Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
"Поэтикалық принцип" – Эдгар Аллан Поның өмірінің соңында жазылған және оның қайтысынан кейін, 1850 жылы жарияланған эссесі. Бұл әдеби талдау жұмысы, онда По өзінің әдеби теориясын баяндайды. Ол Поның өмірінің соңғы кезеңінде өткізген лекцияларының сериясына негізделген.
"The Poetic Principle" is an essay by Edgar Allan Poe, written near the end of his life and published posthumously in 1850, the year after his death. It is a work of literary criticism, in which Poe presents his literary theory. It is based on a series of lectures Poe had given late in his lifetime.
Қысқаша мазмұны
Очеркте өлең "өлең үшін" жазылуы керек екендігі және өнердің басты мақсаты эстетикалық болуы керектігі айтылады. Ол сондай-ақ, ұзақ өлеңдер туралы пікірге қарсы шығып, егер эпос құнды болса, онда ол қысқа бөлімдерден тұруы керек дейді, олардың әрқайсысы бір отырыста оқылып бітуге лайықты. Очеркте оның замандас ақындарының шығармалары кейде өткір сынға ұшырайды. Оның ең көп айтқан наразылығы – дидактикалыққа қарсы, оны ол "ерес" және аллегория деп атайды. Ол Генри Уодсворт Лонгфеллоуды оның дидактикалық көзқарастары үшін сынап, оны "дидактикалық ерестік" деп атады. По Лонгфеллоудың поэзиясы уағызшылдыққа, көшірмелілікке және тақырыптарды ұрлауға ұшырағанын айтты. Бұл кейін "Лонгфеллоу соғысы" деп аталатын дауға себеп болды. По поэзия туралы айтса да, оның дидактикаға қарсы философиясы көркем прозаға да қатысты деп саналады.
The essay argues that a poem should be written "for a poem's sake" and that the ultimate goal of art is aesthetic. He also argues against the concept of a long poem, saying that an epic, if it is to be worth anything, must instead be structured as a collection of shorter pieces, each of which is not too long to be read in a single sitting. The essay critiques, sometimes rather sharply, the works of other poets of his time. His most common complaint is against didacticism, which he calls a "heresy", and allegory. He specifically targeted Henry Wadsworth Longfellow for his didacticism, something he would go on to call "the heresy of the didactic". According to Poe, Longfellow's poetry was preachy, derivative, and thematically plagiarized. This would later give birth to what was known as "The Longfellow War". Although Poe is referring to poetry here, it is believed that Poe's philosophy against didacticism extends to fiction.
Шығу тегі
Бұл эссе Поның Род-Айленд штатындағы Провиденс қаласындағы Франклин лицейінде берген лекциясына негізделген. Лекцияға шамамен 2000 адам келгені хабарланды. Кейбір По зерттеушілері "Поэтикалық принцип" атты еңбегінің жазылуына оның "Әл Аараф" және "Тамерлан" атты екі ерте өлеңіне жасалған сынның әсер еткенін айтады, одан кейін ол ешқашан ұзақ өлең жазбады. Осы тәжірибеден По ұзын өлеңдер тиісті көңіл-күйді ұстап тұра алмайды немесе жоғары сапалы поэзиялық форманы сақтай алмайды, демек, олардың мәнді кемшіліктері бар деген қорытындыға келді. Сыншылар бұл теория Поның "Әл Аараф" және "Тамерлан" өлеңдерінің танымал болмауына түсініктеме беру мақсатымен жазылғанын болжайды.
The essay was based on a lecture that Poe gave in Providence, Rhode Island at the Franklin Lyceum. The lecture reportedly drew an audience of 2,000 people. Some Poe scholars have suggested that "The Poetic Principle" was inspired in part by the critical failure of his two early poems "Al Aaraaf" and "Tamerlane", after which he never wrote another long poem. From this experience, Poe surmised that long poems are unable to sustain a proper mood or maintain a high quality poetic form and are, therefore, inherently flawed. Critics have suggested that this theory was written so that Poe could justify why "Al Aaraaf" and "Tamerlane" were unpopular.
Жариялану тарихы
"Поэтикалық принцип" 1850 жылғы "Home Journal" журналының 36-шы санында, 31 тамызда жарияланды, алдынан Натаниел Паркер Уиллистің кіріспе сөзі қосылды.
"The Poetic Principle" was published in the Home Journal, in the series for 1850, no. 36, August 31, 1850, with an introductory note by Nathaniel Parker Willis.