Британдық ұлтшылдар партиясының тарихы және эволюциясы

Кіріспе

Британдық фашистік саяси партия, 1982 жылы құрылған. Осы атпен басқа да партиялар бар.

1985 жылғы Халық өкілдігі туралы заң сайлау кепілдігін 500 фунт стерлингке дейін көтергеннен кейін, ҰБП сайлауда «өте шектеулі қатысу» саясатын қабылдады. Ол 1987 жылғы жалпы сайлауда қатыспады және 1992 жылғы жалпы сайлауда бар болғаны 13 үміткерді тікелей ұсынды. 1993 жылғы жергілікті сайлауда ҰБП бір кеңес орынды жеңіп алды – бұл жеңіске Шығыс Лондондағы Миллуолл ауданында Дерек Бэкон қол жеткізді. Бұл науқан жергілікті ақ тұрғындарға бағытталды, олар Бангладештік көшпендерге әлеуметтік тұрғын үйлерді бөлудегі артықшылықты қабылдағанына ашуланды. Жергілікті діни ұйымдар мен Антифашистік лига бастаған ҰБП-ға қарсы науқаннан кейін, ол 1994 жылғы жергілікті сайлауда бұл орыннан айырылды. 1997 жылғы жалпы сайлауда партия 55 орынға үміткер болып, дауыстардың орташа есебімен 1,4% жинады. 1990 жылдардың басында ҰБП-ның антифашистерден қорғау үшін жартылай әскери тобы – Combat 18 (C18) құрылды. 1992 жылы C18 анархистік кітап дүкені және Morning Star газетінің штаб-пәтері сияқты солшыл мақсаттарға шабуыл жасады. Тиндал C18-дің ҰБП-ның көшедегі қызметіне күшейе берген ықпалына ашуланды, ал 1993 жылдың тамызында C18 белсенділері басқа ҰБП мүшелерімен физикалық қақтығысқа түсті. 1993 жылдың желтоқсанында Тиндал ҰБП бөлімшелеріне C18-ді тыйым салынған ұйым деп жариялаған хабарлама таратты, сонымен қатар оның партияның беделін түсіру үшін мемлекеттік агенттер құрған болуы мүмкін екенін айтты. Топтың британдық ұлтшылдар арасындағы ықпалына қарсы тұру үшін ол 1995 жылдың қараша айында ҰБП-ның жылдық митингісінде американдық ақ ұлтшыл белсенді Уильям Пирсті қонақ спикер ретінде шақырды. 1990 жылдардың басында партияда «жаңартушылар» фракциясы пайда болды, олар сайлаушылар үшін тартымды стратегияны және жергілікті сайлауда жеңіске жету үшін жергілікті қолдауды нығайтуға баса назар аударды. Олар Еуропа континентіндегі бірқатар оңшыл партиялардың сайлаудағы табыстарына таң қалды – мысалы, Жорг Хайдердің Австриялық «Еркіндік партиясы» және Жан-Мари Ле Пеннің «Ұлттық фронты», олар түрлі нәсілдердің мәдени үйлеспеушілігіне назар аудару арқылы және демократияға қарсы платформаларды популистік платформалармен алмастыру арқылы осы табысқа жеткен. Жаңартушылар Лондонның Шығыс бөлігінің және Солтүстік Англияның ақ жұмысшы табы арасында қоғамдық науқандар ұйымдастыруға шақырды. Жаңартушылар партияның консерваторларынан кейбір жеңістерге қол жеткізгенімен, Тиндал олардың көптеген идеяларына қарсы болды және олардың өсіп келе жатқан ықпалын тоқтатуға тырысты. Оның пікірінше, «біз жұртшылыққа көрінетіндей болу үшін өзімізге идеологиялық косметикалық операция жасаудың жолдарын іздемеуіміз керек».

