Хамфри Маршалл: Вирджиния және Кентукки саяхатшысының өмірі мен қызметі

Кіріспе

Американдық саясаткер (1760–1841)

Хамфри Маршалл (1760 – 3 шілде, 1841) – Вирджиния және Кентукки штаттарының саясаткері. Ол екі штаттың заң шығарушы жиналыстарында қызмет етті және 1795 жылдан 1801 жылға дейін АҚШ Сенатында Кентукки штатын өкілдік етті. Ол Маршалл саяси әулетінің мүшесі болды, оның құрамына оның туыстары – АҚШ Бас судьясы Джон Маршалл, федералды судья Джеймс Маркхэм Маршалл және көрнекті педагог Луис Маршалл кірді. Бұл әулеттің барлық белгілі мүшелері федералистер болды. Маршалл сонымен қатар конгрессмен Томас Александр Маршаллдың әкесі және конгрессмен және Конфедерация генералы Хамфри Маршаллдың атасы болды. Американдық революция кезінде Маршалл Вирджиния штатының артиллерия полкінде қызмет етті. Соғыстан кейін ол Вирджинияның Кентукки округіне көшіп, фермер және жер өлшеуші ретінде зор байлыққа ие болды. Ол Кентукки штатының құрылуына қатысты он конвенцияның екеуіне делегат болды және 1788 жылғы Вирджиния ратификациялық конвенциясында АҚШ Конституциясын ратификациялауға қолдау білдірген Кентукки округінің үш делегатының бірі болды. Кентукки 1792 жылы штат мәртебесін алғаннан кейін, Маршалл федералист және дінге қарсы болғанына қарамастан, штаттық заң шығарушы жиналысқа сайланды. Федералистердің ісіне үміт күші федералды күштердің Виски көтерілісін басуы және Құлаған ағаштар шайқасында үндістердің қаупін жоюы арқасында күш алды. Нәтижесінде 1794 жылы Бас Ассамблея Маршаллды АҚШ Сенатына сайлады. Сенатор ретінде Маршалл федералистік принциптерге адалдығын сақтап, «Шет елдіктер және бүлік туралы» заңдарды қолдады және Джей келісімін ратификациялауға дауыс берді. Осы әрекеті үшін оның сайлаушылары оны таспен ұрып, Кентукки өзеніне лақтыруға тырысты. 1801 жылы ол Джон Брекинриджге қарсы сайлауда жеңіліске ұшырады. Ол 1807, 1808 және 1823 жылдары штаттық заң шығарушы жиналысқа қайтадан сайланды. 1809 жылғы заң шығару сессиясында оның Генри Клеймен араздасуы екеуінің арасындағы жекпе-жекеге әкелді, оның нәтижесінде екеуі де жеңіл жарақат алды. Кентуккиді Одақтан шығарып, Испаниямен одақтасу схемасына Кентуккидің бірнеше көрнекті саясаткерлерін араластырғаны туралы алғашқы хабарлар 1786 жылға дейін жетеді. Сенаттағы өкілеттігі аяқталғаннан кейін ол «Батыс әлемі» газетінің беттерінде бұл айыптауларды қайта көтерді. Оның бұл мәлімдемелері Кентукки апелляциялық сотының судьясы Бенджамин Себастьянға қатысты тергеуге әкелді, ол Испаниядан зейнетақы алып отырғаны анықталды және қызметтен кетті. Федералды судья Гарри Иннес де Маршаллдың айыптауларының нысанасы болды, және екеуі арасында шамамен он жылға созылған сот дауына қатысты. Иннес өзінің Испаниямен болған келісімдері туралы нұсқасын жазып, басып шығару үшін Уильям Литтеллді жалдады. Маршалл 1812 жылы «Кентукки тарихы» кітабын жариялап, оған қарсылық көрсетті. Бұл кітап әбден жақтас болғанымен, сол кездегі штат тарихының ең көп оқылатын еңбегі болды. Маршалл мен Иннес 1815 жылы қол қойылған келісіммен сот дауын аяқтады, оған сәйкес екеуі де екіншісі туралы жағымсыз ештеңе жарияламайтын болды. Иннес келісімнің өзінің бөлігін орындады, бірақ 1824 жылы, Иннес қайтыс болғаннан кейін бірнеше жыл өткен соң, Маршалл өзінің «Кентукки тарихының» жаңартылған басылымын жариялады, ол бұрынғы басылымдай-ақ өткір болды. Маршалл өмірінің соңғы жылдарында қоғамдық өмірден шеттеді. Ол 1841 жылдың 3 шілдесінде Кентукки штатының Лексингтон қаласында, ұлының үйінде қайтыс болды.

