Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық саясаткер (1799–1879)
American politician (1799–1879)
Маргарет Итон (О'Нилл, бұрын Тимберлейк, кейін Букиняни; 3 желтоқсан 1799 – 8 қараша 1879), Теннесси штатынан АҚШ сенаторы және АҚШ-тың Соғыс министрі болған Джон Генри Итонның әйелі және Эндрю Джексонның жақын досы. Олардың некесі "Петтикоат ісі" деп белгілі болған ұлттық жанжалға себеп болды. Тарихта Пегги деп жиі танылғанымен, Маргарет өзінің автобиографиясында: "Мен өмірімде ешқашан Пегги деп аталған емеспін, мен әдетте өз атыммен, Маргарет деп аталатынмын" деді.
Margaret Eaton ( O'Neill, formerly Timberlake, later Buchignani; December 3, 1799 – November 8, 1879), was the wife of John Henry Eaton, a United States senator from Tennessee and United States Secretary of War, and a confidant of Andrew Jackson. Their marriage was the cause of a national controversy known as the Petticoat affair. While better known in history as Peggy, Margaret stated in her autobiography, "I never was called Peggy in all my life I was ordinarily called by my proper name of Margaret."
Ерте өмір
Маргарет О'Нилл – Рода Хауэлл мен Франклин Хаус қонақ үйінің иесі Уильям О'Ниллдің қызы. Оның бес бауыры болған: Уильям, Роберт, Джон, Мэри және Джорджанна. Кейіннен пошта министрі болған Уильям Т. Барри: «Бізді жиі фортепианода ойнап, жағымды әндермен қуантып жүретін әдемі қызша туралы» деп жазған. Ол жас кезінде-ақ оның әйгілілігі күдік тудырды, себебі ол ер адамдар көп баратын барда жұмыс істеді және пансионат тұрғындарымен жеңіл-жеңіл әңгімелесетін. Егде жастағы Маргарет: «Мен әлі де қыздармен бірге ойыншық шеңбер айналдырып жүргенде, жас және егде жастағы ер адамдардың назарына ілігіп, қыздың басын айналдыруға жететіндей болдым» деп еске алды.
Margaret O'Neill was the daughter of Rhoda Howell and William O'Neill, the owner of Franklin House, a popular Washington, D. C., hotel. She had five siblings: William, Robert, John, Mary, and Georgianna. William T. Barry, who later served as Postmaster General, wrote "of a charming little girl who very frequently plays the piano, and entertains us with agreeable songs." As a young girl, her reputation was already under scrutiny because she worked in a bar frequented by men and casually bantered with the boardinghouse clientele. An elderly Margaret reminisced that, "While I was still in pantalets and rolling hoops with other girls I had the attention of men, young and old, enough to turn a girl's head."
Бірінші неке
1816 жылы 17 жасында Маргарет О'Нилл 39 жастағы Әскери-теңіз флотының қызметкері Джон Б. Тимберлейкке үйленді. Оның ата-анасы оларға қонақүйдің қарсы бетіндегі үйді сыйға берді, сонда олар көптеген саясаткерлермен танысты. 1818 жылы олар 28 жастағы жесір және Теннесси штатынан жаңадан сайланған сенатор Джон Генри Итонмен танысып, дос болды. Маргарет пен Джон Тимберлейктің үш баласы болды: Уильям (1817 жылы туған, 1818 жылы қайтыс болған); Мэри Вирджиния (1819 жылы туған); және Маргарет Роуз (1825–1855).
About 1816, at age 17, Margaret O'Neill married John B. Timberlake, a 39 year old purser in the Navy. Her parents gave them a house across from the hotel, and they met many politicians who stayed there. In 1818 they met and befriended John Henry Eaton, a 28 year old widower and newly elected senator from Tennessee. Margaret and John Timberlake had three children: William (b. 1817; d. 1818); Mary Virginia (b. 1819); and Margaret Rose (1825–1855).
