1937-1962 жылдар аралығындағы Армян Католик Шіркеуінің басшысы
Gregorio Pietro Agagianian
Бедрос Агаянян – лидер армянской католической церкви (1937-1962). Восстановил статус диаспоры после геноцида, критиковал коммунизм в Армении и богословские разногласия.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1937 жылдан 1962 жылға дейін Армян Католик Шіркеуінің басшысы
Head of the Armenian Catholic Church from 1937 to 1962
Рубен Пол Адалианның сөзіне сәйкес, Осман империясындағы армян геноцидінде болған зор шығындардан кейін Агагианианның "шебер басқаруы" арқасында Армян Католик Шіркеуі армян диаспорасындағы беделін қайта жаңартты. Патриарх ретінде ол Ливандағы 18 000-ға жуық католик армяндарға тікелей шіркеулік билік жүргізді. Тарихшы Феликс Корлидің айтуынша, "Армениядағы коммунистік үкіметке ең қатыгез қарсылас Ливандағы армян католик қауымының басшысы, кардинал Бедрос (Петр) Агагианиан болды. Ол бірнеше пасторлық хаттарында коммунистердің іс-әрекеттерін сынап, Совет Армениясындағы 'қатал шындық пен материалдық қиындықтар' туралы айтты". 1950 жылы Агагианиан "Аветик" журналында жаңа пасторлық хат жариялады, онда Армян Апостол Шіркеуін Халкидон кеңесінен бас тартып, Миафизизмнің ересін қабылдағаны үшін өзінің тарихымен байланысын үзген деп айыптады. Агагианиан сондай-ақ: "Католик Армян Апостол Шіркеуі – Григорий Ағартушыны қоса, біздің ата-бабаларымыздың қасиетті діні мен дәстүрлерін сақтап қалған жалғыз мекеме" деді. Феликс Корлидің мәлімдемесіне сәйкес, Агагианианға және оның пасторлық хатына қарсылық Армян Апостол Шіркеуінің екі бөлінген фракциясы арасында сирек кездесетін бірлікке әкелді. Советтік Ечмиадзиннің католикосы Кеворк VI және Антелиядағы Киликияның антикоммунистік және армян ұлтшыл католикосы Карекин I-нің жақтастары, ақыры, "Агагианианды айыптауда келісімге келді". Басқа да көптеген айыптаулардың ішінде, Агагианианды Шығыс Православие дін қызметкерлері "өздігінен тағайындалған" және армян халқына заңды рухани билігі болмаған деп айыптады. Алайда, "осындай маңызды мәселеде" Католикос Патриарх Кеворк VI Армян КСР Министрлер Кеңесіне жазбаша өтініш беруге және тіпті Агагианианның пасторлық хатының толық мәтінін көруге рұқсат алу үшін "олардың ықыласына тәуелді болуға" мәжбүр болды. Агагианиан 1954 жылы Ливанның Анжар қаласында Армян Католик Шіркеуін ашып, сол жерде жетім балаларға арналған пансионат құрды. 1962 жылдың 25 тамызында Армян патриархатының пасторлық басқаруынан қалып, Ватикан міндеттеріне көңіл бөлді.