Humphrey Marshall (1760 – July 3, 1841) was a politician from the U. S. states of Virginia and Kentucky. He served in the state legislatures of both states and represented Kentucky in the United States Senate from 1795 to 1801. He was a member of the Marshall political family which included his cousins Chief Justice of the United States John Marshall, federal judge James Markham Marshall, and noted educator Louis Marshall. All the prominent members of this family were Federalists. Marshall was also the father of Congressman Thomas Alexander Marshall and the grandfather of Congressman and Confederate General Humphrey Marshall. During the Revolutionary War, Marshall served with the Virginia State Regiment of Artillery. After the war, he moved to the Kentucky District of Virginia where he became extremely wealthy as a farmer and surveyor. He was a delegate to two of the ten Kentucky statehood conventions and was one of only three delegates from the Kentucky District to vote in favor of ratifying the U. S. Constitution at the 1788 Virginia Ratifying Convention. After Kentucky gained statehood in 1792, Marshall was elected to the state legislature despite the fact that he was a Federalist and zealously antireligious – both of which made him unpopular with many Kentuckians. The Federalist cause received a slight boost when federal forces were successful in quashing the Whiskey Rebellion and ending the Indian threat at the Battle of Fallen Timbers. As a result, the General Assembly elected Marshall to the U. S. Senate in 1794. As a senator, Marshall clung to Federalist principles, supporting the Alien and Sedition Acts and voting to ratify the Jay Treaty. For the latter action, his constituents stoned him and tried to throw him in the Kentucky River. In 1801, he was defeated for reelection by John Breckinridge. He would once again be elected to the state legislature in 1807, 1808, and 1823. During the 1809 legislative session, a disagreement between him and Henry Clay led to a duel between the two men in which both were slightly wounded. As early as 1786, Marshall had been implicating several prominent Kentucky politicians in a scheme to take Kentucky out of the Union and into alliance with Spain. After the expiration of his Senate term, he resumed these charges through the pages of the Western World newspaper. His allegations resulted in a legislative investigation of Kentucky Court of Appeals judge Benjamin Sebastian, who was found to be receiving a pension from Spain and resigned from the bench. Federal judge Harry Innes was also a target of Marshall's allegations, and the two became embroiled in a legal battle that lasted almost a decade. Innes hired William Littell to write and publish a book giving Innes' version of his dealings with Spain. Marshall countered by publishing his History of Kentucky in 1812. Although blatantly partisan, it became the most widely read history of the state at the time. Marshall and Innes ended their legal battle with an agreement, signed in 1815, that neither would publish anything negative about the other again. Innes upheld his part of the agreement, but in 1824, years after Innes' death, Marshall published an updated edition of his History of Kentucky which was just as vitriolic as the previous version had been. Marshall faded from public life during his later years. He died at the home of his son in Lexington, Kentucky on July 3, 1841.

