Элисса Аалто: финн архитектор, Альвар Аалтоның әйелі. Хельсинки технологиялық университетін бітірген, бірлесіп жұмыс істеген. Биографиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Фин сәулетшісі Элисса Аалто (туған аты Эльза Кайса Мәкініеми; 22 қараша 1922 – 12 сәуір 1994) – фин сәулетшісі болған.
Finnish architect
Elissa Aalto (born Elsa Kaisa Mäkiniemi; 22 November 1922 – 12 April 1994) was a Finnish architect.
Өмір
Эльза Мякиниеми 1949 жылы Хельсинки технологиялық университетінің архитектура факультетін бітіріп, сол жылы Альвар Аалтоның кеңсесіне жұмысқа орналасты. Олар 1952 жылы үйленді, ол 29 жаста, ал ол 54 жаста болды, және олардың балалары болған жоқ. Ол кезде кеңсе бірнеше архитектуралық конкурстарда және Финляндия мен шетелдегі маңызды мемлекеттік тапсырыстарда жұмыс істеді. 1952 жылы Альвар Аалтоға үйленгеннен кейін Эльза Мякиниеми Элисса Аалто деген атпен таныла бастады. Ол кеңседегі бірнеше маңызды құрылыс жобаларын басқарды, алғашқысы – Сайынцало қалалық әкімшілік ғимаратының құрылыс алаңы (1949–52) болды. Содан кейін, мысалы, Ювяскюля педагогика институты (қазіргі Ювяскюля университеті, 1951–71), Франциядағы жеке үй Maison Louis Carré (1956–65) және Рейкьявик қаласындағы Солтүстік үйі (1962–68) салынды. Элисса Аалтоның жеке жобалары ретінде белгілі болғандардың қатарында Эспоодағы Тапиоладағы SOS Балалар кенті (1964–65) және Сейняйокидегі Вилла Хаута-ахо (1982–83) тұрды. Артек үшін жасаған мата суреттеріндегі архитектуралық шығармашылығы H55, Pisa және Patio графикалық үлгілері арқылы көрінді. Архитекторлар жұбайы өздері үшін Пейяньен көліндегі аралда Мурацало эксперименталды үйін (1952–54) жобалады, онда жаздарын өткізетін. Ол кеңсе ұсынған барлық конкурстық жобаларға қатысты. Он жылдар бойы Элисса Аалтоның архитектура бюросында Альвар Аалтоның идеяларын жеткізудегі біліктілігі арта түсті. Ол 1976–1994 жылдары кеңсеге жетекшілік етіп, бірнеше аяқталмаған құрылыс жобаларын аяқтады, соның ішінде Лахтидегі Крест шіркеуі (1969–79) және Италиядағы Риола шіркеуі (1966–80), сондай-ақ Германиядағы Эссен опера театры, Аалто театры (1959, 1983–88). Элисса Аалтоның басшылығымен аяқталған Ювяскюля қалалық театры (1964–82), Сейняйоки қалалық театры (1981–87) және Рованиеми қалалық әкімшілік ғимараты (1963–88) Аалто жобалаған қалалық орталықтарға қосылды. Архитекторлар кеңсесі Альвар Аалтоның ғимараттарын жөндеу және қайта жаңарту жұмыстарын жүргізді, ең ұзаққа созылған жұмыс – Виборг кітапханасын қалпына келтіру жобасы (1927–35) болды. Элисса Аалто 1968 жылы Аалтоның мұрасын дамытуға бағытталған Альвар Аалто қорының құрылуына да үлкен үлес қосты. Альвар Аалтоның қайтыс болғаннан кейін, ол оның архитектуралық мұрасы және ғимараттарын сақтау туралы пікірталасқа белсенді қатысты. Ол Альвар Аалто кеңсесінің суреттері, фотосуреттері және құжаттарының жиынтығын Альвар Аалто қорының меншігіне беруге көмектесті, осылайша жиынтықтың барлығын бір орында сақтады. Элисса Аалто 1994 жылы қайтыс болды және күйеуімен бірге Хельсинкидегі Хиетаниеми зиратында жерленді.
Elsa Mäkiniemi graduated in architecture from the Helsinki University of Technology in 1949, and the same year she joined the office of Alvar Aalto. They married in 1952, when she was 29 and he was 54, and they had no children together. At that time, the office was working on several architecture competitions and on some extensive public commissions in Finland and abroad. After marrying Alvar Aalto in 1952, Elsa Mäkiniemi began using the name Elissa Aalto. She was supervising architect on several of the office’s major building projects, the earliest being the construction site for Säynätsalo Town Hall (1949–52). This was followed, for instance, by Jyväskylä Institute of Pedagogics (now the University of Jyväskylä, 1951–71), the private house Maison Louis Carré (1956–65) in France, and the Nordic House (1962−68) in Reykjavik. Projects known to be Elissa Aalto’s independent designs include the SOS Children’s Village in Tapiola, Espoo (1964–65), and the private house Villa Hauta aho (1982–83) in Seinäjoki. In her printed fabric designs for Artek her architectural creativity took the form of the graphic patterns H55, Pisa and Patio. The architect couple designed a summer residence for themselves, the Muuratsalo Experimental House (1952–54) on an island in Lake Päijänne, where they spent time in the summer. She was involved in all competition projects the office undertook. Over the decades, Elissa Aalto’s role as a skilled mediator of Alvar Aalto’s ideas in the architect’s office grew greater. She ran the office in 1976−1994, bringing to completion several unfinished building projects, among them the Church of the Cross in Lahti (1969–79) and Riola Church (1966‒80) in Italy, along with Essen opera house, Aalto Theatre, in Germany (1959, 1983–88). Jyväskylä City Theatre (1964–82), Seinäjoki City Theatre (1981–87) and Rovaniemi Town Hall (1963–88), completed under Elissa Aalto’s leadership, had already been added to Aalto designed city centres. The architect’s office worked on the repair and alteration of Alvar Aalto’s buildings, the longest lasting task being the Vyborg Library restoration project (1927–35). Elissa Aalto also played a sizeable role in the setting up of the Alvar Aalto Foundation, which fosters Aalto’s heritage, in 1968. Following Alvar Aalto’s death, she was extensively involved in the discussion about his architectural heritage and the preservation of his buildings. She facilitated the transfer of the Alvar Aalto’s office’s drawing, photograph and document collection to the ownership of the Alvar Aalto Foundation, thus keeping the collection all in one place. Elissa Aalto died in 1994 and was buried in Hietaniemi cemetery, Helsinki, with her husband.