After the Representation of the People Act 1985 raised the electoral deposit to £500, the BNP adopted a policy of "very limited involvement" in elections. It abstained in the 1987 general election, and stood only 13 candidates in the 1992 general election. In a 1993 local by election the BNP gained one council seat—won by Derek Beackon in the East London district of Millwall—after a campaign that played to local whites who were angry at the perceived preferential treatment received by Bangladeshi migrants in social housing. Following an anti BNP campaign launched by local religious groups and the Anti Nazi League, it lost this seat during the 1994 local elections. In the 1997 general election, it contested 55 seats and gained an average 1.4% of the vote. In the early 1990s, the paramilitary group Combat 18 (C18) was formed to protect BNP events from anti fascists. In 1992, C18 carried out attacks on left wing targets like an anarchist bookshop and the headquarters of the Morning Star. Tyndall was angered by C18's growing influence on the BNP's street activities, and by August 1993, C18 activists were physically clashing with other BNP members. In December 1993, Tyndall issued a bulletin to BNP branches declaring C18 to be a proscribed organisation, furthermore suggesting that it may have been established by agents of the state to discredit the party. To counter the group's influence among militant British nationalists, he secured the American white nationalist militant William Pierce as a guest speaker at the BNP's annual rally in November 1995. In the early 1990s, a "moderniser" faction emerged within the party, favouring a more electorally palatable strategy and an emphasis on building grassroots support to win local elections. They were impressed by the electoral gains made by a number of extreme right parties in continental Europe—such as Jörg Haider's Austrian Freedom Party and Jean Marie Le Pen's National Front—which had been achieved by both switching focus from biological racism to the perceived cultural incompatibility of different racial groups and by replacing anti democratic platforms with populist ones. The modernisers called for community campaigns among the white working class populations of London's East End, and Northern England. While the modernisers gained some concessions from the party's hard liners, Tyndall opposed many of their ideas and sought to stem their growing influence. In his view, "we should not be looking for ways of applying ideological cosmetic surgery to ourselves in order to make our features more appealing to the public".

Ник Гриффиннің басшылығы: 1999-2014

1997 жылғы жалпы сайлаудағы БҰҰ-ның (BNP) нашар көрсеткішінен кейін Тиндаллдың басшылығына оппозиция күшейді. Жаңашылдар партияның алғашқы басшылық сайлауын ұйымдастырды, ал 1999 жылдың қазан айында Тиндалл Ник Гриффинге қолдау көрсеткен сайлаушылардың үштен екісінің арқасында қызметтен алынды. Гриффин жақсартылған басқаруды, қаржылық ашықтықты және жергілікті бөлімшелерге көбірек қолдау көрсетуді ұсынды. Гриффин саяси хамелеон ретінде сипатталды, ол бір кезде партияның қатал жақтасы саналған, бірақ 1990 жылдардың соңында жаңашылдарға адал болуға ауысты. Жастық шағында ол Ұлттық Фронтқа (NF), сондай-ақ «Саяси әскер» және «Халықаралық үшінші позиция» сияқты үшінші позиционисттік топтарға қатысқан. Гриффин өзінің алдыңғыларын БҰҰ-ның «бұзақылар, жеңілгендер және тәртіпсіздер» имиджін күшейткені үшін сынап, партияда өзгерістер кезеңін бастады. Франциядағы Ле Пеннің Ұлттық Фронтының ықпалымен Гриффин БҰҰ-ның иммиграцияға алаңдаған, бірақ бұрын оңшылдарға дауыс бермеген адамдарға шақыруын кеңейтуге тырысты. БҰҰ Тиндаллдың ақ емес адамдарды міндетті түрде депортациялау саясатын ерікті жүйеге ауыстырды, онда ақ емес адамдарға эмиграциялау үшін қаржылық стимулдар берілді. Ол биологиялық расизмді азайтып, әртүрлі нәсілдік топтардың мәдени үйлеспеушілігін атап көрсетті. Мәдениетке баса назар аудару оған исламофобияны алға қоюға мүмкіндік берді, ал 2001 жылғы 11 қыркүйектегі шабуылдардан кейін ол «Исламға қарсы науқанды» бастады. Ол БҰҰ-ның «расистік партия емес» екенін, бірақ «ақ нәсілге қарсы ұйымдасқан жауап» екенін атап өтті. Сонымен қатар Гриффин партияның негізін бұл реформалар принципті емес, прагматизмге негізделген деп сендіруге