Ерте өмір

Хамфри Маршалл 1760 жылы Вирджиния штатының Орлеан қаласында дүниеге келген. Ол Джон және Мэри (Квизенбери) Маршаллдың ұлы болды және оның атын анасының әжесі Хамфри Квизенберидің құрметіне қойған. Маршаллдың әкесі Вирджинияның танымал отбасының мүшесі болғанына қарамастан, қарапайым жағдайдағы адам еді. Маршаллдың балалық шағы туралы көп мәлімет жоқ, бірақ бір дерек бойынша ол формальды білім алмаған және оны оқуға туысы Мэри (кейін әйелі) үйреткен. Джон соңында Хамфриді ағасы Томас Маршаллға жіберіп, Томас балаларына сабақ берген шотланд мұғалімдерінен білім алуына мүмкіндік берді. Томас балаларының (Хамфридің туыстарының) ішінде АҚШ-тың болашақ Бас судьясы Джон Маршалл, болашақ федералды судья Джеймс Маркхэм Маршалл және белгілі педагог Луис Маршалл болды. Бұл бөлімше оның ағасы Томас басқаратын полковник шені бар әскердің құрамында болды. Ол 1782 жылы әскери қызметін аяқтап, батыс шекарасында жермен сыйланды. 1782 жылы Маршалл қазіргі Кентуккиге көшіп, Файетт округінің жер өлшеушісінің орынбасары болды, тағы да ағасы Томасқа бағынышты болды. 1784 жылдың 18 қыркүйегінде ол өзінің туған апасы Анна Мария ("Мэри") Маршаллға, Томас қызына үйленді. Вудфорд округі құрылғаннан кейін көп ұзамай Маршалл оның шекарасына көшіп, Вирджиния губернаторы Беверли Рэндольф оны округтік жер өлшеуші етіп тағайындады. Осы қызметінде ол Кентуккидегі ең бай азаматтардың біріне айналып, маңызды жер учаскелерін зерттеп, иеленді. Ол барлық діндерді сынап, өз қаражатымен кітапшалар шығарды. Кейінгі ұрпақтары оның дінге қарсы жазбаларынан ұялып, жеке қағаздарын өртеп жіберді. Хатта жеңіліс Маршаллды Файетт округінде сайлауға мүмкіндік бермейтініне көндірді, сондықтан ол Бурбон округінің құрылуын қолдады, жаңа округте лауазым алуға үміттенеді. Сол жылы ол Франкфурт қаласының 1774 жылғы алғашқы жер өлшеуінде кемшілік тапты. Ол Данвилл саяси клубына мүше болып қабылданбаған, бірақ кейбір дереккөздер бастапқыда қабылданбағаннан кейін мүшелікке қабылданғанын хабарлайды. 1786 жылы Маршалл Джеймс Уилкинсонның Миссисипи өзенін тегін пайдалану үшін Испаниямен келіссөздері және Кентуккидің АҚШ-тан бөлініп, испан иеліктерімен бірігу мүмкіндігі туралы күдіктерін білдіргені көпшіліктің назарына ілікті. Бір жағы Вирджинияның келісімімен немесе одан тыс түрде бірден бөлінуді жақтады, ал екінші жағы Вирджиния мен АҚШ Конгресінен заңды мақұлдау күтуді жақтады. Ұсынылған конституция Кентуккидің барлық бөліктерінде, Джефферсон округінен басқа, өте танымал емес еді, бірақ Маршалл оны ратификациялауды ашық қолдады. "Кентукки газеті" бетінде Маршалл Харриске хатты жариялауға шақырды. Ешбір оқ Маршаллды жараламады, ол Харристі таяқпен қатты ұрып, оны кездесуден кетуге мәжбүр етті. Кентукки штатының тағы он делегаты ратификацияға қарсы дауыс берді, ал біреуі дауыс беруден бас тартты. Конвенцияның соңғы дауысы 89–79 ратификациялауға қолдау көрсетті. Оның ең маңызды заң жобасы жерді жіктеу және салық салуды жеңілдеткен заң болды. Сол жылы Федералистер Бас Ассамблеяда Маршаллды АҚШ Сенатына ұсынды. Бірінші дауыс беру кезінде Маршалл 18 дауыс жинады, ал Демократиялық-республикалық Джон Брекинридж 16 дауыс, Джон Фаулер 8 дауыс, ал Джон Эдвардс 7 дауыс жинады. Кітапшаның белгілі бір даналары сақталмаған, ал сақталған құжаттар айыптаудың нақты сипатын көрсетпейді. Сенат мемориал бойынша шаралар ұсыну үшін комиссия тағайындады, комиссия Маршаллға қарсы айыптаулардың нақты емес екенін, авторлар айыптауларды бағалау үшін ешқандай дәлел ұсынбағанын, Сенатта айыптауларды тергеуге ешкімнің өкілеттігі жоқ екенін және Сенат тарапынан одан әрі шаралар қабылдаудың орынсыз екенін анықтады. 1796 жылдың 22 наурызында Сенат 16–8 дауыспен комиссия баяндамасын мақұлдады. Мютер мен Себастьян Маршаллға қарсы жалған куәлік бойынша айып тақпады. Маршалл Сенаттағы дебаттарда жиі қатыспаса да, ол осы орган қарастырған барлық федералистік шаралардың жақтасы болды. Олардың көбі Кентуккиде танымал емес еді, соның ішінде шетелдіктер мен бүлік актілері. 1806 жылы ол испандық қастандыққа қатысқан деп күдіктенгендерге шабуылдарын қайтадан бастады. Федералды судья Гарри Иннес, Маршаллдың күдігіне жиі түскен адам, комиссия алдында Себастьянға қарсы куәлік берді. Екі іс те сотта бірнеше жылға созылды. Бенджамин Себастьянды әшкерелеуге қатысқаннан кейін Маршалл 1807 жылы Кентукки штатының үйіне үміткерлігін жариялады. Иннестің достары және Маршаллдың испандық қастандыққа қатысқан деп айыптаған басқа адамдар Натан Ричардсонды, заңгерден фермерге айналған адамды Маршаллға қарсы шығуға шақырып алды. Маршаллдың биографы "Хамфри Маршаллдың осы кездегі заң шығару қызметі туралы мәліметтер аз, сессия журналы жоқ деп есептеледі; не болмаса, өте сирек" деп жазады. Ол эжектция шегін жиырма жылдан жеті жылға дейін қысқартқан шараны ұсынған деп саналады. Сессия кезінде Маршалл мен өкіл Генри Клей арасындағы қақтығыс күтілді, себебі Клейдің Берр қастандығы кезінде Аарон Беррді қорғауына байланысты екеуінің арасындағы шиеленіс болды. Джордж Д. Прентис, Клейдің өмірбаянында, Клейдің үйіндегі одақтастарының бірі Клейді палатадан шығармау үшін спикерге дауыс бермейтінін айтты, осылайша ол Маршаллға қарсы тұруға қолайлырақ болады. Клей әдетте Маршалдан жақсы киінгенімен, оның қозғалысы бойынша дебаттар барысында қарапайым, қолмен тігілген киім киді. Дуэль 1809 жылдың 19 қаңтарында Индиана штатында, Кентукки штатының Шиппингпорт қаласынан өзен арқылы өткізілді. Бірінші оқпен Маршалл сәтке дейін өткізіп алды, ал Клей Маршаллдың қарынына жеңіл тиді. 1812 жылдан 1813 жылға дейін ол Франкфурт қаласының сенімділер кеңесінде қызмет етті. 1813 жылы Кентукки штатының үйіне тағы да сәтті сайланбады, Джон Арнольдқа жеңіліп қалды. Саясаттан ұзақ үзілістен кейін Маршалл соңғы рет қоғамдық қызметке шақырылды. 1823 жылы Кентукки штатының үйіне сайланған, бірақ қызметке кіре алмай қайтыс болған Мартин Д. Хардиннің қайтысынан кейін Маршалл бос орынға үміткерлігін жариялады және Джепта Дадлиді 3 дауыспен жеңді. Демократиялық-республикалықтарға жақын газеттер американдық республиканы "Жылан" деп атады.

