Жоржо де Кириконың 1914 жылғы «Махаббат әні» суреті – метафизикалық өнердің және сюрреализмнің ерте үлгісі. Грек мүсіні, дәрігерлік қолғап, доп бейнеленген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1914 жылғы Джорджо де Чириконың суреті
1914 painting by Giorgio de Chirico
the painting by Chirico
«Махаббат әні» (немесе «Le chant d'amour» / «Love Song») – итальяндық метафизикалық суретші Джорджо де Чириконың 1914 жылы салған суреті. Бұл Чириконың ең танымал туындыларының бірі және сюрреализм стилінің ерте мысалы, бірақ бұл қозғалыс 1924 жылы Андре Бретонмен «құрылғаннан» бұрын он жылдай ертерек салынған. Сурет Чириконың осы кезеңдегі басқа туындыларына ұқсас, сыртқы архитектуралық ортаны бейнелейді. Бірақ бұл жолы негізгі назар грек мүсінінің басы мен хирургтік қолғап орнатылған кішкентай қабырғаға аударылған. Оның астында жасыл шар орналасқан. Көлденеңде локомотивтің силуэті көрінеді, бұл бейне Чириконың мансабының осы кезеңінде бірнеше рет қайталанады және Грециядағы теміржол желілерін жоспарлауға қатысқан инженер әкесінің символы ретінде түсіндіріледі.
The Song of Love (also known as Le chant d'amour or Love Song) is a 1914 painting by Italian metaphysical painter Giorgio de Chirico. It is one of the most famous works by Chirico and an early example of the surrealist style, though it was painted ten years before the movement was "founded" by André Breton in 1924. It depicts an outdoor architectural setting similar to other works by Chirico at this time. This time however, the main focus is a small wall on which is mounted a Greek sculpted head and a surgeon's glove. Below it is a green ball. On the horizon is the outline of a locomotive, an image that recurs several times during this period of Chirico's career and that has been interpreted as a symbol of de Chirico’s father, an engineer who was involved in the planning of railroad lines in Greece.
Метафизикалық өнер қозғалысы
Метафизикалық өнер қозғалысын бұрын футурист болған Чирико мен Карло Карра құрды. Бұл суреттерде адамдардан өте сирек кездесетін итальяндық қала алаңдары бейнеленген. Мұндай қала алаңдарында көбінесе керемет қайшылық тудыратын заттардың ерекше топтамалары кездеседі. Чирико өзінің суреттерінде осы негізгі элементтер арқылы физикалық әлемнен тыс, арман тәрізді шындық жасады. "Махаббат әні" сияқты туындылардағы заттардың ерекше үйлесімі Андре Бретон мен сюрреалистер өз қозғалыстарын құру кезінде үлгі алған нәрсе болды. Өнер қозғалысы Чирико мен Карраның бірлесіп жұмыс істеген алты айға ғана созылса да, метафизикалық өнер 1911 жылдан кейін Чириконың барлық туындыларымен байланыстырылады.
The metaphysical art movement was created by Chirico and Carlo Carrà, who had previously been a futurist. These paintings would depict Italian city squares that are unnaturally devoid of people. These city squares would often include a grouping of objects that provide a strange juxtaposition. With these driving elements in his paintings, Chirico created a dreamlike reality that was beyond the physical world. Aspects like the strange grouping of objects in The Song of Love are what André Breton and the surrealists looked up to when organizing their movement. Though the actual art movement only lasted the six months Chirico and Carrà worked together, metaphysical art is the movement associated with all of Chirico's work after 1911.
Сурет
Кирико суретте классикалық мүсіннің бюстін, резеңке шар мен резеңке қолғапты бірнеше ғимараттың арасында, өткен пойызбен бірге бейнелейді, бұл көрініс жаңжалды сезім тудырады. Бюст, Кириконың классикалық өнерге деген құштарлығын және өтетін заманды көрсете алады. Кирико резеңке қолғапты адамның болмауын сезіндіретін қолдың пішіні ретінде пайдаланады. Ғимараттар Кириконың өткен шақтағы қалалық пейзаждарын еске түсіреді.
Chirico presents a bust of a classical sculpture, a rubber ball, and a rubber glove on a canvas in between some buildings with a train passing by in a scene that spurs a sense of confusion. The bust could be a representation of Chirico's love of classical art and a disappearing age. Chirico uses the rubber glove as a mold of a hand that implies the void of human presence. The buildings set up a scene that is reminiscent of the cityscapes of Chirico's past.