1919 жылғы Полиция Актісі және Ұлыбританиядағы полицейлердің күресі

Кіріспе

1918–19 жылдарғы Ұлыбританиядағы британ полициясының ереуілі нәтижесінде британ үкіметі Парламентке Полиция заңының жобасын ұсынды, ол Англия мен Уэльс полиция федерациясын полиция өкілдігі ретінде құрды. Заң полицияға кәсіподаққа мүше болуға немесе кез келген басқа кәсіподақ ұйымымен байланыс орнатуға тыйым салды. Бұл заң Ұлттық полиция және түрме қызметкерлері одағының (NUPPO) құрылуына жауап ретінде әзірленіп, қабылданды. 1918 жылы өткен сәтті ереуіл және 1919 жылдың маусымындағы тағы бір ереуіл үкіметтің одақты таратуына әкелді. 1919 жылдың 1 тамызында Полиция заңы 1919 қабылданды. Парламентте Лейбористер партиясының аз ғана бөлігі қарсылық білдірді.

NUPPO-ның құрылуы

1870 жылы Ньюкасл-апон-Тайн полициясының жергілікті Бақылау комитетімен жұмыс жағдайлары мен жалақының аздығына байланысты "дау" болғаны тіркелді, бірақ олар қызметтен бас тартқан жоқ. Одан кейін 1872 және 1890 жылдары Метрополитен полициясы екі рет ереуілге шықты. 20-ғасырдың басында кәсіподақтар құру өрістеді және 1913 жылдың қыркүйегінде "Полиция шолуы" журналында полиция кәсіподағы құрылып жатқаны туралы анонимді хат жарияланды. Қарапайым қызметкерлер жасырын түрде кәсіподаққа қосыла бастады. Полиция мүшелігі анықталған кез келген адамды дереу жұмыстан шығарды. Бірақ, жаңадан құрылған кәсіподақ қарапайым полиция қызметкерлеріне ұнады және мүшелерінің саны артты. 1918 жылғы ереуіл алдында НУППО Метрополитен полициясының 12 000 жалпы құрамынан 10 000 мүшесі бар екенін мәлімдеді. Комиссар сэр Эдвард Генри жауап ретінде кәсіподаққа тыйым салатын және оған қатысы бар кез келген адамды дереу жұмыстан босату туралы ресми полиция бұйрығын шығарды. Ұлттық үкімет те қарсылық білдірді. Ішкі істер министрі мен Комиссар қызметтен босату және зейнетақы құқығын жоғалту туралы қауіп-қатердің жеткілікті екеніне сенді. Бірақ 1918 жылдың тамызында Метрополитен полициясы ереуілге шықты.

Полиция констебльі Тильді жұмыстан шығару

Полиция полиция констебль Тиелді, күштің көрнекті мүшесі және кәсіподақ ұйымдастырушысын, кәсіподақ қызметі үшін қызметтен босатты. Бұл әрекет 1918 жылғы ереуілге түрткі болды, жалақы мен еңбек жағдайларына қатысты көптеген наразылықтардың бастауы болды. Билік қатардағы қызметкерлердің наразылықтарын жою және констебль Тиелді қорғау үшін белсенді әрекеттерге қолдау көрсетуге дайын екенін дұрыс бағаламады. Ереуіл басталғанға бір күн бұрын полиция инспекторлары апталық кездесуде комиссарға полициядағы жағдай тыныш екенін хабарлады.