According to Rouben Paul Adalian, the Armenian Catholic Church regained its stature in the Armenian diaspora under the "astute management" of Agagianian following the sizable losses in the Armenian genocide in the Ottoman Empire. As patriarch, he had immediate ecclesiastical jurisdiction over around 18,000 Catholic Armenians in Lebanon. According to historian Felix Corley, "One of the fiercest opponents of Communist rule in Armenia was the head of the Armenian Catholic community in Lebanon, Cardinal Bedros (Peter) Agagianian. In successive pastoral letters Agagianian attacked the Communists' record and spoke of the 'bitter reality and material misery' in Soviet Armenia." In 1950, Agagianian published a new pastoral letter in the journal Avetik in which he accused the Armenian Apostolic Church of breaking with its own past by rejecting the Council of Chalcedon and embracing what he termed the heresy of Miaphysitism. Agagianian also alleged, "The Catholic Armenian Apostolic Church is the only preserver of the holy faith and rites of our ancestors including Gregory the Illuminator." According to Felix Corley, opposition to Agagianian and his pastoral letter caused a rare moment of unity between the two divided factions of the Armenian Apostolic Church. Followers of both Kevork VI, the Pro Soviet Catholicos of Etchmiadzin and Karekin I, the anti communist and Armenian nationalist Catholicos of Cilicia in Antelias, finally, "had something to agree on in their condemnation of Agagianian". Among many other things, Agagianian was accused by Oriental Orthodox clergy of being "self appointed" and having no lawful spiritual authority over the Armenian people. It is very telling, however, that "even on such a key matter", Catholicos Patriarch Kevork VI had to file a written request with the Council of Ministers of the Armenian SSR and, "had to depend on the[ir] goodwill", even to be allowed to see the full text of Agagianian's pastoral letter. Agagianian inaugurated the Armenian Catholic church in Anjar, Lebanon in 1954 and founded a boarding house for orphaned boys there. He resigned the pastoral governance of the Armenian patriarchate on 25 August 1962, to focus on his duties at the Vatican.
Кардинал
1946 жылы 18 ақпанда Папа Пий XII Агагианианды кардинал етіп тағайындады. 1946 жылы 22 ақпанда ол Сан-Бартоломео-алл-Изола кардиналы-қасиетшісі болып тағайындалды. Герберт Мэтьюс бұл Папа Пийдің "католик шіркеуінің әмбебаптығын көрсету қалауы" екенін айтты. Папаның тәж киюіне жеті жыл толуына орай өткізілген бұл шарада "Сикстин капелласында латын обрядынан өзге обрядтар алғаш рет қолданылды". 1958 жылы маусым айында Пий оны Қасиетті Офис мүшесі етіп тағайындады.
Agagianian was made a cardinal on February 18, 1946, by Pope Pius XII. He was appointed Cardinal Priest of San Bartolomeo all'Isola on February 22, 1946. Herbert Matthews noted that it was Pope Pius's "desire to emphasize the universality of the Catholic Church." Held in commemoration of the seventh anniversary of the Pope's coronation, it was the "first time any but the Latin rite has been used in the Sistine Chapel." Pius named him a member of the Holy Office in June 1958.
Пропаганданың префекті
Агагианиан 1958 жылғы 18 маусымда Папа Пийдің бұйрығымен Иманды тарату жөніндегі қасиетті конгрегацияның (Propaganda Fide) про-префекті болып тағайындалды. Ол 23 маусымда «қарқынды емес рәсім» арқылы лауазымға кірісті. 1960 жылғы 18 шілдеде конгрегацияның префекті болды. 8 желтоқсанда Манила соборының қайта құрылысының бағышталу рәсімінде Папа Иоаннның ресми өкілі ретінде болды. 1959 жылғы ақпан айында Агагианиан Тайваньға сапар шегіп, аралдағы миссионерлік жұмысты бақылады. Кейіннен архиепископ Пауль Ю Пинге Фу Джен католиктік университетін қайта құруды тапсырды. 1959 жылғы мамыр айында ол екі апталық сапармен Жапонияға барды, оның аясында император Хирохитомен кездесті. 1961 жылғы маусымдағы Ирландияға жасаған сапары – Ирландияның қамқоршысы әулие Патриктің 1500 жылдығы тойланған Патрик жылының ең маңызды оқиғасы болды. Агагианианды жергілікті халық зор құрметпен қарсы алды. Фианна Файл партиясының Ирландия президенті Эмон де Валера Агагианианның сақинасын сүйгені суретке түсірілді. Агагианиан Дублиннің Крок паркінде паптық мисса өткізді, оған 90 000-нан астам адам қатысты. 1963 жылғы қыркүйекте Римде Оңтүстік Вьетнамның католик бірінші ханымы мадам Нхумен кездесті. 1964 жылғы 18 қазанда Папа Пауль VI Уганда шейіттерін қасиетті деп жариялағанда, Агагианиан Намугонгодағы қасиетті миссаға төрағалық етті. 1964 жылғы қарашада ол 38-ші Евхаристиялық конгрестің ашылуына қатысу үшін Үндістанның Бомбей қаласына сапар шекті. Конгреске 200-ден астам кардинал мен епископ қатысты.
