Джон Тиндалл: Британдық нәсілшіл идеологтың өмірі мен қызметі

Кіріспе

Британдық неонацист (1934–2005)

Джон Хатчинс Тиндалл (14 шілде 1934 – 19 шілде 2005) – британдық фашистік саяси белсенді. 1950-1960 жылдар аралығында түрлі шағын неонацистік топтардың жетекші мүшесі болған ол, 1972 жылдан 1974 жылға дейін және 1975 жылдан 1980 жылға дейін Ұлттық фронттың (NF) төрағасы, ал 1982 жылдан 1999 жылға дейін Британдық ұлттық партияның (BNP) төрағасы қызметін атқарды. Ол бірнеше рет Парламенттің Төмен палатасына және Еуропалық Парламентке сайлауға түсіп, жеңіліске ұшырады. Девон қаласында туып, Кентте білім алған Тиндалл, радикалды оңшыл идеологияны қабылдағанға дейін әскери қызметтен өтті. 1950 жылдардың ортасында ол Империяның адал достары лигасына (LEL) қосылып, оның жетекшісі Артур Честертонның ықпалына іледі. LEL өте консервативті болып көрінгендіктен, 1957 жылы Джон Бинмен бірге «Ұлттық еңбек партиясын» (ҰЕП) құрды – бұл ашық түрде «ұлттық социалистік» (нацистік) идеологияны ұстанатын ұйым болды. 1960 жылы ҰЕП Колин Джорданның Ақ қорғаныс лигасымен бірігіп, алғашқы Британдық ұлттық партиясын (BNP) құрды. BNP ішінде Тиндалл мен Джордан «Спирхед» деп аталатын жартылай әскери қанат құрды, бұл Бин мен партияның басқа мүшелерін ашуландырды. Олар Тиндалл мен Джорданды партиядан шығарып жіберді, олар Ұлттық социалистік қозғалысын, содан кейін Халықаралық Ұлттық социалистер одағын құрды. 1962 жылы олар жартылай әскери қызметтері үшін сотталды және қысқа мерзімге түрмеге қамалды. Джорданмен араздасқаннан кейін Тиндалл 1964 жылы «Ұлыбритания қозғалысын» (ҰҚ) құрды. Тиндалл өзінің негізгі нанымдарын ешқашан өзгертпегенімен, 1960 жылдардың ортасына қарай нацизмге тікелей сілтеме жасауды британдық ұлтшылдыққа шақырулармен алмастырды. 1967 жылы Тиндалл Честертонның жаңадан құрылған Ұлттық фронтына (NF) қосылып, 1972 жылы оның жетекшісі болды, партия мүшелерінің және сайлаушылардың санының өсуін бақылады. Партия ішіндегі түрлі фракциялар оның жетекшілігіне қауіп төндірді, нәтижесінде 1974 жылы ол жетекші лауазымынан шеттетілді. 1975 жылы ол бұл лауазымға қайта оралды, бірақ 1970 жылдардың соңында партияның болашағы күңкейе бастады. Ұзақ жылдардан бергі серігі Мартин Вебстермен туған даудан кейін Тиндалл 1980 жылы партиядан кетіп, өмір сүру мерзімі қысқа болған «Жаңа ұлттық фронтын» (ЖҰФ) құрды. 1982 жылы ол ЖҰФ-ты өзі құрған Британдық ұлттық партиясына (BNP) біріктірді. Тиндаллдың басшылығымен BNP 1980 жылдары Ұлыбританиядағы ең белгілі радикалды оңшыл топ ретінде бекінді, бірақ сайлауда сәттілікке жете алмады. Тиндаллдың BNP саясатын немесе имиджін өзгертуден бас тартуы партиядағы «жаңашылдардың» наразылығын тудырды, олар 1999 жылы оны Ник Гриффинге алмастырды. 2005 жылы Тиндалл BNP жиналысында жасаған мәлімдемелері үшін нәсілдік жеккөрушілікті қоздыру айыбымен айыпталды. Сот отырысы басталмай тұрып екі күн бұрын ол қайтыс болды. Тиндалл ақ түсті «британдық нәсілге» қатысты нәсілдік ұлтшылдық идеяларын таратып, осы нәсілге еврейлердің ақ емес көшіп келушілерді ынталандыру арқылы қауіп төндірілетінін айтты. Ол елден барлық ақ емес адамдарды депортациялауды, евгеникалық жобаны жүзеге асыруды және Африканың бір бөлігін әскери жолмен басып алып, Британ империясын қайта құруды талап етті. Ол Ұлыбританияда кең танылған саяси беделге ие болмады, бірақ британдық радикалды оңшылдардың арасында танымал болды.

John Hutchyns Tyndall (14 July 193419 July 2005) was a British fascist political activist. A leading member of various small neo Nazi groups during the late 1950s and 1960s, he was chairman of the National Front (NF) from 1972 to 1974 and again from 1975 to 1980, and then chairman of the British National Party (BNP) from 1982 to 1999. He unsuccessfully stood for election to the House of Commons and European Parliament on several occasions. Born in Devon and educated in Kent, Tyndall undertook national service prior to embracing the extreme right. In the mid 1950s, he joined the League of Empire Loyalists (LEL) and came under the influence of its leader, Arthur Chesterton. Finding the LEL too moderate, in 1957 he and John Bean founded the National Labour Party (NLP), an explicitly "National Socialist" (Nazi) group. In 1960, the NLP merged with Colin Jordan's White Defence League to found the first British National Party (BNP). Within the BNP, Tyndall and Jordan established a paramilitary wing called Spearhead, which angered Bean and other party members. They expelled Tyndall and Jordan, who went on to establish the National Socialist Movement and then the international World Union of National Socialists. In 1962, they were convicted and briefly imprisoned for their paramilitary activities. After a split with Jordan, Tyndall formed his Greater Britain Movement (GBM) in 1964. Although never changing his basic beliefs, by the mid 1960s, Tyndall was replacing his overt references to Nazism with appeals to British nationalism. In 1967, Tyndall joined Chesterton's newly founded National Front (NF) and became its leader in 1972, overseeing growing membership and electoral growth. His leadership was threatened by various factions within the party which eventually led to him losing his position as leader in 1974. He resumed this position in 1975, although the latter part of the 1970s saw the party's prospects decline. Following an argument with long term comrade Martin Webster, Tyndall resigned from the party in 1980 and formed his short lived New National Front (NNF). In 1982, he merged the NNF into his own newly formed British National Party (BNP). Under Tyndall, the BNP established itself as the UK's most prominent extreme right group during the 1980s, although electoral success eluded it. Tyndall's refusal to moderate the BNP's policies or image caused anger among a growing array of "modernisers" in the party, who ousted him in favour of Nick Griffin in 1999. In 2005, Tyndall was charged with incitement to racial hatred for comments made at a BNP meeting. He died two days before his trial was due to take place. Tyndall promoted a racial nationalist belief in a distinct white "British race", arguing that this race was threatened by a Jewish conspiracy to encourage non white migration into Britain. He called for the establishment of an authoritarian state which would deport all non whites from the country, engage in a eugenics project, and re establish the British Empire through the military conquest of parts of Africa. He never gained any mainstream political respectability in the United Kingdom although he proved popular among sectors of the British far right.