тырысты. Гриффин сонымен қатар БҰҰ-ның әлеуметтік және экономикалық мәселелердің алуан түрін қабылдап, бір мәселелік партия ретіндегі имиджін жоюға тырысты. Гриффин партияның ай сайынғы газетінің атын «Британдық националисттен» «Азаттық дауысы» деп өзгертті және «Identity» атты жаңа журнал құрды. Партия жергілікті мәселелерді, әсіресе жұмысшы партиясының үкіметіне наразы болған білікті ақ жұмысшы табының көп шоғырланған аймақтарында мақсат етіп, қоғамдық науқандарды жүргізді. Мысалы, Бернлиде ол тұрғын үйлерде жылдамдық шегін төмендету және жергілікті жүзу бассейнінің жабылуына қарсы болды, ал Оңтүстік Бирмингемде ол зейнеткерлердің жас топтарына қатысты алаңдаушылықтарын мақсат етті. 2006 жылы партия белсенділерін партия логотипі бар жоғары көрінетін жилеттер киіп, балалар ойын алаңдарын тазалау және граффитилерді жою сияқты жергілікті іс-шаралар жүргізуге шақырды. Гриффин мұнайдың шыңы мен үшінші әлемнен Ұлыбританияға келген мигранттардың өсуі 2040 жылға қарай БҰҰ үкіметінің билікке келуіне әкеледі деп сенді. ХХ ғасырдың соңы Ұлыбританиядағы экстремалды оңға жағымды жағдай туғызды, өйткені иммиграция және қалыптасқан мұсылман қауымдастықтары туралы қоғамдық алаңдаушылықтың артуы, қалыптасқан негізгі партияларға деген қанағаттанушылықтың өсуі. Өз кезегінде БҰҰ алдағы жылдары қолдау деңгейін қарқынды түрде арттырды. 2000 жылдың шілдесінде ол Лондонның Бексли ауданындағы Солтүстік шетке арналған кеңес сайлауында екінші орын алды, бұл 1993 жылдан бері ең жақсы нәтиже. 2001 жылғы жалпы сайлауда партия бір сайлау округінде 16% дауыс жинады, ал тағы екі округінде 10%-дан астам дауыс жинады. 2002 жылғы жергілікті сайлауда БҰҰ төрт кеңесшіге ие болды, олардың үшеуі Бернлиде болды, онда ол Азиялық басымдықты Дайнсхаус палатасына бағытталған қаржының шамадан тыс жоғары деңгейін қоршап тұрған ақ ашуды пайдаланды. Бұл жаңалық қоғамның партияға деген алаңдаушылығын тудырды, сауалнамада оннан алтысы оны тыйым салуды қолдады. 2003 жылғы жергілікті сайлауда БҰҰ-ның 13 қосымша кеңесшісі, оның ішінде Бёрнлиде тағы жетісі, 100 000-нан астам дауыс жинады. Олардың әлеуетті дауыстарының көп бөлігі Ұлыбританияның Тәуелсіздік партиясына (UKIP) барады деп алаңдаушылық білдірді, 2003 жылы БҰҰ UKIP-ке сайлау келісімін ұсынды, бірақ қабылданбады. Гриффин кейін UKIP-ті лейбористік партияның БҰҰ-ның дауыстарын ұрлау схемасы деп айыптады. 2004 жылы Еуропа парламентіне сайлау науқанына көп қаржы жұмсалды. 2004 жылғы жергілікті сайлауда олар тағы төрт орынға ие болды, оның ішінде үш орны Эппингте. 2005 жылғы жалпы сайлауда БҰҰ өзінің үміткерлерінің санын 119-ға дейін ұлғайтты және нақты аймақтарды мақсат етті. Ол жарысқан аудандарда оның орташа дауыс беруі 4,3%-ға дейін көтерілді. Ол үш орынды айтарлықтай арттырып, Бернлиде 10%, Дьюсбериде 13% және Баркингте 17% жетістікке жетті. 2006 жылғы жергілікті сайлауда партия 220 000 дауыс жинады, 33 қосымша кеңесшіге ие болды, ол жарысқан аудандарда дауыс үлесінің орташа көрсеткіші 18% болды. Баркинг пен Дагенхемде оның 13 үміткерінің 12-сі кеңеске сайланды. 2008 жылғы Лондон Ассамблеясы сайлауында БҰҰ 130 000 дауыс жинады, 5% шегіне жетіп, Ассамблеядағы орынды жеңіп алды. 2009 жылғы Еуропа парламенті сайлауында партия дерлік 1 миллион дауыс жинады, оның екі үміткері, Ник Гриффин мен Эндрю Бронс Солтүстік-Батыс Англия және Йоркшир және Хамбер өңірлерінен Еуропалық парламент мүшелері болып сайланды. Бұл сайлау басқа да ЕО мүше мемлекеттеріндегі экстремалды оңшыл партиялардың орындар жеңіп алуына да әкелді. Бұл жеңіс партия үшін маңызды кезеңді білдірді. Көптеген қоғамдық даулардың арасында Гриффин 2009 жылдың қазан айында BBC-нің «Сұрақ уақыты» бағдарламасына қатысуға шақырылды, БҰҰ-ның негізгі панельдермен ұлттық теледидар платформасын бөлісуге алғашқы рет шақырылған. Бірақ Гриффиннің өнері жалпыға бірдей нашар деп бағаланды. Сәттілікке қарамастан, партияда келіспеушіліктер болды. 2007 жылы «желтоқсандық бүлікшілер» деп белгілі аға буын мүшелерінің тобы Гриффинге қарсы шығып, партия ішінде демократия мен қаржылық ашықтықты талап етті, бірақ олар партиядан қуылды. 2008 жылы Брэдфордтағы БҰҰ белсенділерінің тобы «Демократиялық ұлтшылдарды» құру үшін бөлінді. 