Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британ жазушысы, тыңшы және дипломат (1887–1970)
British writer, spy and diplomat (1887 1970)
Сэр Роберт Гамильтон Брюс Локхарт, KCMG (2 қыркүйек 1887 – 27 ақпан 1970) – британдық дипломат, журналист, автор және құпия агент. Оның 1932 жылғы «Британдық агенттің естеліктері» кітабы.
Sir Robert Hamilton Bruce Lockhart, KCMG (2 September 1887 – 27 February 1970) was a British diplomat, journalist, author, and secret agent. His 1932 book Memoirs of a British Agent
Өмірбаян
Ол Фиф қаласының Анструтерінде, Шотландияның Айршир аймағындағы Бейт қаласындағы Спиер мектебінің алғашқы директоры Роберт Брюс Локхарттың ұлы ретінде дүниеге келді. Оның анасы Флоренс Стюарт Макгрегор болса, оның басқа да ата-тегінде Брюстерлер, Гамильтон, Каммингстер, Уоллестер және Дугластар бар. Ол Аучинлек Босвеллмен туыстық байланыста екенін айтқан. "Британдық агенттің естеліктерінде" ол: "Менің тамырымда бір тамшы да ағылшын қаны жоқ" деп жазды. Ол Эдинбургтегі Феттс колледжінде білім алды. Оның отбасының көп бөлігі мектеп мұғалімдері болды, бірақ оның кіші інісі, сэр Роберт Макгрегор Макдональд Локхарт, Үндістан армиясының генералы болды. 1947 жылдың 15 тамызында, Британдық Үндістан екі тәуелсіз доминион – Үндістан мен Пәкістанға бөлінген күні, ол Үндістан армиясының соңғы бас қолбасшысы болып тағайындалды. Оның ағасы Джон Брюс Локхарт Седберг мектебінің директоры болды, ал оның шөберелері Раб Брюс Локхарт және Логи Брюс Локхарт Лоретто мен Грешем мектептерінің директорлары болды. Оның шөбере інісі Саймон Брюс Локхарт Гленлион Норфолк мектебінің директоры қызметін атқарды.
He was born in Anstruther, Fife, the son of Robert Bruce Lockhart, the first headmaster of Spier's School, Beith, Ayrshire, Scotland. His mother was Florence Stuart Macgregor, while his other ancestors include Bruces, Hamiltons, Cummings, Wallaces and Douglases. He claimed that he could trace a connection back to Boswell of Auchinleck. In Memoirs of a British Agent, he wrote, "There is no drop of English blood in my veins." He attended Fettes College, in Edinburgh. His family were mostly schoolmasters, but his younger brother, Sir Robert McGregor MacDonald Lockhart, became an Indian Army general. On 15 August 1947, the day British India was partitioned into two independent Dominions of India and Pakistan, he was appointed as the last Commander in Chief of the Indian Army. His brother John Bruce Lockhart was the headmaster of Sedbergh School, and his nephews Rab Bruce Lockhart and Logie Bruce Lockhart went on to become headmasters of Loretto and Gresham's. His great nephew, Simon Bruce Lockhart, was the headmaster of Glenlyon Norfolk School.
Малайзия
21 жасында Локхарт Малайяға екі ағасын қосылу үшін барды, олар онда резеңке плантацияларымен айналысып жатқан еді. Өзінің айтуынша, оны Негери Сембилан провинциясындағы Пантай маңында жаңа резеңке плантациясын ашуға жіберген, онда "басқа еуропалықтар жоқ" еді. Содан кейін ол "Дато Клананың әдемі тәрбиеленушісі Амайды алып қашу арқылы шағын сенсация тудырды, ол жергілікті малайлық ханшайым болды – менің алғашқы махаббатым". Бірақ Малайяда үш жыл, ал Амаймен бір жыл өткен соң, "дәрігерлер безгек диагнозы қойды, бірақ мені улағандар да болды" деді ол. Оның ағасы мен туысы "менің әлсіреген денеме көлікке салып, Жапония және Америка арқылы үйге қайтарды". Аталған Дато Клана – Сунгей Уджонның басшысы, Негери Сембиланның Тоғыз штатының ең маңыздысы, оның сарайы Ампанган қаласында орналасқан еді.
At 21, Lockhart went out to Malaya to join two uncles who were rubber planters there. According to his own account, he was sent to open up a new rubber estate near Pantai in Negeri Sembilan, in a district in which "there were no other white men". He then "caused a minor sensation by carrying off Amai, the beautiful ward of the Dato' Klana, the local Malay prince my first romance". However, three years in Malaya, and one with Amai, came to an end when "doctors pronounced Malaria, but there were many people who said that I had been poisoned". One of his uncles and one of his cousins "bundled my emaciated body into a motor car and packed me off home via Japan and America". The Dato' Klana in question was the chief of Sungei Ujong, the most important of the Nine States of Negeri Sembilan, whose palace was at Ampangan.