1934-1958 жж. Жастар

Джон Тайндал 1934 жылғы 14 шілдеде Эксетердегі Топшам жолындағы Stork Nest деген жерде, Нелли Тайндалдың (құрметті әкесі Паркер) және Джордж Фрэнсис Тайндалдың ұлы ретінде дүниеге келді. Тайндал әулеті арқылы ол Англия тіліндегі Киелі кітаптың алғашқы аудармашысы Уильям Тиндалмен және физик Джон Тиндалмен туыс болды. Оның әкесінің туған-туыстары Уотерфорд графтығында тұратын британдық юнионистер болды, олар Корольдік ирландия полициясында ұзақ қызмет еткен. Оның әкесінің әкесі полицияда округтік инспектор болып жұмыс істеген, ал ол Ирландияның тәуелсіздік соғысы кезінде Ирландия республикалық армиясына қарсы күрескен. Әкесі Англияға көшіп, Метрополитен полициясында офицер болып жұмыс істеді, содан кейін Саутварктегі YMCA жатақханасы – Сент-Джордж үйінде күзетші болып жұмыс істеді. Тайндал кейіннен әкесі британдық юнионист отбасында тәрбиеленгеніне қарамастан, ол интернационалистік көзқарастарды қабылдағанын айтты. Ол анасының "қандай да бір негізгі британдық патриотизмін" көрсеткенін және оның саяси көзқарасын қалыптастырғанын мәлімдеді. Оның балалық шағы эмоционалды және материалдық тұрғыдан тұрақты болды. Тайндал Кенттің батысындағы Беккенхэм және Пенге грамматикалық мектебінде оқыды, онда ол үш О деңгейін алып, "орташа" нәтиже көрсетті. Мекетепте оның академиялық емес, спорттық жетістіктері жоғары болды, себебі ол крикет және футбол ойнауды ұнататын, сондай-ақ дене шынықтыруға құштар болды. Тайндал 1952 жылдан 1954 жылға дейін Батыс Германияда әскери қызметін өтеді. Корольдік ат артиллериясының құрамында найзалы бомбашы шеніне жетті. Отанға оралған соң саяси мәселелерге көңіл бөлді. Бастапқыда социализмге қызығушылық танытқан ол 1957 жылы Кеңес Одағының астанасы Мәскеуде өткен Жастар мен студенттердің VI дүниежүзілік фестиваліне қатысты. Бірақ ол солшыл саясаттың "антибритандық көзқарастармен" толып кеткенін сезініп, саяси оңға жылдам ауысты. Ол Британ империясын сақтауға мүдделі болды және британдық қоғамның азаттыққа бет бұруына қарсы болды, "ешқайда құлдыраудың иісі сезіледі" деді. Сол онжылдықта ол нацистік көшбасшы Адольф Гитлердің "Менің күресім" атты өмірбаяндық және саяси манифестін оқып, Гитлердің саяси нанымдарына және нацизмге жақтас болды. Атап айтқанда, Тайндал "Германиядағы еврей күштерінің әрекеттерін сипаттаған, бұл мен Британиядағы осындай күштердің іс-әрекеттеріне өте ұқсас көрінді" деп бағалады. Ол Ұлыбританияның нацистік Германияға қарсы соғысқа түсуінің себебі еврейлер бастаған қастандық екеніне келді, олар соғыстан кейін Ұлыбританияға ақ емес иммигранттарды әкелгенін де ойлады. 1957-1958 жылдары Тайндал өзінің саяси мақсатына толыққанды берілуге шешім қабылдады, бұл оған сатушы ретінде жұмыс істегендіктен, икемді жұмыс кестесін сақтауға мүмкіндік берді. Ол белгілі британдық фашист Освальд Мосли басқаратын Одақ қозғалысына қосылмауды шешті, себебі олардың Ұлыбританияны континенттік Еуропамен саяси біріктіру туралы ұсынысымен келіспеді. Оның орнына ол Артур Честертон құрған оңшыл топ – Империяның адал жақтастары лигасына (LEL) қызығушылық танытты, олардың демонстрациясын телеарнадан көргеннен кейін. Ол Вестминстердегі олардың кеңсесіне барып, әдебиеттерін алды. Ол Честертонның жазбаларын ұнатып, оның еврейлер Британ империясын құлатуға тырысып жатыр деген теориясын қолдады. Тайндал LEL-ге қосылған басқа жастармен араласа бастады. 1957 жылғы ақпан айында Льюишем-Норт округінде өткен сайлауда Тайндал LEL кампаниясына көмектесті, сол кезде ол партияның тағы бір мүшесі, өнеркәсіптік химик Джон Бинмен танысты. Тайндал мен Бин LEL-дің консервативтік партияға қысым көрсету әрекеттеріне наразы болды. Олар "ұлтшылдықты" "халықтық социализммен" біріктіретін және Кариб теңізінен келген иммиграцияға қарсы үгіт арқылы ақ жұмысшы табына үндеу жасайтын радикалды партияға қатысуды қалады.

John Tyndall was born in Stork Nest, Topsham Road in Exeter, Devon, on 14 July 1934, the son of Nellie Tyndall, née Parker and George Francis Tyndall. Through the Tyndall family line, he was related to the early English translator of the Bible, William Tyndale and the physicist John Tyndall. His paternal family were British Unionists living in County Waterford, Ireland, who had a long line of service in the Royal Irish Constabulary. His grandfather had been a district inspector in the Constabulary and he had also fought against the Irish Republican Army during the Irish War of Independence. His father had moved to England, working as a Metropolitan Police officer, and then he worked as a warden at St George's House, a YMCA hostel in Southwark. Tyndall later stated that despite the fact that his father had been raised in a British Unionist family, the latter had adopted internationalist views. He claimed that his mother exhibited "a kind of basic British patriotism" and he also claimed that it was she who shaped his early political views. His upbringing was emotionally stable and materially secure. Tyndall studied at the Beckenham and Penge Grammar School in west Kent, where he attained three O levels, a "moderate" result. At the school, his achievements had been sporting rather than academic, because he enjoyed playing cricket and association football and he also developed a passion for fitness. Tyndall completed his national service in West Germany from 1952 to 1954. A member of the Royal Horse Artillery, he achieved the rank of lance bombardier. On completion, he returned to Britain and turned his attention to political issues. Initially interested in socialism, he attended the 6th World Festival of Youth and Students which was held in Moscow, the capital city of the Soviet Union, in 1957. Nevertheless, he began to believe that left wing politics was being infused with "anti British attitudes", moving swiftly to the political right. He was devoted to the preservation of the British Empire and he was hostile to what he believed was the growing permissiveness of British society, stating that "the smell everywhere was one of decadence". During that decade he read Mein Kampf, the autobiography and political manifesto of the Nazi leader Adolf Hitler, growing sympathetic to Hitler's political beliefs and Nazism. In particular, Tyndall approved of "the descriptions of the workings of certain Jewish forces in Germany, which seemed uncannily similar to what I had observed of the same kinds of forces in Britain." He concluded that Britain's decision to go to war against Nazi Germany was ultimately the result of a conspiracy which was primarily headed by Jews, a conspiracy which he thought had also masterminded non white immigration to Britain after the war. Around 1957–58, Tyndall decided to commit himself to his political cause full time, which he was able to do because his job as a salesman allowed him to keep flexible working hours. He decided against joining the Union Movement which was led by the prominent British fascist Oswald Mosley, disagreeing with its promotion of the political union of Britain with continental Europe. Instead, he was attracted to the League of Empire Loyalists (LEL)a right wing group founded by Arthur Chestertonafter seeing coverage of one of their demonstrations on television. He visited their basement office in Westminster, where he was given some of their literature. He enjoyed Chesterton's writings and concurred with his conspiracy theory that Jewish people had been plotting to bring down the British Empire. Tyndall began associating with other young men who had joined the LEL. At a February 1957 by election in Lewisham North, Tyndall aided the LEL campaign, during which he met another party member, John Bean, an industrial chemist. Both Tyndall and Bean were frustrated by the LEL's attempts to exert pressure on the mainstream Conservative Party. They wanted to be involved in a more radical party, one that would combine "nationalism" with "popular socialism" and which would reach out to the white working class through appeals against immigration from the Caribbean.