2008 жылдың қараша айында БҰҰ мүшелік тізімі WikiLeaks сайтында жарияланды, алдымен веблогта қысқа ғана пайда болғаннан кейін. Бір жыл өткен соң, 2009 жылдың қазан айында БҰҰ мүшелерінің тағы бір тізімі жарияланды. Эдди Батлер Гриффиннің басшылығына қарсы шығып, қаржылық жемқорлыққа қатысты айыптар тақты, бірақ оның жеткілікті қолдауы болмады. Оны қолдаған бүлікшілер екі топқа бөлінді: бірі ішкі «Түзету тобы» ретінде қалды, ал екіншісі БҰҰ-дан шығып «Британдық Азаттық партиясын» құрды. 2010 жылға қарай партияның қатарлы мүшелері арасында наразылық күшейді, бұл оның ақ ғана мүшелік саясатына қатысты өзгерістер мен басшылығында қаржылық жемқорлық туралы қауесеттердің нәтижесі болды. Кейбіреулері Ұлттық Фронтқа кетті немесе «Britannica Party» сияқты партиялар құруға кетті. «Hope not Hate» сияқты антифашистік топтар Баркинг ауданындағы жергілікті тұрғындардың БҰҰ-ға дауыс беруіне жол бермеу үшін кең ауқымды науқан жүргізді. 2010 жылғы жалпы сайлауда БҰҰ Парламентке өтуге үміттенеді, бірақ бұл мақсатына жете алмады. Дегенмен ол ұлттық дауыс беруде бесінші орынды иеленді, дауыстардың 1,9%-ын алып, Ұлыбритания тарихындағы экстремалды оңшыл партияның ең сәтті сайлау көрсеткіші болды. 2010 жылғы жергілікті сайлауда ол Баркинг пен Дагенхемдегі барлық кеңесшілерін жоғалтты. Ұлттық деңгейде партияның кеңесшілерінің саны елуден астамнан 28-ге дейін азайды. Гриффин нәтижелерді «апатты» деп сипаттады.

After the BNP's poor performance at the 1997 general election, opposition to Tyndall's leadership grew. The modernisers called the party's first leadership election, and in October 1999 Tyndall was ousted when two thirds of those voting backed Nick Griffin, who offered an improved administration, financial transparency, and greater support for local branches. Often characterised as a political chameleon, Griffin had once been considered a party hardliner before switching allegiance to the modernisers in the late 1990s. In his youth, he had been involved in the NF as well as Third Positionist groups like Political Soldier and the International Third Position. Criticising his predecessors for fuelling the image of the BNP as "thugs, losers and troublemakers", Griffin inaugurated a period of change in the party. Influenced by Le Pen's National Front in France, Griffin sought to widen the BNP's appeal to individuals who were concerned about immigration but had not previously voted for the extreme right. The BNP replaced Tyndall's policy of compulsory deportation of non whites to a voluntary system whereby non whites would be given financial incentives to emigrate. It downplayed biological racism and stressed the cultural incompatibility of different racial groups. This emphasis on culture allowed it to foreground Islamophobia, and following the September 11 attacks in 2001 it launched a "Campaign Against Islam". It stressed the claim that the BNP was "not a racist party" but an "organised response to anti white racism". At the same time Griffin sought to reassure the party's base that these reforms were based on pragmatism and not a change in principle. Griffin also sought to shed the BNP's image as a single issue party, by embracing a diverse array of social and economic issues. Griffin renamed the party's monthly newspaper from British Nationalist to The Voice of Freedom, and established a new journal, Identity. The party developed community based campaigns, through which it targeted local issues, particularly in those areas with large numbers of skilled white working class people who were disaffected with the Labour Party government. For instance, in Burnley it campaigned for lower speed limits on housing estates and against the closure of a local swimming bath, while in South Birmingham it targeted pensioners' concerns about youth gangs. In 2006 the party urged its activists to carry out local activities like cleaning up children's play areas and removing graffiti while wearing high vis jackets emblazoned with the party logo. Griffin believed that Peak Oil and a growth in Third World migrants arriving in Britain would result in a BNP government coming to power by 2040. The close of the twentieth century produced more favourable conditions for the extreme right in Britain as a result of increased public concerns about immigration and established Muslim communities coupled with growing dissatisfaction with the established mainstream parties. In turn, the BNP gained rapidly growing