Кіріспе
Олбэнь – Тайн мен Уэрдегі Сандерленд қаласындағы Вашингтон қаласының шеткі ауданы, тарихи тұрғыдан Дарем графтығының құрамында болған. Ол қаланың солтүстігінде орналасқан. Бұл ауыл Вашингтонның «Галереялар» сауда орталығына да жақын. «Вашингтон» футбол клубы өз үй ойындарын Олбэнь паркінде өткізеді, бірақ футбол алаңы жиі Конкорд Вилидждің бөлігі деп жаңылыстырылады, ол Олбэньдің шығысында жатыр.
Вашингтонның "F" шұңқыр мұражайы
Вашингтонның "F" шұңқыры мұражайы ауылда орналасқан, ол машина үйінен және шұңқырдың ең алғашқы шахталарының бірінің үстіне салынған көтеру құрылғысынан тұрады. 1775 жылы Уильям Расселлге Вашингтон иелігінде көмір өндіруге рұқсат берілді. Ол келесі жылдары сегіз шұңқыр (A-дан I-ға дейін) қазды; "F" шұңқыры 1777 жылға дейін салынған деп саналады. 1796 жылы жарылыс салдарынан шұңқыр суға толып, өндіріс тоқтатылды. 1821 жылы жұмыс қайта басталды. 1856 жылы Хаттон қабатына (Hutton Seam) қол жеткізу үшін шұңқыр 660 фут тереңдікке дейін кеңейтілді; 1954 жылы ол 927 фут тереңдіктегі Басти қабатына (Busty Seam) жету үшін одан да тереңдетілді. Бір кезде бұл Вашингтон көмір алабындағы ең өнімді шахта болды, онда 1500-ден астам адам жұмыс істеді және 1964-65 жылдары жылына 486 000 тонна пайдалы көмір өндірілді. 1968 жылдың 21 маусымында жабылды. Шұңқыр жабылғанға дейін үздіксіз пайдаланылған қозғалтқыш әлі де өз орнында тұр. Бұл 1888 жылы Дурхэм қаласындағы Грандж темір компаниясы жасаған көлденең, қарапайым (құрамасыз) бу машинасы. Сол компания 1903 жылы қозғалтқышты қайта орнатуды бақылады және қозғалтқыштың тиімділігін арттыру үшін соңғы патенттелген буды кеңейту клапандарын қосу мүмкіндігін пайдаланды. "F" шұңқыры мұражайы – Вашингтондағы бұрынғы көмір шахталарының көптеген құрылыстарының сақталған санаулы физикалық ескерткіштерінің бірі. Ол көпшілікке ашық, бірақ жүйелі емес; экспонаттар мен көрмелермен қатар, қозғалтқышты іске қосылған күйінде (электр қозғалтқышымен жетегінде) көруге болады.
In 1856 the pit was extended down to a depth of 660 feet in order to access the Hutton Seam; in 1954 it was further deepened to reach the Busty Seam at a depth of 927 feet. For a time it was the most productive pit on the Washington coalfield, employing over 1500 men and garnering an annual total of 486,000 tons of usable coal in 1964–5. It was closed on 21 June 1968
The engine, which remained in regular use until the pit's closure, is still in situ. It is an 1888 horizontal, simplex (i. e. non compound) steam engine built by the Grange Iron Company of Durham City. The same company oversaw the re siting of the engine in 1903, and they took the opportunity then of adding their latest patent steam expansion valves to maximize the engine's efficiency. The 'F' Pit museum is one of the few remaining physical reminders in Washington of the countless colliery installations which once dominated the area. It is open to the public, but on an irregular basis; as well as displays and exhibits, the engine can be viewed in motion (driven by electric motor).