Humphrey Marshall was born in Orlean, Virginia in 1760. He was the son of John and Mary (Quisenberry) Marshall and apparently named in honor of his maternal grandfather, Humphrey Quisenberry. Marshall's father was a man of meager means despite being a member of a prominent Virginia family. Little is known of Marshall's early years, but one tradition holds that he had no formal education during his childhood and that his cousin Mary (later, his wife) taught him to read. Eventually, John sent Humphrey to live with his brother, Thomas Marshall, and to be educated by the same Scottish tutors that educated Thomas' children. Among Thomas' children (Humphrey's cousins) were John Marshall, future Chief Justice of the United States; James Markham Marshall, future federal judge; and Louis Marshall, a noted educator. The unit was under the command of his uncle Thomas, who held the rank of colonel. He ended his military service in 1782, and was rewarded with of land on the western frontier. In 1782, Marshall moved to present day Kentucky and became deputy surveyor of Fayette County, again serving under his uncle Thomas. On September 18, 1784, he married his cousin, Anna Maria ("Mary") Marshall, Thomas' daughter,
Shortly after the creation of Woodford County, Marshall moved within its borders and was appointed county surveyor by Virginia Governor Beverley Randolph. In this capacity, he surveyed and claimed significant additional tracts of land, becoming one of Kentucky's most wealthy citizens. He wrote pamphlets denouncing religion of all kinds and published them at his own expense. His later descendants were so embarrassed of his anti religious writings that they had his personal papers burned. The letter continued that the defeat convinced Marshall that he could not win elected office in Fayette County and that he subsequently lobbied for the creation of Bourbon County, hoping that he might gain an office in that new county. In that year, he discovered a flaw in the original 1774 survey of the town of Frankfort. He apparently was not accepted for membership in the Danville Political Club, although some sources report that he was accepted as a member after initially being rejected. Around 1786, Marshall gained public attention by expressing his suspicions about James Wilkinson's negotiations with Spain for free use of the Mississippi River and the possibility of Kentucky's secession from the United States to affiliate with Spanish possessions. The first favored an immediate separation with or without Virginia's consent, while the other favored waiting for legal approval from Virginia and the U. S. Congress. The proposed constitution was very unpopular in all parts of Kentucky except Jefferson County, but Marshall openly favored its ratification. In the pages of the Kentucky Gazette, Marshall called on Harris to publish the letter. Neither shot injured Marshall, who retaliated by beating Harris with a stick severely enough to force his retreat from the encounter. Ten other Kentucky delegates opposed ratification and one abstained. The final convention vote was 89–79 in favor of ratification. The most notable piece of legislation he authored was an act that simplified the classification and taxation of land. Later that year, the Federalists in the General Assembly nominated Marshall for the United States Senate. On the first ballot, Marshall garnered 18 votes, compared with 16 for Democratic Republican John Breckinridge, 8 for John Fowler, and 7 for incumbent John Edwards. No known copies of the pamphlet are extant, and related surviving documents do not relate the exact nature of the charges. The Senate appointed a committee to recommend action on the memorial, and the committee found that the charges against Marshall were not specific, that the authors had provided no evidence upon which to evaluate the charges, that no one was empowered to prosecute the charges in the Senate, and that further action by the Senate was inappropriate. On March 22, 1796, the Senate approved the committee's report by a vote of 16–8. Muter and Sebastian never filed formal charges against Marshall for perjury. Although Marshall was not frequently active in debate on the Senate floor, he was a strong advocate of nearly every Federalist measure considered in that body. Many of these were unpopular in Kentucky, including the Alien and Sedition Acts. In 1806, however, he resumed his attacks on suspected participants in the Spanish Conspiracy. Federal judge Harry Innes, a frequent object of Marshall's suspicions, testified against Sebastian before the committee. Both cases dragged on for several years in the courts. Buoyed by his involvement in the exposure of Benjamin Sebastian, Marshall declared his candidacy for a seat in the Kentucky House in 1807. Friends of Innes and others implicated by Marshall in the Spanish Conspiracy recruited Nathaniel Richardson, a lawyer turned farmer, to oppose Marshall. Marshall's biographer records that "the records of Humphrey Marshall's services in the Legislature at this time are scanty, the journals of the session being not in existence, as it is believed; or, at any rate, extremely rare." He is believed to have introduced a measure that reduced the limitation on ejectments from twenty years to seven. Expectations of a confrontation between Marshall and fellow representative Henry Clay were high during the session, owing to tensions between the two dating back to Clay's defense of Aaron Burr during the Burr conspiracy. George D. Prentice, in his biography of Clay, records that some of Clay's allies in the House refused to vote for him for Speaker of the House so that Clay would remain on the chamber floor, from whence he was better able to counter Marshall. Although Clay typically wore finer garments than Marshall, for the duration of the debate on his motion, Clay wore simple homemade clothes. The duel took place in Indiana on January 19, 1809, just across the Ohio River from Shippingport, Kentucky. On the first shot, Marshall missed and Clay lightly grazed Marshall's stomach. From 1812 to 1813, he served on the board of trustees for the city of Frankfort. He made another unsuccessful run for the Kentucky House of Representatives in 1813, losing to John Arnold. After a long absence from politics, Marshall was called to one final act of public service. Upon the death of Martin D. Hardin who had been elected to the Kentucky House of Representatives in 1823 but died before he could take office, Marshall pursued an abbreviated campaign for the vacant seat and defeated Jeptha Dudley by a margin of 3 votes. Newspapers sympathetic to the Democratic Republicans soon derided the American Republic as "The Snake".