Бірінші Мәскеуде орналасу
Локхарт британдық Сыртқы қызмет емтиханын сәтті тапсырып, 1912 жылдың қаңтарында Мәскеуге вице-консул болып тағайындалды. Ол 1914 жылдан 1917 жылға дейін Бірінші дүниежүзілік соғыстың көп бөлігінде Мәскеудегі британдық бас консулының міндетін атқарды. 1917 жылдың басында ақпан революциясы басталғанда ол сол жерде болды, бірақ сол жылдың соңында большевик революциясынан аз уақыт бұрын кетіп қалды. Локхарт: «Мен Санкт-Петербургтен Керенский-Корнилов дуэлі басталар кезде шықтым. Мен большевик революциясына алты апта бұрын Лондонда болдым» дейді. 1912 жылы Ресейге келген кезде, Кембриджден Локхарт есімді дарынды футболшы келгені туралы әңгіме тарады, және оны Морозов тоқыма фабрикасының командасына шақырды, ол Мәскеуден шығысқа қарай 50 шақырым жерде ойнайтын. Мақта фабрикасының директоры Англияның Ланкашир округынан шыққан. Локхарт 1912 жылғы маусымның көп бөлігінде ойнады, және оның командасы сол жылы Мәскеу лигасының чемпионы атанды. Ол жеңіп алған алтын медаль Шотландия Ұлттық кітапханасының қорында сақталады. Алайда, ұлы ойыншы – Брюстің ағасы Джон еді, ол Шотландия үшін регби ойнаған, және оның өзі мойындағанынша, Брюс командадағы орнына лайық болмады және тек спортқа деген сүйіспеншілігі үшін ойнады. Локхарт сондай-ақ Рансомға ғашық болған Троцкийдің хатшысы Евгения Петровна Шелепинаға 1919 жылы Ресейден кетуіне көмектесті; ол 1924 жылы Рансомқа үйленді. Ол большевиктер режиміне қарсы «Локхарт қастандығын» ұйымдастырды деген айып тағылды, және 1918 жылы Кремльде тұтқын ретінде біраз уақыт қамауда болды, өлім жазасына кесіледі деп қорқыды. Алайда ол соттан өзінің әріптесі, Лондондағы большевик үкіметінің өкілі, пропагандалық қызметпен айналысқандығы үшін тұтқындалған Максим Максимович Литвиновпен алмасу арқылы құтылды. Локхарт 1918 жылдың 25 қарашасында ашық тыңдауда Жоғарғы революциялық трибунал алдында ісін қашықтықтан қарады. Сотта 20-ға жуық айыпталушы сотқа тартылды, олардың көпшілігі прокурор Николай Крыленконың ісі бойынша Мәскеуде американдықтар немесе британдықтар үшін жұмыс істеген. Локхарт пен Райли екеуіне де, егер олар Кеңес Одағында табылса, өлім жазасы берілді. Локхарт Малайя мен Ресейдегі өмірі туралы 1932 жылы жарық көрген «Британдық агенттің естеліктері» атты автобиографиясында жазды, бұл кітап бестселлерге айналды, ал революция туралы тараулары 1934 жылы «Уорнер Бразерс» компаниясы түсірген «Британдық агент» фильміне негіз болды.
Lockhart successfully passed the examination for the British Foreign Service and was posted to Moscow as Vice Consul in January 1912. He was acting British Consul General in Moscow for much of the First World War, from 1914 to 1917. He was present when the February Revolution broke out in early 1917 but left shortly before the Bolshevik Revolution later that year. Lockhart states, "I left St. Petersburg just as the Kerensky Korniloff duel was starting. I arrived in London six weeks before the Bolshevik revolution." At the time of his arrival in Russia in 1912, people had heard that a great footballer named Lockhart from Cambridge was arriving, and he was invited to turn out for Morozov a textile factory team that played their games 30 miles east of Moscow. The manager of the cotton mill was from Lancashire, England. Lockhart played for most of the 1912 season, and his team won the Moscow league championship that year. The gold medal that he won is in the collection of the National Library of Scotland. The great player, however, was Bruce's brother, John, who had played rugby union for Scotland, and by his own admission, Bruce barely deserved his place in the team and played simply for the love of the sport. Lockhart also helped Trotsky's secretary, Evgenia Petrovna Shelepina, with whom Ransome had fallen in love, to leave Russia in 1919; she married Ransome in 1924. He was accused of leading the "Lockhart Plot" against the Bolshevik regime and, for a time during 1918, was confined in the Kremlin as a prisoner and feared being condemned to death. However, he escaped trial via an exchange for his counterpart, Maksim Maksimovich Litvinov, the Bolshevik government's representative in London, who had been arrested for engaging in propaganda activities. Lockhart was tried in absentia before the Supreme Revolutionary Tribunal in a proceeding, which opened 25 November 1918. Some 20 defendants faced charges in the trial, most of whom had worked for the Americans or the British in Moscow, in the case levied by procurator Nikolai Krylenko. Lockhart and Reilly were both sentenced to death in absentia, with the sentence to be executed if they were ever found in Soviet Russia again. Lockhart wrote about his experiences in Malaya and Russia in his 1932 autobiography, Memoirs of a British Agent, which became a best seller, and whose chapters on the Revolution were turned into the 1934 film, British Agent, by Warner Brothers.