1958-1962 жж.: Ұлттық лейбористік партия және алғашқы британдық ұлттық партия

1958 жылғы сәуірде Тиндалл мен Бин өздерінің радикалды оңшыл топтарын құрды, Ұлттық Еңбек партиясын (NLP). Топтың штаб-пәтері Кройдон қаласындағы Торнтон-Хит ауданында орналасқан және оның алғашқы мүшелері Лондонның оңтүстік және шығысында тұратын бұрынғы LEL мүшелерінен қалыптасқан. Тарихшы Ричард Турлоудың сөзіне сәйкес, NLP нацизмнің «ағылшын» түрін таратып, LEL-ге қарағанда «ашық расизмде» көбірек көзге түсті, бұл топ британдық империяның құлдырауына көңіл бөлмей, бұрынғы британдық колонияларынан келген ақ емес иммигранттарды сынаған. NLP екінші дәрежелі мұғалім Колин Джордан құрған тағы бір радикалды оңшыл топ – Ақ қорғаныс лигасымен ынтымақтастыққа түсті. Екі топ бірлесіп Нотинг-Хиллде ақ британдықтар мен Кариб теңізінен келген иммигранттар арасында нәсілдік шиеленісті күшейту жобасын іске қосты. Тиндалл NLP-ден қысқа мерзімге шығып кетті, ал ол болмағанда Бин мен Джордан 1960 жылы өздерінің топтарын Британдық Ұлттық партияға (BNP) біріктірді. BNP жаппай ұлтшыл идеологияны ұстанды, «Скандинавиялық нәсілді» сақтауды талап етті, оның ішінде «британдық нәсіл» оның бір тармағы саналды, және Британиядан иммигранттар мен еврей әсерін жоюды көздеді. Тиндалл жақын арада осы жаңа BNP-ға қосылып, Джорданның жақын серігіне айналды, ол Тиндаллға нео-нацизмді одан әрі қабылдауға көмектесті. Тиндалл сондай-ақ Мартин Вебстермен достық қарым-қатынас орнатты, ол 1962 жылы Трафальгар алаңындағы митингте Тиндаллдың сөйлегенін көргеннен кейін ұзақ жылдарға серік болды. 1961 жылғы сәуірде Тиндалл өзінің «Авторитарлық мемлекет: оның мағынасы мен функциясы» атты памфлетін жариялады, бұл оның британдық радикалды оңшылдардағы беделін нығайтуға көмектесті. Ол «Сион ақсақалдарының хаттамаларынан» үзінді келтіріп, еврейлер ұйымдастырған құпия сөз байласудың бір бөлігі ретінде үкіметтің демократиялық жүйелерін сынады. Ол Ұлыбританияның либералды демократиялық жүйесін «жетекшіге» абсолютті билік берілген авторитарлық жүйемен алмастыруды талап етті. BNP ішінде Тиндалл «Спирхед» деп аталатын элиталық топ құрды, оның мүшелері нацистерден шабыт алған әскери киім киіп, жартылай әскери және идеологиялық жаттығулардан өтті. Тиндалл ботинка тағуға өте құштар еді. Джордан Германиядағы радикалды оңшылдардың кездесуіне бара жатқанда, Тиндалл өзінің серіктерін нағыз неміс ботинкасын сатып алу үшін аяқ киім дүкенін іздеуге мәжбүр еткенін айтты. «Спирхед» тобының құрамында 60-тан аспайтын мүше болған. Бұл топ тұтқынға алынған нацистік соғыс қылмыскерлері Рудольф Гесс пен Адольф Эйхманның мүддесін қорғады. Антифашист белсенді Джерри Гейблдің сөзіне сәйкес, «Спирхед» Британияда нео-нацистер құрған алғашқы «террорлық топты» білдірді. Бин де, тағы бір BNP мүшесі Эндрю Фонтейн де Тиндалл мен Джорданның ашық нео-нацизміне алаңдады, оның орнына BNP-нің расистік ұлтшылдықтың британдық бағыттағы түрін жариялауы керек деп ойлады. 1962 жылы Бин Тиндалл мен Джордан партиядан шығарылған кездесу өткізді.

In April 1958, Tyndall and Bean founded their own extreme right group, the National Labour Party (NLP). The group was based at Thornton Heath, Croydon and attracted its early membership from former LEL members living in south and east London. According to the historian Richard Thurlow, the NLP promoted an "English" variant of Nazism and was more pronounced in its "explicit racism" than the LEL had been, focusing less on bemoaning the decline of the British Empire and more on criticising the arrival of non white immigrants from former British colonies. The NLP began co operating with another extreme right group, the White Defence League, which had been established by Colin Jordan, a secondary school teacher. Together the two groups embarked on a project of stirring up racial tensions among white Britons and black Caribbean immigrants in Notting Hill. Tyndall briefly left the NLP and in his absence Bean and Jordan merged their respective groups into the British National Party (BNP) in 1960. The BNP were racial nationalists, calling for the preservation of a "Nordic race"—of which the "British race" was considered a branch—by removing both immigrants and Jewish influences from Britain. Tyndall soon joined this new BNP, and became a close confidante of Jordan, who helped Tyndall to further embrace neo Nazism. Tyndall also developed a friendship with Martin Webster, who became a long term comrade after watching Tyndall speak at a Trafalgar Square rally in 1962. In April 1961, Tyndall self published his pamphlet, The Authoritarian State: Its Meaning and Function, which helped to cement his reputation within the British far right. In the pamphlet, he attacked democratic systems of government as part of a conspiracy orchestrated by Jews, quoting from The Protocols of the Elders of Zion. It called for the replacement of the United Kingdom's liberal democratic system with an authoritarian one in which a "Leader" is given absolute power. Within the BNP, Tyndall established an elite group known as Spearhead, members of which wore military style uniforms inspired by those of the Nazis and underwent paramilitary and ideological training. Tyndall had a great liking for wearing jackboots Jordan related that on the way to a far right meeting in Germany, Tyndall made his entourage look for a shoe shop so that he could purchase a pair of genuine German jackboots. It is likely that there were no more than 60 members of Spearhead. The group campaigned on behalf of imprisoned Nazi war criminals Rudolf Hess and Adolf Eichmann. According to the anti fascist activist Gerry Gable, Spearhead represented the first "terrorist group" founded by neo Nazis in Britain. Both Bean and another senior BNP member, Andrew Fountaine, were concerned about the overt neo Nazism embraced by Tyndall and Jordan, instead thinking that the BNP should articulate a more British oriented form of racial nationalism. In 1962, Bean held a meeting at which Tyndall and Jordan were expelled from the party.

