Кіріспе
Ойын заңдары - бұл жануарлардың (ойын немесе карьерлер) және балықтардың (егер соңғысы көбінесе балық шаруашылығы заңдарының құзырына кірсе де) белгілі бір түрлерін аңдау және аңшылыққа шығу құқығын реттейтін заңдар. Аң аулау туралы заңдардың қолданылу аясына мыналар кіруі мүмкін: Балық немесе аң аулау күндерін шектеу (яғни ашық және жабық маусымдар); Адамға шаққандағы жануарлар санын шектеу; Аң аулауға рұқсат етілген жануарлардың түрлерін, жынысын және жасын шектеу; Аң аулауға рұқсат етілген аймақты шектеу және; Қолданылуы мүмкін қаруларды, құралдарды және әдістерді шектеу. Аңшылар, балықшылар және заң шығарушылар мұндай заңдардың мақсаты - қорғау мен жинау қажеттіліктерін теңестіру және қоршаған ортаны, аң мен балық популяцияларын басқару. Ойын заңдары лицензиялық алымдар мен басқа да ақшаны жинау үшін құқықтық құрылымды қамтамасыз ете алады, ол қорғау жұмыстарын қаржыландыруға, сондай-ақ жануарлар дүниесін басқару практикасында қолданылатын өнім туралы ақпаратты алуға қолданылады.
laws regulating video games
Game laws are statutes which regulate the right to pursue and hunt certain kinds of wild animals (games or quarries) and fish (although the latter often comes under the jurisdiction of fisheries law). The scope of game laws can include the following:
Restricting the days to harvest fish or game (i. e. open and closed seasons);
Restricting the number of animals per person;
Restricting species, sex and age of animals allowed to be harvested;
Restricting the region where hunting is allowed to take place, and;
Limiting the weapons, gears and techniques that can be used. Hunters, fishermen and lawmakers generally agree that the purposes of such laws is to balance the needs for preservation and harvest and to manage both environment and populations of game and fish. Game laws can provide a legal structure to collect license fees and other money which is used to fund conservation efforts as well as to obtain harvest information used in wildlife management practice.
Ұлыбритания
Ұлыбританияда ойын заңдары Норман патшаларының кезінде өте қатал болған орман заңдарынан пайда болды. Вильгельм Жеңімпаздың тұсында патшаның еленін өлтіру оның азаматын өлтіру сияқты үлкен қылмыс болды. Белгілі бір дәреже мен мәртебеге ие болу немесе белгілі бір мөлшерде мүлік иелену ұзақ уақыт бойы кез-келген адамға аң аулау және өлтіру құқығын беру үшін қажет болды. Бірінші ойынды біліктілік туралы заң 1389 жылы Ричард II кезінде қабылданды. Онда жылына 40 шиллингке жері немесе пәтері жоқ немесе діни қызметкер жылына 10 фунттан кем емес адамға грейхундтар, аңшы иттер, басқа аң аулау иттері және кез келген аң аулау жабдықтарын ұстауға тыйым салынды. Заңның кіріспесінде қарапайым адамдар өздерінің басшылары шіркеуге барған кезде қасиетті күндері аң аулауға бейім екендігі және бұл жиналыстар әлеуметтік тәртіпсіздікке ықпал еткендігі айтылған. Ойынның біліктілік талаптары Яков I, содан кейін Карл II кезінде одан әрі пысықталды. Бұл жаңа заңдар аң аулау жануарлары мен аспаптарын ұстау үшін мүліктік құндылық шегін арттырды. Сондай-ақ, ол бұғы, қоян, фазан және құсқұйрықтарға қатысты біліктіліктерді енгізді. 1828 жылғы Британдық түнгі браконьерлік туралы заң және 1831 жылғы ойын туралы заң сияқты ойын заңдары, екеуі де өзгертілген түрде әлі де күшінде, ал олардың бұрынғылары, мысалы 1723 жылғы атақты қара заң, браконьерлік үшін жауыз жазаларды шығарды. Бірақ Уильям IV кезінде орнатылған ойын туралы заң ойын заңдарын айтарлықтай жеңілдетті: ойын сертификатына ие болудан басқа кез-келген біліктіліктің қажеттілігі жойылды және кез-келген адамға өз жерінде немесе басқа біреудің жерінде ойынды өлтіруге құқық берілді.