Қаржылық
1919 жылдың қарашасында Локхарт Прагадағы британдық елшілігінің коммерциялық хатшысы болып тағайындалды. 1922 жылдың соңында, жеке қарыздары ресми жалақысын асып, жаңалықты қалайтыны сезіліп, ол Сыртқы істер қызметінен кешіп, бұрын құрылысына қатысқан Anglo Czechoslovakian Bank-те Прагадағы лауазымды қабылдады. 1925 жылы Локхарт Лондондағы, бірақ Орталық Еуропа мәселелеріне маманданған Anglo International Bank-те жұмыс істеді. 1928 жылға қарай, қайта қарызға батып, көңілі тоқыраған ол журналистикада жаңа мансап іздеді. Локхарт осы жылдардағы Орталық Еуропадағы тәжірибесін өзінің екінші автобиографиялық томына, "Retreat from Glory" (1934) кітабына түсірді.
In November 1919, Lockhart was appointed commercial secretary of the British legation in Prague. In late 1922, with the personal debts he ran up exceeding his official salary and feeling the need for change, he resigned from the Foreign Service to accept a position in Prague with the Anglo Czechoslovakian Bank, on whose creation he had worked. In 1925, Lockhart moved to a job with the Anglo International Bank, based in London but specializing in central European affairs. By 1928, however, again indebted and bored, he sought a new career in journalism. Lockhart turned his experiences in central Europe during these years into his second volume of autobiography, Retreat from Glory (1934).
Журналистика
Қаржы әлемінен кеткеннен кейін Локхарт Лорд Бивербуктың Evening Standard газетіне қосылды. Ол газеттің "Лондондықтардың күнделігі" бағанасының редакторы болды және көп ішетінімен және жартылай бұзық өмір салтымен белгілі болды. Оның беделін арттырған нәрсе – оның ресейліктерге түскеніне және кеңес агентімен айырбасталғанына қарамастан, Лондондағы кеңес елшілігімен ерекше жақсы қарым-қатынаста болды, олардан жыл сайын икра сыйлық алды. Ол сондай-ақ Бивербруктың Империялық еркін сауда науқанын ұйымдастыруға көмектесті. 1930 жылдары Локхарт бірнеше кітап жариялай бастады, олар 1937 жылы жазуды толық уақытты кәсіп етіп алуға мүмкіндік беретіндей сәтті болды.
After leaving the world of finance, Lockhart joined Lord Beaverbook's Evening Standard. He served as the editor of the paper's Londoner's Diary column and became known for his hard drinking and semi debauched lifestyle. It enhanced his reputation that, despite having been caught by the Russians and exchanged for a Soviet agent, he remained on unusually cordial terms with the Soviet Embassy in London, from whom he received an annual gift of caviar. He also helped to organise Beaverbrook's Empire Free Trade Crusade campaign. In the 1930s, Lockhart began to release a number of books, which were successful enough to allow him to take up writing as a full time career in 1937.
Өлім және мұра
Локхарт 1970 жылдың 27 ақпанында 82 жасында қайтыс болды және 2054 фунт стерлингке бағаланған мүлік қалдырды. Оның қайтыс болған кездегі мекенжайы – Брукссайд, Дитчлинг, Сассекс. 1983 жылғы британдық «Рейли, аса шебер тыңшы» телесериалы оның ұлының кітабы негізінде жасалған. Сериалда Локхарт рөлін актер Иан Чарльсон сомдады.
Lockhart died on 27 February 1970, at the age of 82, and left property valued at £2054. His address at death was Brookside, Ditchling, Sussex. The 1983 British television series Reilly, Ace of Spies, was based on a book by his son. Lockhart was portrayed by actor Ian Charleson in the series.
Құрметтер
Михаил және Георгий орденінің қанатты қолбасшысы (1943).
Knight Commander of the Order of St Michael and St George (1943).