1918 жылғы ереуіл

NUPPO басшылығы жалақыны көтеруді, соғыс бонустарын жақсартуды, зейнеткерлік құқықтарды полиция қызметкерлерінің жесірлеріне дейін кеңейтуді, зейнеткерлік құқық мерзімін қысқартуды және мектеп жасындағы балаларға жәрдемақы беруді талап етті. Ең маңызды мәселе – NUPPO-ның полиция қызметкерлерінің өкілі ретінде ресми түрде танылуы болды. NUPPO билік органдарына егер олардың талаптары 29 тамыздың түн ортасына дейін орындалмаса, ереуіл жариялайтындарын хабарлады. 1918 жылғы ереуіл үкіметті отандық және халықаралық еңбек қозғалыстары кезінде дайынсыз жағдайда тапты. Ереуілдің жылдамдығы және қатысушылардың бірлігі үкіметті таң қалдырды. Келесі күні, 30 тамызда, 12 000 адам ереуілге шықты, бұл Метрополитен күшіндегі барлық қызметкерлердің дерлік толық саны еді. Үкімет елорданың маңызды нүктелеріне әскерлерді орналастырып, ереуілді тоқтатуды басымдыққа қойды. Ереуіл басталғанда Францияда болған премьер-министр Ллойд Джордж 31-і күні NUPPO басшылығымен кездесу өткізді, және сол күні дау шешілді. Келісім шарттарына сәйкес, барлық шендердің зейнетақылық жалақысы аптасына 13 шиллингке [65 пенни] көтерілді, ал ең төменгі жалақы 43 шиллингке [2,15 фунт стерлингке] дейін жеткізілді. Зейнетақы алу құқығына қажетті қызмет мерзімі 30 жылдан 26 жылға дейін қысқартылды, ал жесірлерге 10 шиллинг [50 пенни] зейнетақы тағайындалды. Соғыс бонусы аптасына 12 шиллинг [60 пенни] көлемінде берілді, ал мектеп жасындағы әр балаға 2 шиллинг 6 пенс [12,5 пенни] жәрдемақы төленді. Констебль Тиль қайтадан қызметке орналастырылды. NUPPO-ның барлық талаптары орындалды, бірақ кәсіподақты ресми танудан басқа. Лондоннан тыс жерлерде ереуіл болған жоқ. Бірақ Манчестердегі полиция қызметкерлері ереуілге шығуға дайын екенін білдірді; оларға Метрополитен полициясына берілгендей шарттар ұсынылды және олар оны қабылдады. Қазан айына қарай елдегі бірнеше полиция күштерінің жалақысы көтерілді. Ереуілдің тікелей салдары – кәсіподаққа мүшелік санының өсуі болды, ол тамыз айында 10 000-нан 1918 жылдың қарашасына қарай 50 000-ға дейін өсті. Кәсіподақты тану мәселесінде Ллойд Джордж соғыс кезінде мұны істеу мүмкін емес екенін мәлімдеді. Ллойд Джорджтың кәсіподақ жетекшілерімен кездесіп, дауды шешкені одақтың президенті Джеймс Марстон тарапынан одақтың де-факто танылуы ретінде қарастырылды. 1918 жылғы ереуілдің салдарынан, Сэр Эдвард Генри, Метрополитен полициясының комиссары отставкаға кетті және оның орнына әрекеттегі әскери офицер, генерал сэр Невил Макреди тағайындалды. Макреди дереу полицияның басқару құрылымын қайта ұйымдастыруға кірісті. Макредидің пікірінше, NUPPO-ның күндері санаулы еді. Ол өзінің тағайындалуының мән-жайларын ескере отырып, NUPPO және оның лауазымды тұлғаларымен қарым-қатынаста толық еркіндікке ие екенін білді. Макреди кәсіподақпен келіссөздер жүргізуге ешқандай күш жұмсаған жоқ. Ол NUPPO президенті Джеймс Марстонды да, бас хатшы Джек Хейсті де танудан бас тартты. Макредидің пікірінше, полициядағы шағымдар қазір шешілді, ал NUPPO ресми емес ұйым болып қала берді, сондықтан олармен ресми түрде жұмыс істеуге болмайды. Кәсіподақты айналып өту үшін Макреди полиция офицерлері үшін өкілдік кеңестер құрды. Кеңестерді құру кезінде Макреди үкіметпен де, кәсіподақпен де кеңеспеді. Бұл кеңестерге Метрополитен күшінің жиырма алты бөлімінен әрқайсысынан бір делегат кіретін болады – барлығы жасырын дауыс беру арқылы сайланады. NUPPO басшылығы тағы да NUPPO-ны ресми тануды талап етті. Ішкі істер министрлігінің мақұлдауымен Макреди полиция қызметкерлеріне NUPPO-ға қосылуға тыйым салған полиция бұйрықтарын жойды, бірақ кәсіподақ мүшелеріне полиция тәртібіне араласуға немесе полиция қызметкерлерін қызметтен кетуге шақыруға тыйым салатын қосымша талап қосты.