levels of support over the coming years. In July 2000, it came second in the council elections for the North End of the London Borough of Bexley, its best result since 1993. At the 2001 general election it gained 16% of the vote in one constituency and over 10% in two others. In the 2002 local elections the BNP gained four councillors, three of whom were in Burnley, where it had capitalised on white anger surrounding the disproportionately high levels of funding being directed to the Asian dominated Daneshouse ward. This breakthrough generated public anxieties about the party, with a poll finding that six in ten supported a ban on it. In the 2003 local elections the BNP gained 13 additional councillors, including seven more in Burnley, having attained over 100,000 votes. Concerned that much of their potential vote was going to the UK Independence Party (UKIP), in 2003 the BNP offered UKIP an electoral pact but was rebuffed. Griffin then accused UKIP of being a Labour Party scheme to steal the BNP's votes. They invested much in the campaign for the 2004 European Parliament election, at which they gained 800,000 votes but failed to secure a parliamentary seat. In the 2004 local elections, they secured four more seats, including three in Epping. For the 2005 general election, the BNP expanded its number of candidates to 119 and targeted specific regions. Its average vote in the areas it contested rose to 4.3%. It gained significantly more support in three seats, achieving 10% in Burnley, 13% in Dewsbury, and 17% in Barking. In the 2006 local elections the party gained 220,000 votes, with 33 additional councillors, having averaged a vote share of 18% in the areas it contested. In Barking and Dagenham, it saw 12 of its 13 candidates elected to the council. At the 2008 London Assembly election, the BNP gained 130,000 votes, reaching the 5% mark and thus gaining an Assembly seat. At the 2009 European Parliament election, the party gained almost 1 million votes, with two of its candidates, Nick Griffin and Andrew Brons, being elected as Members of the European Parliament for North West England and Yorkshire and the Humber respectively. That election also saw extreme right parties winning seats for various other EU member states. This victory marked a major watershed for the party. Amid significant public controversy, Griffin was invited to appear on the BBC show Question Time in October 2009, the first time that the BNP had been invited to share a national television platform with mainstream panellists. Griffin's performance was however widely regarded as poor. Despite its success, there was dissent in the party. In 2007 a group of senior members known as the "December rebels" challenged Griffin, calling for internal party democracy and financial transparency, but were expelled. In 2008, a group of BNP activists in Bradford split to form the Democratic Nationalists. In November 2008, the BNP membership list was posted to WikiLeaks, after appearing briefly on a weblog. A year later, in October 2009, another list of BNP members was leaked. Eddy Butler then led a challenge to Griffin's leadership, alleging financial corruption, but he had insufficient support. The rebels who supported him split into two groups: one section remained as the internal Reform Group, the other left the BNP to form the British Freedom Party. By 2010, there was discontent among the party's grassroots, a result of the change to its white only membership policy and rumours of financial corruption among its leadership. Some defected to the National Front or left to form parties like the Britannica Party. Anti fascist groups like Hope not Hate had campaigned extensively in Barking to stop the area's locals voting for the BNP. At the 2010 general election, the BNP had hoped to make a breakthrough by gaining a seat in the House of Commons, although it failed to achieve this. It nevertheless gained the fifth largest national vote share, with 1.9% of the vote, representing the most successful electoral performance for an extreme right party in UK history. In the 2010 local elections, it lost all of its councillors in Barking and Dagenham. Nationally, the party's number of councillors dropped from over fifty to 28. Griffin described the results as "disastrous".