1962-1967: Ұлттық-социалистік қозғалысы және Ұлыбритания қозғалысы

Тиндалл мен Джордан содан кейін Spearhead ұйымының жиырмаға жуық мүшесін біріктіріп, 1962 жылдың 20 сәуірінде, Гитлердің туған күнін символдық түрде таңдап, Ұлттық социалистік қозғалысын (NSM) құрды. Олар осы оқиғаны нацистік свастикамен безендірілген тортпен атап өтті. Тарихшы Ричард Турлоудың сөзіне қарағанда, XX ғасырдың ортасында Ұлыбританиядағы ең ашық нацистік топ – NSM болды. 1962 жылдың тамызында оның қатары 30-дан 50-ге дейін жетеді деп есептелді. NSM арнайы бөлім мен БАҚ-тың назарына ілікті. 1962 жылдың шілдесінде Тиндалл Трафальгар алаңындағы митингте тәртіп бұзғаны үшін тұтқындалды. Ол еврей қауымын "іріккен денеде жем жейтін улы құрт" деп атағаннан кейін еврей әскери ардагерлері мен басқа да антифашистердің шабуылына ұшырады. Оның бұл сөздері нәсілдік жеккөрушілікті қоздырды деген айып тағылып, алты аптаға бас бостандығынан айырылды, бірақ апелляцияда айыппұл төлеуге ауыстырылды. Полиция топтың лондондық штаб-пәтерін тінту жүргізді, содан кейін оның жетекші мүшелері Олд Бейлиде сотталды, олар 1936 жылғы қоғамдық тәртіп туралы заңның екінші тармағын бұзып, жарымәскери ұйым құрғандары үшін кінәлі деп танылды. Тиндалл алты айға, ал Джордан тоғыз айға түрмеге жабылды. Британдық билік америкалық неонацист Джордж Линкольн Роквеллдің Ұлыбританияға кіруіне тыйым салғанмен, NSM оны 1962 жылдың тамызында Ирландия арқылы жазғы лагерьге қатысу үшін контрабандалық жолмен кіргізіп әкелді. Онда NSM Ұлттық социалистердің Дүниежүзілік Одағының (WUNS) құрылуына қатысты, онда Иордания "әлемдік фюрер", ал Роквелл оның мұрагері болып сайланды. Осы жиынға неонацист Савитри Деви және бұрынғы СС офицері Фред Борт қатысты. Джордан француз әлеуметтік қайраткері Франсуаза Диормен қарым-қатынаста болды, бірақ ол түрмеде отырған кезде, ол Тиндаллмен жақын болып, үйленуге бел буды. Джордан босатылғаннан кейін Диор Тиндаллдан кетіп, 1963 жылдың қазанында Джорданға үйленді. Бұл екеуінің арасындағы жеке дауға себеп болды, Джордан Тиндалл мен Вебстерді Диорға ұятсыз телефон соққандары үшін айыптады. Тиндалл да Джорданның нацистік идеологиядан ауытқуына және Диормен арадағы қарым-қатынасының NSM үшін жағымсыз сенсация тудырғанына ашуланды. 1964 жылдың көктемінде Тиндалл мен Вебстер Джорданды NSM басшылығынан ығыстыруға тырысты, бірақ сәтті болмады. Кейінгі жылдары Тиндалл NSM-ға қатысқаны "зор қателік" болғанын айтты, ол "көп нәрсе үйренуі керек" екенін және "ел мен халқы қауіпте екенін көргенде, әрекет ету және қате әрекет ету, ештеңе жасамаудан гөрі артық емес" деді. Енді Баттерсиде тұратын Тиндалл Джордан мен NSM-ден кетіп, өзінің қарсыласы – Ұлыбритания қозғалысын (GBM) құрды. Тиндаллдың сөзіне қарағанда, "Ұлыбритания қозғалысы таза ұлттық социализмді қолдайды және уағыздайды". Саяси ғалым Стэн Тейлордың пікірінше, GBM Тиндаллдың "Ұлттық социализмнің ерекше британдық түрін" құруға деген ниетін көрсетеді. Ол ақ британдықтар мен ақ емес адамдар арасындағы сексуалдық қатынастар мен некелерді қылмыстық деп жариялауға және ұрпақ тудыруға жарамсыз деп санайтындарды стерилизациялауға шақырды. Топ Ноттинг-Хиллдегі құлаған ғимаратта базасын құрды, оның қабырғаларына свастикалар сызылып, ішкі бөлмесі Гитлердің суретімен безендірілді. Тиндалл WUNS-ті өзінің GBM-ін британдық өкілі ретінде қабылдауға көндіруге тырысты, бірақ Роквелл өзінің америкалық нацистік партиясындағы шизмді тудырмауға тырысып, Джордан мен NSM-ге қолдау көрсетті. Содан кейін Тиндалл Роквеллдің америкалық неонацистік сахнадағы басты қарсыласы – Ұлттық мемлекеттердің құқық партиясымен байланыс орнатты. Тиндалл "Albion Press" баспасын құрып, өзінің бұрынғы жарымәскери тобының атымен "Spearhead" деп аталатын жаңа журнал шығарды. Spearhead бастапқыда өзін "Британиядағы ұлттық социалистік пікірдің органы" деп таныстырды және нацистік Германияны "біздің ғасырдың ең үлкен әлеуметтік эксперименттерінің бірі" деп сипаттады. Тарихшы Алан Сайкстың сөзіне қарағанда, бұл журнал британдық оңшылдар арасында "көбірек ықпалға ие болды". Журналда Гитлердің портреттері мен свастика белгілері сатылатындығы туралы хабарландырулар жарияланды. Тиндаллдың журналға жазған көптеген материалдары бұрынғы жазбаларына қарағанда неонацистік және экстремалды емес еді, бұл 1965 жылғы нәсілдік қатынастар туралы заңға қатысты сақтықтың салдары болуы мүмкін. GBM көпшілік назарын аудару үшін бірнеше әрекеттер жасады; мысалы, 1964 жылы Вебстер Лондондағы қонақүйінің сыртында Кения жетекшісі Жомо Кениаттаға шабуыл жасады, ал Тиндалл оған дыбыс күшейткіш арқылы сөкпе сөздер айтты. 1965 жылы топ өзінің Норвудтағы штаб-пәтерін атқылап, оған антифашистер шабуыл жасады деп мәлімдеді. Тағы бір жағдайда олар Гитлердің суреті мен "ол дұрыс айтты" деген ұран жазылған стикерлер таратты. 1966 жылы бірнеше GBM мүшелері синагогтарға өрт қойғаны үшін тұтқындалды.

Tyndall and Jordan then regrouped around twenty members of Spearhead and formed the National Socialist Movement (NSM) on 20 April 1962, a date symbolically chosen as Hitler's birthday. They celebrated the event with a cake decorated with a Nazi swastika. According to the historian Richard Thurlow, the NSM was "the most blatant Nazi" group active in Britain during the mid 20th century. The NSM gained few members; an estimate in August 1962 suggested that it had only thirty to fifty. The NSM gained the attention of the media as well as Special Branch. In July 1962, Tyndall was arrested for breaching the peace at a Trafalgar Square rally in which he had been attacked by Jewish military veterans and other anti fascists after calling the Jewish community a "poisonous maggot feeding on a body in an advanced state of decay". His comments resulted in him being convicted of inciting racial hatred and he was sentenced to six weeks imprisonment, reduced to a fine on appeal. The police then raided the group's London headquarters, after which its leading members were brought to trial at the Old Bailey, where they were found guilty of establishing a paramilitary group in contravention of Section Two of the Public Order Act 1936. Tyndall received a six month prison sentence, while Jordan received nine months. Although the British authorities had prohibited the American neo Nazi George Lincoln Rockwell from entering the UK, the NSM managed to smuggle him in via Ireland to attend a summer camp in August 1962. There, the NSM took part in the formation of the World Union of National Socialists (WUNS), at which Jordan was elected 'world führer' and Rockwell as his heir. Among those in attendance were the neo Nazi Savitri Devi and the former SS officer Fred Borth. Jordan had been courting the French socialite Françoise Dior, but while he had been imprisoned, she entered a relationship with Tyndall and they were engaged to be married. On Jordan's release, Dior left Tyndall and instead married Jordan in October 1963. This contributed to a growing personal feud between the two men, with Jordan accusing Tyndall and Webster of making obscene phone calls to Dior. Tyndall was also angry at what he perceived as Jordan's deviation from orthodox Nazi thought and by the fact that Jordan's relationship with Dior had been attracting negative sensationalist press attention for the NSM. In the spring of 1964 Tyndall and Webster tried to oust Jordan as the head of the NSM but failed. In later years Tyndall expressed the view that his involvement in the NSM had been a "profound mistake", arguing that then he "still had a lot to learn" and that "when one sees one's nation and people in danger there is less dishonour in acting and acting wrongly than in not acting at all." Now based in Battersea, Tyndall left Jordan and the NSM and formed his own rival, the Greater Britain Movement (GBM). According to Tyndall, "the Greater Britain Movement will uphold and preach pure National Socialism". According to the political scientist Stan Taylor, the GBM reflected Tyndall's desire for "a specifically British variant of National Socialism". It called for the criminalisation of sexual relations and marriages between white Britons and non whites and called for the sterilisation of those it deemed unfit to reproduce. The group established its base in a run down building in Notting Hill, with swastikas being sprayed onto the exterior and an image of Hitler decorating the interior. Tyndall tried to convince the WUNS to accept his GBM as its British representative, but Rockwell—concerned not to encourage schismatic dissenters in his own American Nazi Party—sided with Jordan and the NSM. Tyndall then established contact with Rockwell's main rival in the American neo Nazi scene, the National States' Rights Party. Tyndall formed a publishing company, Albion Press, and launched a new magazine which he titled Spearhead after his former paramilitary group. Spearhead initially labelled itself "an organ of National Socialist opinion in Britain" and described Nazi Germany as "one of the greatest social experiments of our century". According to the historian Alan Sykes, this magazine became "increasingly influential" in the British far right. The magazine advertised portraits of Hitler and swastika badges for sale. Much of the material that Tyndall wrote for the journal was less openly neo Nazi and extreme than his previous writings, something which may have resulted from caution surrounding the Race Relations Act 1965. The GBM engaged in several stunts to raise publicity; in 1964 for instance Webster assaulted the Kenyan leader Jomo Kenyatta outside his London hotel while Tyndall hurled insults at him through a loudspeaker. In 1965, the group staged a shooting incident at its Norwood headquarters, claiming that it had been an attack by anti fascists. In another instance they distributed stickers emblazoned with a portrait of Hitler and the slogan "he was right". In 1966, several GBM members were arrested for carrying out arson attacks against synagogues.