Екінші неке және жанжал
Джон Тимберлейк 1828 жылы Жерорта теңізінде, төрт жылдық саяхаты кезінде қайтыс болды. Қоғамдық әдет-ғұрыптар ұзақ аза тұтуды талап еткенімен, жесір Маргарет Тимберлейк сенатор Итонға 1829 жылдың 1 қаңтарында, Тимберлейк қайтыс болғаннан кейін тоғыз ай өткен соң тұрмысқа шықты. Осының салдарынан Тимберлейк әйелі мен Итонның арасындағы қарым-қатынасқа байланысты үмітсіздікке түсіп, өзін-өзі өлтірген деген қауесет тарады. Дәрігерлер жасаған сараптама көрсеткендей, Тимберлейк өкпе ауруынан туған пневмониядан қайтыс болған. Джон Итон соғыс министрі болып тағайындалғаннан кейін қауесеттер жалғасты, ал Маргарет Итонды басқа министрлердің әйелдері көзге ілмейтін қылып, сыйламайтын болды. Оның абыройын президент Эндрю Джексон қорғады, соның нәтижесінде ол «Петикоат ісі» деп аталатын оқиғаның орталық тұлғасына айналды. Бұл істе кабинет мүшелерінің және басқа да белгілі Вашингтон тұрғындарының әйелдері Итондарға қосылып бара жатқан жолдарынан бас тарды және оларды кештерге, басқа да шараларға шақырудан жаңылды. Джексон кабинет әйелдерін Итондарға деген наразылықтарын тоқтатуға көндіруге тырысты. Вице-президент Джон К. Калхун, оның әйелі Флориде Калхун Итонға қарсы күресшілердің жетекшісі саналды, әйеліне қолдау көрсетті. Бұл Джексонды жесір Мартин Ван Бюренге, Мемлекеттік хатшыға, оның ықыласын аударуға итерді. Ван Бюрен Итондардың жағына шығып, Маргаретке жағымды қарым-қатынас көрсеткен болатын. Ван Бюрен отставкаға кететін болды, бұл «Петикоат ісіне» нүкте қоюға көмектесті, соның арқасында Джексон Итонға қарсы кабинет мүшелерін қызметтен босатуға мүмкіндік алды. Калхун вице-президенттік лауазымға қайтадан ұсынылмады және өкілеттігі аяқталар алдында АҚШ Сенатына сайлану үшін қызметінен кетті. Ван Бюрен 1833 жылы вице-президент болды және 1837 жылы Джексонның орнын басуға мүмкіндік алды.
John Timberlake died in 1828 while at sea in the Mediterranean, in service on a four year voyage. Though the conventions of society required an extended mourning period, the widow Margaret Timberlake married Senator Eaton on January 1, 1829, just nine months after Timberlake's death. As a result, rumors circulated that Timberlake had committed suicide because of despair at an alleged affair between his wife and Eaton. An autopsy concluded that Timberlake died of pneumonia brought on by pulmonary disease. After John Eaton was appointed as Secretary of War, rumors continued and Margaret Eaton was snubbed by other cabinet wives. Her honor was defended by President Andrew Jackson, and she became the subject of the Petticoat affair, in which the wives of cabinet members and other prominent Washingtonians refused to pay social calls on the Eatons and refused them invitations to parties and other events. Jackson tried unsuccessfully to coerce the cabinet wives into ending their snubbing of the Eatons. Vice President John C. Calhoun, whose wife, Floride Calhoun, was seen as the anti Eaton ringleader, supported his wife. This caused Jackson to transfer his favor to widower Martin Van Buren, the Secretary of State, who had taken the Eatons' side and shown positive social attention to Margaret. Van Buren helped end the Petticoat Affair by resigning, which gave Jackson the ability to remove his anti Eaton cabinet members. Calhoun was not renominated for vice president and resigned shortly before the end of his term to accept election to the U. S. Senate. Van Buren became vice president in 1833, and was well placed to become Jackson's successor in 1837.
Қоғамдық әсері
Тарихшы Джон Ф. Марсалек Вашингтон қоғамының Маргаретті қабылдамауының нақты себептерін түсіндірді:
Historian John F. Marszalek explained his view of the real reasons Washington society found Margaret unacceptable:
Ол өзінің орнын білмеді; ол ойына келгеннің бәрі туралы тікелей айтты, тіпті әйелдер білуі керек емес деген тақырыптар туралы да. Ол әйелге лайық емес түрде әлемге өзіндік ізденіс жасады. Оны қабылдаса, қоғамды бұзу қаупі туады. Осы қарапайым, таза емес, ерсілі-қарсылы, әлемге құмар әйелді қабылдаса, ізгілік пен моральдың қабырғасы бұзылып, қоғамда қорқынышты өзгерістерге қарсы тұруға ешқандай қорғаныс болмайды. Маргарет Итонның өзінің маңыздылығы шамалы еді; қауіпті құраған – ол бейнелеген нәрсе. Инабатты әйелдердің таңдауы болмады; олар қоғамның моральдық құндылықтарын қорғау үшін оның қоғамға қабылдануын тоқтатуға тиіс еді. Автор Джон Мичем Маргарет Итонның өмірі сол кездегілер үшін ерекше болғанын айтады. Мичемнің сөзінше, ол "өзінің мойындауынша, еркін сүйкестеуші" еді – тілі "басқарылмаған және басқарылмайтын". Ол сондай-ақ, оның назарға құштар екенін айтады: "Өмірінің әртүрлі кезеңдерінде генерал-адъютант, майор және капитан оған қызығушылық танытты – бұл оны