Agagianian was appointed Pro Prefect of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith (Propaganda Fide) on June 18, 1958, by Pope Pius. He assumed the post on June 23 at a "simple ceremony." He became Prefect of the Congregation on July 18, 1960. He was Pope John's official representative at the December 8 ceremony for consecration of the reconstructed Manila Cathedral. In February 1959 Agagianian visited Taiwan to oversee missionary work in the island. He later entrusted Archbishop Paul Yü Pin to reestablish the Fu Jen Catholic University there. He arrived in Japan for a two week long visit in May 1959, which included a meeting with Emperor Hirohito. His visit to Ireland in June 1961 was the highlight of the Patrician Year, when the 1,500th anniversary of Saint Patrick, Ireland's patron saint, was celebrated. Agagianian received a great popular welcome there. Fianna Fáil President of Ireland Éamon de Valera was famously pictured kissing Agagianian's ring. Agagianian celebrated a pontifical high mass in Dublin's Croke Park attended by more than 90,000 people. In September 1963 he met with Madame Nhu, the Catholic first lady of South Vietnam, in Rome. On October 18, 1964, when the Uganda Martyrs were canonized by Pope Paul VI, Agagianian presided over the Holy Mass at Namugongo. In November 1964 he traveled to Bombay, India to open the 38th Eucharistic Congress. It was attended by more than 200 cardinals and bishops.
Екінші Ватикан кеңесі
Агагианиан 1962-1965 жылдар аралығында өткен Екінші Ватикандық Кеңестің (Ватикан II) Президенттік кеңесінде отырды. Ол Папа Павел VI тарапынан талқылаулар бағытын басқарған төрт модератордың бірі ретінде тағайындалды. Агагианиан осы төртеудің ішінде Куриядан келген жалғыз адам болды және Шығыс Католик шіркеулерін өкілдік етті. Ол миссионерлік жарлық Ad gentes және Gaudium et spes, – Қазіргі замандағы Шіркеу Конституциясын дайындауда ерекше рөл атқарды.
Agagianian sat on the Board of Presidency of the Second Vatican Council (Vatican II), which took place from 1962 to 1965. He was appointed by Pope Paul VI as one of the four moderators who directed the course of the debates, Agagianian was the only one of these four from the Curia, and represented the Eastern Catholic Churches. He had a special role in the preparation of the missionary decree Ad gentes and Gaudium et spes, the Constitution on the Church in the Modern World.
Папалыққа үміткер
Кардинал ретінде Агагианиан 1958 және 1963 жылдардағы папалық конклавтарға қатысты, сол кезде ол папабиль деп есептелді. 1958 жылы Агагианиан Папа болуға ең көп мүмкіндігі бар төрт кардиналдың бірі болды. Бүгінде 65 жасында ол әлі де папабильдердің қатарында – Папа Иоаннның орнын басуға үміткер кардиналдардың арасында – ең жоғары деңгейде саналады. Ол 1958 жылғы конклавта, онда Иоанн XXIII сайланды, және 1963 жылғы конклавта, онда қазіргі Папа сайланды, мүмкін үміткер ретінде талқыланды. Оның кандидатурасы баспасөзде кеңінен талқыланды. Рим Папасы Пий XII қайтыс болғанға дейін "Милуоки Сентинель" газеті Ватикан істерінің беделді білушілері Агагианианның Пийдің орнын басу үшін "сөзсіз ең басты үміткер" екеніне сенетінін жазды. 9 қазанда, Папа Пий қайтыс болған күні, газет оны "Ватиканның өте жауапты айналасындағылардың пікірінше, Папа Пийдің орнын басу үшін ең бірінші таңдау" деп сипаттады. Сайлау итальяндық Анжело Ронкалли (кейін Папа Иоанн XXIII болып сайланды) мен итальяндық емес Агагианиан арасындағы күрес ретінде қарастырылды. Агагианиан 1971 жылдың 16 мамырында Римде рактан қайтыс болды. Оның қосылу рәсімі 21 мамырда Санкт-Петер базиликасында өтті.