Төмендеу: 2014 жылдан қазіргі уақытқа дейін

2011 жылғы көшбасшылық сайлауда Гриффин 2316 дауысқа 9 дауыспен жеңіс алып, Бронсты аз айырымымен жеңді. 2012 жылдың қазан айында Бронс партиядан шығып кетті, Гриффин жалғыз Еуропарламент депутаты болып қалды. 2012 жылғы жергілікті сайлауда партия барлық орындарынан айырылып, дауыс үлесі күрт төмендеді: 2008 жылы 240 000-нан астам дауыс алған партия, 2012 жылы 26 000-нан да аз дауысқа ие болды. Саяси ғалым Мэтью Гудвин нәтижелерге қатысты: «БНП-ның сайлаудағы күресі аяқталды», – деп мәлімдеді. 2012 жылғы Лондон мэрі сайлауында БНП үміткері бірінші кезектегі дауыстардың 1,3%-ын алып, жетінші орынға тұрақтады, бұл Лондон мэрі сайлауындағы ең нашар көрсеткіші болды. 2012 жылғы сайлау нәтижелері БНП-ның тұрақты өсуінің тоқтағанын көрсетті. 2013 жылғы жергілікті сайлауда БНП 99 үміткер тікелей ұсынды, бірақ кеңеске ешбір өкіл сайланбады, нәтижесінде партияда тек екі депутат қалды. 2013 жылдың маусым айында Гриффин Сирияға Венгрияның Jobbik партиясының өкілдерімен бірге сапар шекті, онда Сирия Халық Ассамблеясының спикері Мохаммад Джихад әл-Лахам мен премьер-министр Ваэль Надер әл-Халки сияқты үкіметтік шенеуніктермен кездесті. Гриффин Сирия парламенті спикерінің британдық парламентарийлерге Сириядағы қақтығысқа араласпауға шақыратын ашық хат жазуына өзінің ықпал еткенін мәлімдеді. Гриффин 2014 жылдың мамырында өткен Еуропалық парламент сайлауында өзінің мандатын жоғалтты. Партия өзінің сәтсіздігіне Ұлыбританияның Тәуелсіздік партиясын айыптап, оларды БНП-ның саясатын және ұрандарын ұрлады деп кінәлады. 2014 жылдың шілдесінде Гриффин отставкаға кетті, ал Адам Уокер партия төрағасының міндетін атқарушы болып тағайындалды. Қазан айында Гриффин «партияда қасақана дағдарыс жағдайын туғызып, партиядағы біртіктікке нұқсан келтіруге тырысқаны» үшін партиядан шығарылды. 2015 жылдың қаңтар айында партия мүшелерінің саны 500-ге дейін азайды, ал 2013 жылдың желтоқсанында бұл көрсеткіш 4220 болған. 2015 жылғы жалпы сайлауда БНП сегіз үміткер тікелей ұсынды, бұл 2010 жылғы 338 үміткерден кем. Партияның дауыс үлесі 2010 жылғы көрсеткіштен 99,7%-ға төмендеді. 2016 жылдың қаңтар айында Сайлау комиссиясы БНП-ны жылдық тіркеу ақысының 25 фунт стерлингін төлемегені үшін тіркемеден шығарды. Осы кезде БНП активтерінің құны 50 000 фунт стерлингтен аз деп бағаланды. Комиссия мәлімдемесінде «БНП үміткерлері сайлау бюллетендерінде партияның атын, сипаттамасын немесе белгілерін қолдана алмайды» делінген. Бір айдан кейін партия қайта тіркелді. 2017 жылғы жалпы сайлауда БНП-дан он үміткер қатысты. 2018 жылғы жергілікті сайлауда партияның соңғы кеңесшісі, Пендлден Брайан Паркер, қайта сайлануға түспеуге шешім қабылдады, нәтижесінде партия Ұлыбритания үкіметінің ешбір деңгейінде өкілдіксіз қалды. БНП 2019 жылғы жалпы сайлауда Хорнчерч пен Апминстерде тек бір үміткер, Дэвид Фурнесс тікелей ұсынды, ол соңғы орынды иеленді.

In a 2011 leadership election, Griffin secured a narrow victory, beating Brons by nine votes of a total of 2,316 votes cast. In October 2012, Brons left the party, leaving Griffin as its sole MEP. In the 2012 local elections, the party lost all of its seats and saw its vote share fall dramatically; whereas it gained over 240,000 votes in 2008, this had fallen to under 26,000 by 2012. Commenting on the result, the political scientist Matthew Goodwin noted: "Put simply, the BNP's electoral challenge is over." In the 2012 London mayoral election, the BNP candidate came seventh, with 1.3% of first preference votes, its poorest showing in the London mayoral contest. The 2012 election results established that the BNP's steady growth had ended. In the 2013 local elections, the BNP fielded 99 candidates but failed to win any council seats, leaving it with only two. In June 2013, Griffin visited Syria along with members of Hungarian far right party Jobbik to meet with government officials, including the Speaker of the Syrian People's Assembly, Mohammad Jihad al Laham, and the Prime Minister Wael Nader al Halqi. Griffin claims he was influential in the speaker of Syria's Parliament writing an open letter to British MPs urging them to "turn Great Britain from the warpath" by not intervening in the Syrian conflict. Griffin lost his European Parliament seat in the May 2014 European election. The party blamed the UK Independence Party for its decline, accusing the latter of stealing BNP policies and slogans. In July 2014, Griffin resigned and was succeeded by Adam Walker as acting chairman. In October, Griffin was expelled from the party for "trying to cause disunity [in the party] by deliberately fabricating a state of crisis". In January 2015, membership of the party numbered 500, down from 4,220 in December 2013. At the general election in 2015, the BNP fielded eight candidates, down from 338 in 2010. The party's vote share declined 99.7% from its 2010 result. In January 2016, the Electoral Commission de registered the BNP for failing to pay its annual registration fee of £25. At this time, it was estimated that BNP assets totalled less than £50,000. According to the commission, "BNP candidates cannot, at present, use the party's name, descriptions or emblems on the ballot paper at elections." A month later, the party was re registered. There were ten BNP candidates at the general election in 2017. At the 2018 local elections, the party's last remaining councillor—Brian Parker of Pendle—decided not to stand for re election, leaving the party without representation at any level of UK government. The BNP fielded only one candidate, David Furness, at the 2019 general election in Hornchurch and Upminster, where he came last.