қуантты". Маргарет қайтыс болғаннан кейін ұзақ уақыттан соң жарияланған естеліктерінде, оның өзі туралы айтылған кейбір сипаттамалардың дұрыстығын мойындады: "Шындығында, менің сүйіктілерімнің ешқайсысы джентльмен емес және қоғамда жақсы жағдайға ие болған емес". "Мен көп ақымақ сөздер айтқан шығармын, – деп жазды Маргарет. – Ақылға қонымды сөздерім азырақ болғанына сенімдімін. Мен ақымақ, асығыс едім, бірақ зұлым емеспін". Өзін тікелей қорғаудан бас тартып, Маргарет Итон өзінің сыншыларына деген пікірін былай білдірді: "Мен олар сияқты тәуелсіз едім және күшті достарым болды. Олардың ешқайсысының сұлулығы, жетістіктері немесе қоғамдағы қандай да бір ізгілігі болған жоқ, сондықтан олар маған қызғанышпен қарады". Мичем "жауларының" таратқан айыптауларының шындығын бағалау мүмкін емес екенін" атап өтті, бірақ "ол осы "қызықты қорғанысты" ұсынады:
She did not know her place; she forthrightly spoke up about anything that came to her mind, even topics of which women were supposed to be ignorant. She thrust herself into the world in a manner inappropriate for a woman Accept her, and society was in danger of disruption. Accept this uncouth, impure, forward, worldly woman, and the wall of virtue and morality would be breached and society would have no further defenses against the forces of frightening change. Margaret Eaton was not that important in herself; it was what she represented that constituted the threat. Proper women had no choice; they had to prevent her acceptance into society as part of their defense of that society's morality. Author Jon Meacham points out that Margaret Eaton's life was unusual for its time. She was, according to Meacham "by her own account an outgoing flirt" – her tongue was "ungoverned, and ungovernable." He also points out that she craved attention: "At various points in her life she was courted by an adjutant general, a major and a captain – which delighted her." In a memoir published long after her death, Margaret admitted to the accuracy of some of the characterizations of her: "The fact is, I never had a lover who was not a gentleman and was not in a good position in society." "I must have said a great many foolish things" wrote Margaret, "I am sure I did very few wise ones. I was foolish, hasty, but not vicious." Refusing to defend herself directly, Margaret Eaton expressed her opinion of her critics this way: "I was quite as independent as they, and had more powerful friends None of them had beauty, accomplishments or graces in society of any kind, and for these reasons they were jealous of me." Meacham observes that, "it's impossible to assess the truth of the charges" lodged by her enemies, but "she offers this "interesting defense":
"Біраз ақыл-есті қолданайық. Мен өзімді әулие деп есептемеймін, менде көп ақыл-ес жоқ екенін де мойындаймын, мені үлгілі әйел деп санамаймын, бірақ маған қарсы айтылған жалаға сенуге бола ма, жоқ па, соны әлемге ашық айтайын".
"Just let a little commonsense be exercised. While I do not pretend to be a saint, and do not think I was ever very much stocked with sense, and lay no claim to be a model woman in any way, I put it to the candor of the world whether the slanders which have been uttered against me are to be believed."
Үшінші неке және кейінгі өмірі
Екінші күйеуі қайтыс болғаннан кейін үш жыл өткен соң, Маргарет Итон 1859 жылғы 7 маусымда итальяндық музыка мұғалімі және би шебері Антонио Габриэле Бучиньяниге тұрмысқа шықты. Ол 59 жаста болса, ол 20 жаста еді. Бұл неке Маргарет өмірінің басында бастан өткерген әлеуметтік айыпты қайтадан күшейтті. 1866 жылы, олардың некелерінің жетінші жылында, Бучиньяни әйелінің байлығының көп бөлігін және оның 17 жасар немересі Эмили Э. Рэндольфты алып, Еуропаға қашып кетті. 1869 жылы Маргаретпен ажырасқаннан кейін ол Рэндольфқа үйленді. Маргарет Итон Бучиньяниден ажырасты, бірақ қаржылық жағдайын қалпына келтіре алмады. Ол 1879 жылғы 8 қарашада Вашингтон қаласында кедейлікте қайтыс болды және Оук-Хилл зиратына жерленді.
Three years after the death of her second husband, Margaret Eaton married Antonio Gabriele Buchignani, an Italian music teacher and dancing master, on June 7, 1859. She was 59 and he was in his mid 20s. The marriage reignited much of the social stigma Margaret had carried earlier in life. In 1866, their seventh year of marriage, Buchignani ran off to Europe with the bulk of his wife's fortune as well as her 17 year old granddaughter Emily E. Randolph. He married Randolph after he and Margaret divorced in 1869. Although Margaret Eaton obtained a divorce from Buchignani, she was not able to recover her financial standing. She died in poverty in Washington, D. C., on November 8, 1879, and was buried at Oak Hill Cemetery.