As a cardinal, Agagianian participated in the papal conclaves of 1958 and 1963, during which he was considered to have been papabile. efn|"In 1958 Agagianian was one of four cardinals reported to have the best chance of being elected Pope. Today, at 65, he is still rated at the very top among the papabili — those cardinals regarded as likely to succeed Pope John." "In 1958 Agagianian was one of four cardinals reported to have the best chance of being elected Pope. Today, at 65, he is still rated at the very top among the papabili—those cardinals regarded as likely to succeed Pope John. ""He was mentioned as a possibility in the 1958 conclave which elected John XXIII and again in the 1963 conclave which elected the present pope." His candidacy was widely discussed in the press. Even before the death of Pope Pius XII, The Milwaukee Sentinel wrote that some authoritative voices of Vatican affairs believe that Agagianian was "without question the leading candidate" to succeed Pius. On October 9, the day Pope Pius died, The Sentinel wrote that he is "considered by very responsible Vatican circles as the foremost choice" to succeed Pope Pius. The election was seen as a struggle between Italian Angelo Roncalli (who was eventually elected and became Pope John XXIII) and non Italian Agagianian. Agagianian died of cancer in Rome on May 16, 1971. His funeral took place on May 21 at St. Peter's Basilica.
Жеке өмір
Ағагианиан бойы биік, денесі жұқа еді. Агагианиан өмірінің көп бөлігін Римде өткізгендіктен, ол "римдікке айналған" еді және римдік акцентпен ағымды итальян тілінде сөйлейтін. Хили, ол "Шіркеудегі Шығыс пен Батыстың бірлігін бейнелейді" деп мәлімдеді. Оның қайтысынан кейін "Нью-Йорк Таймс" газеті былай деп жазды: "Қасиетті кардиналдар кеңесінен сайлауда жеңіске жетпесе де, [Агагианиан] [католик] шіркеуінің дамуына және жаңадан дамып келе жатқан елдердегі оның рөліне маңызды үлес қосты." Бостон кардиналы Ричард Кушинг Агагианианды "қазіргі заманның ең данышман дін қызметкерлерінің бірі және Шіркеу тарихындағы ең ұлы ой-сананың иесі" деп сипаттады. Норман Сент-Джон Стивс 1955 жылы оны "ерекше келбетті, жақсы білімгер" деп жазды. Хили оның "көңілді шарапаттылық пен даналықтың тартымды үйлесімін" көрсететінін айтты.
Agagianian was tall and had a slender frame. Since Agagianian spent much of his adult life in Rome, he was "Romanized" and spoke fluent Italian with a Roman accent. Healy argued that "he symbolize[d] the unity of the East and West in the Church" Upon his death, The New York Times wrote that "Despite his failure to win election from the Sacred College of Cardinals, [Agagianian] nevertheless made a major impact on the development of the [Catholic] church and its role in the newly developing nations." Cardinal Richard Cushing of Boston called Agagianian "one of the most brilliant Churchmen of modern times, and possessor of one of the greatest minds in the history of the Church." Norman St John Stevas wrote of him in 1955 as "a man of distinguished presence, a fine scholar." Healy opined that he exuded "an attractive combination of modesty and wisdom."