Америка Құрама Штаттары
Америка Құрама Штаттарының ерте тарихында аң аулау жануарларының санының азаюына алаңдайтын отаршылар оларды қорғаудың тиімді жолдарын табуға тырысты. Осыған қатысты ең алғашқы заң 1646 жылы Портсмут қаласында (Род-Айленд штаты) қабылданды. 1720 жылға дейін басқа да бірнеше колониялар осыған ұқсас заңдарды қабылдады. Алайда, бұл шектеулер тиімді түрде қолданылмады. Көп уақыттан кейін, 1817 жылы Массачусетс штатында белгілі бір жануарларды аң ретінде ату үшін жабық маусымдар белгіленген. Ақырында, орман, дала немесе өзендегі жабайы аң әлемдегі кез келген елге қарағанда жақсы қорғалған. Барлық штаттар өздерінің ойын заңдарын қабылдады. Барлық штаттарда аң аулау мен балық аулау жөніндегі комиссия және көптеген аң аулаушылар құрылды. 1900 жылы АҚШ Конгрессі қабылдаған Лейси Акты деп аталатын ұлттық аңшылық заң, АҚШ Ауыл шаруашылығы министрлігіне белгілі бір өкілеттіктер берді, басқа ережелермен қатар, ауыл шаруашылығы министрінің рұқсатысыз жабайы жануарларды импорттау мүмкін емес. Кейінгі 10 жылда федералды заңдарға көптеген маңызды толықтырулар мен түзетулер енгізілді, олардың барлығы құстардың жұмыртқалары мен асыл тұқымды жануарларды әкелуге кедергі келтірмей, табиғи күйінде аң мен аң құстарын қорғауға бағытталған. 1910 жылы бұл импорттың өсуі болды. Конгресс көшіп-қонушы құстар, көбінесе, мемлекеттер арқылы саяхаттаушылар болғандықтан, жергілікті тұрғындар немесе мемлекеттік мүлік емес, жалпы халыққа тиесілі деген теорияны қабылдады; егер оларды халыққа құтқару керек болса, ұлттық билік араласуы керек. Сондықтан Конгресс 1913 жылы 4 наурызда Уикс-Маклин актісін қабылдады, оның мәні мынада: "Барлық жабайы қаздар, жабайы қарлығаштар, жапайы қаздар, жабайы қаздар, жапайы қаздар, жапайы құстар, жабайы көгершіндер, жабайы көгершіндер және барлық басқа көшіп-қонушы аңдар мен жәндік жейтін құстар солтүстік және оңтүстік көшіп-қону кезінде кез-келген штат немесе аумақтың шекарасында тұрып, одан әрі Құрама Штаттар Үкіметінің күзеті мен қорғауында болып саналады және бұдан әрі көзделген ережелерге қайшы келетіндей жойылуға немесе алынбауға тиіс. Ауыл шаруашылығы министрлігі осымен уәкілетті және алдыңғы абзацты іске асыру үшін тиісті ережелерді қабылдауға бағытталады. Бұл заңның ең маңызды әсері және өте кең ауқымды пайдасы - басында айрықша Миссисипи өзені аңғарында кең таралған жабайы құстарды атуды тоқтату болды. Конституциялық әлсіздіктің салдарынан бұл акт кейін 1918 жылғы "Көшпелі құстар туралы келісім туралы" заңмен ауыстырылды.
“All wild geese, wild swans, brant, wild ducks, plover, woodcock, rail, wild pigeons, and all other migratory game and insectivorous birds which in their northern and southern migrations pass through or do not remain permanently the entire year within the borders of any State or Territory, shall hereafter be deemed to be within the custody and protection of the Government of the United States, and shall not be destroyed or taken contrary to regulations hereinafter provided therefor. The Department of Agriculture is hereby authorized and directed to adopt suitable regulations to give effect to the previous paragraph.”
The most important effect of this law — and a very far reaching benefit — was the stoppage of the shooting of wild fowl in the spring, which was especially prevalent in the Mississippi River Valley. Because of a constitutional weakness, this act was later replaced by the Migratory Bird Treaty Act of 1918.