1967-1980: Ұлттық майдан

1960 жылдардың ортасында Ұлыбританияда бес экстремистік оңшыл топ жұмыс істеді және Тиндалл олар біріксе, көбірек жетістікке жете алады деп сенді. Осы мақсатта, 1966 жылы Spearhead неонацизммен ашық байланысын тоқтатты. Сол жылы Тиндалл «Британдық ұлтшылдықтың алты қағидасы» атты памфлет шығарды, онда неонацизм немесе еврейлердің құпия жоспарлары туралы ештеңе айтылмады. Сондай-ақ, ол бұрынғы ойларындағы қарулы төңкеріс жасау туралы талаптан бас тарды, оңшыл ұлтшылдардың британдық сайлау процесі арқылы билікке келу мүмкіндігін мойындады. Честертон памфлетті оқып, әсерленді, Тиндаллдың GBM-мен олардың ұйымдарын біріктіру мүмкіндігі туралы келіссөздерге кірісті. Честертон тәуелсіз түрде Биннің BNP-мен бірігу мәселесін де талқылап отырды. Бұл сәтті болды, өйткені 1967 жылы LEL және BNP бірігіп Ұлттық фронт (NF) құрды. Тёрлоудың сөзінше, NF-тің құрылуы «британдық саясаттың радикалды оң және фашистік шетіндегі ең маңызды оқиға» болды. Жаңа NF бастапқыда Тиндалл мен оның GBM-ін қосылуға қабылдамады, өйткені ол оны нақты неонацистік бағытта қалыптастыруға тырысуы мүмкін деп қорқыды, бірақ олар көп ұзамай оған және басқа GBM мүшелеріне сынақ мерзімінде қосылуға рұқсат берді. NF-ке кіргеннен кейін бұрынғы GBM тез арада NF ішіндегі ең ықпалды фракцияға айналды, оның көптеген мүшелері ықпалды лауазымдарға көтерілді. Тиндалл партияның вице-төрағасы болды және партияның алғашқы төрағасы болған Честертонға адал болды, мысалы, 1970 жылы партия директорының бірнеше мүшесі оның басшылығына қарсы көтерілген кезде оны қолдады. Тиндаллдың жеке меншігінде болған Spearhead, NF-тің ай сайынғы журналы болды. 1970 жылы Честертон төрағалық қызметінен кетті және оның орнына Повелл Джон О'Брайен келді. 1972 жылы О'Брайен және партия директорының тағы сегіз мүшесі Тиндаллдың Германиядағы неонацистік топтармен байланысына наразылық білдіріп, отставкаға кетті. Бұл Тиндаллға 1972 жылы партия төрағасы болып сайлануға мүмкіндік берді. Тёрлоудың сөзінше, Тиндалл басшылығымен NF «нацистік идеологияның негізгі тұстарын рационалды тілмен және ақылға қонымды аргументтермен бейнелеуге тырысты», иммиграцияға ашуланған «расалық популистерді» «фашистерге» айналдыруға бағытталған әрекет болды. 1972 жылы Угандадан келген азиялық мигранттардың елге келуіне байланысты ашу-ызаны пайдаланып, Тиндалл NF-тің ең үлкен өсу кезеңін басқарды. Партия мүшелері 1972 жылдың қазаны мен 1973 жылдың маусымы аралығында екі есеге көбейіп, 17 500-ге дейін жетті. Тиндалл мен Джорданның қарым-қатынасы жақсарған сияқты, өйткені олар 1968 жылы Джордан түрмеден босатылғаннан кейін кездесті, ал Тиндалл 1972 жылы Ковентриде Джорданмен тағы да кездесіп, оны NF-ке қосылуға шақырды. 1974 жылдың ақпан айындағы жалпы сайлауда Тиндаллға партия ішіндегі екі топ – «Страссершілер» және «Популистер» қарсы шықты, соңғылары негізінен Консервативтік партияның бұрынғы мүшелері болды. Популистердің талабы сәтті болды және 1974 жылдың қазан айында Тиндаллдың орнына Джон Кингсли Рид келді. Тиндалл содан кейін Spearhead-ті NF-пен бәсекелес фракцияларды сынау үшін пайдаланды. Нәтижесінде 1975 жылдың қарашасында тәртіптік сотта партиядан шығарылды. Тиндалл бұл мәселені жоғары сотқа апарды, ол сот оны қайтарып алды. «Популистер» кейін партиядан шығып, 1976 жылдың қаңтарында Ұлттық партияны құрды, ол қысқа уақыт ішінде сайлауда NF-ден сәтті болды. Партияға оралғаннан кейін және оның басты бәсекелестері кеткеннен кейін, Тиндалл төрағалық лауазымына қайта оралды. Вебстер мен жаңа сенімді адамы Ричард Верраллдың жігерленуімен 1970-ші жылдардың ортасында Тиндалл биологиялық расистік және антисемит идеяларын насихаттаудың ашық қатал әдісіне оралды. Бұл NF-тің сайлау перспективаларына көмектеспеді. 1979 жылғы жалпы сайлауда NF 1918 жылғы Лейбористік партиядан бері кез-келген көтерілісші партияның ең үлкен сын-қатерін болды, 303 үміткермен. Олардың арасында Тиндаллдың әйелі, қайын анасы және қайын атасы болды. Тиндал Хакни-Саут пен Шордичте 7,6% дауыс алды; бұл сайлаудағы Фронттың ең жақсы нәтижесі болды, бірақ 1974 жылдың қазан айында осы сайлау округінде алған 9,4% -дан төмен болды. Сайлауда NF «жамандықпен» жеңіліп, жалпы дауыс санының тек 1,3% -ын ғана алды, бұл 1974 жылдың қазанында 3,1% -дан төмен болды. Бұл төмендеу алдыңғы бірнеше жылдағы антифашистік науқанның күшеюіне немесе Маргарет Тэтчердің Консервативтік партиясы иммиграцияға қатысты күшейіп келе жатқан қатал ұстанымға ие болғандықтан, бұрын NF-ке кеткен дауыстардың көп бөлігін тартып алғандықтан болуы мүмкін. NF мүшелерінің саны да азайды және 1979 жылға қарай шамамен 5000-ға дейін төмендеді. Тиндалл осыған қарамастан партияның саясатын жұмсартудан бас тартты, мұндай әрекетті «айға барудың наив тілегі» деп мәлімдеді. 1979 жылдың қараша айында Фаунтейн Тиндаллды жетекшіліктен ығыстыруға сәттілікке жетпеді, содан кейін Ұлттық фронт Конституциялық қозғалысын құрды. Тиндалл Вебстермен арақатынасы суынып, 1970 жылдардың соңында партияның проблемаларына оны кінәлады. Мысалы, Вебстер Честертонның басшылығын қолдауға қарсы болды, ал Тиндалл Вебстердің партияға көбірек скиндер мен футбол хулигандарының қосылуын ынталандыру әрекетіне ашуланды. Тиндалл әсіресе Вебстердің гомосексуал екенін сынады, Вебстердің партиядағы жас жігіттерге жыныстық қысым көрсеткені туралы айыптамаларды күшейтті. Одан әрі, ол NF мүшелері арасында «гомосексуалдық желі» туралы шағымданып айтты. 1979 жылдың қазан айында ол NF директорының отырысын шақырып, Вебстердің отставкаға келуін талап етті. Отырыста Вебстер өзінің мінез-құлқы үшін кешірім сұрады және директорлар кеңесі Тиндаллға қарсы оны қолдады. Ашуланған Тиндалл содан кейін директорлар кеңесіне төраға ретінде оның өкілеттіктерін кеңейтуге рұқсат беруге көндіруге тырысты, бірақ олар бас тартты. Тиндалл 1980 жылдың қаңтарында отставкаға кетті, содан кейін партияны «гомосексуалдық Ұлттық фронт» деп атады. 1980 жылдың маусымында Тиндалл Жаңа Ұлттық фронт (NNF) құрды. NNF NF мүшелерінің үштен бірі оларға қосылу үшін кеткенін мәлімдеді. Тиндалл «Мен осы операцияда бір ғана тілекке иемін және бір ғана тілекке иемін, Ұлттық фронтты саяси түрде мүкіріп жіберген перверсияның жиренішті иісінен тазартуға» деді. Партияның атын таңдауы болжамды болғандай, ол өзінің бөлінген тобының ақыры NF-ке қайта бірігуге мүмкіндігі бар деп үміттенді. Екі топ арасында үлкен бәсекелестік пайда болды, ал NF-тің жаңа басшылығы оны Тиндаллдық тәсілден алыстатқанда, Тиндалл өзінің ішіндегі позициясын қайтару мүмкіндігі болмауы мүмкін екенін түсінді.