Екстремалды оңшылдық, фашизм және неонацизм

Көптеген академиялық тарихшылар мен саясаттанушылар БНП-ны жолсыз оңшыл партия немесе өте оңшыл партия деп сипаттады. Саяси ғалым Мэтью Гудвин қолданғандай, бұл термин «екі антиконституциялық және антидемократиялық элементтермен анықталатын саяси идеологияның нақты бір түрін білдіреді: біріншіден, оңшыл экстремистер демократиялық конституциялық мемлекеттің құндылықтарын, тәртібін және институттарын қабылдамай немесе әлсірете келеді, сондықтан экстремист болып саналады; екіншіден, олар адамның негізгі теңдігі принципін қабылдамайды, сондықтан оңшыл болып табылады». Әртүрлі саяси ғалымдар мен тарихшылар БНП-ны идеологиялық тұрғыдан фашистік деп сипаттады. Ал кейбіреулері оны неофашистік деп атады, бұл терминнің дұрыстығын тарихшы Найджел Копси дәлелдеді. Академиялық сарапшылар – оның ішінде тарихшылар Копси, Грэм Маклин және Роджер Гриффин, сондай-ақ саяси теолог Эндрю П. Дейви – Ник Гриффиннің реформалары партияның фашистік тамырларын жасыруға бағытталған сыртқы әрекеттер екенін айтты. Копсидің сөзіне қарағанда, Гриффин басшылығымен БНП «фашизмді жаңаша бағалады – қазіргі заманғы сезімталдыққа сай неофашизмнің бір түрі». Маклин Гриффиннің «модернизация» жобасына қарамастан, БНП бұрынғы фашистік топтармен идеологиялық байланысын сақтап, шынайы «постфашистік» партияға айналмағанын атап өтті. Бұл тұрғыдан ол Джанфранко Финидің Италиялық Ұлттық альянсынан ерекшеленді, ол фашистік өтетінін мойындап, постфашистік партияға айналған еді. Антифашистік белсенді Джерри Гейбл БНП-ны «нацистік ұйым» деп атады, ал Антинацистік лига БНП-ны «Британдық нацистік партиясы» деп сипаттаған жарнамалық парақтарды жариялады. Копсинің пікірінше, Тиндал басшылығымен БНП-ны нео-нацистік деп айтуға болады, бірақ ол түпнұсқа неміс нацизмін «көруге келмейтіндей» еліктемеген. Дейви БНП-ны «популистік этно-ұлтшыл» партия деп сипаттады. Гриффин өзінің жазбаларында «модернизациясының» көп бөлігі БНП-ның негізгі идеологиясын сайлаушылар үшін тартымды саясаттың артында жасыруға бағытталғанын мойындады. Ұлттық майдан сияқты, БНП-ның жеке пікірталасы оның қоғамдық пікірталасынан өзгеше болды, Гриффин былай деді: «Әрине, біз қатал жандарға шындықты үйретуіміз керек [бірақ] жұртшылыққа әсер ету туралы сөз болғанда, нәсілдік айырмашылықтарды, генетиканы, сионизмді, тарихи ревизионизмді және т.б. ұмытып кетуіміз керек, біз оларға әрқашан орташа ақылға қонымды бейнемен ұсынуымыз керек». БНП «фашистік» және «нацистік» деген атаулардан бас тартып, өзінің ешқайсысы емес екенін мәлімдеді. 1992 жылғы сайлау манифестінде «Фашизм итальяндық болды. Нацизм неміс идеологиясы еді. Біз – британдықтармыз. Біз өз жолымызбен әрекет етеміз, шетелдіктерге еліктемейміз» делінген. 2009 жылы Гриффин «фашизм» терминінің «сол жақтан келген қаралау» екенін айтты, сондай-ақ бұл термин «саяси зорлық-зомбылыққа» бару және «адамдарға өз еркін таңуды қажет ететін» мемлекетке ұмтылатын топтарға ғана тиесілі екенін қосты, сонымен қатар нағыз фашистер БНП емес, «Фашизмге қарсы біріккен күштер» екенін мәлімдеді. Жалпы алғанда, Ұлыбританияның жолсыз оңшылдары «британдық фашизм» терминінен қашып, сайлаушылар үшін жағымсыз коннотациялары болғандықтан, оның орнына «британдық ұлтшылдықты» қолданды. Гриффин партияны басқарғаннан кейін, ол өзінің «британдық» сенімхаттарын нығайту үшін нативистік тақырыптарды жиі пайдаланды. Партия жариялаған материалдарында Ұлыбритания және британдық идеяға басқа саяси партияларға ұқсамайтын тәсілмен шағымданатын. Бұл материалдарда ол сондай-ақ Ұлыбритания туын және қызыл, ақ және көк түстерді жиі қолданды. Роджер Гриффин БНП әдебиетінде «Британия» және «Англия» терминдерінің «шатастыратын түрде бір-бірімен алмастырылатынын» айтты, ал Копси БНП-ның британдық ұлтшылдығының түрі «англоцентрирленген» екенін атап өтті. Партия Тиндал мен Гриффин басшылығымен милитаристік риториканы қолданды, соңғысының жариялаған материалдарында «формасыз соғыс» және «халық ретінде біздің өмір сүруіміз үшін соғыс» туралы айтылды. Тиндал БНП-ны революциялық партия деп сипаттап, оны «басылып алынған аумақта әрекет ететін партизандық армия» деп атады.