Құқықтық дауларды шешу

1811 жылға дейін Джессамин округінің округтік сотында Джозеф Стритке қарсы Гарри Иннстің ар-намысқа нұқсан келтіру туралы ісі толық қарастырылмады. Төрелер алқасы Иннстің пайдасына шешім шығарды және 750 доллар көлемінде өтемақы белгіледі, бірақ Иннстің адвокаттары Генри Клей мен Роберт Уиклифф Иннстің Стритке қарсы айыпты үкімді қорғауды ғана қалағанын және өтемақыны алуға ниеті жоқ екенін мәлімдеді. Істі қайта қараудың орнына, Маршалл мен Иннес 1815 жылы сот дауын аяқтау туралы келісімге келді. Оның әйелі бір жыл бұрын қайтыс болған еді, ал газетін сатқаннан кейін көп ұзамай бір жағына соқпақ ұрды. Ол 1841 жылдың 3 шілдесінде ұлының үйінде қайтыс болды. Ол Кентукки штатының Листаун қаласындағы Глен Уиллис мүлігінде жерленген. 1888 жылы Бас Ассамблея Маршаллдың денесін Франкфурт зиратына қайта жерлеуге және қабірге белгі орнатуға 300 доллар бөлді, бірақ оның отбасы мүшелері оның денесін тыныш қалдыруды сұрады.