In the mid 1960s, there were five extreme right groups operating in Britain and Tyndall believed that they could achieve more if they united. To that end, Spearhead abandoned its open affiliation with neo Nazism in 1966. That year, Tyndall issued a pamphlet titled Six Principles of British Nationalism which made no mention of neo Nazism or Jewish conspiracies. It also dropped the insistence on armed takeovers present in his earlier thought, acknowledging the possibility that extreme right nationalists could gain power through the British electoral process. Chesterton read the pamphlet and was impressed, entering into talks with Tyndall's GBM about a potential merger of their respective organisations. Independently, Chesterton had also been discussing the issue of a unification with Bean's BNP. This proved successful, as the LEL and BNP merged to form the National Front (NF) in 1967. According to Thurlow, the formation of the NF was "the most significant event on the radical right and fascist fringe of British politics" since the internment of the country's fascists during the Second World War. The new NF initially excluded Tyndall and his GBM from joining, concerned that he might seek to mould it in a specifically neo Nazi direction, although they soon agreed to allow both him and other GBM members to join on probation. On entering, the former GBM soon became the most influential faction within the NF, with many of its members rapidly rising to positions of influence. Tyndall became the party's vice chairman and remained loyal to Chesterton, who was the party's first chairman, for instance by supporting him when several members of the party directorate rebelled against his leadership in 1970. Although remaining Tyndall's private property, Spearhead became the de facto monthly magazine of the NF. Chesterton resigned as chairman in 1970 and was replaced by the Powellite John O'Brien. In 1972, O'Brien and eight other members of the party's directorate resigned in protest at Tyndall's links to neo Nazi groups in Germany. This allowed Tyndall to take control as party chairman in 1972. According to Thurlow, under Tyndall the NF represented "an attempt to portray the essentials of Nazi ideology in more rational language and seemingly reasonable arguments", functioning as an attempt to "convert racial populists" angry about immigration "into fascists". Capitalising on anger surrounding the arrival of Ugandan Asian migrants in the country in 1972, Tyndall oversaw the NF during the period of its largest growth. Membership of the party doubled between October 1972 and June 1973, possibly reaching as high as 17,500. Relations had apparently warmed between Tyndall and Jordan, for they met up after the latter was released from prison in 1968, and Tyndall again met with Jordan in Coventry in 1972 and invited him to join the NF. A poor showing in the February 1974 general election resulted in Tyndall being challenged by two groups within the party, the 'Strasserites' and the 'Populists', the latter of whom were largely Powellite ex members of the Conservative Party. The Populist challenge was successful and in October 1974 Tyndall was replaced as chairman by John Kingsley Read. Tyndall then used Spearhead as a vehicle to criticise rival factions with the NF. As a result, he was expelled from the party during a disciplinary tribunal in November 1975. Tyndall took the issue to the high court, who overturned the expulsion. The 'Populists' then left the party, splitting to form the National Party in January 1976, which for a short time proved more electorally successful than the NF. Back in the party and with his main rivals gone, Tyndall regained the position of chairman. Encouraged by Webster and new confidante Richard Verrall, in the mid 1970s Tyndall returned to his openly hardline approach of promoting biological racist and antisemitic ideas. This did not help the NF's electoral prospects. In the 1979 general election, the NF mounted the largest challenge of any insurgent party since the Labour Party in 1918, with 303 candidates. Among them were Tyndall's wife, mother in law and father in law. Tyndall stood in Hackney South and Shoreditch, securing 7.6%; this was the Front's best result that election, but was down from the 9.4% they had gained in that constituency in October 1974. In the election, the NF "flopped dismally", securing only 1.3% of the total vote, down from 3.1% in October 1974. This decline may have been due to the increased anti fascist campaigning of the previous few years, or because the Conservative Party under Margaret Thatcher had adopted an increasingly tough stance on immigration which attracted many of the votes that had previously gone to the NF. NF membership had also declined and by 1979 had fallen to approximately 5,000. Tyndall nevertheless refused to dilute or moderate his party's policies, stating that to do so would be the "naïve chasing of moonbeams". In November 1979, Fountaine unsuccessfully tried to oust Tyndall as leader, subsequently establishing the National Front Constitutional Movement. Tyndall had grown distant from Webster over their differences and in the late 1970s began blaming him for the party's problems. Webster had for instance disagreed with Tyndall's support for Chesterton's leadership, while Tyndall was upset with Webster's attempts to encourage more skinheads and football hooligans to join the party. Tyndall in particular began criticizing the fact that Webster was a homosexual, emphasising allegations that Webster had been making sexual advances toward young men in the party. More widely, he complained about a "homosexual network" among leading NF members. In October 1979, he called a meeting of the NF directorate at which he urged them to call for Webster's resignation. At the meeting, Webster apologised for his conduct and the directorate stood by him against Tyndall. Angered, Tyndall then tried convincing the directorate to grant him greater powers in his position as chairman, but they refused. Tyndall resigned in January 1980, subsequently referring to the party as the "gay National Front". In June 1980, Tyndall founded the New National Front (NNF). The NNF claimed that a third of the NF's membership defected to join them. Tyndall stated that "I have one wish in this operation and one wish alone, to cleanse the National Front of the foul stench of perversion which has politically crippled it". As his choice of party name suggested, he remained hopeful that his breakaway group could eventually be re merged back into the NF. There developed a great rivalry between the two groups, and as the NF's new leadership moved it away from the Tyndallite approach, Tyndall realised that he may never have the opportunity to regain his position within it.