Many academic historians and political scientists have described the BNP as a far right party, or as an extreme right party. As the political scientist Matthew Goodwin used it, the term referred to "a particular form of political ideology that is defined by two anti constitutional and anti democratic elements: first, right wing extremists are extremist because they reject or undermine the values, procedures and institutions of the democratic constitutional state; and second they are right wing because they reject the principle of fundamental human equality". Various political scientists and historians have described the BNP as being fascist in ideology. Others have instead described it as neo fascist, a term which the historian Nigel Copsey argued was more exact. Academic observers—including the historians Copsey, Graham Macklin, and Roger Griffin, and the political theologian Andrew P. Davey—have argued that Nick Griffin's reforms were little more than a cosmetic process to obfuscate the party's fascist roots. According to Copsey, under Griffin the BNP was "fascism recalibrated — a form of neo fascism — to suit contemporary sensibilities". Macklin noted that despite Griffin's 'modernisation' project, the BNP retained its ideological continuity with earlier fascist groups and thus had not transformed itself into a genuinely "post fascist" party. In this it was distinct from parties like the Italian National Alliance of Gianfranco Fini, which has been credited with successfully shedding its fascist past and becoming post fascist. The anti fascist activist Gerry Gable referred to the BNP as a "Nazi organisation", while the Anti Nazi League published leaflets describing the BNP as the "British Nazi Party". Copsey suggested that while the BNP under Tyndall could be described as neo Nazi, it was not "crudely mimetic" of the original German Nazism. Davey characterised the BNP as a "populist ethno nationalist" party. In his writings, Griffin acknowledged that much of his 'modernisation' was an attempt to hide the BNP's core ideology behind more electorally palatable policies. Like the National Front, the BNP's private discourse differed from its public one, with Griffin stating that "Of course we must teach the truth to the hardcore [but] when it comes to influencing the public, forget about racial differences, genetics, Zionism, historical revisionism and so on we must at all times present them with an image of moderate reasonableness". The BNP has eschewed the labels "fascist" and "Nazi", stating that it is neither. In its 1992 electoral manifesto, it said that "Fascism was Italian. Nazism was German. We are British. We will do things our own way; we will not copy foreigners". In 2009, Griffin that the term "fascism" was simply "a smear that comes from the far left"; he added that the term should be reserved for groups that engaged in "political violence" and desired a state that "should impose its will on people", claiming that it was the anti fascist group Unite Against Fascism—and not the BNP—who were the real fascists. More broadly, many on Britain's extreme right sought to avoid the term "British fascism" because of its electorally unpalatable connotations, utilising "British nationalism" in its place. After Griffin took control of the party, it made increasing use of nativist themes in order to emphasise its "British" credentials. In its published material, the party made appeals to the idea of Britain and Britishness in a manner not dissimilar to mainstream political parties. In this material it has also made prominent use of the Union flag and the colours red, white, and blue. Roger Griffin noted that the terms "Britain" and "England" appear "confusingly interchangeable" in BNP literature, while Copsey has pointed out that the BNP's form of British nationalism is "Anglo centric". The party employed militaristic rhetoric under both Tyndall and Griffin's leadership; under the latter for example its published material spoke of a "war without uniforms" and a "war for our survival as a people". Tyndall described the BNP as a revolutionary party, calling it a "guerrilla army operating in occupied territory".