The executive of NUPPO demanded a pay increase, improved war bonuses, extension of pension rights to include policemen's widows, a shortening of the pension entitlement period, and an allowance for school aged children. The most significant issue was that NUPPO be officially recognised as the representative of the police workers. NUPPO informed the authorities that unless their demands were met by midnight on the 29 August, they would call a strike. The strike of 1918 caught the government off guard at a time of domestic and international labour unrest. The swiftness of the strike and the solidarity of the men shocked the government. By the next day, 30 August, 12,000 men were on strike, virtually the entire complement of men in the Metropolitan Force. The government deployed troops at key points across the capital in response and its priority was to end the strike. Prime Minister Lloyd George, who had been in France when the strike started, called a meeting on the 31st with the executive of NUPPO, and the strike was settled that same day. The terms of the settlement included an increase for all ranks of 13 shillings [65p] per week in pensionable pay, raising the minimum to 43 shillings [£2.15]. The right to a pension was reduced from 30 years' service to 26 years' service, and widows were awarded a pension of 10 shillings [50p]. A war bonus of 12 shillings [60p] per week was granted, and a grant of 2 shillings and sixpence [12 1/2p] for each child of school age was given. Constable Thiel was reinstated. All NUPPO's demands had been met except official recognition of the union. Outside London there had been no strikes. But policemen in Manchester threatened to strike; they were offered and accepted the same terms given to the Metropolitan Police. By October, several other police forces around the country had been given pay increases. An immediate consequence of the strike was the increase in union membership, which jumped from 10,000 in August to 50,000 by November 1918. As far as union recognition was concerned, Lloyd George stated that this could not be granted in time of war. The fact that Lloyd George had met, and settled the dispute, with the union leaders was viewed by union president James Marston as de facto recognition of the union. As a consequence of the 1918 strike, Sir Edward Henry, the Commissioner of the Metropolitan Police resigned and was replaced by a serving soldier, General Sir Nevil Macready. Macready immediately began reorganising the command structure of the police. As far as Macready was concerned the days of the NUPPO were numbered. He had the comforting knowledge that, given the circumstances in which his appointment was made, he was to have carte blanche in his dealings with the NUPPO and its officials. Macready did nothing to encourage talks with the union. He refused to recognise both James Marston, the president of NUPPO, and Jack Hayes, the general secretary. As far as Macready was concerned the police had had a grievance that was now settled, and NUPPO remained an unofficial body therefore they were not to be dealt with. In an attempt to circumnavigate the union, Macready established representative boards for police officers. In instituting the boards, Macready had neither consulted the government nor the Union. These boards would consist of one delegate from each of the twenty six divisions within the Metropolitan force – all of whom were to be elected by secret ballot. The NUPPO executive demanded once again that NUPPO be officially recognised. With the approval of the Home Office, Macready lifted Police Orders ban barring police from joining NUPPO, but added an addendum forbidding union members from interfering with police discipline or imploring police to withdraw from duty.

Десбороу комитеті мен 1919 жылғы ереуіл

Үкімет лорд Десборо басшылығымен Англия, Уэльс және Шотландиядағы полиция күштерінің барлық аспектілерін қарастыратын комитет құрылатынын жариялады. Комитет атап көрсеткен мәселелердің бірі – полиция қызметкерлерінің жалақысындағы үйлесімсіздік. Ол кезде полиция қызметкерлеріне бірыңғай жалақы жүйесі болған жоқ. Жергілікті қадағалау комитеттері полиция қызметкерлерінің жалақысын белгілеуші жалғыз орган болды. Ауыл шаруашылығы жұмысшылары мен біліктілігі жоқ жұмысшылардың жалақысы полиция қызметкерлерінің жалақысынан асып кеткен. Дезбороу комитеті провинциялық полицияда бес жыл қызмет еткен, үйленген және екі баласы бар орташа полицейдің жалақысы 2 фунт 15 шиллинг (£2.75) құрайтынын тіркеді, бұл жалақыға пәтер жалдау ақысы және балаға берілетін жәрдемақы сияқты барлық төлемдер кірген. Дезбороу комитеті Ньюкасл-он-Тайн қаласындағы көше тазалаушының провинциялық полицеймен бірдей жалақы алғанына мысал келтірді. Комитет келтірген тағы он мысал полиция қызметкерлеріне қарағанда еңбекші мамандықтардағы жұмысшыларға жоғары жалақы төленгенін көрсетті, олардың алтауы Метрополитен полициясынан да жоғары төленді. Лорд Дезбороу жалақы мәселесіндегі қатардағы полицейдің қиын жағдайына шынайы көңіл бөлді және осыған байланысты салыстырмалы түрде жомарт жалақыны ұсынды. 1918 жылдың соңында және 1919 жылы Ұлыбританиядағы барлық ірі және ұсақ кәсіподақтар дау-дамайларға белсенді қатысты. 1919 жылдың ортасына қарай доктарда, теміржол және басқа да көлік саласындағы жұмысшылар ереуілге шықты немесе ереуіл қаупі туды. Бүкіл ел бойынша нан пісірушілер ереуілі және Глазгодағы кеңес үйлерінің тұрғындары ереуілге шықты. Сонымен қатар, баспасөз Ұлыбританияда большевик революциясы басталғаны туралы хабарлады. Үкімет полицияның басқа кәсіподақтармен немесе ТЮК-пен бірігуіне мүмкіндік бере алмады. Үкімет жұмысшылардың наразылығын, соның ішінде полиция қызметкерлерінің наразылығын адалдықсыздық белгісі деп бағалады. Олар екінші рет қателеспеуді қалаған. 1919 жылғы Полиция заңы NUPPO үшін өлім жарғысы болды. Ол NUPPO орнына Англия мен Уэльс полиция федерациясын құрды, бұл компаниялық кәсіподақтың мемлекеттік сектордағы нұсқасы еді. Заң бойынша NUPPO полицияны өкілдік ететін орган ретінде заңсыз деп жарияланды және полиция қызметкерлерінің кәсіподаққа мүше болуына тыйым салынды. NUPPO-ның күресуден немесе тарап кетуден басқа таңдауы қалмады; бұл болжамды, ол күресуді таңдады. Алайда, бұл жолы кәсіподақ ерлердің көңіл-күйін дұрыс түсінбеді, тағы да ереуіл шақыру арқылы. Метрополитен полициясының 18 200 қызметкерінің арасында 1919 жылғы ереуілге барлығы 1156 адам қатысты.