1981-1989: Британ Ұлттық партиясының құрылуы

1981 жылдың қаңтар айында Тайндаллға антифашистік Searchlight журналының хабаршысы болған, оңшыл идеологияны қолдайтын Рей Хилл хабарласты. Хилл Тиндаллға көптеген шағын оңшыл топтарды біріктіретін жаңа саяси партия құруды ұсынды. Хиллдің нақты ниеті британдық оңшылдар арасында жаңа бөлініс тудырып, оларды әлсірету болған, бірақ Тиндалл оның ұсынысын пайдалы деп санады. Тиндалл басқа да бірнеше шағын оңшыл топтарға бірігу туралы ұсыныс жасады және олар 1982 жылдың қаңтарында Ұлттық Бірлік Комитетін (ҰБК) құрды. 1982 жылдың наурыз айында ҰБК Лондон орталығындағы Charing Cross қонақ үйінде конференция өткізді. NF ресми түрде делегация жіберуден бас тартса да, бірнеше NF мүшелері қатысты. Конференцияға қатысқан елу оңшыл идеологияны қолдайтын адамдар жаңа саяси партия құруға келісті, ол Британдық Ұлттық Партиясы (БҰП) деп аталады. Тиндаллдың сөзінше, "БҰП – британдықтар үшін Британияны қалайтын нәсілдік ұлтшыл партия, яғни нәсілдік бөлінуді жақтаушы". Тиндаллдың басшылығымен 1982 жылы БҰП иммиграция бойынша алғашқы саясатын жариялады: «Еуропалық емес адамдардың Ұлыбританияға иммиграциясы дереу тоқтатылуы керек, сондай-ақ біз осы елде тұратын еуропалық емес текті адамдарды елден шығару және қайта орналастырудың кең ауқымды бағдарламасын ұйымдастыруымыз керек». Тиндалл осы жаңа партияның басшысы болды, оның көптеген мүшелері NNF-тен келген, ал қалғандары NF, Британдық Қозғалысы, Британдық Демократиялық Партиясы және Ұлттық Партиядан шыққандар еді. Партия 1982 жылдың 7 сәуірінде Виктория қонақ үйінде өткен баспасөз конференциясында ресми түрде іске қосылды. Конференцияда Тиндалл БҰП-ты «оңшылдардың СДП-сы» деп сипаттады, осылайша орталықшыл Социал-демократиялық партияның жақындағы өсуіне сілтеме жасады. Тарихшы Найджел Копси БҰП-ты Тиндалл басшылығымен «жаңа нацистік» деп сипаттауға болатынын, бірақ ол бастапқы неміс нацизмінің «көрінеу еліктеушісі» емес екенін атап өтті. Оның жарияланған саяси мақсаттары Тиндаллдың 1970 жылдардағы басшылығымен ҰФ-тің мақсаттарымен бірдей болды. Бірақ оның құрылымы мүлдем басқаша болды. NF-те партияның бағытын анықтауға көмектесетін және басшыны алмастыра алатын директорлар кеңесі болған, ал Тиндаллдың жаңа БҰП-ы төрағаға толық өкілеттік берді. Тиндалл БҰП-ны Ховтегі «Seacroft» үйінен басқарды және ол сирек ауданнан шығатын. 1986 жылы Тиндалл нәсілдік жеккөрушілікті қоздырды деген айыппен сотталды және бір жылға бас бостандығынан айырылды, бірақ ол төрт айдан кейін босатылды. 1987 жылы БҰП Ұлттық Фронттың бір фракциясы – Ұлттық Фронтты қолдау тобымен (ҰФҚТ) бірігу мүмкіндігін талқылау үшін келіссөздер жүргізді, бірақ ҰФҚТ Тиндаллдың БҰП-тағы толық үстемдігіне қатысты алаңдаушылық білдіргендіктен, одан бас тартты. 1988 жылы Searchlight партия мүшелігінің шамамен 1000-ға дейін азайғанын хабарлады. Тиндалл қаржыны көтеруге тырысып, газет сатылымын арттыруға және мүшелік ақысын 50%-ға өсіруге шақырды. Ол сондай-ақ БҰП-ты Ұлыбританиядағы ең ірі оңшыл топқа айналдыратынын және партияның кәсіби штаб-пәтерін құратынын уәделеді. Бұл 1989 жылы іске асырылды, партияның штаб-пәтері Оңтүстік-Шығыс Лондондағы Веллинг қаласында ашылды, бұл аймақ Лондоның ішкі аудандарынан «ақ қашқындардың» көптеп келуіне байланысты таңдалды. Сол жылы БҰП британдық оңшылдардың ең белгілі күшіне айналды, өйткені NF ішкі даулар мен бөліністердің салдарынан құлдырады.

In January 1981, Tyndall was contacted by far right activist Ray Hill, who had become an informant for the anti fascist magazine Searchlight. Hill suggested that Tyndall establish a new political party through which he could unite many smaller extreme right groups. While Hill's real intention had been to cause a further schism among the British far right and thus weaken it, Tyndall deemed his suggestion to be a good idea. Tyndall made suggestions of unity to a number of other small extreme right groups and together they established a Committee for Nationalist Unity (CNU) in January 1982. In March 1982 the CNU held a conference at Charing Cross Hotel in central London and while the NF officially refused to send a delegation, several NF members did attend. The fifty extreme rightists in attendance agreed that they would establish a new political party, to be known as the British National Party (BNP). According to Tyndall, "The BNP is a racial nationalist party which believes in Britain for the British, that is to say racial separatism." Under Tyndall's leadership, in 1982 the BNP issued its first policy on immigration as "immigration into Britain by non Europeans should be terminated forthwith and we should organise a massive programme of repatriation and resettlement overseas of those peoples of non European origin already resident in this country." Tyndall was to be the leader of this new party, with the majority of its members coming from the NNF, although others were defectors from the NF, British Movement, British Democratic Party and Nationalist Party. The party was formally launched at a press conference held in a Victoria hotel on 7 April 1982. At the conference, Tyndall described the BNP as the "SDP of the far right", thereby referencing the recent growth of the centrist Social Democratic Party. The historian Nigel Copsey has noted that while the BNP under Tyndall could be described as "Neo Nazi", it was not "crudely mimetic" of the original German Nazism. Its stated policy objectives were identical to those that the NF had had under Tyndall's leadership in the 1970s. But its constitution was very different. Whereas the NF had a directorate which helped to guide the direction of the party and could replace the leader, Tyndall's new BNP gave full executive powers to the chairman. Tyndall ran the BNP from his home, "Seacroft", in Hove, East Sussex, and he rarely left the county. In 1986 Tyndall was convicted of inciting racial hatred and sentenced to a year's imprisonment; he served only four months before his release. In 1987, the BNP opened discussions with an NF faction, the National Front Support Group (NFSG), to discuss the possibility of a merger, but the NFSG decided against it, remaining cautious about Tyndall's total domination of the BNP. By 1988, Searchlight reported that the party's membership had declined to around 1,000. Tyndall responded by trying to raise finances, calling for greater sales of their newspaper and increasing the price of membership by 50%. He also promised that he would make the BNP the largest extreme right group in the UK and that he would establish a professional headquarters for the party. This was achieved in 1989, as a party headquarters was opened in Welling, Southeast London, an area chosen because it was a recipient of significant 'white flight' from inner London. That year also witnessed the BNP become the most prominent force on the British far right as the NF collapsed amid internal arguments and schisms.

