кем болды. Ұзындығы 39,6 м және ұзындығы мен енінің арақатынасы 6,5:1 болатын «Транзит» өте жақсы көрсетіп, «Osprey» капитаны оны жеңімпаз деп мойындады. Осы жетістігіне қарамастан, Гоуэр өзінің патенттері бойынша кемелер класын құруға қажетті қолдауды ала алмады. Гоуэрдің ұсынысын қабылдамау себептерінің бірі – кеменің терең келі болғандықтан, шығыс жағалауындағы көптеген порттарда су тасқыны кезінде құлап қалуы мүмкін еді. Сондай-ақ, палубасы тым тар болғандықтан, кері соққыдан қорқып, екі жағына да қаруларды симметриялы түрде орналастыруға болмады. Танысынан тыс, бірақ Гоуэрге белгісіз болған жайт – оған қажет болған каронад (дектен бекітілген тіреуге орнатылған, қысқа ұңғылы зеңбірек) «Транзит» сынағынан бір жыл бұрын Корольдік теңіз күштері қабылдаған еді. Гоуэр кемелер және билікпен болған тәжірибесі туралы егжей-тегжейлі және көрнекті жазбалар қалдырды. «Транзит» кемелерінің екісін салған верфь иесі Джордж Бейли де кемелер туралы мәлімет берді. Макгрегор бірінші «Транзит» кемесінің сипаттамасын және суретін келтіреді.
At the instance of John Jervis, 1st Earl of St Vincent, the First Lord of the Admiralty, Transit was sailed against HMS Osprey in 1801. Osprey was a fast sloop of 383 tons (about twice the tonnage of Transit). Built at Northfleet like a French corvette, with an 80 ft 6 in (24.5 m) keel, she had the reputation of being very fast. Her length to beam ratio (at waterline) was probably less than 3:1. Transit with a length of 130 feet (39.6 m) and a length to beam ratio of 6.5:1 performed so well as to have been acknowledged the winner by the captain of Osprey. Despite this success Gower failed to get the support he needed to build a class of vessels to his patents. The reasons given for the rejection of Gower's proposal included the observation that because of her deep keel she would fall over at low tide in many of the east coast ports from which she might have to operate and that the deck was so narrow that guns could not be arranged symmetrically on each side for fear of their recoil causing them to collide. By coincidence, but apparently unbeknownst to Gower, the very gun that he would have needed, the carronade, a short barrelled gun mounted on a slide fixed to the deck, was adopted by the Royal Navy less than a year before the test of Transit. Gower wrote detailed and vivid accounts of the vessels and his experiences with the authorities. George Bayley, owner of the yard that built two of the Transits also gave an account of the vessels. Macgregor gives a description and illustration of the first Transit.