Джон Вуд: Британдық ұлтшыл саяхатшының өмірі мен қызметі

Кіріспе

Джон Грейм Вуд (27 желтоқсан 1933 – 22 қараша 2007) – ағылшын саясаткері, 1950 жылдардың соңынан бастап өмірінің соңына дейін саяси оңшылдар қатарында белгілі болды.

Мансап

Вуд сэр Освальд Мослидің Ұлттық қозғалысының мүшесі болды және филиал басшысы болды. Ол 1964 жылға дейін ҰҚ-да (UM) болды, содан кейін Британдық Ұлттық партияға қосылды. БҰП-да (BNP) қалып, Вуд 1967 жылы құрылған Ұлттық майданның (National Front) негізін қалаушы мүшесі болды. Кейіннен ол Джон Говард Френч (екі кіші әріпті 'f') деген жалған есіммен қосылғаны анықталып, партиядан шығарылды. Вуд британдықтардың оңшылдарынан көп ұзамай кетіп қалды, себебі жұмысқа байланысты Германия Федеративтік Республикасына баруға тура келді. Онде ол Ұлттық демократиялық партиямен байланыс орнатты. Ұлыбританияға оралғаннан кейін Вуд Лидсте Эдди Моррисонмен байланысып, оның Жаңа Ұлттық майданға (New National Front) қосылды. 1982 жылдың сәуір айында Лондондағы Чарлинг-Кросс қонақүйінде Вуд (үшінші) Британдық Ұлттық партияның іске қосылуына қатысты. Джон Тиндалл және Чарльз Паркер сияқты бірнеше адам, Тиндаллдың күйеу баласы, жаңа партияның Ұлттық партия деп аталуын қалады, бірақ Вуд Лидс және Манчестердегі солтүстік ұлтшылдарының көпшілігінің қысымымен Тиндаллды БҰП атауын қабылдауға көндірді. Кездесуде Вуд Сент-Джордж лигасының өкілі ретінде келгенін мәлімдеді. Бірақ олар кейіннен одағын жаңартты және 2002 жылы Ақ ұлтшыл партия (White Nationalist Party) құрылғанда Вудқа үгіт-насихат және оқыту жөніндегі офицер лауазымы ұсынылды, ол оны қабылдады. 2003 жылы партияның ұлттық ұйымдастырушысы болып тағайындалды. 2004 жылы топтың бөлінуіне байланысты Моррисонның жағына шығып, Spearhead Support Group деп аталатын бағыттың бір бөлігі болды. Бұл топ Джон Тиндаллдың Ник Гриффиннің Британдық Ұлттық партиясының басшылығын қайтаруға жасаған сәтсіз әрекетіне қатысты, сонымен қатар ҰМ-мен (NF) де байланыс жасады. Бұл топ ыдырай бастағанда Вуд 2005 жылы Моррисон бірнеше ай бұрын құрған Ұлттық Альянсқа (Nationalist Alliance) бірігуге келісуден бұрын қысқа мерзімге WNP-нің басшысы болды. Вуд БҰП төрағасы болды, ал Моррисон ұлттық ұйымдастырушы болып тағайындалды. Вудтың мүшелігі ұзаққа соқпады, себебі Моррисон мен Уотмофпен жеке басының қақтығыстарынан кейін партиядан шығарылды, олар Вудты идеологиялық "сатқын" деп айыптады, бірақ бұл айыптаманы толыққанды түсіндірмеді. Бұл оның саяси мансабының аяқталуын білдірді және ол өзін шеткері саясаттан алшақтатуға шешім қабылдады. Содан бері өмірінің соңына дейін Вуд ұлтшыл саясатынан жартылай зейнеткерлікке шықты. Дегенмен, 2006 жылы ол БҰП-қа қайта қосылуға өтініш берді, бірақ оның өтініші БҰП басшылығынан қабылданбады. Осыған қарамастан, Вуд Шеффилдтегі жергілікті БҰП филиалымен жақсы қарым-қатынас сақтап, филиалға 2007 жылғы Ұлыбританияның жергілікті сайлауларына дейін кеңес және қаржылық көмек көрсетті. Өмірінің соңғы екі жылында Вуд блог жазып, онда отбасылық өмірі мен Айрис атты сүйіктісімен өткізген уақыты туралы жазды.

Wood was a member of Sir Oswald Mosley's Union Movement and became a Branch Leader. He remained in the UM until 1964, when he joined the British National Party. Remaining with the BNP, Wood became a founding member of the National Front when it was formed in 1967. He was later expelled after it was discovered he had joined under the assumed name John Howard ffrench (two lower case f's). Wood left the British far right not long after this as work commitments took him to the Federal Republic of Germany. While there, he established links with the National Democratic Party. After returning to Britain, Wood linked up with Eddy Morrison in Leeds and followed him into the New National Front. In April 1982 at the Charing Cross Hotel in London, Wood was present at the launch of the (third) British National Party. John Tyndall and a few others, including Charles Parker, Tyndall's father in Law, wanted the new party to be called the National Party but Wood, under pressure from a great majority of northern nationalists in Leeds and Manchester, persuaded Tyndall to adopt the name of the BNP. At the meeting Wood announced that he was there as a representative of the League of Saint George. However they eventually renewed their alliance and when the White Nationalist Party was formed in 2002, Wood was offered the position of propaganda and training officer, which he accepted. Later, in 2003, he led the party as national organiser. In 2004 he sided with Morrison as the group split and became part of a tendency known as the Spearhead Support Group. This group was loosely associated with John Tyndall in his ultimately failed attempt to regain the leadership of the British National Party from Nick Griffin, although it also flirted with the NF. As this group began to disintegrate Wood briefly served as leader of a rump WNP before in 2005 agreeing to merge into the Nationalist Alliance, another group that Morrison had established a few months earlier. Wood became chairman of the BPP with Morrison as national organiser. Wood's membership was short lived however as he was expelled from the BPP following personality clashes with Morrison and Watmough, who would publicly accuse Wood of being an ideological "traitor" without elaborating on the claim. This marked the effective end of his political career and he decided to distance himself from fringe politics. From then and until his death, Wood enjoyed a semi retirement from nationalist politics. Nonetheless, in 2006 he applied to rejoin the BNP, but his application was turned down by the BNP's leadership. Despite this, Wood maintained good relations with his local BNP branch in Sheffield and provided the branch with both advice and financial support in the run up to the UK's 2007 local elections. During the last two years of his life Wood wrote a blog, which he documented his family life and his times with his mistress, Iris.