1990-1999: Британдық Ұлттық партияның өсуі

1990 жылдардың басында БНП-ның іс-шараларын антифашистік наразылықшылардан қорғау үшін Combat 18 (C18) деп аталатын жарымәскери топ құрылды. Тиндал 1992 жылы C18-дің БНП-ның көшедегі қызметіне ықпалы күшейгеніне наразы болды. 1993 жылдың тамызында БНП және C18 белсенділері бір-бірімен физикалық қақтығысқа түсті. 1993 жылдың желтоқсанында Тиндал БНП филиалдарына хабарлама таратып, C18-ді тыйым салынған ұйым деп жариялады, сондай-ақ оның партияның беделін түсіру үшін мемлекеттік агенттер құрған болуы мүмкін деген болжам айтты. C18-нің ықпалына қарсы тұру үшін ол 1995 жылғы қарашада БНП-ның жылдық митингісінде американдық ақ ұлтшыл белсенді Уильям Пирсті қонақ ретінде шақырды. Тиндал 1980 жылдары Жан-Мари Ле Пен мен француздық Ұлттық фронтының сайлаудағы жетістіктерін байқады және олардың тәжірибесінен сабақ алып, БНП-ның сайлау перспективаларын жақсарта аламын деп үміттенді. Ол бұл мәселені сайлаушылардың сенімін қозғайтын мәселе деп қарастырып, «біз әлсіздік және маңызсыздық туралы қазіргі бейнемізді жеңудің жолдарын іздеуіміз керек» деді. Ол француздық ҰФ-ның саясатын жұмсарту арқылы қол жеткізген маңызды нәтижелерді ескермеді, осылайша сайлаушылар арасында беделін арттырды. Тиндал скинхедтер мен футбол хулигандарынан БНП-ны алшақтатуға тырысқанмен, Холокостты жоққа шығаратын және сотталған қылмыскерлерді өзіне жақын ұстады. Ол «біздің сыртқы түрімізді жұртшылыққа ұнамды ету үшін өзімізге идеологиялық косметикалық ота жасаудың қажеті жоқ» деген пікірін білдірді. Керісінше, 1990 жылдардың басында партияда «жаңартушылар» фракциясы пайда болды, олар сайлаушылар үшін тартымды стратегияны және жергілікті сайлауда жеңіске жету үшін халықтан қолдау табуға баса назар аударды. Олар Ле Пеннің партиясын биологиялық расизмнен ажыратып, түрлі нәсілдік топтардың мәдени үйлеспеушілігіне назар аударғанына таң қалды. Тиндал жаңартушылардың көптеген идеяларына қарсы шығып, партиядағы олардың өсіп келе жатқан ықпалын тоқтатуға тырысты. 1992 жылғы жалпы сайлауда партия 13 үміткерді ұсынды. Тиндал Боу және Поплар округтерінде сайлауға қатысып, 3% дауыс жинады. 1993 жылғы қыркүйекте өткен кеңес сайлауында БНП бір кеңес орынды жеңіп алды – бұл орынды шығыс Лондондағы Миллволл ауданында Дерек Бикон жеңіп алды, бұл науқан жергілікті ақтардың әлеуметтік тұрғын үйлерде бангладештік мигранттарға артықшылық берілгеніне деген ашуын пайдаланды. Ол кезде Тиндал бұл оқиғаны БНП-ның «тарихтағы сәті» деп сипаттап, партияның саяси ағымға еніп жатқанының белгісі деп санады. БНП-ға қарсы антифашистік және жергілікті діни топтар ұйымдастырған науқаннан кейін ол 1994 жылғы жергілікті сайлауда Миллволл орындығынан айырылды. Тиндал 1994 жылғы Дагенхэм сайлауында БНП кандидаты ретінде қатысты, онда ол 9% дауыс жинады және оның сайлау депозиті қайтарылды. Бұл 1973 жылы Вебстердің Вест-Бромвичтегі ҰФ үшін көрсеткенінен бері, өте оңшыл кандидаттың депозитін сақтап қалуының алғашқы жағдайы болды. 1997 жылғы жалпы сайлауда партия елуден астам үміткерді ұсынды. Тиндал Шығыс Лондондағы Поплар және Каннинг Таун сайлау округінде сайланды, онда ол 7,26% дауыс алды. Тиндалға шабуыл жасалып, Шығыс Лондондағы Стратфорд қаласында өткен сайлау кездесуінде антифашистер қатты ұрды. Ол сондай-ақ Лондонның бомбалаушысы Дэвид Коплендпен бірге суретке түскен. Тиндал сайлаудан кейін партияға 2500-3000 сұрау келіп түскенін мәлімдеді, бұл 1983 жылғы жалпы сайлаудан кейін алынғанмен, бұл сұрау салушылардың саны әлдеқайда аз болды. Партия тоқтап қалды, ал Тиндалдың «саяси мансабы қазір уақытша болды». 1997 жылғы жалпы сайлауда БНП-ның нашар өнім көрсеткенінен кейін Тиндалдың басшылығына қарсылық күшейді. Оның позициясына партиядағы қаржылық ашықтықтың болмауы нұқсан келтірді, үлкен қаржылық көмектердің Тиндалдың жеке шығындарына жұмсалғаны туралы алаңдаушылық туды. Жаңартушылар оның партияны басқаруына қарсы шығып, 1999 жылғы қазан айында партияның алғашқы басшылық сайлауын өткізді. Тиндалға Ник Гриффин қарсы шықты, ол жақсартылған басқару, қаржылық ашықтық және жергілікті филиалдарға көбірек қолдау көрсетуді ұсынды. Партия мүшелерінің 80% дауыс берді, екі үшінші бөлігі Гриффинді қолдады; Тиндал тек 411 дауыс алды, бұл жалпы мүшеліктің 30% құрады. Тиндал жеңілісін сабырмен қабылдап, төрағалықтан кетіп қалды. Ол «қарапайым мүше» болады деп мәлімдеп, жақтастарына «біздің бәріміз ұлт пен нәсілдің жолында бірігіп жұмыс істеуіміз керек» деді.

In the early 1990s, a paramilitary group known as Combat 18 (C18) was formed to protect BNP events from anti fascist protesters. Tyndall was displeased that by 1992, C18 was having an increased influence over the BNP's street activities. Relations between the groups deteriorated such that by August 1993, activists from the BNP and C18 were physically fighting each other. In December 1993, Tyndall issued a bulletin to BNP branches declaring C18 to be a proscribed organisation, furthermore suggesting that it may have been established by agents of the state to discredit the party. To counter C18's influence, he secured the American white nationalist militant William Pierce as a guest speaker at the BNP's annual rally in November 1995. Tyndall had observed the electoral success achieved by Jean Marie Le Pen and the French National Front during the 1980s and hoped that by learning from their activities he could improve the BNP's electoral prospects. He saw the issue as being one of credibility among the electorate, declaring that "we should be looking for ways to overcome our present image of weakness and smallness". He ignored the significant impact that had been achieved by the French NF through moderating its policies and thereby gaining greater respectability among the electorate. While Tyndall had sought to keep skinheads and football hooligans out of the BNP, he still kept a range of Holocaust deniers and convicted criminals close to him. He expressed the view that "we should not be looking for ways of applying ideological cosmetic surgery to ourselves in order to make our features more appealing to our public". Conversely, in the early 1990s a 'moderniser' faction emerged in the party that favoured a more electorally palatable strategy and an emphasis on building grassroots support to win local elections. They were impressed by Le Pen's move to disassociate his party from biological racism and focus on the perceived cultural incompatibility of different racial groups. Tyndall opposed many of the modernisers' ideas and sought to stem their growing influence in the party,

In the 1992 general election, the party stood 13 candidates. Tyndall stood in Bow and Poplar, gaining 3% of the vote. In a council by election in September 1993, the BNP gained one council seat—won by Derek Beackon in the East London neighbourhood of Millwall—after a campaign that targeted the anger of local whites over the perceived preferential treatment received by Bangladeshi migrants in social housing. At the time Tyndall described this as the BNP's "moment in history", deeming it a sign that the party was entering the political mainstream. Following an anti BNP campaign launched by anti fascist and local religious groups it lost its Millwall seat during the 1994 local elections. Tyndall stood as the BNP candidate in the 1994 Dagenham by election, in which he gained 9% of the vote and had his electoral deposit returned. This was the first time that an extreme right candidate had retained their deposit since Webster's 1973 showing for the NF in West Bromwich. In the 1997 general election, the party stood over fifty candidates. Tyndall stood in the East London constituency of Poplar and Canning Town, where he received 7.26% of the vote. Tyndall was attacked and badly beaten by anti fascists at an election meeting in Stratford, East London. He was also photographed with the London nail bomber, David Copeland. Tyndall claimed that following the election, the party received between 2,500 and 3,000 enquiries—roughly the same as they had received after the 1983 general election—although far fewer of these enquirers became members. The party was stagnating, and Tyndall's "political career was now on borrowed time". After the BNP's poor performance at the 1997 general election, opposition to Tyndall's leadership grew. His position was damaged by a lack of financial transparency in the party, with concerns being raised that large donations to the party had been used instead by Tyndall for personal expenses. The modernisers challenged his control of the party, resulting in its first ever leadership election, held in October 1999. Tyndall was challenged by Nick Griffin, who offered an improved administration, financial transparency and greater support for local branches. 80% of party members voted, with two thirds backing Griffin; Tyndall had secured only 411 votes, representing 30% of the total membership. Tyndall accepted his defeat with equanimity and stood down as chairman. He stated that he would become "an ordinary member", telling his supporters that "we have all got to pull together in the greater cause of race and nation".