The government announced that a committee be convened under Lord Desborough that would look at all aspects of police forces in England, Wales, and Scotland. One of the things the committee highlighted was the inconsistency in police pay. At the time, there was no uniform pay structure for the police. Local Watch Committees were the sole arbiters of police pay. The pay of agricultural workers and unskilled labourers had outstripped that of the police. The Desborough Committee recorded that the pay for the average constable serving in a provincial force with five years service who was married with two children would earn 2 pounds 15 shillings [£2.75], including all their allowances such as rent and a child allowance. The Desborough Committee cited examples that a street sweeper in Newcastle on Tyne was on the same rate of pay as a constable in the provincial force. Ten other examples cited by the committee also showed police were paid less than menial labour occupations, six of which paid higher than the Metropolitan Police. Lord Desborough was therefore quite sympathetic to the plight of the ordinary policeman regarding pay, and consequently recommended comparatively generous increases. By the end of 1918 and into 1919 it seemed that all the unions, large and small, were active in disputes throughout Britain. By mid 1919 there were strikes or the threat of strikes on the docks and among railway and other transport workers. There was a nationwide bakers' strike and a rent strike by council tenants in Glasgow. The press, meanwhile, was reporting that a Bolshevik revolution had arrived in Britain. The government could not afford the possibility of the police aligning with another union or the TUC. The government interpreted labour discontent, including the police, as a sign of disloyalty. It was determined that it would not be caught napping a second time. The Police Act 1919 was the death knell of NUPPO. It established the Police Federation of England and Wales, a public sector version of a company union, to replace NUPPO. Under the Act, NUPPO was outlawed as a representative body for the police and forbade police from belonging to a trade union. NUPPO had no options but to fight or fold; unsurprisingly, it chose to fight. This time, however, it was the union that misread the mood of the men when it called for another strike. Out of a force of 18,200 men in the Metropolitan Police, only 1,156 participated in the strike in 1919.

Ливерпуль

Алайда Ливерпуль қалалық полициясы 1919 жылғы ереуілді қолдады. Ливерпуль қалалық полициясының 1874 қызметкерінің 954-і ереуілге қатысты. Бутль полиция кәсіби одағы 70 офицердің 69-ы ереуілге қосылғанын мәлімдеді.

Нәтиже

1918 және 1919 жылдардағы ереуілдердің салдары полиция қызметкерлеріне белгілі бір пайда әкелді. Олардың жалақысы екі есеге артты және үкімет қысқа мерзімге олардың мәселелеріне назар аударуға мәжбүр болды. Бірақ полиция офицерлеріне кәсіподаққа мүше болуға тыйым салынды, болашақта ешқандай еңбек дауларына (мысалы, ереуілге) қатысуға тыйым салынды, сондай-ақ үкімет Полиция федерациясын құрды, ол функционалды түрде компаниялық кәсіподаққа ұқсас болды. Осы екі ереуіл үкіметтің полицияның өзінің тұрақтылығы үшін қаншалықты маңызды екенін түсінуіне септігін тигізді.

Қосымша ақпарат

Бин, Р. "Полициядағы тәртіпсіздік, кәсіподақ құру және 1919 жылғы Ливерпульдегі ереуіл", Заманауи тарих журналы 15, 1980, 647 б.
Кронин, Дж. Е. Еңбек және қоғам Ұлыбританияда 1918–1979 (Лондон, 1984)
Кронин, Дж. Е. "Еңбекпен күресу, 1918–1928", Дж. Е. Кронин және Дж. Шнеер баспасынан шыққан, Қазіргі Ұлыбританиядағы әлеуметтік қақтығыстар мен саяси тәртіп (Лондон, 1982).
Джадж, А. және Рейнольдс, Г. В., Полиция ереуілге шыққан түн (Лондон, 1968)
Вригли, С. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі он жылдықтардағы британдық еңбек қозғалысы. (Лофборо, 1979)

Қазіргі заманғы есептер

Полиция және түрме қызметкерлері журналы: 2 қаңтар 1919 жылғы, 20 ақпан 1919 жылғы, 30 сәуір 1919 жылғы, 21 мамыр 1919 жылғы, 2 шілде 1919 жылғы, 20 тамыз 1919 жылғы және 3 қыркүйек 1919 жылғы нөмірлері.